Η "Ανάπτυξη" του Ελληνικού Καπιταλισμού και ο "Ιμπεριαλισμός" της Ελλάδας - Ένας χρήσιμος διάλογος

http://inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grbooks_gordios_EE_2010/grbooks_gordios_EE_2010.htm Η μεταπολεμική μετατροπή της Ελλάδας σε οικονομικό και πολιτικό προτεκτοράτο έφτασε στο απόγειο της με το άνοιγμα και την απελευθέρωση των αγορών ιδίως με την ένταξη στην ΕΟΚ/ΕΕ και στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση...

Με αφορμή μια ανάρτηση του Μαρξιστικού ιστολογίου ΠΡΑΞΙΣ και ιδίως το πρώτο σχόλιο -με καίρια ερωτήματα- του "Αντάρτη" κάτω από την ανάρτηση, ξεκίνησε ένας ενδιαφέρων διάλογος στον οποίο συμμετείχε και ο υποφαινόμενος, για τον υποτιθέμενο "αναπτυγμένο" Ελληνικό Καπιταλισμό και την "Ιμπεριαλιστική" Ελλάδα, που υιοθετούν τόσο οι ΠΡΑΞΙΣ όσο και (ακόμη περισσότερο αν κρίνει κανείς τη συνεχή προσπάθεια τους να δείξουν ότι είναι ιμπεριαλιστικός ο ελληνικός καπιταλισμός επειδή... κάνει επενδύσεις στη Βουλγαρία και σε άλλες χώρες, ή επειδή συμμετέχει ως καρπαζοεισπράκτορας στο ΝΑΤΟ, όπως κάνουν δεκάδες χώρες της περιφέρειας!) ιστολόγια όπως το Lenin Reloaded...

http://inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grbooksexartimeni/grbooksexartimeni.htm
Ήδη από τα τέλη του 1970 ο Τάκης Φωτόπουλος είχε δημοσιεύσει μελέτες για τη δομική εξάρτηση της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας αλλά και την πολιτική εξάρτηση της ελληνικής οικονομικής και πολιτικής ελίτ, μέσα από μια διαδικασία εξαρτημένης ανάπτυξης όταν γίνεται από ροές από "εξωτερική" αγορά και τεχνολογία.

Και βέβαια το ίδιο κάνει συστηματικά τελευταία και το ΚΚΕ, το οποίο, έχοντας απορρίψει τη σαφή πρόταση της ΠΔ, έχει θέσει το θέμα "Ιμπεριαλιστική Ελλάδα" και "ανισότιμη αλληλεξάρτηση" ως προμετωπίδα των Θέσεων για το ερχόμενο συνέδριο του. Βολικό καθώς ταιριάζει πολύ στην "πάλη για λαϊκή εξουσία" (δηλαδή τη σοσιαλιστική επανάσταση!) που πρέπει κατά το ΚΚΕ (και τον Λένιν, σε Συνθήκες προ 100 ετών!), να γίνει ταυτόχρονα με την έξοδο από την ΕΕ, σε αντίθεση με την πρόταση του Μετώπου ΜΕΚΕΑ της ΠΔ, που διαχωρίζει την απεξάρτηση από την Καπιταλιστική Παγκοσμιοποίηση/ΕΕ και από τη σημερινή Οικονομική Κατοχή, ως άμεσο μεταβατικό στόχο, από τη συστημική αλλαγή που θα πρέπει να γίνει στο επόμενο βήμα, αφού ο λαός θα έχει ορθοποδήσει από τη σημερινή καταστροφή...

Ο διάλογος είναι ενδιαφέρων τόσο για την παρανόηση της φύσης της κομπραδόρικης και εξαρτημένης, μέσα στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, από την υπερεθνική ελίτ, ελληνικής αστικής τάξης, όσο και για τον εν πολλοίς "αντικειμενικά" σεχταριστικό και ελιτίστικο χαρακτήρα της σημερινής ελληνικής (και όχι μόνο) Μαρξιστικής διανόησης, που παρά την έφεση της σε συνεχείς θεωρητικολογίες, διανοουμενισμούς και δημοσιεύσεις (που εντείνουν τον ελιτίστικο και ακαδημαϊκίστικο χαρακτήρα των Μαρξιστών), δεν έχει εδώ και 10-15 χρόνια ούτε καν τολμήσει να προσεγγίσει θεωρητικά σημαντικά Μαρξιστικά παραδείγματα από το εξωτερικό, που παρά τις αδυναμίες τους ειδικά στα συμπεράσματα τους, έχουν ανασυνθέσει τον Μαρξισμό με την εποχή της Καπιταλιστικής Παγκοσμιοποίησης και της παντοδυναμίας των Πολυεθνικών επιχειρήσεων, ξεπερνώντας τους "Ιμπεριαλισμούς" (που βασίζονταν σε ισχυρά έθνη-κράτη και όχι στην υπερεθνική ελίτ όπως σήμερα!) και εισάγοντας έννοιες όπως η Υπερεθνική Καπιταλιστική Τάξη (σημαντικότερη συμβολή αυτή του Λέσλι Σκλαιρ αλλά και -εν μέρει- οι μελέτες των Ρόμπινσον-Χάρις κ.α.).

http://www.pd-pagkosmiopoiisi.gr/feed

Tweet

ΣΥΡΙΖΑ – Brookings Institute, Levy, Συρία και G. Soros: Περαιτέρω οδηγίες από τα think tanks της υπερεθνικής και σιωνιστικής ελίτ

Από την ομάδα Αθήνας για την Περιεκτική Δημοκρατία

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΣΥΝΤΑΞΗΣ:  Αναδημοσιεύουμε εδώ από το μπλοκ «Lenin Reloaded», μια σειρά αναρτήσεων για τις επισκέψεις του ηγετικού κλιμακίου του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, με τα κορυφαία Think Tanks τα οποία καθορίζουν τη στρατηγική καθολίκευσης της διεθνοποιημένης μορφής της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς.

Δεν χρειάζεται πλέον να επεκταθούμε αναλυτικότερα για να ερμηνεύσουμε από πού και με βάση ποια συμφέροντα καθορίζεται η συστηματική υποστήριξη του καθ’ ολοκληρία εκφυλισμένου αυτού «αριστερού κόμματος» και των «θυγατρικών» του στον ελευθεριακό χώρο, απέναντι στον εξανδραποδισμό των λαών είτε στην περιφέρεια – και ειδικά στην Ελλάδα – μέσω μηχανισμών όπως η ΕΕ/ΟΝΕ, ΔΝΤ, ΕΚΤ κλπ…, είτε στην ημιπεριφέρεια με τις επιχειρήσεις «εκδημοκρατισμού» μέσα από την «απελευθερωτική» διαμεσολάβηση παρακρατικών μισθοφορικών ομάδων θανάτου και του ΝΑΤΟ (Λιβύη, Συρία κλπ…). Οι επίσημες αυτές συναντήσεις του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ με τα κορυφαία αυτά συστημικά Think Tanks διατυμπανίζουν με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο την «ευτυχή» κατάληξη – από πλευράς συστήματος – της ανάδειξης και στην Ελλάδα  ως «αριστερής αντιπολίτευσης» την «αριστερά» που το ίδιο το σύστημα έχει στήσει και επιλέξει να τοποθετήσει «απέναντί» του.

Ωστόσο θα πρέπει να κάνουμε εδώ μια απαραίτητη διευκρίνιση για μια υποτιθέμενη «αντίθεση» που ανακύπτει απο τις πολιτικές και την  «ιδεολογία» των ισχυρών αυτών ινστιτούτων που δυστυχώς η αντισυστημική αριστερά εδώ στην Ελλάδα δεν έχει ασχοληθεί λόγω της απουσίας από την θεώρησή της, ανάλυσης για την Παγκοσμιοποίηση.

Έτσι έχουμε το εξής «παράδοξο» – αλλά όχι επί της ουσίας- φαινόμενο: Από τη μια η πολιτική των Think Tanks αυτών να αφορά την καθολίκευση της Νέας Διεθνής Τάξης που διαχειρίζεται η Νεοφιλελεύθερη Παγκοσμιοποίηση, δηλ. το άνοιγμα και απελευθέρωση όλων των αγορών (προϊόντων, κεφαλαίου, εργασίας, υπηρεσιών) σε διεθνή επίπεδο με τον ουσιαστικό έλεγχό της οικονομίας στις πολυεθνικές και την αντίστοιχη αποδόμηση κάθε κρατικού προστατευτικού παρεμβατισμού απέναντι στις αγορές, και από την άλλη η «ιδεολογία» των υπερεθνικών αυτών «δεξαμενών σκέψης» να αυτοχαρακτηρίζεται «Κεϋνσιανή»… Είναι περιττό να υπενθυμίσουμε επίσης ότι όλες οι Νατοϊκές επεμβάσεις (Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη κλπ) για το άνοιγμα των αγορών των χωρών αυτών υποστηρίχτηκαν από αυτά τα ινστιτούτα. Να υπενθυμίσουμε επίσης την υποστήριξη του G. Soros – του βασικού υποστηρικτή και θεμελιωτή των παραπάνω Think Tanks, για την πρόσφατη «κρίση στην ευρωζώνη» να δίνει κατευθύνσεις για αποφυγή του «κινδύνου» «εθνικών λύσεων» κατά της οικονομικής κρίσης. Πολλά τέτοια παραδείγματα για την «δράση» του «σοσιαλιστή» Σορος και των αντίστοιχων «αριστερών» ιδρυμάτων μπορεί να βρει κανείς με ένα απλό ψάξιμο αν δε τα γνωρίζει. Πώς λοιπόν δικαιολογείται η Κευνσιανή προμετωπίδα; Η απάντηση είναι απλή και ουσιαστικά έχει απαντηθεί ήδη από την αρθογραφία του Τ. Φωτόπουλου από τη δεκαετία του 90 που έδειξε την ανεδαφικότητα της εφαρμογής κεϋνσιανών/προστατευτικών πολιτικών μέσα σε καθεστώς λειτουργίας της Νεοφιλελεύθερης Παγκοσμιοποίησης που ουσιαστικά προϋποθέτει το ακριβώς αντίθετο από τα προστατευτικά μέτρα του σοσιαλδημοκρατικού μοντέλου. Έτσι η επίκληση για την «σοσιαλδημοκρατία» και η συνακόλουθη ρητορολογία της εκφυλισμένης «αριστεράς» για τις «κακές νεοφιλελεύθερες πολιτικές» που εφαρμόζουν κάποιοι «κακοί πολιτικοί», η οποία δεν θίγει τους μηχανισμούς που μας ενσωματώνουν στην διεθνοποιημένη καπιταλιστική οικονομία (η ενσωμάτωση στον Ευρωπαϊκό χώρο γίνεται βασικά μέσα από την ΕΕ/ΟΝΕ), αποτελεί το καλοστημένο διαχειριστικό τέχνασμα της υπερεθνικής ελίτ και φυσικά των χρήσιμων για την συνέχιση της εξαπάτησης του κόσμου «αριστερών» της υποστυλωμάτων.

Και φυσικά ανάλογα μπορεί να προστεθούν για το μύθο του τέλους της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης που συνήθως αφορούν μόνο το επιθετικό συστατικό της λέξης, τον νεοφιλελευθερισμό, γιατί οι περισσότεροι από αυτούς που υποστηρίζουν αυτή την (θεωρητικά αλλά και στη πράξη) παραπλανητική ανοησία δεν έχουν πρόβλημα με την ίδια τη παγκοσμιοποίηση, που τη θεωρούν σαν ένα στάδιο πριν φτάσουμε στο τέλος του καπιταλισμού και από εκεί στον σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό. Με αλλά λόγια, όλοι αυτοί είναι απλά ενάντια στη σημερινή παγκοσμιοποίηση που καταδικάζουν ως "κακό ιδεολόγημα" η "κακό δόγμα" αλλά όχι ενάντια στην ίδια τη παγκοσμιοποίηση. Όμως σε μια καπιταλιστική διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς με ανοικτές και απελευθερωμένες τις αγορές κεφαλαίου και εμπορευμάτων, η μόνη δυνατή παγκοσμιοποίηση είναι η σημερινή νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση απο την οποία καμιά μέχρι τώρα σοσιαλδημοκρατική ή αριστερή κυβέρνηση δεν μπόρεσε να αποκοπεί με δήθεν Κεϋνσιανές λύσεις.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΔΙΚΗ ΜΟΥ: 

Πάντως και οι ίδιοι αυτοί οι μαρξιστές αυτο-αναιρούνται όταν ο ίδιος ο Σόρος όπως βλέπουμε και στην τελευταία ανάρτηση κάνει πώς και πώς για να σωθεί το ευρώ και η Ε.Ε.. Και ας μη ξεχνάμε ότι και η Κίλαρι και ο Ομπόμπα έκαναν και έλεγαν ό,τι μπορούσαν για την ανάγκη να σωθεί η Ευρωζώνη. Είναι ακριβώς ότι είναι τόσο αλληλένδετα και αλληλεξαρτώμενα τα συμφέροντα της υπερεθνικής ελίτ μέσα στη διεθνοποιημένη οικονομία της Αγοράς που κάνει αδύνατους τους «ενδο-ιμπεριαλισμούς» και βέβαια τις Κεϊνσιανές λύσεις. Οι «διαφορές» περιορίζονται λοιπόν προφανώς στο από πού πιθανόν θα χρηματοδοτείται ή θα παίρνει συμβουλές απευθείας ο ΣΥΡΙΖΑ, από τα think tanks στις ΗΠΑ ή την ΕΕ. Όπως για παράδειγμα και στο αν το πρώτο πλήγμα στη Συρία θα γίνει από Αμερικανικά ή Γαλλικά αεροπλάνα, ή από Γερμανικές φρεγάτες. Τώρα αν αυτές οι εσωτερικές διευθετήσεις και οι «διαφωνίες» μεταξύ των μελών της υπερεθνικής ελίτ ονομάζονται…ενδο-ιμπεριαλισμοί, πάω πάσο εγώ!



