Τάκης Φωτόπουλος - Η συντελούμενη καταστροφή και η Χρεοκοπία της Αριστεράς

Ελευθεροτυπία, Πέμπτη, 10 Ιανουαρίου 2013

Η συντελούμενη καταστροφή και η Χρεοκοπία της Αριστεράς

http://inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2013/2013_01_10.html

Μετά από αναγκαστική απουσία πάνω από ένα χρόνο η στήλη επανέρχεται με ιδιαίτερη χαρά στην τακτική δεκαπενθήμερη βάση της, και από τις 19/1 στη Σαββατιάτικη θέση της. Το γεγονός ότι η έκλειψη της μοναδικής πολυφωνικής εφημερίδας «συνέπεσε» με τον πιο κρίσιμο χρόνο, όπου το τρίτο Μνημόνιο έβαλε τις βάσεις για να συντελεστεί η σημερινή οικονομική καταστροφή της χώρας, την κάνει ελάχιστα συμπτωματική. Ιδιαίτερα, όταν στο φίμωμα της εφημερίδας έπαιξαν καθοριστικό ρόλο όχι μόνο συστημικές δυνάμεις, αλλά και δυνάμεις της χρεοκοπημένης Αριστεράς που στόχο είχαν την μονοπώληση του μη «μνημονιακού» Τύπου από φερέφωνα της (π.χ. νεοπαγείς εφημερίδες –η μια κακή απομίμηση της «Ε»–από τ. συντάκτες της εφημερίδας), καθώς και εργατοπατέρες που αντικειμενικά έπαιξαν ρόλο συνοδοιπόρων τους, σε μια λυσσώδη προσπάθεια να κλείσει και στη συνέχεια να αποτραπεί η επανέκδοση της εφημερίδας­­, εξαπατώντας τους εργαζόμενους (που, ορθότατα βέβαια, διεκδικούν δεδουλευμένα μηνών) ότι έτσι θα ικανοποιούνταν τα απαράγραπτα δικαιώματά τους!

Μιλώ για καταστροφή, και όχι απλά για κρίση, γιατί ποτέ άλλοτε δεν είχε θεσμοποιηθεί, όπως σήμερα, η συστηματική φτωχοποίηση των λαϊκών στρωμάτων και η μετατροπή της χώρας σε καθαρό προτεκτοράτο των ξένων ελίτ με την αγαστή σύμπνοια των ντόπιων ελίτ και τη στήριξη των προνομιούχων στρωμάτων που ξεπουλάνε όλο τον κοινωνικό πλούτο της χώρας, και προσδοκούν μια «ανάπτυξη» που θα στηρίζεται στην Κινεζοποίηση των εργασιακών σχέσεων. Για να συγκαλυφθεί αυτή η ιστορική καταστροφή, που θα μετατρέψει τη χώρα σε μπανανία της ΕΕ και τα λαϊκά στρώματα σε άθυρμα των ξένων και ντόπιων ελίτ, καλλιεργούνται από το σύστημα μια σειρά ανώδυνοι αντιπερισπασμοί, με την αμέριστη βοήθεια της ρεφορμιστικής Αριστεράς, δηλ. αυτής που δεν αμφισβητεί, όχι το σύστημα, αλλά ούτε καν την ένταξή μας στην ΕΕ (πέρα απο αυτή που ζητά την απλή έξοδο από την Ευρωζώνη που είναι άλλη μια απάτη). Και αυτό, παρόλο που, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, η πλειοψηφία του Ελληνικού λαού αμφισβητεί σήμερα την ένταξή μας στην ΕΕ, εφόσον βλέπει «στο πετσί της» ότι μέσα στην ΕΕ είναι καταδικασμένη στη μόνιμη φτωχοποίηση, που θα προκαλεί η ανάπτυξη με βάση την ανταγωνιστικότητα. Δηλαδή, μια «ανάπτυξη» που συνεπάγεται είτε την ανοικτή ανεργία, είτε τη συγκαλυμμένη ανεργία της μερικής και περιστασιακής απασχόλησης, είτε, τέλος, μισθούς ανατολικής Ευρώπης.

Η Αριστερά αυτή εξαπατά διπλά τα λαϊκά στρώματα.

Πρώτον, με το να υπόσχεται ότι μέσα στην ΕΕ θα μπορούσε να εφαρμόσει ριζικά διαφορετική πολιτική από την ήδη εφαρμοζόμενη από την Τρόικα. Όμως, η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση δεν είναι απλή επιλογή κάποιων «κακών» πολιτικών και οικονομικών ελίτ, όπως παραμυθιάζει τον λαό η Αριστερά αυτή. Η καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, η οποία είναι δομικό φαινόμενο που οδήγησε στις ανοικτές και απελευθερωμένες αγορές (κεφαλαίου, εμπορευμάτων εργασίας), μόνο νεοφιλελεύθερη μπορεί να είναι, εφόσον αναγκαστικά θεμελιώνεται στην ανταγωνιστικότητα. Αλλά, η ανταγωνιστικότητα, στις συνθήκες αυτές, μπορεί να ενισχυθεί είτε μέσα από μαζικές επενδύσεις στην έρευνα και τεχνολογία σε συνδυασμό με τη δραστική μείωση του κόστους παραγωγής (δηλ. του εργατικού κόστους, των φόρων στο κεφάλαιο, εργοδοτικών εισφορών κ.λπ.) ––όπως κάνουν οι χώρες του κέντρου–– είτε μέσα μόνο από τη μείωση του κόστους που ελπίζεται να προσελκύσει τις επενδύσεις των πολυεθνικών ––όπως κάνουν οι χώρες στη περιφέρεια σαν την Ελλάδα. Όλες οι νεοφιλελεύθερες «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις» επιβάλλονται με βάση αυτή τη λογική και καμιά ρεφορμιστική αριστερά δεν μπόρεσε να τις ανατρέψει: από αυτήν του Μιτεράν μέχρι του Ολάντ. Και αυτό, διότι η ανατροπή τους προϋποθέτει μονομερή έξοδο μιας χώρας από την ΕΕ, σαν πρώτο βήμα για την αποκοπή των δεσμών της, μέσω της οικονομικής αυτοδυναμίας (όχι αυτάρκειας), από τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση.

Δεύτερον, με το να στρέφει την προσοχή των λαϊκών στρωμάτων είτε στις ανώδυνες (για το σύστημα) διαμάχες για την διαφθορά, ώστε να εκτονωθεί η διογκούμενη οργή, είτε στον φασιστικό μπαμπούλα που δήθεν απειλεί την Ελλάδα, αν όχι τον πλανήτη ολόκληρο! Όμως, η Ελλάδα είναι ήδη εκφασισμένη με την ωμή οικονομική βία που επιβάλλεται στα λαϊκά στρώματα και την απαιτούμενη για τη στήριξή της φυσική βία. Αν, επομένως, μεγάλα λαϊκά στρώματα στην Ελλάδα, αλλά και στην ΕΕ γενικότερα, στρέφονται σε εθνικιστικά κινήματα και κινήματα κατά των μεταναστών, δεν το κάνουν γιατί ξαφνικά έγιναν ρατσιστικά ή ...φασιστικά. Το κάνουν διότι η Αριστερά σήμερα είναι απόλυτα χρεοκοπημένη στην Ευρώπη ––και σύντομα και στην Ελλάδα, όταν θα αποκαλυφθεί η απάτη της–– εφόσον δεν θέλησε να ηγηθεί ενός Μετώπου για να αποτρέψει τη συντελούμενη μέσα στην ΕΕ καταστροφή τους. Δεν είναι λοιπόν περίεργο ότι τα στρώματα αυτά, παραπλανημένα από την αντί-μεταναστευτική προπαγάνδα παρόμοιων κινημάτων, στρέφονται κατά των μεταναστών, ενώ βέβαια η μετανάστευση είναι απλό σύμπτωμα της παγκοσμιοποίησης.



http://inclusivedemocracy.org/fotopoulos

Tweet

Ανακοίνωση δικτύου ΠΔ για τη Γενική Απεργία: Παλεύουμε τώρα για άμεση έξοδο από την ΕΕ/ΟΝΕ με ένα λαϊκό μέτωπο κοινωνικής και εθνικής απελευθέρωσης.

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 6-7 ΝΟΕΜΒΡΗ 2012

Σήμερα, με την ασταμάτητη γενικευμένη επίθεση των ξένων και ντόπιων ελίτ κατά του λαού και τη λήψη κτηνωδών μέτρων που σφαγιάζουν κατακτήσεις 100 ετών, με το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου σε τιμή ευκαιρίας σε μεγαλοκαρχαρίες από το Κατάρ, τη Γερμανία κ.λπ., και δικούς μας, οδηγούμαστε ταχύτατα στην Κινεζοποίηση των σχέσεων εργασίας και σε ανεπανόρθωτη καταστροφή των λαϊκών στρωμάτων, ενώ χάνουμε τον έλεγχο των ίδιων των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας που είναι αναγκαίος για οποιεσδήποτε απαιτούμενες ριζικές αλλαγές.