Λίγα λόγια για το Ινστιτούτο Brookings

Tweet

Ένα σχόλιο για τη φιλολογία περί του φασιστικού κινδύνου, τα μέτωπα antifa και τη δήθεν "Εφεδρεία του Συστήματος"

Δύσκολα μπορεί κανείς να παρακολουθήσει τον κατακλυσμό και την συντονισμένη ένταση άρθρων, καταγγελιών κτλ., σε όλα τα μέσα, και ειδικά στα μπλογκς, με αφορμή τον βίαιο τραμπουκισμό του Χρυσαυγίτη Κασιδιάρη ενάντια στην Κανέλλη και τη Δούρου. Πέρα από την αυτονόητη και αναμενόμενη καταδίκη της βιαιοπραγίας και του συμβολισμού της, που έδειξαν όλα σχεδόν τα μπλογκ, από τα συνεπή μαρξιστικά και ελευθεριακά, μέχρι τα μπλογκ και τα μέσα της εκφυλισμένης Αριστεράς/αντεξουσίας, η όλη ιστορία για μένα καταλήγει σε μεγάλο φάουλ για τη συνεπή αντισυστημική Αριστερά. 

Κι αυτό γιατί με την κραυγαλέα υπέρμετρη και κουραστική αφοσίωση και ενασχόληση που έδειξε στο θέμα αυτό --μια ενασχόληση που ακόμα συνεχίζεται και περιλαμβάνει ακόμα και ολόκληρα αφιερώματα για τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, τα ναζιστικά πογκρόμ, το Άουσβιτς κτλ.!-- , η συνεπής Αριστερά, έδειξε κατά τη γνώμη μου μια πραγματικά εκτός τόπου και χρόνου προσέγγιση της ανάλυσης της, για τους κυρίαρχους κινδύνους για το λαϊκό κίνημα και τα ετεροκαθοριζόμενα κοινωνικά στρώματα σήμερα, αφού θα μπορούσε κανείς άσχετος που μόλις ήρθε στην Ελλάδα, να υποθέσει με όλον αυτό τον χαμό ότι ζούμε γύρω στο '30 από άποψη συνθηκών (πέρα από τη συστημική κρίση που επίσης ήταν άλλης φύσης από τη σημερινή) και ότι λίγο ακόμα και θα έχουμε τους Ναζί στην εξουσία!

Πέρα από το αυτονόητο, που οι περισσότερες συνεπείς αναλύσεις άλλωστε τονίζουν, ότι φυσικά το θέμα δεν είναι τόσο τα χαστούκια που έφαγε η Κανέλλη live από τον τραμπούκο, όσο το τι γίνεται "κάτω", στις γειτονιές, στους εργατικούς χώρους, στα πανεπιστήμια, όπου πράγματι μαίνεται ένας πόλεμος με διάφορους ανεγκέφαλους τραμπούκους που εφάπτονται στον χώρο της Χ.Α., η εύκολη. αντανακλαστική και άκριτα επιφανειακή και εντυπωσιοθηρική αντιμετώπιση του φαινομένου ακόμα και από τη συνεπή αριστερά, έγινε ατυχώς ακολουθώντας όρους τηλεοπτικού θεάματος, του επιπέδου κραυγών για "μαζικό εκφασισμό της κοινωνίας" και μιας φιλολογίας για δήθεν επιστροφή "στην Εφεδρεία του συστήματος, τον Ναζισμό", που θα έκαναν περήφανο ακόμα και τον αρχι-φιλελεύθερο Κον-Μπεντίτ.

Είναι άλλωστε τουλάχιστον αντιφατικό, αν όχι ανόητο, να θεωρεί κάποιος ότι πάμε προς εκφασισμό της κοινωνίας όταν όλος ο μιντιακός μηχανισμός που διαμορφώνει την κυρίαρχη συνειδητοποίηση, κύριος και εναλλακτικός, έθαβε συστηματικά την όποια πραγματική εθνικο-σοσιαλιστική ιδεολογία και την ιδεολογία της Χ.Α., και καταδικάζει σήμερα σε μια υποκριτική συγχορδία τις τραμπούκικες πρακτικές της.. Προφανώς, η επίκληση, ως αντεπιχείρημα, από κάποιους των θέσεων των ελίτ για τους μετανάστες ή της χουντοποίησης του πολιτικού συστήματος, δεν συνεπάγεται ότι μιλάμε για κυρίαρχη ναζιστική ιδεολογία και επιστροφή στον Φασισμό σήμερα στην καρδιά του συστήματος, αλλιώς θα έπρεπε να είχαμε ονομάσει εθνικο-σοσιαλιστή τον Παπαδήμο και ...εθνικο-σοσιαλιστικές όλες τις ελίτ της ΕΕ που μιλούν για απέλαση των μεταναστών και περνούν ισλαμοφαγικούς νόμους, παρότι μπορεί να μην έχουν καν ναζιστικά κόμματα στις χώρες τους!

Σε αυτή τη συγχορδία, η εμφάνιση, η σημειολογία και το timing, αλλά κάποιες φορές, και η ίδια η ανάλυση πολλών αναρτήσεων, δεν διέφερε βασικά σε τίποτα, με το ανάλογο "καταγγελτικό" timing και πολλές φορές την ανάλυση κάποιων Μ.Μ.Ε., και ειδικά των μίντια της εκφυλισμένης Αριστεράς, ενώ δεν έλειψαν και πολιτικοί ακροβατισμοί που παρουσίαζαν συλλήβδην τους "αγανακτισμένους" των πλατειών ως θιασώτες της Χ.Α. επειδή κράδαιναν ελληνικές σημαίες και μούτζωναν ισοπεδωτικά τους 300 ή απέδιδαν κυρίως αντισημιτισμό στη Χ.Α. και όχι κυρήγματα ισλαμοφοβίας που είναι η κύρια μορφή ρατσισμού και εδώ και στην Ευρώπη χρόνια τώρα. Αυτός ο επιπόλαιος οίστρος προδίδει κατά τη γνώμη μου μια φοβερή ανωριμότητα της αντισυστημικής Αριστεράς, να ξεδιαλύνει τις προτεραιότητες της σε πρακτικό και αναλυτικό επίπεδο απέναντι σε συμβάντα, αλλά και πολιτικές καταστάσεις (όπως η άνοδος της Χ.Α. γενικά) που θα έπρεπε να λαμβάνουν πιο πολύ υπόψη το "υποκειμενικό στοιχείο" του λαού και τις ανάγκες του, ώστε να θέσει αυτές τις καταστάσεις σε ένα ορθολογικό και πολύ πιο ΠΕΙΣΤΙΚΟ πλαίσιο. Κι αυτό ειδικά όταν ανακύπτει μια "δευτερεύουσα αντίθεση", όπως το πρόβλημα με τους φασίστες και τους Νεοναζί (είτε αυτοί είναι γιαλαντζί τραμπούκοι ή ιδεολόγοι), που τελικά, πλασάρεται αντικειμενικά ως κυρίαρχη, με αποτέλεσμα στις γειτονιές να ακούμε πολύ περισσότερο για το τι έγινε με τον Κασσιδιάρη και την Κανέλλη και το "πού οδεύουμε ως κοινωνία" (γενικά και αόριστα με αφορμή το συμβάν αυτό) παρά για το πώς θα βγούμε από τον ίδιο τον Φασισμό του Συστήματος!

Και αυτό γιατί βέβαια αν κάποιος θεωρεί ότι σήμερα ο κύριος εχθρός, η "κύρια αντίθεση" που λένε και οι Μαρξιστές, είναι οι ...Νεοναζί και οι Μιχαλολιάκοι και ο (υπαρκτός) παρακρατικός τους ρόλος, καθώς και η... ιδεολογία του εθνικο-σοσιαλισμού, και όχι οι ενοποιημένες πλέον σε υπερεθνικό επίπεδο ελίτ (όχι μόνο οι οικονομικές, αλλά και οι πολιτικές, οι διανοητικές, οι ακαδημαϊκές, οι μιντιακές κτλ. και οι εξιλεωτές του διεθνούς συστήματος στη φιλελεύθερη Αριστερά) που καταστρέφουν οριζόντια τον λαό και τους λαούς, με εκατοντάδες εκατομμύρια άμεσα θύματα και δισεκατομμύρια άλλα, έμμεσα, μέσω της οικονομικής και πολιτικής βίας, προφανώς απέχει παρασάγγας από οποιαδήποτε εμπειρική αντίληψη της σημερινής πραγματικότητας. 

Είτε δηλαδή επιμένουν κάποιοι να μην αντιλαμβάνονται τις βασικές μετατροπές του διεθνοποιημένου συστήματος και τις (εξαρτημένες) αλληλεπιδράσεις του με την κοινωνική/ταξική δομή και τα κινήματα τα τελευταία 40 χρόνια, είτε δρουν εκ του πονηρού, όπως ακριβώς κάνουν οι φιλελεύθεροι για το θέμα αυτό, καθώς και τα δεκανίκια τους στην εκφυλισμένη/φιλελεύθερη Αριστερά και "αντεξουσία", αποπροσανατολίζοντας. Και όπως στις περισσότερες περιπτώσεις, αν ανήκεις στην αντισυστημική αριστερά και δεν μπορείς να ξεδιαλύνεις αυτά τα ζητήματα, αν δηλαδή ο φασισμός με την κλασική έννοια σήμερα είναι κυρίως μια αντίδραση/πρακτική που ξεκινάει "από τα κάτω" ή αν πηγάζει από την ίδια την ιδεολογία του συστήματος, που λίγο πολύ παρουσιάζεται ως μια παραλλαγή του εθνικο-σοσιαλισμού, τότε κινδυνεύεις με απαξίωση απέναντι σε σημαντικά τμήματα του λαού. 

Έτσι λοιπόν, όταν αντί να ανταποκρίνεσαι στα βιώματα των λαϊκών στρωμάτων με μια ανανεωμένη θεωρία για τα κύρια διακυβεύματα σήμερα (η έλλειψη σοβαρής θεωρίας για τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση είναι ένα παράδειγμα, η απαράδεκτη μη αποδοχή της πρωτοφανούς μείωσης της εθνικής κυριαρχίας σε όλα τα επίπεδα είναι ένα ακόμα), ξεθάβεις αστοιχείωτες κινδυνολογίες για επιστροφή στον Ναζισμό, στην "Εφεδρεία του συστήματος", προερχόμενες από το 1930, τότε όχι μόνο δεν πείθεις κανέναν/καμμία στα ενεργότερα λαϊκά στρώματα για την ανάγκη αλλαγής της κοινωνικής οργάνωσης, αλλά αφήνεις αυτούς που ξέρουν καλύτερα να κινδυνολογούν και να λαϊκίζουν, που είναι οι φιλελεύθεροι και οι εκφυλισμένοι "Αριστεροί", καθώς και διάφοροι εθνικιστές που κάθε άλλο παρά απειλούν την υπερεθνική ελίτ, να πάρουν την πρωτοκαθεδρία στο γήπεδο που γνωρίζουν καλύτερα, ώστε να χαϊδέυουν τα αυτιά των μικροαστικών κομματιών της κοινωνίας που προτιμούν να κάτσουν στα αβγά τους: Δηλαδή να παίζουν στο γήπεδο της συστημικής ιδεολογίας της προώθησης των "ατομικών δικαιωμάτων", μιας ιδεολογίας σύμφυτης με τη βίαιη επέκταση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης σε βάρος της μεγάλης πλειονότητας του ντόπιου και παγκόσμιου πληθυσμού.

Και ας θέσουμε έτσι το δάκτυλο επί τον τύπο των ήλων: Ποια είναι η ιδεολογία, το "εποικοδόμημα", που στηρίζει το σημερινό εγκληματικό σύστημα που καταδικάζει και εξοντώνει τους λαούς, δημιουργώντας "συναινέσεις" με τις ελίτ, στα μεσαία και λαϊκά στρώματα; Είναι η ναζιστική/φασιστική ιδεολογία; Ποια είναι η ιδεολογία, που με το πρόσχημα της οποίας, και με το (παράνομο) εφεύρημα της υπερίσχυσης των δικαιωμάτων έναντι της εθνικής κυριαρχίας, η υπερεθνική ελίτ αιματοκυλάει τους λαούς στα "κράτη-παρίες", μαζί βέβαια με τις ίδιες τις μειονότητες που υφίστανται ετεροκαθορισμό στα κράτη αυτά, και για τις οποίες υποτίθεται κόπτεται για τα "δικαιώματα" τους; Ποια είναι η ιδεολογία, που επαναφέρει ως λαϊκή ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ και μόνο (και όχι ως ολόκληρα καθεστώτα όπως γινόταν το '30) ναζιστικά κόμματα, και κυρίως ισλαμοφοβικά κόμματα και γενικά ανορθολογικά κινήματα κτλ.;

Είναι άραγε η ...ιδεολογία του Ναζισμού και του Φασισμού ή μήπως είναι η ιδεολογία των Ατομικών "Δικαιωμάτων", η οποία συνέχει όλο το διανοητικό και ιδεολογικό φάσμα δράσης της υπερεθνικής ελίτ και των παρατρεχάμενων της στην "Αριστερά" και "Αντεξουσία";

Μήπως δηλαδή πρέπει να αντιληφθεί έστω και σήμερα η συνεπής Αριστερά μας ότι ο πυρήνας της ιδεολογίας σήμερα που συνοδεύει ιδανικά το διεθνοποιημένο σύστημα των "ανοιχτών και απελευθερωμένων αγορών", είναι η ιδεολογία των "δικαιωμάτων" που παραχωρούν οι ελίτ και τα αστικά κράτη σε μειονότητες και ομάδες πληθυσμού που μέχρι σήμερα αποκλείονταν από τη συμμετοχή τους στο σύστημα, ώστε να ανεβαίνουν κάποιοι/κάποιες ελάχιστοι/ες την ιεραρχία, να γίνονται π.χ. πολιτικάντηδες στη θέση του πολιτικάντη, με αποτέλεσμα να δημιουργείται και η συνεχής ψευδαίσθηση ότι όλοι/ες μπορούν να "πιάσουν την καλή";  

Επίσης, μήπως πρέπει να σκεφτεί ότι είναι τα ατομικά δικαιώματα που παραχωρούνται για να εκμεταλλεύονται οι ελίτ την παραγωγικότητα ομάδων πληθυσμού που αποκλείονταν μέχρι σήμερα από την παραγωγική διαδικασία, για να δημιουργείται μια ψευδαίσθηση κοινωνικής δικαιοσύνης και κοινωνικής κινητικότητας, δυνατότητας κατανάλωσης, και να κρατούνται τα προσχήματα ορθολογικότητας και δεοντολογίας σε όσους/ες λίγους/ες μπορούν στην πράξη να επωφεληθούν από τα δικαιώματα αυτά (συνήθως μέλη της μεσαίας τάξης), και έτσι να απομονώνουν με την ανοχή των στρωμάτων αυτών, όσους και όσες αγωνιστές/ριες θεωρούν ότι το σημερινό σύστημα δεν έχει σχέση με πραγματική δημοκρατία και τον αυτο-καθορισμό, αλλά οδηγεί στην καταστροφή των λαών και της Φύσης;

Ξεχνούν οι αντισυστημικοί φίλοι και φίλες ότι ο Ναζισμός / Εθνικο-Σοσιαλισμός έδρασε ως πραγματική "εφεδρεία" του συστήματος, παίρνοντας κυρίαρχα, καθεστωτικά χαρακτηριστικά (και όχι ως "αντίδραση από κάτω" όπως γίνεται σήμερα απέναντι στον ψευτο-διεθνισμό του συστήματος), μόνο σε μια συγκεκριμένη εποχή όπου:

α) Είχαν προ πολλού γιγαντωθεί οι εθνικισμοί μεταξύ των ίδιων των κυρίαρχων ελίτ της Δύσης, που οδήγησαν μεταξύ άλλων και στον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι εθνικισμοί ήταν δηλαδή το ίδιο το κυρίαρχο ΣΥΣΤΗΜΑ τότε, σε πλήρη αντίθεση με σήμερα. Και αυτοί είχαν πάρει φωτιά δεκαετίες πριν εγκατασταθεί η Δημοκρατία της Βαϊμάρης (όπως κινδυνολογούν αρκετοί ότι θα γίνει σήμερα).

β) Είχε επιτύχει (μέσα στην αποτυχία της) η κομουνιστική επανάσταση στην Ανατολή και ο Φασισμός ισχυροποιούνταν (με τη βοήθεια των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων βέβαια) ως αντίδραση σε αυτή την εξέλιξη. Σήμερα δεν υπάρχει ούτε για πλάκα "αντίπαλο δέος" στο διεθνοποιημένο Σύστημα που να έχει διεθνιστικά χαρακτηριστικά, όπως το κομουνιστικό κίνημα τότε.

γ) Υπήρχε υπόβαθρο μαζικά και στα μεσαία και στα μικρομεσαία στρώματα για την ανάδειξη φασιστικών χαρακτηριστικών που σχετιζόταν με την αργοπορημένη ανάπτυξη του εθνικισμού ειδικά στη Γερμανία τότε. Σήμερα το κύριο ιδεολογικό/φαντασιακό υπόβαθρο (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν συνυπάρχουν και δευτερεύουσες φασιστικές αντιλήψεις σε σημαντικές ομάδες του λαού ειδικά στην περιφέρεια που θέλει να αναπτυχθεί καπιταλιστικά) που χαρακτηρίζει τα στρώματα αυτά, είναι η μεταμοντέρνα "πολυπολιτισμική" ένωση των αγορών και του κινήτρου του "υπερεθνικού" καταναλωτισμού, η ένωση γύρω από κατανάλωση δήθεν "προχωρημένων" πολιτισμικών προϊόντων (ατομιστικού χαρακτήρα), όταν τα υλικά προϊόντα δεν είναι πάντα επιθυμητά ή δυνατό να αποκτηθούν, και όλα αυτά σε μια Lifestyle διαστρεβλωμένη εκδοχή του διεθνισμού που κάθε άλλο παρά τη ναζιστική ιδεολογική αντίληψη έχει στον πυρήνα της.

Στο πλαίσιο αυτό της κινδυνολογίας για επαναφορά στην "Εφεδρεία του Συστήματος", συντάχθηκε επίσης από αρκετά μπλογκ και "εναλλακτικά" μέσα όπως στα Ιντιμίντια, χωρίς κάποια ουσιαστική αντίρρηση από τους/τις συμμετέχοντες/συμμετέχουσες στους διαλόγους αυτούς, η ανάγκη ακόμα και για "Μέτωπα Αντιφά" που περιλαμβάνουν εκτός από οργανώσεις της ρεφορμιστικής Αριστεράς όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, επιπλέον Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (!) και καραμπινάτους σοσιαλ-φιλελεύθερους όπως ο Κουβέλης, μέχρι και παραφυάδες φιλελεύθερων οργανώσεων όπως η Φιλελεύθερη Συμμαχία κ.λπ., που προφανώς δεν έχουν κανέναν απολύτως λόγο να μην τάσσονται κατά των ...νεοναζί, όπως άλλωστε ακόμα περισσότερο δεν έχουν λόγο να μην το κάνουν οι φιλελεύθεροι και η υπερεθνική ελίτ και στον Βορρά (άλλο αν συμμαχούν και αυτές συχνά-πυκνά με υβρίδια ισλαμοφοβικών κομμάτων κτλ.). 

Αυτές οι "αντιφά" αντιδράσεις, με τη διατύπωση τέτοιου είδους προτάσεων από προφανώς αφελείς ή/και βολεμένους θιασώτες των εκφυλισμένων "εναλλακτικών μέσων" και των ρεφορμιστικών μορφωμάτων, κάθε άλλο παρά είναι άσχετες με την πανσπερμία ατελείωτων κινδυνολογιών ακόμα και από πραγματικά αντισυστημικά μπλογκ και μέσα, που πολλές φορές ξεπέρασαν κατά πολύ σε κινδυνολογία ακόμα και αυτά των οργανώσεων στα οποία πρόσκεινται (π.χ. βλ. κάποια κομουνιστικά μπλογκ σε σχέση με το σχετικά γειωμένο στο θέμα ΚΚΕ). Το αποτέλεσμα αυτού του ετερόκλητου φωναχτού συντονισμού γύρω από έναν κυρίαρχο "φασιστικό κίνδυνο" που προέρχεται δήθεν από τη Χ.Α., νομίζω ότι αντικειμενικά ευνοεί, όπως έγραψα, τα τμήματα τόσο των φιλελεύθερων και το ίδιο το "κανονικό" σύστημα (παρότι την τηλεοπτική βία τη δέχτηκε κυρίως ένα στέλεχος του ΚΚΕ), όσο και ακόμα περισσότερο, τα εκφυλισμένα τμήματα του ΣΥΡΙΖΑ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ κτλ., που επίσης έχουν κάνει συστηματικά πρώτο θέμα τους το συμβάν αυτό (βλ. συνεχείς αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα για το τι έκανε ο Κασιδιάρης, πώς το έκανε κτλ. όλη την ώρα, σε μια αριστερίστικη ανακύκλωση κουτσομπολιών).

Αν θέλουμε όμως να μιλήσουμε για "φασισμό" σήμερα θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε:

- ποιοι είναι οι σφαγείς των λαών στη Μ. Ανατολή και τον Νότο, με εκατοντάδες χιλιάδες θύματα, δηλαδή η υπερεθνική ελίτ, την οποία υποστηρίζει στα μαζικά της σαδιστικά εγκλήματα όλο σχεδόν το φιλελεύθερο "ανφαν γκατέ" όσων σκίζονται για τον "μέγα κίνδυνο" της Χ.Α..

- ποιοι είναι αυτοί που "σφάζουν" με την οικονομική βία τους λαούς παντού και σήμερα στην Ελλάδα, και αν είναι το κανονικό σύστημα, μαζί με την ίδια την ΕΕ που οι περισσότεροι/ες που σκίζουν τα ιμάτια τους για τον φασιστικό κίνδυνο, γλύφουν ή βολικά "αγνοούν" συστηματικά από την αρχή της κρίσης (εάν υποθέσουμε ότι πριν "δεν ήξεραν"). Ποιοι επίσης χρησιμοποιούν τον εσωτερικό στρατό κατοχής, τα ΜΑΤ, για να αιματοκυλούν κάθε λαϊκή εκδήλωση αντίστασης στη λαίλαπα αυτή;

- Ποιοι έχουν δημιουργήσει την ανάγκη για μετακίνηση τεράστιων τμημάτων του παγκόσμιου πληθυσμού λόγω της οικονομικής βίας και των πολέμων του συστήματος και της υπερεθνικής ελίτ, και στη συνέχεια στρέφουν τους ντόπιους πληθυσμούς εναντίον των εξαθλιωμένων μεταναστών καθώς και εναντίον άλλων τμημάτων του λαού που τους υπερασπίζονται;

- Γιατί άραγε το σύστημα δεν λύνει εν μία νυκτί το πρόβλημα της Χ.Α. και των φασιστών τη στιγμή που έχει κάθε δυνατότητα να το κάνει με μαζικές συλλήψεις κτλ.; Μήπως επειδή χρησιμοποιεί τον μπαμπούλα του Φασισμού (όπως κάνουν και οι "Αριστεροί" που σκίζουν σήμερα τα ιμάτια τους) για να διαιρεί τον λαό και να στρέφει το ένα τμήμα του εναντίον του άλλου, οδηγώντας στον κοινωνικό κανιβαλισμό και την ανάθεση των λύσεων είτε σε ημι-φασιστικά συστημικά μορφώματα όπως η ΝΔ, είτε σε "ειδικούς" πολιτικάντηδες διαχειριστές όπως ο ΣΥΡΙΖΑ; Εκμηδενίζοντας την ανάγκη να χτίσουμε εμείς από τα κάτω όργανα και δομές ενός Μετώπου αυτοδύναμης οικονομίας για να βγούμε οριστικά από την κρίση και να αυτο-προστατευτούμε από το σύστημα και τους παρακρατικούς του;

Συνεπώς, η συγχρονισμένη (τόσο από αντισυστημικούς αριστερούς όσο και φιλελεύθερους) και εν μέρει εκβιαστική, λόγω της διαστρέβλωσης του πραγματικού ρόλου του φασισμού/ρατσισμού στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, "επιβολή" των πραγματικών αυτών ζητημάτων (μεταξύ άλλων για την προστασία τη δική μας και των μεταναστών που ζουν στις γειτονιές και στις πόλεις μας) που αναπόφευκτα δημιουργούνται σήμερα ως συνέπειες της επέλασης του συστήματος, ως μια "απόλυτη" και απαρέγκλιτη υποκειμενική προτεραιότητα κάθε "δημοκράτη πολίτη" (λες και είναι πιο επιτακτικό το να κυνηγάμε ξεκάρφωτα φασίστες σήμερα από το να... "κυνηγάμε" τους ""δημοκράτες"", φιλελεύθερους που τους εκτρέφουν και μακελεύουν τον πλανήτη!), δρα κατά τη γνώμη μου εντελώς αποπροσανατολιστικά.

Τα μηνύματα που περνάει η (πολλές φορές αθέλητη) προκήρυξη ενός δήθεν "κινδύνου συνολικού εκφασισμού της κοινωνίας", με κύριο παράδειγμα τη Χ.Α., ως νούμερο ένα προτεραιότητας όλων των "αριστερών κινημάτων" (σε ένα ποτ-πουρί "αντιστάσεων" τόσο της αντισυστημικής όσο και της εκφυλισμένης Αριστεράς που θυμίζει τα μέτωπα που κατέστρεψαν κάθε αντισυστημικό κίνημα στο παρελθόν), αποτελεί νομίζω ένα ακόμα πλήγμα στη συνειδητοποίηση του λαού για την ανάγκη πάλης για μια άλλη κοινωνική οργάνωση, που η εκφυλισμένη Αριστερά και "Αντεξουσία" κάθε άλλο παρά έχει βέβαια στην ατζέντα της, πέρα από έναν θολό και βολικά χιλιαστικό αγώνα "για έναν άλλο κόσμο που είναι εφικτός".

Και αυτό γιατί άλλο το να παλεύεις για τη λαϊκή ένωση κατά των φασιστικών και ρατσιστικών πρακτικών (ως πρακτικών, γιατί ως εν δυνάμει καθεστώτων εθνικο-σοσιαλιστικών που μας απειλούν σήμερα... είναι επιεικώς εξωπραγματικό) μέσα από ένα κοινό μέτωπο που θα στρεφόταν πρωταρχικά και αυτονόητα κατά του συστήματος, της ΕΕ και της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, που καταστρέφει τους λαούς και δημιουργεί και φαινόμενα ανεγκέφαλου φασισμού κτλ. (φαινόμενα που καλλιεργούν και εκμεταλλεύονται οι Μιχαλολιάκοι), και άλλο βέβαια το να κάνεις...(αντικειμενικά ή οργανωμένα) Αντιφά Μέτωπο μαζί με τους κατ' εξοχήν εχθρούς σου που είναι οι συστημικοί επαγγελματίες "αντιφασίστες" των δικαιωμάτων, οι λίμπεραλ χαρτογιακάδες των πολυεθνικών επιχειρήσεων και των πολιτικάντηδων, οι ντεμέκ φιλελεύθεροι "Αριστεροί" και "αντεξουσιαστές", οι επαγγελματίες ακτιβιστές των ΜΚΟ κτλ.., μια πρόταση που είναι απλά ξεδιάντροπο μόνο και μόνο που προτείνεται σε δήθεν "εναλλακτικά" μέσα, --και αυτό γιατί βέβαια δεν τους έχουν κράξει όσους προτείνουν τέτοια "Μέτωπα" εδώ και πολύ καιρό...