Μέσα σε αυτή τη λαίλαπα, σε πολλούς/ές δημιουργούνται αβίαστα ιστορικοί συνειρμοί με βάση την έννοια της κατοχής. Ωστόσο, πρέπει να αντιληφθούμε ότι η διαφορά με την τότε στρατιωτική κατοχή που ήταν Εξωτερική Κατοχή με τα όπλα, είναι ότι σήμερα έχουμε Οικονομική Κατοχή, η οποία είναι Εσωτερική. Αυτή λαμβάνει χώρα με τη χρήση τόσο οικονομικής βίας (ανεργία, περικοπές, το ξεπούλημα του κοινωνικού πλούτου κτλ.) όσο και φυσικής βίας (καταστολή). Αποτελεί εσωτερική κατοχή αφού η ΕΕ, μέσω της Τρόικας, καθορίζει πλέον όλη την  οικονομική πολιτική καταργώντας την όποια οικονομική και πολιτική κυριαρχία είχαμε πριν, ενώ βέβαια η Κατοχή αυτή, σε αντίθεση με την εξωτερική, υποστηρίζεται έμμεσα ή άμεσα σχεδόν από το 1/3 του ελληνικού πληθυσμού (βλ. και αποτελέσματα εκλογών), πράγμα που κάνει ακόμη πιο φανερό τον χαρακτήρα του αγώνα σαν κοινωνικό πρωταρχικά, και μετά εθνικό!

Γι’ αυτό το λόγο η μόνη απάντηση σ’ αυτήν την επίθεση των ντόπιων και ξένων ελίτ που δημιούργησαν την κρίση με την ένταξη μας στην ΕΕ (για την οποία δε ρωτήθηκε ποτέ ο Λαός), και κατά συνέπεια στην Καπιταλιστική Παγκοσμιοποίηση, είναι η αντεπίθεση «από τα κάτω», με τη μορφή ενός αγώνα όχι μόνο εθνικής αλλά και, κυρίως, κοινωνικής  απελευθέρωσης, που θα στρεφόταν ενάντια στις ντόπιες και  ξένες ελίτ, με στόχο τη μόνιμη έξοδο από την κρίση και την οικονομική αυτοδυναμία, χωρίς την οποία δεν είναι δυνατή η απεξάρτηση μας από την καπιταλιστική (νεοφιλελεύθερη) παγκοσμιοποίηση. Άλλωστε η εθνική απελευθέρωση στις σημερινές συνθήκες είναι συνέπεια της κοινωνικής απελευθέρωσης και όχι αντίστροφα.

Η ανάγκη ενός Μετώπου Κοινωνικής και Εθνικής Απελευθέρωσης είναι επιτακτική ώστε να αποκρουστεί η συστηματική παραπληροφόρηση των ΜΜΕ που τώρα (μετά το κλείσιμο του 902 και της Ελευθεροτυπίας και την αντικατάσταση τους από δύο εφημερίδες-μαϊμού) θα περνούν σχεδόν αποκλειστικά τη γραμμή του συστήματος και του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και της ευρύτερης ρεφορμιστικής Αριστεράς (ΕΛΕ κ.λπ.) για τα αίτια της κρίσης.

ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΤΩΝ ΠΑΠΑΓΑΛΩΝ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΜΕΡΟΥΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

-  ΔΕΝ είναι ο δήθεν υπερτραφής  δημόσιος τομέας ο μεγάλος ασθενής που ευθύνεται για την κρίση. Από έρευνα του ΟΑΣΑ, το 2003 Γαλλία και Γερμανία ξόδευαν 15%-25% για κράτος πρόνοιας ενώ η Ελλάδα 10%. Συγκριτική έρευνα αποκαλύπτει ότι το 2002 μόλις το 11,4% του ελληνικού εργατικού δυναμικού εργαζόταν στο δημόσιο τομέα με το ποσοστό αυτό να φτάνει στο 15% το 2010, ακριβώς δηλαδή στον μέσο όρο της ΕΕ.