Tweet

ΓΙΑ ΤΗΝ "ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ" ΚΑΙ ΤΟΝ ΛΑΪΚΙΣΜΟ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ. ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Η ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΑΡΙΑ ΛΑΪΚΗ ΗΤΤΑ ΠΟΥ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΑ ΘΑ ΣΥΜΒΕΙ ΑΝ ΔΕΝ ΚΑΤΕΒΕΙ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΜΕ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΕΝΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ, ΤΟ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΔΑΝΕΙΑΚΗΣ ΣΥΝΘΗΚΗΣ

ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Τα λαϊκά στρώματα που προχώρησαν με τις εκλογές σε μια πρωτοφανή καταδίκη των κομμάτων εξουσίας, η οποία συνέτριψε τη λογική του Μνημονιακού μονόδρομου, κινδυνεύουν  στις επόμενες εκλογές να πέσουν στη παγίδα που έστησαν οι ντόπιες και ξένες ελίτ, δηλαδή το δίλημμα «Ευρώ η καταστροφή», που όχι μόνο θα ανατρέψει την προηγούμενη κατάκτηση αλλά και θα τα οδηγήσει στη πιο βαριά ήττα μετά τον εμφύλιο. Αυτο θα συμβεί αναπόφευκτα αν ο ΣΥΡΙΖΑ κατέβει με το σημερινό αντιφατικό αλλά και επικίνδυνο πρόγραμμα, είτε οι νέοι ψηφοφόροι του επιστρέψουν στα κόμματα εξουσίας από όπου βασικά προήλθαν και νομιμοποιήσουν τα εγκληματικά Μνημόνια, τη δανειακή συνθήκη και τους εφαρμοστικούς Νόμους, είτε αυξηθούν περισσότερο και δώσουν τη νίκη σε αυτό το κόμμα. Και αυτό, γιατί στις προηγούμενες εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ κατέβηκε με μια λαϊκίστικη και αντιφατική, δήθεν αντιμνημονιακή, πρόταση που όσο εύκολα υπερψηφίστηκε για τους λόγους που θα εξηγήσουμε παρακάτω άλλο τόσο εύκολα μπορεί να καταψηφιστεί στις επόμενες. Ακόμα μάλιστα και αν δεν γίνει αυτό το σενάριο, που είναι το πιθανότερο, και ψηφιστεί πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ,  αν δεν κατέβει στις εκλογές με συγκροτημένο πρόγραμμα εξόδου από την κρίση μέσα από την έξοδο από την ΕΕ, το ευρώ και την ακύρωση της δανειακής συνθήκης, η προοπτική θα είναι το ίδιο σκοτεινή και επικίνδυνη για τα λαϊκά στρώματα.

ΣΕΝΑΡΙΟ ΠΡΩΤΟ: ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΚΑΘΑΡΑ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΥ, «ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΥ» ΜΕΤΩΠΟΥ

Όσον αφορά το πρώτο σενάριο, είναι φανερό ότι οι επιπλέον ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ στις προηγούμενες εκλογές δεν αποτελούν συνειδητοποιημένους ψηφοφόρους, οι οποίοι ξαφνικά ανακάλυψαν το «φως το αληθινό»! Είναι γνωστό και όλες οι αναλύσεις των αποτελεσμάτων δείχνουν, ότι πρόκειται βασικά για στρώματα που πριν την κρίση κυρίως ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ (δηλαδή πρόκειται για τα κρατικοδίαιτα πρώην μεσαία στρώματα που έχουν πληγεί πιο συντριπτικά από το Μνημόνιο, το οποίο θεσμοποιεί τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση στη χώρα μας). Επομένως, πρόκειται για βασικά συντηρητικά στρώματα που ακόμα δεν έχουν συνειδητοποιήσει την καταστροφή από την ένταξη μας στην ΕΕ και την Ευρωζώνη, την οποία ένταξη δεν αμφισβητούν, αλλά απλά είναι αγανακτισμένα με τα Μνημόνια και τις συνέπειες τους, χωρίς να συνδέουν την ένταξη μας στην ΕΕ με αυτά. Ο ΣΥΡΙΖΑ τους πρόσφερε, εντελώς λαϊκίστικα, την ιδανική γι’ αυτά λύση: τη λύση της παραμονής μας στην ΕΕ και το Ευρώ με παράλληλη κατάργηση του Μνημονίου! Δηλαδή τη λύση που άφηνε και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο.

Το αποτέλεσμα ήταν αναμενόμενο: τα στρώματα αυτά μετακινήθηκαν μαζικά προς τους «μάγους» του ΣΥΡΙΖΑ, αντί να μετακινηθούν προς τις δυνάμεις που με συνέπεια υποστήριζαν ότι χωρίς την έξοδο από την Ευρωζώνη αλλά και την ΕΕ καμία διέξοδος από την κρίση δεν ήταν δυνατή —ένας επίπονος και μακρύς αλλά αναγκαίος δρόμος για την πραγματική και μόνιμη έξοδο από την κρίση. Και έτσι καταλήξαμε σε ένα τραγελαφικό εκλογικό αποτέλεσμα που υγιώς μεν καταδικάζει τα κόμματα εξουσίας, αλλά αντιφατικότατα προτείνει «λύση» τετραγωνισμού του κύκλου, όπως αυτή που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ και σύμπασα η αντιμνημονιακή Αριστερά, στην οποία περιλαμβάνουμε και όλες εκείνες τις δυνάμεις που παριστάνουν την αντισυστημική Αριστερά, αλλά δεν τολμούν να θέσουν σαφώς σαν βασική προϋπόθεση διεξόδου από την κρίση την έξοδο από την ΕΕ, ή τη συναρτούν με την καπιταλιστική κατάρρευση σε όλη την Ευρώπη και παρόμοιες Μεσσιανικές ανοησίες που ουσιαστικά την παραπέμπουν στις καλένδες (πχ ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΕΛΕ κ.λπ.) Έτσι τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ μιλούν για καταγγελία του Μνημονίου και συνέχιση της παραμονής μας στην Ευρωζώνη, ενώ ξέρουν και τα ίδια ότι θα ήταν αδύνατη, (για καθαρά οικονομικούς λόγους που έχουν να κάνουν με την οργανική σύνδεση οργάνων της ΕΕ, όπως η ΕΚΤ, με την ελληνική οικονομία), η συνέχιση της παραμονής μας στο Ευρώ —που σημαίνει εξαφάνιση κάθε οικονομικής (και όχι μόνο!) κυριαρχίας της χώρας— έχοντας καταγγείλει τη δανειακή σύμβαση και τα μνημόνια. Δεν είναι άλλωστε τυχαία η κωλοτούμπα που έδειξε η επιστολή Τσίπρα προς τα κεντρικά όργανα της ΕΕ, όπου δεν μιλούσε πια για καταγγελία του Μνημονίου και ακύρωση της δανειακής σύμβασης, αλλά για απλή επανεξέταση (δηλαδή επαναδιαπραγμάτευση) των όρων του Μνημονίου—κάτι για το οποίο ούτε οι ξένες ούτε οι ντόπιες ελίτ θα είχαν αντίρρηση (άλλο βέβαια τι νόημα δίνει ο καθένας στην επαναδιαπραγμάτευση). Ούτε φυσικά είναι τυχαίες οι σχετικές δηλώσεις Δραγασάκη.

Είναι λοιπόν φανερό, αν αληθεύουν οι δημοσκοπήσεις που φέρνουν τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού υπέρ της ΕΕ και του Ευρώ —γεγονός για το όποιο φέρνει βαρύτατη ευθύνη η ρεφορμιστική Αριστερά που ποτέ δεν προσπάθησε να δείξει στα λαϊκά στρώματα τη πραγματική σημασία της ΕΕ και της ευρωζώνης— τότε το δίλημμα που ήδη βάζουν επιτυχημένα οι ξένες και ντόπιες ελίτ (Ευρώ η καταστροφή) θα πείσει τους ίδιους ψηφοφόρους, οι οποίοι μετακόμισαν στον ΣΥΡΙΖΑ για να καταδικάσουν τα κόμματα εξουσίας, να ξαναγυρίσουν τώρα στο μαντρί τους για να μην πάθουν μεγαλύτερη καταστροφή. Τα «επιχειρήματα» που χρησιμοποιεί ο ΣΥΡΙΖΑ για να απαντήσει στο δίλημμα αυτό όχι μόνο δεν πρόκειται να πείσουν κανένα αλλά αντίθετα θα τους κάνει να συγχωρήσουν και τα εγκλήματα των κόμματων εξουσίας σε βάρος τους!

ΤΑ ΕΩΛΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Έτσι, πρώτον, το επιχείρημα ότι οι εταίροι μας «μπλοφάρουν» και δεν θα τολμήσουν να μας σπρώξουν στη χρεοκοπία και την «εκούσια» αποχώρηση μας από την Ευρωζώνη, φοβούμενοι τον κίνδυνο «μεταδοτικότητας» των συνεπειών της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας ιδιαίτερα στην περιφέρεια της Ευρωζώνης, μόνο εν μέρει στέκει γιατί στα δυο χρόνια που μεσολάβησαν, οι οικονομίες στο Ευρωπαϊκό κέντρο έχουν θωρακιστεί σημαντικά, ακριβώς για ένα τέτοιο ενδεχόμενο, και η Ελλάδα εκπροσωπεί μόνο 2% του Ευρωπαϊκού ΑΕΠ, κάτι που κάνει πιο εύκολη μια τέτοιου είδους θωράκιση. Ο μόνος λόγος που οι ευρωπαϊκές ελίτ θα είχαν δίκιο να φοβούνται να μας σπρώξουν στη χρεοκοπία και την αποχώρηση από το Ευρώ θα ήταν αν αυτή η εξέλιξη δημιουργούσε δυναμική και για έξοδο από την ΕΕ, καθώς και για άλλες θεσμικές αλλαγές σαν αυτές που περιγράφουμε στο κείμενο για το Μέτωπο (Έκκληση για ένα Λαϊκό Μέτωπο Κοινωνικής και Εθνικής Απελευθέρωσης). Και αυτό γιατί τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να οδηγήσει μεσο-μακροπρόθεσμα όχι σε οικονομική καταστροφή αλλά, αντίθετα, σε πραγματική έξοδο από τη κρίση, και η Ελλάδα θα γινόταν παράδειγμα όχι προς αποφυγή αλλά προς μίμηση, κατ’ αρχήν στις άλλες περιφερειακές χώρες της Ευρώπης. Γι’ αυτό θα προτιμούσαν να μας κρατήσουν μέσα στην ΕΕ και την Ευρωζώνη για να μας ελέγχουν απόλυτα στον οικονομικό τομέα και κατ’ επέκταση και στον πολιτικό, αρκεί να σταματούσαμε κάθε κουβέντα για συνολική καταγγελία των Μνημονίων και της δανειακής σύμβασης και να καταλήγαμε σε διαπραγμάτευση για τους (μη ουσιαστικούς για τις ελίτ) όρους των Μνημονίων. Αρκεί δηλαδή να εκλέγαμε στις προσεχείς εκλογές είτε τα καθαρά μνημονιακά κόμματα, είτε την αντιμνημονιακή Αριστερά, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ.

Δεύτερον, το επιχείρημα ότι δεν θα τολμήσουν οι οικονομικές ελίτ μέσα στην ΕΕ να μας σπρώξουν σε ανεξέλεγκτη χρεοκοπία και έξοδο από την Ευρωζώνη γιατί θα τους σταματήσουν οι νέες ανερχόμενες «προοδευτικές» δυνάμεις, όπως ο Ολλάντ στην Γαλλία, μάλλον σαν ανέκδοτο πρέπει να το πάρουμε τη  στιγμή που η «προοδευτικότητα» του είναι γνωστό ότι απλά αποτελεί αναπτυξιακό σοσιαλφιλελευθερισμό (σαν αυτόν περίπου που θέλει να εφαρμόσει και η ΝΔ) και ότι βέβαια ποτέ δεν θα διακινδύνευε τα συμφέροντα των Γαλλικών Τραπεζών που είναι ανάμεσα στους δανειστές μας, για χάρη της «σοσιαλιστικής αλληλεγγύης». Αποτελεί άλλωστε άλλη μια εξαπάτηση ότι δήθεν φταίνε οι «κακοί» Μέρκελ κ.λπ. και αρκεί να βγουν οι «σοσιαλιστές» του Ολλάντ και του σοσιαλδημοκρατικού και Πράσινου κόμματος στη Γερμανία για να αλλάξουν αυτές οι πολιτικές. Και είναι εξαπάτηση γιατί βέβαια ο …Μιτεράν ήταν πολύ πιο ριζοσπάστης σοσιαλιστής από τον νερόβραστο σοσιαλφιλελεύθερο Ολλάντ, και όμως μετά από έναν χρόνο απόπειρας ανατροπής της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης «μπήκε και αυτός στο μαντρί». Και το ίδιο συνέβη και με το δικό μας ΠΑΣΟΚ και φυσικά με τους σοσιαλδημοκράτες στην Βρετανία και τη Γερμανία. Γιατί άραγε; Ήταν όλοι αυτοί προδότες και θα μας σώσουν οι γνήσιοι σοσιαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ ή μήπως γιατί στο πλαίσιο των ανοικτών και απελευθερωμένων αγορών που καθιερώνει η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση κάθε άλλη πολιτική είναι αδύνατη; Είναι δηλαδή η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση που έκανε αδύνατη κάθε μορφή σοσιαλδημοκρατίας σήμερα —κάτι που δεν κατάλαβε ο ΣΥΡΙΖΑ που φέρεται σαν να θέλει να κατακτήσει την σοσιαλδημοκρατική θέση του ΠΑΣΟΚ, όταν η σοσιαλδημοκρατία είναι παγκόσμια νεκρή, ακριβώς λόγω των ανοικτών και απελευθερωμένων αγορών που επιβάλλει η παγκοσμιοποίηση!

ΣΕΝΑΡΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ: Η «ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ» ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Αλλά ας έλθουμε στο δεύτερο σενάριο και ας υποθέσουμε ότι, με το σημερινό αντιφατικό και λαϊκίστικο πρόγραμμα, ο ΣΥΡΙΖΑ έρχεται πρώτο κόμμα και διεκδικεί την εξουσία. Αυτό σημαίνει ότι αν καταφέρει και σχηματίσει κυβέρνηση, το κύριο σώμα των Μνημονίων και οι βασικές διατάξεις των συνακόλουθων νόμων θα εφαρμοστούν με κάποιες (ανώδυνες για τις ελίτ) τροποποιήσεις κατόπιν διαπραγματεύσεων. Τις τροποποιήσεις άλλωστε αυτές θα τις έκαναν περίπου και τα μνημονιακά κόμματα,  με τη συμφωνία της Ευρωπαϊκής ελίτ, που  προτιμά, όπως θα δούμε, τη συνέχιση της παραμονής της Ελλάδας στην ευρωζώνη και το Ευρώ. Και δεν πρόκειται ο ΣΥΡΙΖΑ να καταγγείλει τη δανειακή συμφωνία και τα Μνημόνια γιατί ξέρει πολύ καλά ότι η καταγγελία αυτή, εάν δεν συνοδευτεί από μονομερή έξοδο από την ΕΕ και το Ευρώ, θα οδηγήσει σε ανεξέλεγκτη χρεοκοπία (δηλαδή χρεοκοπία που θα ελέγχουν οι αγορές) και εξαναγκασμό μας να φύγουμε από το Ευρώ (όχι όμως και την ΕΕ όπως σύσσωμη η ευρωπαϊκή ελίτ επιβεβαίωσε στο Eurogroup), πράγμα που μπορεί να έχει και χειρότερα αποτελέσματα  από τα σημερινά.

Έτσι, αν πάρει την εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ, για να αναφέρουμε μερικά παραδείγματα, δεν πρόκειται να επαναφέρει τους απολυθέντες δημόσιους υπαλλήλους, και αντίθετα θα υποχρεωθεί να απολύσει και άλλους. Δεν πρόκειται να καταργήσει τους νόμους για την ελαστικοποίηση της εργασίας. Δεν πρόκειται να επιβάλλει αυστηρούς κοινωνικούς ελέγχους στις αγορές, και τη κίνηση κεφαλαίου (παρά μόνο προσωρινά). Δεν πρόκειται να κοινωνικοποιήσει τις ιδιωτικοποιημένες δημόσιες επιχειρήσεις. Ούτε πρόκειται να σταματήσει το σημερινό ξεπούλημα του κοινωνικού πλούτου και την έρπουσα ιδιωτικοποίηση της Υγείας και της Παιδείας. Και αυτό γιατί όλα τα παραπάνω δεν επιβάλλονται μόνο από τα Μνημόνια και τους εφαρμοστικούς νόμους τους, αλλά από την ίδια τη συνθήκη του Μάαστριχτ και τις άλλες συμβάσεις της ΕΕ (Λισαβόνας κ.λπ.) που την ακολούθησαν και επιβάλλουν την αρχή της ανταγωνιστικότητας, χωρίς την οποία δεν μπορεί να επιβιώσει καμία οικονομία που έχει ανοικτές και απελευθερωμένες αγορές! Και ούτε το Ευρώ, ούτε πολύ περισσότερο την ΕΕ, αμφισβήτησε ποτέ ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Είναι λοιπόν φανερό ότι είναι αδύνατη η πραγματική έξοδος από την κρίση αν δεν φύγουμε τόσο από την Ευρωζώνη όσο και την  ΕΕ, γιατί, όπως έχουμε τονίσει επανειλημμένα, η καταστροφή της γεωργίας μας, η καταστροφή της εγχώριας βιομηχανίας, η ελαστικοποίηση της εργασίας, το πετσόκομμα του δημόσιου τομέα και του κοινωνικού κράτους κ.λπ. —όλα αυτά είναι συνέπεια των συνθηκών Μάαστριχτ και των συνθηκών της ΕΕ που ακολούθησαν, πολύ πριν να φτάσουμε στα Μνημόνια. Και αυτές οι συνθήκες που μας επέβαλαν τις ανοιχτές και απελευθερωμένες αγορές (τις «4 ελευθερίες») είναι που μας οδήγησαν στη σημερινή καταστροφική κρίση, και όχι η γενικότερη παγκόσμια καπιταλιστική κρίση που ξεκίνησε από τον χρηματοπιστωτικό τομέα, όπως εσκεμμένα ή από ασχετοσύνη υποστηρίζουν οι «οικονομολόγοι» του ΣΥΡΙΖΑ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ κ.λπ.. Δεν είχαμε κρίση στον τραπεζικό τομέα που οδήγησε σε χρηματοπιστωτικές φούσκες, όπως π.χ. στην Ιρλανδία, ή φούσκες στον κατασκευαστικό τομέα που οδήγησαν σε εκτόξευση του ιδιωτικού χρέους, όπως στην Ισπανία. Η κρίση μας είναι μακροχρόνια και δομική και προέκυψε από τα ελλείμματα στον δημοσιονομικό τομέα και στον τομέα του εξωτερικού εμπορίου και τα συνακόλουθα ελλείμματα που οδήγησαν στην ανάγκη του αυξανόμενου δανεισμού (δηλαδή του Χρέους), ο οποίος, μέσα στην Ευρωζώνη του ευκολότερου δανεισμού (λόγω ισχυρού νομίσματος), εκτοξεύτηκε. Με την παγκόσμια κρίση έγινε όμως αδύνατος ο φτηνός αναδανεισμός, με τον οποίο καλύπταμε τα ολοένα αυξανόμενα χρέη. Το Χρέος είναι επομένως η ΣΥΝΕΠΕΙΑ της μακροχρόνιας δομικής κρίσης και όχι η αιτία της κρίσης, όπως παραπλανητικά υποστηρίζει όλη η αντιμνημονιακή Αριστερά.

Ο ΜΠΑΜΠΟΥΛΑΣ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΖΟΥΓΚΛΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Σε αυτό το έργο των δύο πόλων εξουσίας που διαμορφώνονται επικίνδυνα σήμερα με στόχο τον εγκλωβισμό του λαού, τον ρόλο «μπαμπούλα» που θα δικαιολογεί θεσμικά τον ρόλο τους στα ανώτερα και μεσαία στρώματα που κατά κανόνα ψηφίζουν τους δύο αυτούς πόλους (η λεγόμενη «ικανοποιημένη εκλογική πλειοψηφία» στις αντιπροσωπευτικές «δημοκρατίες»), θα αναλάβουν οι ανανήψαντες φασίστες και η ισλαμοφαγική ακροδεξιά, η οποία ισχυροποιείται σε όλη την Ευρώπη. Τα μορφώματα αυτά ψήφισε σημαντικό τμήμα του λαού επειδή απέδωσε την ευθύνη για τη μαζική ανεργία, την καταρράκωση των συστημάτων κοινωνικής πρόνοιας, την κατάρρευση των αστικών κέντρων κ.λπ. στη μετανάστευση, και όχι στην παγκοσμιοποίηση, που μέσω της ΕΕ μας επιβάλλει τις σχετικές πολιτικές. Άλλωστε η ίδια η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση δημιουργεί και τη μαζική μετανάστευση, με το ξερίζωμα εκατομμυρίων ανθρώπων λόγω των πολέμων της υπερεθνικής ελίτ στην Ανατολή και της καταστροφής της οικονομικής αυτοδυναμίας των λαών του Νότου. Την ακροδεξιά και τον φασισμό εξέθρεψε το ίδιο το σύστημα και η εκφυλισμένη «Αριστερά» με τον αποπροσανατολισμό για την κρίση και τις διαχειριστικές της «λύσεις» εντός της παγκοσμιοποίησης, με τις θέσεις ίσων αποστάσεων στα εγκλήματα της υπερεθνικής ελίτ κατά των λαών της Μ. Ανατολής και του Νότου, όπως και με τον φιλο-σιωνισμό της. Και φυσικά, οι φασίστες δεν θα αποτελούν κίνδυνο βασικά στο κοινοβούλιο, όπως το παρουσιάζουν τα κομματικά στελέχη της λαϊκίστικης «Αριστεράς», ούτε είναι πιθανό να επιστρέψουμε στον …Φασισμό, όπως κινδυνολογούν αγωνιστές/στριες ακόμα και της αντισυστημικής Αριστεράς, βασιζόμενοι/ες σε αναλύσεις προ 80 ετών. Και αυτό γιατί στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, που σήμερα έχει φτάσει σε πρωτοφανή ολοκλήρωση, μέσω της συγκέντρωσης εξουσίας στην υπερεθνική ελίτ, ένας (φυσικά) ψευτο-διεθνισμός, υπάρχει ντε φάκτο, σε αντίθεση με την περίοδο του κρατισμού όπου το κράτος-έθνος ήταν πανίσχυρο και μπορούσε να πάρει μεγάλες διαστάσεις ο εθνικισμός και ο φασισμός για ιστορικούς λόγους που σήμερα δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα και έχουν εξεταστεί από την Περιεκτική Δημοκρατία. Όμως θα είναι ο λαός και οι μετανάστες που θα αντιμετωπίζουν τους —βασικά θερμόαιμους και όχι «ιδεολόγους»— θιασώτες του φασισμού, τον τραμπουκισμό και τον ρατσισμό, την εγκληματικότητα κτλ., καθημερινά στις γειτονιές, και όχι οι λίγοι βολεμένοι, σε μεγάλο βαθμό, μελλοντικοί ψηφοφόροι των «Αριστερών Κυβερνήσεων».

Δηλαδή η ζουγκλοποίηση της κοινωνίας δεν θα απειλεί τόσο τα προνομιούχα στρώματα που αποτελούν κατά κανόνα την, «ικανοποιημένη εκλογική πλειοψηφία», (που στην πραγματικότητα είναι και θα γίνει ακόμα περισσότερο μια ελάχιστη μειοψηφία στον γενικό πληθυσμό), η οποία, μαζί με τα φθίνοντα, σήμερα, κρατικοδίαιτα στρώματα στην Ελλάδα, είναι αυτή που καθορίζει κάθε φορά την εκάστοτε εκδοχή της διαχείρισης του συστήματος. Τα προνομιούχα στρώματα θα δημιουργούν τα γκέτο πολυτελείας τους με ιδιωτική αστυνομία, περίθαλψη κτλ., όπως γίνεται εκτεταμένα στη Λατινική Αμερική, ενώ ο υπόλοιπος πληθυσμός θα βρίσκεται στο έλεος της κοινωνικής κρίσης.

Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΔΙΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Να γιατί θεωρούμε ότι ο μόνος τρόπος εξόδου από την κρίση είναι η απεξάρτησή μας από τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση μέσα από τη δημιουργία των προϋποθέσεων οικονομικής αυτοδυναμίας, σαν αυτή που προτείνουμε στην έκκληση για το Μέτωπο. Αναγκαία προϋπόθεση για να αρχίσουμε τη διαδικασία αυτή είναι η έξοδος από την ΕΕ που είναι ο κύριος εκφραστής της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης στη χώρα μας. Μόνο έτσι ο ελληνικός λαός και άλλοι λαοί στην καπιταλιστική περιφέρεια θα αποφύγουν, μέσα σε μια νέα ένωση των λαών που θα στηρίζεται στις αρχές της αλληλεγγύης, την καταστροφή που μας επιβάλλουν οι ξένες και ντόπιες ελίτ. Αυτό απαιτεί βέβαια ο ελληνικός λαός να πάρει στο πρώτο βήμα στα χέρια του την οικονομία από τις ντόπιες και ξένες ελίτ και να εφαρμόσει δραστικά μέτρα σαν αυτά που προτείνουμε στην Έκκληση για το Μέτωπο, για να την προστατεύσουμε από τις αγορές, και σε ένα δεύτερο βήμα να αποφασίσει μέσα από πραγματικά δημοκρατικές διαδικασίες, τι είδους κοινωνία επιθυμεί (Περιεκτική Δημοκρατία, κρατικοσοσιαλιστική, αναρχοσυνδικαλιστική κτλ.).

Εάν ο ΣΥΡΙΖΑ, έστω την τελευταία αυτή στιγμή, και σαν απάντηση στο δίλημμα που βάζουν οι ελίτ «ευρώ η καταστροφή» κατέβαινε με συγκροτημένο πρόγραμμα εξόδου από την κρίση, μέσα από την έξοδο από την ΕΕ, το ευρώ και την ακύρωση της δανειακής συνθήκης, και με σύνθημα «ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΕ ΚΑΙ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ, ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ», τότε θα είχε μαζί του συμμάχους και όλη την πραγματική αντισυστημική Αριστερά, αλλά και λαϊκά στρώματα πέρα από την Αριστερά, σε ένα ντε φάκτο λαϊκό Μέτωπο που θα έσωζε τον λαό από την καταστροφή και θα έβαζε και τις βάσεις για μια νέα κοινωνία και οικονομία, που θα έλεγχε πραγματικά ο λαός και όχι οι ντόπιες και ξένες ελίτ.

Εάν αντίθετα αγνοήσει την πρόταση αυτή και κατέβει στις εκλογές με το σημερινό λαϊκίστικο και αποπροσανατολιστικό «πρόγραμμα» τότε, όπως δείξαμε παραπάνω, θα είναι απόλυτα υπεύθυνος για την καταστροφή που θα επακολουθήσει. Τότε, ο μόνος δρόμος που θα απομένει στις λαϊκές δυνάμεις για την πραγματική έξοδο από την καταστροφική κρίση θα είναι ο παραμερισμός και περιθωριοποίηση της αντιμνημονιακής Αριστεράς και η σύμπηξη ενός Λαϊκού Μετώπου Κοινωνικής και Εθνικής Απελευθέρωσης για την έξοδο από την ΕΕ και το ΕΥΡΩ και τα συνακόλουθα θεσμικά μέτρα. Ο καθένας και η καθεμιά ας αναλάβουν τις ιστορικές ευθύνες τους.-

17 ΜΑΗ 2012

---

Ελληνικό Δίκτυο Περιεκτικής Δημοκρατίας: www.periektikidimokratia.org • Διεθνές δίκτυο Περιεκτικής Δημοκρατίας: www.inclusivedemocracy.org • Επικοινωνία: peridimok@gmail.com

---

~

Tweet

Η "διεθνής" των "εναλλακτικών μέσων" της εκφυλισμένης Αριστεράς σε ευθυγράμμιση με το εμπόριο ελπίδας του ΣΥΡΙΖΑ, με στόχο τον πλήρη εγκλωβισμό του λαού

Εδώ και μέρες η απατεωνίστικη προωθούμενη "Αριστερή Κυβέρνηση" του ΣΥΡΙΖΑ κάνει ξετσίπωτο εμπόριο ελπίδας στο τμήμα του λαού που αγανακτισμένο τον ψήφισε, καταστρέφοντας στη συλλογική του συνείδηση κάθε σύνδεση πλέον των εννοιών της συνέπειας και της τσίπας με τον όρο "Αριστερά". Μέσα σε μια άθλια διγλωσσία και απάτη δεν κράτησε καν τα απατηλά "αντιμνημονιακά" προσχήματα (παρότι δεν είναι ούτε καν κυβέρνηση ακόμα!) με τα οποία εξελέγη, όπως φάνηκε με την αποκαλυπτική επιστολή νομιμοφροσύνης σε βασικά όργανα και  εκπροσώπους της υπερεθνικής/ευρωπαϊκής ελίτ, στην οποία δεν μιλάει πλέον για "καταγγελία του Μνημονίου" αλλά ξεκάθαρα για "επανεξέταση" του, ενώ την ίδια στιγμή στην Ελλάδα τα στελέχη του πουλάνε καθημερινά "επαναστατική" αντιμνημονιακή ρητορεία για να αρπάξουν τα ψηφαλάκια για τις επόμενες εκλογές.

Την ίδια στιγμή, και καθόλου άσχετα με το παραπάνω, στον χώρο των κυρίαρχων παράλληλων "εναλλακτικών μέσων" της (απόλυτα συγγενούς με τον ΣΥΡΙΖΑ) "εκφυλισμένης" Αριστεράς, εξυφαίνεται μια διεθνής συμμαχία των μέσων αυτών σε ένα είδος "διεθνούς μιντιακού δικτύου".

Η συμμαχία αυτή συνδέει τα ντόπια, επιδοτούμενα από την Ευρωπαϊκή Ένωση, Debtocracy, ΕΛΕ κτλ., τον "Ιό" της επιλεκτικότατης προώθησης αιτημάτων της "Αριστεράς" των δικαιωμάτων, και τη μεταλλαγμένη, ψευτο-διαχειριζόμενη "Ελευθεροτυπία των Εργαζομένων", (σε καλό καπέλωμα από ΣΥΡΙΖΑ) που έδειξε, με τα δύο φύλλα της, καθαρά δείγματα γραφής, με την προώθηση του πυρήνα της ιδεολογίας του συστήματος (συστημικά "δικαιώματα" σε βάρος κάθε λαϊκής αυτοδυναμίας και δυνατότητας ατομικής και συλλογικής αυτονομίας στο μέλλον, φιλικά προσκείμενη στις νατοϊκές αραβικές "εξεγέρσεις", Χρεολογία κ.ο.κ.), μαζί με το κανάλι των εμίρηδων του "προοδευτικού" Κατάρ και της εξίσου "προοδευτικής" Σαουδικής Αραβίας, που προφανώς κάνει τους "Αριστερούς" των συστημικών δικαιωμάτων να εκστασιάζονται από ηδονή για τα δικαιώματα που προσφέρουν στους λαούς τους τα κράτη αυτά, Al Jazeera.

Να θυμίσουμε ότι το Al Jazeera πρωτοστάτησε (όπως και άλλωστε και στρατιωτικά και οργανωτικά οι εμίρηδες του Κατάρ) όσο κανένα άλλο δυτικό μέσο στο μακέλεμα του λαού της Λιβύης (και το διαφαινόμενο του λαού της Συρίας, που προετοιμάζεται με πανομοιότυπο οργανωτικά τρόπο) από τους νατοϊκούς "επαναστάτες", με την απίστευτη συστηματική παραπληροφόρηση που έκανε από την αρχή της (αποδεδειγμένα πλέον υποκινούμενης από τη δύση και ένοπλης από την πρώτη μέρα) "εξέγερσης", η οποία μετά το κάλεσμα του ΝΑΤΟ να παρέμβει (και όχι λόγω του "χασάπη" Καντάφι), οδήγησε σε βίαιο ξεκλήρισμα του λαού με δεκάδες χιλιάδες θύματα και στον σημερινό κανιβαλισμό στη χώρα, με τις φυλές να σφάζονται μεταξύ τους, ενώ είναι χαρακτηριστικό πως οδήγησε και ανταποκριτές του Al Jazeera στο να παραιτηθούν από το κανάλι για τον ρόλο του.

Το βίντεο που ακολουθεί δείχνει με τον πιο περίλαμπρο και ξεκάθαρο ίσως τρόπο, τη συμμαχία αυτή, που σε συνδυασμό με την πορεία της απατεωνίστικης "Αριστερής λύσης" στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες, είναι ικανή, αν δεν απομονωθεί με ένα μαζικό αντισυστημικό αντι-ΕΕ κίνημα, να οδηγήσει σε πλήρη εγκλωβισμό των λαϊκών στρωμάτων μεταξύ της Χάρυβδης του "κανονικού" συστήματος από τη μία όπως εκφράζεται σχηματικά από τα "κανονικά" συστημικά μέσα (ΣΚΑΙ, Καθημερινή, Βήμα, BBC, CNN κτλ. - οι βασικοί ανταγωνιστές της "Αριστεράς" αυτής για τον ρόλο τους μέσα στο σύστημα), και της Σκύλλας των "εναλλακτικών" μέσων της εκφυλισμένης Αριστεράς (τύπου Debtocracy, Catastroika, Press Project, Democracy Now! και βέβαια...Al Jazeera), που μάλιστα θα υποδύονται την ...αντικαπιταλιστική, αντι-ιεραρχική, αριστερή φωνή, καταστρέφοντας την αυτόνομη συνείδηση και την ελπίδα των λαών, πιθανόν για γενιές.

Tweet

Πρωτομαγιά 2012 - Όχι στην Αντιμνημονιακή Απάτη!

Τα μηνύματα των ιστορικών γεγονότων της 1^η Μαίου είναι επίκαιρα όσο ποτέ, σήμερα που τα λαϊκά στρώματα της χώρας, εν μέσω της μετατροπής της χώρας ακόμη και σε τυπικό προτεκτοράτο,  και με νόμο του κράτους, καλούνται μέσα από τα συστημικά ΜΜΕ και έναν ορημαγδό παραπληροφόρησης από τα «εναλλακτικά», να «νομιμοποιήσουν» και στην κάλπη το πετσόκομμα κοινωνικών δικαιωμάτων ενός αιώνα και το ξεπούλημα του κοινωνικού πλούτου. Δηλαδή να νομιμοποιήσουν «δημοκρατικά» το έγκλημα κατά του λαού, αλλά και τους πολιτικούς συνδυασμούς εκείνους που το υποστήριξαν, καθώς και εκείνους που ανήκουν στην Αριστερά και αποπροσανατολίζουν συστηματικά και εσκεμμένα το λαό ώστε να μην ασχοληθεί με τα αίτια της κρίσης και τη συστημική αλλαγή που συνεπάγεται η αντιμετώπισή της, αλλά με τα απλά συμπτώματα της (Χρέος, Ιδιωτικοποιήσεις κτλ.).

Παρόλο όμως που ο αποπροσανατολισμός των λαϊκών στρωμάτων από τα κόμματα εξουσίας και τα καθεστωτικά ΜΜΕ που ελέγχουν οι ξένες και ντόπιες ελίτ, οι οποίες είναι αυτές που καθορίζουν την ανάδειξη των «σωστών» επαγγελματιών πολιτικών, δεν αποτελεί έκπληξη για κανέναν, αφού αυτό αποτελεί ακριβώς την επαγγελματική τους ενασχόληση,  το ερώτημα είναι πώς εξηγείται ο  συστηματικός αποπροσανατολισμός που προέρχεται από την ίδια την Αριστερά και τα «εναλλακτικά» της μέσα,

Για το ίδιο το σύστημα, η άλωση της Αριστεράς από τα μέσα, προωθώντας τις τάσεις της που δεν έχουν καμία διάθεση να δώσουν πραγματικές λύσεις στη σταδιακή εξαθλίωση του λαού, αποτελεί το χρησιμότερο εργαλείο για τη μονιμοποίηση της υποτέλειας του και της καθολίκευσης της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Με την προώθηση της «Αριστεράς των Συμπτωμάτων» της κρίσης, η «Αριστερά» αυτή παίζει τον ρόλο του προοδευτικού υποστυλώματος του συστήματος, μέσα στους πολιτικούς χώρους εκείνους που παραδοσιακά αποτελούσαν την πρωτοπορία των αγώνων για τα λαϊκά στρώματα, ευνουχίζοντας τα πιο αποφασισμένα κομμάτια της κοινωνίας για σύγκρουση με το σύστημα, και αποπροσανατολίζοντάς τα από το να διαμορφώσουν μια ελάχιστη προαπαιτούμενη βάση πολιτικής συγκρότησης για την έξοδο από την ίδια την κρίση.

Για την εκφυλισμένη αυτή «Αριστερά», η αφομοίωση των ιστορικών μαθημάτων πάνω από 150 χρόνων διαρκούς κοινωνικής πάλης και κορυφαίων στιγμών αυτής όπως ο αγώνας των εργατών του Σικάγο, αποτελεί, όχι συστατικό στοιχείο για τη διαμόρφωση πραγματικής διεξόδου από την κρίση μέσα από την αντιμετώπιση των αιτίων της και όχι απλά των συνεπειών της, αλλά φύλλο συκής για την εξυπηρέτηση των ταξικών συμφερόντων των χορηγών και υποστηρικτών  της στις ντόπιες και ξένες ελίτ. Έτσι, με τη βοήθεια των παχυλών μέσων που έχει στη διάθεση της, και την άμεση ή έμμεση προβολή της από τα καθεστωτικά μίντια αλλά και την μαζική προβολή της από τα «εναλλακτικά» (που πολλά έχει δημιουργήσει η ίδια), έχει καταφέρει εδώ και καιρό να μονοπωλεί τη δημόσια συζήτηση, με έναν ανώδυνο και φλύαρα τεχνοκρατικό λόγο που ασχολείται αποκλειστικά με τις συνέπειες της κρίσης τις οποίες όμως προβάλλει ουσιαστικά ως αιτίες που δημιούργησαν και το Χρέος αλλά και τα Μνημόνια.

Η Αριστερά αυτή και πολλοί πρόθυμοι «συνδαιτυμόνες» της στον «ελευθεριακό» (κατ’ όνομα) χώρο, συμβάλλουν με μιντιακούς όρους πλέον στην παραπληροφόρηση αυτή, παράγοντας και προωθώντας ακόμα και καλογυρισμένα φιλμ που απευθύνονται στη διεθνή αγορά όπως το τελευταίο Catastroika, και σύντομα θα προβάλλονται και από διεθνή καθεστωτικά μέσα της εκφυλισμένης «Αριστεράς» όπως η Γκάρντιαν («όπως συνέβη και με το προηγούμενο φιλμ το Debtocracy) αποπροσανατολίζοντας συστηματικά τα λαϊκά στρώματα ότι ο νεοφιλελευθερισμός είναι μια απλή ιδεολογία, αν όχι μια συνωμοσία, που επομένως ανατρέπεται αρκεί να εκλέξουμε τους «καλούς» ρεφορμιστές Αριστερούς πολιτικάντηδες  στην εξουσία, μαζί με λίγη σάλτσα διαχειριστικής «άμεσης δημοκρατίας» στις (καπελωμένες από την Αριστερά αυτή) πλατείες!

Κατ’ αυτό τον τρόπο, η εκφυλισμένη Αριστερά συγκαλύπτει με συστηματικό τρόπο τα αίτια της κρίσης που ανάγονται στην εξάρτηση της χώρας από το σύστημα της διεθνοποιημένης καπιταλιστικής αγοράς, εφόσον συνεχίζει, όντας μέλος  της ΕΕ , να δεσμεύεται από τις  «4 ελευθερίες» του Μάαστριχτ για  την άρση των κοινωνικών ελέγχων στις αγορές μέσα στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, με αποτέλεσμα την καθολική αποδιάρθρωση της παραγωγικής βάσης και την αναγκαστική στήριξη της οικονομίας από τον δανεισμό, την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και την ανεξέλεγκτη ροή κεφαλαίων κ.α..