-  ΔΕΝ είναι το ΧΡΕΟΣ αίτιο αλλά συνέπεια της μακροχρόνιας κρίσης της ελληνικής οικονομίας, λόγω της εξάρτησης της από τα μητροπολιτικά καπιταλιστικά κέντρα, η οποία εντάθηκε με την ένταξη στην ΕΕ/ΟΝΕ. Η συνθήκη του Μάαστριχτ (1992) καθιέρωσε το άνοιγμα των 4 αγορών (κεφαλαίου, εργασίας, αγαθών, υπηρεσιών) από κάθε κοινωνικό έλεγχο ώστε το Ευρωπαϊκό μπλοκ να ανταγωνιστεί το Αμερικάνικο και των χωρών της ΝΑ Ασίας. Το πρόβλημα όμως στις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας (Ελλάδα, Πορτογαλία κτλ) ήταν η απουσία ισχυρής παραγωγικής και ανταγωνιστικής βάσης αντίστοιχης των Κέντρων (Γερμανία, Γαλλία κ.λπ.) κατά την είσοδό τους στην ΕΕ. Έτσι, η οικονομία μας (οι παραγωγοί, οι αγρότες κτλ.), αδυνατώντας να ανταγωνιστεί τα ξένα προϊόντα των χωρών του Κέντρου μέσα στην «ενιαία» αγορά συρρικνωνόταν παραγωγικά, την ίδια στιγμή που εισάγαμε όλο και πιο πολλά, με άμεση συνέπεια τη ραγδαία αύξηση του ελλείμματος στο ισοζύγιο πληρωμών. Και πώς χρηματοδοτείται το έλλειμμα; Με τον δανεισμό. Να η πρώτη πηγή του χρέους! Η δεύτερη πηγή ήταν η οικοδόμηση του πελατειακού κράτους-πρόνοιας από το ΠΑΣΟΚ με δανεικά αντί με χτύπημα των προνομιούχων στρωμάτων, όπου τη δεκαετία του ’80 τριπλασιάστηκε το Χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ, ενώ η συμμετοχή μας στην Ευρωζώνη έκανε το δανεισμό ακόμη πιο εύκολο, μέχρι να ξεσπάσει η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση.

- Γι’ αυτό και η έξοδος μόνο από το Ευρώ και όχι ταυτόχρονα και από την ΕΕ, όπως λένε διάφορες προτάσεις της ενσωματωμένης «Αριστεράς», δεν λύνει το πρόβλημα προς όφελος του λαού, αφού όχι μόνο δεν χτυπάει τα αίτια της κρίσης, αλλά η «λύση» αυτή μπορεί να είναι καταστροφική:

Κι αυτό γιατί έξοδος από το Ευρώ, χωρίς παράλληλη έξοδο και από την ΕΕ σημαίνει:

·         αύξηση του Χρέους μετρούμενο σε υποτιμημένες δραχμές

·         συνέχιση και παραπέρα ένταση του ξεπουλήματος του κοινωνικού πλούτου, που δεν είναι μόνο θέμα Ευρωζώνης αλλά των ανοιχτών και απελευθερωμένων αγορών της ΕΕ, μέσα στη Νεοφιλελεύθερη Παγκοσμιοποίηση. Με υποτιμημένο νόμισμα και ανοικτές τις αγορές κεφαλαίου όπως επιβάλλει η ΕΕ, εξασφαλίζουμε ακόμη μεγαλύτερο ξεπούλημα του κοινωνικού πλούτου!

·         παγίωση/συνέχιση της κατεδάφισης των εργασιακών δικαιωμάτων πάλι λόγω της ΕΕ και όχι λόγω της Ευρωζώνης (λόγω της απελευθέρωσης της αγοράς εργασίας που επιβάλλει η ΕΕ)

·         μόνιμη απώλεια οικονομικής κυριαρχίας λόγω της έλλειψης οικονομικής αυτοδυναμίας που είναι αδύνατη μέσα στην ΕΕ

Σήμερα, οι έντονες διαδηλώσεις των κοινωνικών ομάδων που πλήττονται βάναυσα από την ένταξη μας στην ΕΕ/ΟΝΕ, δείχνουν ότι το αίτημα για έξοδο από την ΕΕ είναι πλέον ώριμο για μεγάλο τμήμα του λαού. Κάτι τέτοιο αποτελεί προϋπόθεση για περαιτέρω συστημική αλλαγή, μόνο στο πλαίσιο της οποίας είναι εφικτός ο αυτοκαθορισμός των λαϊκών στρωμάτων. Ωστόσο, το ζήτημα της επιβίωσης που αντιμετωπίζουμε, ώστε να μπορέσουμε να ορθοποδήσουμε ως λαός για να μπορέσουμε να αποφασίσουμε συλλογικά ποια εναλλακτική οργάνωση της κοινωνίας θέλουμε, απαιτεί άμεση λύση την οποία μπορεί να επιβάλλει μέσα από τις εκλογές μια Κυβέρνηση Λαϊκού Μετώπου με στόχους όπως οι παρακάτω.