Η άνοδος της ακροδεξιάς, για την οποία κλαίει και οδύρεται η Αριστερά, στην πραγματικότητα, οφείλεται στον ξεπεσμό της εκφυλισμένης "Αριστεράς". Όταν στη Γαλλία για παράδειγμα μόνο η ακροδεξιά μιλά για έξοδο από την ΕΕ και το Ευρώ, που αλλού μπορούν να καταφύγουν τα θύματα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης από την ακροδεξιά;

Εν όψει εκλογών, το πραγματικό δίλημμα που καλούνται να απαντήσουν τα λαϊκά στρώματα που συμμετέχουν στην εκλογική διαδικασία, είναι:

—ή μέσα στην ΕΕ, το οποίο εκ των πραγμάτων σημαίνει παραμονή της χώρας στις ανοιχτές αγορές, νομιμοποίηση των μνημονίων και αποδόμηση κάθε ίχνους οικονομικής και εθνικής κυριαρχίας, οποιαδήποτε κυβέρνηση και αν έλθει στην εξουσία, ακόμη και της «Αριστεράς»

—ή άμεση μονομερής έξοδος από την ΕΕ για τη δημιουργία αυτοδύναμης οικονομίας και την ανατροπή όλων των συμβάσεων με την Τρόικα.

Επειδή ακριβώς οι εκλογές αυτές στήθηκαν μόνο για να νομιμοποιήσουν τη φίλο-ΕΕ γραμμή και την προώθηση της «Αριστεράς» που εσκεμμένα αποπροσανατολίζει τα λαϊκά στρώματα και τώρα επιδιώκει να παίξει και ρόλο αξιωματικής αντιπολίτευσης στα Τροϊκανά κόμματα εξουσίας,  θεωρούμε χρέος μας να κατονομάσουμε την απάτη αυτή.

Ο κύριος εκφραστής στον Ελληνικό χώρο της ρεφορμιστικής/εκφυλισμένης «αριστεράς», το κόμμα του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, που παραδοσιακά και μέχρι πριν κάποια χρόνια έπαιζε αποκλειστικά το ρόλο του «αριστερού» δεκανικιού για την πλήρη ένταξή μας στις ανοιχτές αγορές, υπογράφοντας μάλιστα την αντίστοιχη συνθήκη του Μάαστριχτ, ενώ υποστήριξε έμμεσα όλες τις Νατοϊκές εισβολές, δικαίως προωθείται σήμερα ως η Αριστερή αντιπολίτευση στα κόμματα εξουσίας, καθότι είναι όχι μόνο παντελώς ακίνδυνο, αλλά και χρήσιμο εργαλείο για τα σχέδια της υπερεθνικής και ντόπιας ελίτ, για τη μετατροπή  της χώρας σε δεξαμενή φθηνού δυναμικού και τουριστικό παράδεισο, καθώς και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας σε τιμή ευκαιρίας.

Εδώ και ενάμιση χρόνο περίπου που ξεκίνησε η θεσμοθέτηση της καταστροφής των κοινωνικών κατακτήσεων και της μετατροπής της χώρας σε προτεκτοράτο, εμφανίστηκε ταυτόχρονα και ο μηχανισμός διαχείρισης της αντίδρασης των λαϊκών στρωμάτων, που επέκτεινε και συμπλήρωνε τον ρόλο του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ σε πιο «ακαδημαϊκούς» και «ελευθεριακούς» κύκλους. Η εμφάνιση της «Πρωτοβουλίας των Αριστερών Οικονομολόγων», μετατράπηκε στην «Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου», στελεχωμένη από «ειδήμονες» του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ αλλά και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που πρωτοστάτησε στις πρωτοβουλίες αυτές, που ασχολούνταν αυτάρεσκα με τις συνέπειες της κρίσης και τη Χρεολογία αφήνοντας βολικότατα την εγκληματική ένταξή μας στην ΕΕ των ανοιχτών αγορών στο απυρόβλητο ή στη…Δευτέρα παρουσία. Ακόμη και πανάκριβα διεθνή συνέδρια στήθηκαν από τις  «Πρωτοβουλίες» αυτές για να προωθήσουν τις αποπροσανατολιστικές αυτές λύσεις, που χρηματοδοτήθηκαν και προωθήθηκαν έμμεσα ή άμεσα και από την ίδια την ΕΕ, όπως έχουμε καταγγείλει.

Όμως είναι καθαρή εξαπάτηση των λαϊκών στρωμάτων ότι θα ήταν δυνατή η έξοδος από την καταστροφική κρίση, στην οποία μας οδήγησαν οι ντόπιες και ξένες ελίτ, μέσα στην Ευρωζώνη (όπως υποστηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ) η ακόμη και μέσα στην ΕΕ αλλά έξω από την Ευρωζώνη (όπως υποστηρίζει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ), καθώς και οι ανάλογες θέσεις της Πατριωτικής Αριστεράς/Δεξιάς (ΕΠΑΜ, Ανεξάρτητοι Έλληνες κ.λπ..)—και φυσικά δεν μιλάμε για τα καθαρά δεκανίκια του συστήματος (ΔΗΜΑΡ, Οικολόγοι Πράσινοι και Δημοκρατική Συμμαχία). Το Χρέος είναι μόνο η συνέπεια της κρίσης. Η αιτία της κρίσης είναι η ίδια η ενσωμάτωση μας στην παγκοσμιοποιημένη καπιταλιστική Οικονομία της Αγοράς, μέσα από την ένταξη μας στην ΕΕ, και μόνο η μονομερής μας έξοδος από αυτή θα άνοιγε πραγματικά τον δρόμο για έξοδο από την κρίση, μέσα από το χτίσιμο λαϊκών δομών αυτοδύναμης οικονομίας. Μια διαδικασία που θα μπορούσε να αρχίσει στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής περιφέρειας που αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα, όπως προτείνουμε στην Έκκληση για ένα Λαϊκό Μέτωπο Κοινωνικής και Εθνικής Απελευθέρωσης.

Τέλος, καλούμε αυτούς που για λόγους αρχής δεν συμμετέχουν στις εθνικές εκλογές, να καθιερώσουν μόνιμες συνελεύσεις  στις γειτονιές και στους χώρους δουλειάς, αποτρέποντας τη σαλαμοποίηση των αγώνων των κοινωνικών ομάδων και ενώνοντάς τους σε ένα πραγματικά αυτο-οργανωμένο κίνημα (εργαζομένων, ανέργων, φοιτητών, αγροτών ή απλά πολιτών), Οι  συνελεύσεις αυτές θα μπορούσαν να αναλάβουν οργανωμένα την άμεση επαφή παραγωγών-καταναλωτών και τη διανομή των προϊόντων, αποτρέποντας πρωτοβουλίες διανομής βασικών αγαθών που ήδη χειραγωγούνται από το ίδιο το σύστημα και τους «αριστερούς» στυλοβάτες του —όπως ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ— και λειτουργούν ως διαχειριστές της φτωχοποίησης. Με την προϋπόθεση βέβαια ότι οι σκιώδης αυτοί δημοτικοί θεσμοί θα αποτελούσαν οργανικό μέρος προτάγματος για κατάληψη της τοπικής εξουσίας και δημιουργίας πραγματικών και μόνιμων αμεσοδημοκρατικών θεσμών άσκησης της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας από τους ίδιους τους πολίτες, έξω από την ΕΕ, το Κράτος και τη διεθνοποιημένη οικονομία της Αγοράς.

Αλλά για αυτούς που θα συμμετάσχουν στις εθνικές εκλογές το ξεκάθαρο μήνυμα δεν μπορεί να είναι άλλο από το εξής:

—ΜΑΥΡΙΣΤΕ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΕΞΟΥΣΙΑΣ (ΠΑΣΟΚ –ΝΔ) ΑΛΛΑ ΜΑΥΡΙΣΤΕ ΚΑΙ ΤΑ «ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΑ» ΚΟΜΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΞΑΠΑΤΟΥΝ ΤΑ ΛΑΪΚΑ ΣΤΡΩΜΑΤΑ ΟΤΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ, ΨΗΦΙΖΟΝΤΑΣ ΜΟΝΟ ΚΟΜΜΑΤΑ ΠΟΥ ΒΑΖΟΥΝ ΘΕΜΑ ΜΟΝΟΜΕΡΟΥΣ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ (ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ) ΣΑΝ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ ΓΙΑ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

—Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ: ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΚΤΙΣΙΜΟ ΕΝΟΣ ΜΕΤΩΠΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ!

  

1 ΜΑΗ 2012

---

Ελληνικό Δίκτυο Περιεκτικής Δημοκρατίας: www.periektikidimokratia.org • Διεθνές δίκτυο Περιεκτικής Δημοκρατίας: www.inclusivedemocracy.org • Επικοινωνία: peridimok@gmail.com

---

~

Tweet

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΔΙΚΤΥΟΥ ΠΔ: ΚΑΤΩ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ

ΚΑΤΩ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ

Η ΑΥΤΟΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΙΣΤΟΥΛΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΝΑ ΜΕΤΑΤΡΑΠΕΙ ΣΕ ΠΑΛΛΑΪΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ 

Ένας συνταξιούχος ηλικίας 77 ετών τερμάτισε τη ζωή του μπροστά στη πλατεία Συντάγματος, αρνούμενος να υποκύψει στην εξαθλίωση τρώγοντας μέσα από τα σκουπίδια. Στην υπέρτατη πράξη αυτή αυτοθυσίας, ο Δημήτρης Χριστούλας έδωσε σαφές μήνυμα, δείχνοντας τους πραγματικούς δολοφόνους του: «η κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου» (φράση που απέκρυψαν τελείως τα φασιστικά ΜΜΕ, ιδιωτικά και κρατικά).

Η οικονομική κατοχή της Ελλάδας από τις ξένες και ντόπιες υποτελείς οικονομικές και εγκάθετες πολιτικές ελίτ έχει αρχίσει προ πολλού να δείχνει τα ανατριχιαστικά της αποτελέσματα. Υποσιτισμένα παιδιά λιποθυμούν στα σχολεία, με 1 στα 4 παιδιά πλέον να ζουν κάτω από το όριο της επίσημης φτώχειας, ολοένα περισσότεροι νέοι και νέες εξαρτώνται από τις κάθε είδους «ουσίες», η ανεργία παίρνει εφιαλτικές διαστάσεις, οι άστεγοι πληθαίνουν, το άγχος και η απελπισία γίνονται ο μόνιμος «σύντροφος» της καθημερινότητας. Οι κοινωνικές υπηρεσίες όπως η (στοιχειώδης, ούτως ή άλλως) δημόσια υγεία, η ασφάλιση και η παιδεία τείνουν να γίνουν οριστικά παρελθόν, καταλήγοντας στα χέρια των πολυεθνικών και του ντόπιου κεφαλαίου. Η Ελλάδα διαγράφει μια πορεία ανάλογη με αυτές του «τρίτου κόσμου» όπου έσπευσαν το ΔΝΤ και η «Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του Χρέους» να τις «σώσουν», καταλήγοντας σε χειρότερη εξαθλίωση.

Η απελπισία των πολιτών γιγαντώνεται ακόμη περισσότερο βλέποντας πολιτικούς  χώρους  που παραδοσιακά σε περιόδους κρίσης έπαιζαν πρωταγωνιστικό ρόλο δίνοντας πολιτικές λύσεις, να «αγωνίζονται» για τα εκλογικά αποτελέσματα, ενσωματώνοντας την εξαθλίωση του λαού στα συνθήματά τους, αλλά όχι στην πράξη τους. Και αυτό, ενώ είναι φανερό ότι οι εκλογές θα είναι μια ακόμα μεγαλύτερη εξαπάτηση του Ελληνικού λαού από τις προηγούμενες που μας οδήγησαν στη σημερινή κοινοβουλευτική Χούντα, εφόσον τώρα ούτε τα προσχήματα των διαφορετικών δήθεν εκλογικών προγραμμάτων δεν θα υπάρξουν. Όλα τα κόμματα εξουσίας και τα δεκανίκια τους έχουν αναλάβει (ακόμη και γραπτές!) δεσμεύσεις να εφαρμόσουν τα ίδια μέτρα που θα φέρουν τα λαϊκά στρώματα σε ακόμη μεγαλύτερη εξαθλίωση από τη σημερινή και γίνονται μόνο για να «νομιμοποιήσουν» αυτά τα μέτρα, ενώ η «Αριστερά» θα είναι ικανοποιημένη εάν θα αυξήσει μερικές εκατοστιαίες μονάδες τη δύναμη της μέσα στον γενικό ορυμαγδό!

Η καταστροφή της παραγωγικής δομής της χώρας και η αδυναμία δημιουργίας μιας αυτοδύναμης οικονομίας που θα μας έδινε τη δυνατότητα απεξάρτησης από τον χρόνιο δανεισμό και κατά συνέπεια αποτροπής του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας, επιβλήθηκαν στον ελληνικό λαό κυρίως μέσα από την ένταξή μας στην ΕΕ/ΟΝΕ. Η πρόσδεση της Ελλάδας στη Νεοφιλελεύθερη Παγκοσμιοποίηση επιτυγχάνεται βασικά μέσα από τον μηχανισμό της Ευρωπαϊκής και Νομισματικής Ένωσης. Μέσα στα πλαίσια του «ελεύθερου» ανταγωνισμού των αγορών, καμία αυτοδύναμη οικονομία δεν υφίσταται.

Η ακύρωση των Μνημονίων και η ανατροπή όλων των μέτρων που μας επέβαλαν οι υπερεθνικοί θεσμοί  ΔΝΤ, ΕΕ/ΟΝΕ, Παγκόσμια Τράπεζα, ΕΚΤ,  είναι δυνατή πλέον μόνο με την κατάκτηση της εξουσίας από ένα ευρύτερο κοινωνικό Μέτωπο δυνάμεων που θα μας οδηγήσουν εκτός ΕΕ/ΟΝΕ, με στόχο την αυτοδύναμη οικονομία.

Δεν έχουμε δικαίωμα πια να συνηθίσουμε στην εξαθλίωση. Η αυτοθυσία του Δημήτρη Χριστούλα να γίνει αφετηρία γενικού ξεσηκωμού, όπως η ιστορία μας έχει διδάξει στο παρελθόν.

Η κηδεία του ανθρώπου αυτού να πάρει τη μορφή παλλαϊκού συλλαλητηρίου, με αίτημα 

"ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ - ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ" , στον δρόμο για μια αυτοδύναμη παραγωγική και καταναλωτική οργάνωση ελεγχόμενη από τα λαϊκά στρώματα.

 5 ΑΠΡΙΛΗ 2012

---

Ελληνικό Δίκτυο Περιεκτικής Δημοκρατίας: www.periektikidimokratia.org • Διεθνές δίκτυο Περιεκτικής Δημοκρατίας: www.inclusivedemocracy.org • Επικοινωνία: peridimok@gmail.com 

---

~

Tweet

Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΗΣ 12 ΦΛΕΒΑΡΗ ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΕΣ ΤΗΣ

ΛΑΪΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ, ΤΑ ΧΩΡΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ, ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΟΥΛΗΜΕΝΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ, ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΕΝΟΣ ΛΑΪΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ (ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ) ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ

Η λαϊκή οργή προχτές απέναντι στον πιο ύπουλο εκβιασμό και τα ωμά ψέματα της κοινοβουλευτικής Χούντας που εκπροσωπεί την υπερεθνική ελίτ στη χώρα μας και τα συμφέροντα της ντόπιας οικονομικής ελίτ, ξεπέρασε τις συνήθεις μεθόδους διαμαρτυρίας των κομμάτων της Αριστεράς, τις πορείες-λιτανείες, οι οποίες και ένα εκατομμύριο κόσμο να μαζέψουν, οι σημερινές κοινοβουλευτικές Χούντες τις γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια. Αυτό που τρέμουν είναι η λαϊκή αντιβία στην βάρβαρη κρατική βία. Την εξεγερσιακή βία που ακριβώς συνέβη στις 12 Φλεβάρη και η «Αριστερά» ονόμασε «οργανωμένη κρατική προβοκάτσια»! Τόσο καιρό ακόμη και τα συστημικά φερέφωνα και φυσικά και η Αριστερά μιλούσε για κοινωνική έκρηξη που ερχόταν και για εξέγερση, αλλά όταν χθες ήλθε, όταν εκατοντάδες χιλιάδες λαού ξεχύθηκαν στους δρόμους της Αθήνας και ΑΠΡΟΚΛΗΤΑ δέχτηκαν την πιο βάρβαρη  επίθεση των πραιτοριανών της Χούντας με χιλιάδες ρίψεις χημικών, δακρυγόνων, κρότου-λάμψης τι έγινε; Οι μεν πολλές χιλιάδες αγανακτισμένων πολιτών, κάποιοι από τους οποίους μπορεί να μην έχουν ποτέ ξανασυμμετάσχει σε διαδήλωση, οπισθοχώρησαν,  ενώ οι πιο μπαρουτοκαπνισμένοι «νέοι που τους έλεγαν αλήτες» (για να θυμηθούμε και τα τον ποιητή, αφού η Ιστορία εδώ επαναλαμβάνεται μονότονα) ανέλαβαν τη λαϊκή αντιβία. Και φυσικά φορούσαν κουκούλες για να προστατευθούν από τους σιδερόφρακτους κουκουλοφόρους των ΜΑΤ. Και φυσικά έφτιαχναν και αυτοσχέδιες μολότοφ. Αυτό γινόταν πάντα σε κάθε λαϊκή εξέγερση, και στην πρόσφατη Ιστορία από τον Μάη του 68 μέχρι τις διαδηλώσεις του Λονδίνου το καλοκαίρι. Και φυσικά οι καταπιεσμένοι άστεγοι που σιτίζονται από συσσίτια, οι άνεργοι και οι νέοι που δεν έχουν καμιά ελπίδα για το μέλλον τους θα καταφύγουν σε εμπρησμούς, ακόμη και σε πλιάτσικο για αγαθά που το σύστημα τους έχει πείσει ότι πρέπει να τα έχουν και αυτοί για να είναι άνθρωποι. Και φυσικά οι δυνάμεις καταστολής βρήκαν ευκαιρία να εντείνουν τη καταστολή, όπως θα την εντείνουν και γενικότερα τώρα --ο τέως «αντιμνημονιακός» Σαμαράς ήδη απείλησε ανοικτά να εφαρμόσει τη συνταγή των Εγγλέζων συντηρητικών και να χώσει τους κουκουλοφόρους νεολαίους στη φυλακή για να σαπίσουν για πολλά χρόνια...

Όμως αυτό σημαίνει ότι καταδικάζουμε την κοινωνική έκρηξη, όπως άθλια έκανε χθες σύσσωμη η «αριστερά» μας; Ακόμη και αν παρεισφρήσανε και  «κακοποιά» στοιχεία οποιουδήποτε είδους, όπως λένε, υπάρχει καμία εξέγερση ή επανάσταση που δεν συνέβη το ίδιο; Φυσικά και μια εξέγερση απλά αντιπροσωπεύει τη καταπιεσμένη λαϊκή οργή και δεν οδηγεί ποτέ σε συστημική αλλαγή, αν δεν στηρίζεται σε συγκροτημένο πρόγραμμα με στόχους για κοινωνική αλλαγή και τα μέσα για την επίτευξη της. Όμως ποτέ ένας πραγματικός επαναστάτης, ή έστω «αντισυστημικός», δεν μπορεί να καταδικάζει μια αυθόρμητη λαϊκή εξέγερση, ιδιαίτερα μια σαν αυτή της 12 Φλεβάρη που ήταν ακόμη πιο προχωρημένη πολιτικά από αυτή του Δεκέμβρη του 08, η οποία ήταν βασικά μια εξέγερση κατά της κρατικής βίας, ενώ η τωρινή ήταν μια εξέγερση κατά της οικονομικής βίας του συστήματος, βάζοντας έμμεσα θέμα αλλαγής του ίδιου του κοινωνικό-οικονομικού συστήματος

Το θέμα λοιπόν δεν είναι να καταδικάσουμε αφ’ υψηλού τη λαϊκή αντιβία, ως άμορφη και αδιέξοδη που οδηγεί σε ένταση της καταστολής  κ.λπ. Φυσικά και η λαϊκή αντιβία έχει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά. Το θέμα είναι πώς συμβάλλουμε ώστε η δύναμη της λαϊκής αντιβίας να μετασχηματιστεί σε δημιουργική και οργανωμένη δύναμη που θα οδηγήσει αρχικά στην έξοδο από την καταστροφική κρίση και θα βάλει στη συνέχεια τις βάσεις για ριζική κοινωνική (συστημική) αλλαγή.

Με άλλα λόγια, οι εξεγερσιακές συνθήκες που διαμορφώνονται και φαίνεται να έχουν πάρει διαστάσεις που μπορεί να είναι μόνιμες από εδώ και πέρα, δεν είναι ικανές από μόνες τους να ανοίξουν το δρόμο για έξοδο από την καταστροφική κρίση, ακόμα και αν αυτές οδηγούσαν σε εστίες αυτό-οργάνωσης και αυτό-διαχείρισης δημόσιων χώρων ή/και εργοστασίων-εργασιακών χώρων στη μισή Ελλάδα ή, ακόμη χειρότερα, αν απλά οδηγούσαν σε «αυτο-οργάνωση» της διαχείρισης της φτώχειας, όπως προτείνουν «ελευθεριακοί» διαφόρων ειδών, παίζοντας δηλαδή συμπληρωματικό ρόλο σε αυτόν των ΜΚΟ και της ...Εκκλησίας. Αυτο-οργάνωση για την αυτο-οργάνωση χωρίς μακροπρόθεσμους στόχους για την κοινωνική αλλαγή, μέσα και πρόγραμμα για την επίτευξη τους, είναι απλά λάϊφ-στάϊλ «αναρχισμός» που είναι εντελώς ανώδυνος για το σύστημα, γι’ αυτό και συχνά και τον ενισχύει σαν μορφή «κοινωνικής οικονομίας».

Γι’ αυτό και σήμερα γίνεται πιο μεγάλη ανάγκη από ποτέ στη σύγχρονη ιστορία να αγκαλιάσει το λαϊκό κίνημα που διαμορφώνεται άμεσα ένα στοιχειώδες κοινό προγραμματικό Μέτωπο για έξοδο από τη σημερινή και κάθε κρίση, όπως το Μέτωπο Εθνικής-Κοινωνικής Απελευθέρωσης που έχουμε προτείνει, (http://www.periektikidimokratia.org/anakoinoseis/2011-11-13/ekklisi-ethniko-koinoniko-apeleftherotiko-metopo-extended), το οποίο σέβεται την ιδεολογική αυτονομία κάθε αντισυστημικής συνιστώσας και κάθε ανένταχτου και θέτει άμεσα και ύστερα βήματα για την επόμενη μέρα, που θα μπορούσαν να διεγείρουν και να καλέσουν σε οργανωμένη κοινή πάλη μεγάλα λαϊκά στρώματα που αποξενώνονται από τα υπάρχοντα και ιστορικά αποτυχημένα μέσα πάλης. Αυτό το Μέτωπο, θα έπρεπε να οργανώσει διάφορες μορφές πάλης κατά των απάνθρωπων μέτρων της Χούντας, καθώς και πολιτικές απεργίες που θα κορυφωνόντουσαν σε γενική απεργία διαρκείας, η οποία θα παρέλυε τον κρατικό και οικονομικό μηχανισμό, με στόχο τη δημιουργία κυβέρνησης του Λαϊκού Μετώπου που θα αποτελείται από εντολοδόχους των συνελεύσεων, οι οποίοι θα δεσμευόντουσαν στους στόχους του Μετώπου. Δηλαδή:

-  άμεση και μονομερής έξοδος από την ΕΕ και την Ευρωζώνη

-  ακύρωση όλων των δανειακών συμβάσεων

- παράλληλη ολοκληρωτική στάση πληρωμών των τοκοχρεολυσίων (που σημαίνει μονομερή διαγραφή του χρέους),

- αναγκαστική απαλλοτρίωση χωρίς αποζημίωση κάθε κοινού αγαθού που έχει περιέλθει, μέσα από τη διαδικασία των ιδιωτικοποιήσεων, στην ιδιοκτησία των ξένων και ντόπιων ελίτ,

καθώς και μια σειρά συμπληρωματικών μέτρων. Τέτοια συμπληρωματικά μέτρα είναι:

-  η επανεισαγωγή της δραχμής και μερική υποτίμησή της με παράλληλη μετατροπή των καταθέσεων σε δραχμές, καθώς και μέτρα ώστε να μην πληγούν τα λαϊκά εισοδήματα και οι μικροκαταθέτες (π.χ. επιδοτήσεις των λαϊκών στρωμάτων χρηματοδοτούμενες από τα έσοδα ενός σημαντικού φόρου στη μεγάλη περιουσία), 

-   οι αυστηροί κοινωνικοί έλεγχοι στην κίνηση αγαθών κεφαλαίων και υπηρεσιών

-  η επαναφορά μισθών και συντάξεων στα προ-μνημονιακά επίπεδα με παράλληλη επαναπρόσληψη των απολυμένων στον δημόσιο τομέα, ο οποίος θα αναδιοργανωθεί ορθολογικά, στο πλαίσιο της γενικότερης αναδιάρθρωσης της οικονομίας με βάση την αρχή της αυτοδυναμίας,

-  η κοινωνικοποίηση των Τραπεζών και των στρατηγικών κλάδων παραγωγής, συμπεριλαμβανομένων όλων των κλάδων που καλύπτουν βασικές ανάγκες και η δημιουργία ενός πραγματικά λαϊκού συστήματος Υγείας, Εκπαίδευσης και Κοινωνικών Υπηρεσιών που θα καλύπτει τις λαϊκές ανάγκες και θα ελέγχεται από τα λαϊκά στρώματα.

Σε ένα δεύτερο στάδιο, θα έπρεπε να κτιστούν οι βάσεις μιας αυτοδύναμης οικονομίας (είτε αυτή, στη μελλοντική απελευθερωτική κοινωνία, πάρει τη μορφή κρατικό-σοσιαλιστικής οικονομίας, είτε μιας οικονομικής δημοκρατίας σε μια Περιεκτική Δημοκρατία, είτε άναρχο-συνδικαλιστικής κ.λπ.), δηλαδή να ληφθούν μέτρα για να ξανακτιστεί η παραγωγική δομή της χώρας, που έχει καταστραφεί ολοκληρωτικά μετά την πλήρη ενσωμάτωσή της στη διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς, και ιδιαίτερα μετά την ένταξή μας στην ΕΟΚ/ΕΕ, και να διαμορφωθεί ένα αντίστοιχο καταναλωτικό πρότυπο, ώστε να μην οδηγηθούμε ποτέ πια σε κρίση σαν τη σημερινή, πράγμα που προϋποθέτει την αποδέσμευση μας από τη διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς.

ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΔΥΝΑΤΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΤΩΝ ΛΑΪΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

Η ΛΑΪΚΗ ΟΡΓΗ και ΑΝΤΙΒΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕΤΑΤΡΑΠΕΙ ΣΕ ΑΣΤΑΜΑΤΗΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΑΛΛΑΓΗΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ, Η ΟΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΣΤΟΝ ΛΑΟ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΕΡΒΕΙ ΤΗ ΔΙΑΦΑΙΝΟΜΕΝΗ ΥΠΟΤΑΓΗ ΤΟΥ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ

ΜΕ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ ΚΑΙ ΤΗ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ

ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΩΣ ΒΑΣΗ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΝΕΟ ΔΙΕΘΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΜΙΑ ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΗ «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ»

 14 ΦΛΕΒΑΡΗ 2012

---

Ελληνικό Δίκτυο Περιεκτικής Δημοκρατίας: www.periektikidimokratia.org • Διεθνές δίκτυο Περιεκτικής Δημοκρατίας:www.inclusivedemocracy.org • Επικοινωνία: peridimok@gmail.com

Tweet