Ας δώσουμε απάντηση τώρα με ένα Λαϊκό Μέτωπο Κοινωνικής και Εθνικής Απελευθέρωσης (ΜΕ.Κ.Ε.Α.)!

ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΤΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ: ΑΜΕΣΟΙ, ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟΣ, ΜΑΚΡΟΠΡΟΘΕΣΜΟΣ

Οι άμεσοι στόχοι του Μετώπου Κοινωνικής και Εθνικής Απελευθέρωσης, στους οποίους θα έπρεπε να δεσμευτούν όλες οι συνιστώσες και οι συναγωνιστές είναι:

[1]. Άμεση μονομερής έξοδός μας από την ΕΕ (και όχι μόνο από την Ευρωζώνη), η οποία αποτελεί την αναγκαία συνθήκη για την ανάκτηση της απαραίτητης οικονομικής κυριαρχίας.

[2]. Ακύρωση όλων των δανειακών συμβάσεων, Μνημονίων και σχετικών με παράλληλη ολοκληρωτική στάση πληρωμών των τοκοχρεολυσίων (που σημαίνει μονομερή διαγραφή του χρέους).

[3]. Αναγκαστική απαλλοτρίωση κάθε μεγάλης επιχείρησης  που έχει περιέλθει, μέσα από τη διαδικασία των ιδιωτικοποιήσεων, στην ιδιοκτησία των ξένων και ντόπιων ελίτ, ιδιαίτερα αν αφορούν τους τομείς παροχής κοινωνικών υπηρεσιών (Υγεία, παιδεία, Ασφάλιση κ.λπ.)

[4]. Επανεισαγωγή της δραχμής και μερική υποτίμησή της με παράλληλη μετατροπή των καταθέσεων σε δραχμές, και μέτρα ώστε να μην πληγούν τα λαϊκά εισοδήματα και οι μικροκαταθέτες (π.χ. επιδοτήσεις των λαϊκών στρωμάτων χρηματοδοτούμενες από τα έσοδα ενός σημαντικού φόρου στη μεγάλη περιουσία ―κινητή και ακίνητη― καθώς και τα έσοδα από ένα βαρύ φόρο στα είδη πολυτελείας).

[5]. Αυστηροί κοινωνικοί έλεγχοι στην κίνηση αγαθών, κεφαλαίων και υπηρεσιών (τελωνειακοί έλεγχοι, συναλλαγματικοί έλεγχοι, ποσοστώσεις κ.λπ.) ώστε να αρχίσει  η διαδικασία για την οικονομική αυτοδυναμία της χώρας.

[6]. Επαναφορά μισθών και συντάξεων στα προ Μνημονίων επίπεδα με παράλληλη επαναπρόσληψη των απολυμένων στον δημόσιο τομέα, που θα αναδιοργανωθεί ορθολογικά, στο πλαίσιο της γενικότερης αναδιάρθρωσης της οικονομίας με βάση την αρχή της αυτοδυναμίας.

[7]. Κοινωνικοποίηση των Τραπεζών και των στρατηγικών κλάδων παραγωγής, συμπεριλαμβανομένων όλων των κλάδων που καλύπτουν βασικές ανάγκες, στο πλαίσιο του προτεινόμενου παρακάτω μίγματος μορφών ιδιοκτησίας και μεθόδων κατανομής των οικονομικών πόρων.

[8]. Γενική καταγραφή κινητής και ακίνητης περιουσίας, συμπεριλαμβανομένων των καταθέσεων στο εξωτερικό και επιβολή δραστικού «προοδευτικού» φόρου μεγάλης περιουσίας (φόρος δηλαδή ανάλογος με το μέγεθος της περιουσίας που μπορεί να φθάνει και στο 100% της περιουσίας για τις πολύ μεγάλες περιουσίες κ.λπ.), με στόχο τη δραστική ανακατανομή του εισοδήματος και του πλούτου.

[9]. Δημιουργία ενός πραγματικά λαϊκού συστήματος Υγείας, Εκπαίδευσης και Κοινωνικών Υπηρεσιών που θα καλύπτει τις λαϊκές ανάγκες και θα ελέγχεται άμεσα απο αυτούς που παρέχουν, αλλά και αυτούς που δέχονται τις υπηρεσίες αυτές.

ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟΣ ΣΤΟΧΟΣ: ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΣΕ ΕΝΩΣΕΙΣ ΜΕ ΑΛΛΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ

Μεσοπρόθεσμος στόχος του Μετώπου θα έπρεπε να είναι η οικοδόμηση των βάσεων μιας αυτοδύναμης οικονομίας, δηλαδή να ληφθούν μέτρα για να ξανακτιστεί η παραγωγική δομή της χώρας, που έχει καταστραφεί ολοκληρωτικά μετά την πλήρη ενσωμάτωσή της στη διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς, και ιδιαίτερα μετά την ένταξή μας στην ΕΟΚ/ΕΕ, και να διαμορφωθεί ένα συναφές καταναλωτικό πρότυπο, πέρα από αυτό που μας επέβαλαν η εξάρτησή μας από την ΕΕ και το υπάρχον σύστημα, και οδήγησαν στη σημερινή πολυδιάστατη κρίση και στη συνακόλουθη οικονομική, κοινωνική και οικολογική καταστροφή. Χρειάζεται δηλαδή στο στάδιο αυτό να δημιουργηθεί μια ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΗ (όχι αυτάρκης) οικονομία που θα στηρίζεται κατ’ αρχήν στους εγχώριους παραγωγικούς πόρους για την κάλυψη των αναγκών μας, και μόνο κατ’ εξαίρεση σε ξένους παραγωγικούς πόρους, τους οποίους μπορούμε ν’ αποκτούμε μέσω των εξαγωγών των πλεονασμάτων μας, και ενός τουρισμού που θα σέβεται τον ελληνικό λαό και το περιβάλλον, προσφέροντας υπηρεσίες, όχι απλά στα προνομιούχα κοινωνικά στρώματα του εξωτερικού, όπως σήμερα, αλλά σε κάθε κοινωνικό στρώμα, σε ένα κλίμα διεθνούς αλληλεγγύης.

Η αυτοδύναμη οικονομία αποτελεί άλλωστε τη μόνη δυνατή διέξοδο από την διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς, που προσφέρει εναλλακτική λύση στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Και φυσικά αυτό δεν σημαίνει «απομονωτισμό» όπως διαστρεβλώνουν την αυτονομία οι «Ευρωπαϊστές» στη ρεφορμιστική Αριστερά, τα Πανεπιστήμια κ.λπ. που έχουν άμεσα ή έμμεσα οικονομικά και άλλα συμφέροντα από την παραμονή μας στην ΕΕ. Αυτή είναι η μόνη φιλολαϊκή λύση, ιδιαίτερα αν αποτελέσει τμήμα οικονομικών ενώσεων με γειτονικές χώρες σε παρόμοιο επίπεδο οικονομικής ανάπτυξης (π.χ. χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου, Βαλκανικές χώρες, χώρες της Βόρειας Αφρικής κ.λπ.). Οι νέες αυτές οικονομικές ενώσεις που θα θεμελιώνονται στην αλληλεγγύη των λαών, αντί για τις σημερινές ληστρικές ενώσεις του κεφαλαίου και των ελίτ, όπως η ΕΕ, αποτελούν τον μόνο αληθινό διεθνισμό σήμερα, σε αντιδιαστολή με τον ψευτοδιεθνισμό της ρεφορμιστικής «Αριστεράς» που δήθεν θα κτιστεί μέσα στην ΕΕ του κεφαλαίου! Πιο σημαντικό, η ίδρυση αυτοδύναμων οικονομιών αποτελεί την αναγκαία προϋπόθεση για να γίνει δυνατή η ανάπτυξη του αγώνα για μια νέα μορφή κοινωνίας. Ούτε μια Περιεκτική Δημοκρατία, ούτε μια σοσιαλιστική (κρατικοσοσιαλιστική ή ελευθεριακή) οικονομία, είναι δυνατές σήμερα σε μια χώρα που δεν έχει ανακτήσει την οικονομική αυτοδυναμία της και την απεξάρτησή της από την διεθνοποιημένη καπιταλιστική οικονομία της αγοράς.

ΜΑΚΡΟΠΡΟΘΕΣΜΟΣ ΣΤΟΧΟΣ: ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΚΑΘΟΡΙΣΜΟΥ, ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ (ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗ) ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Πιο σημαντικό, η ίδρυση αυτοδύναμων οικονομιών αποτελεί την αναγκαία προϋπόθεση για να γίνει δυνατή η ανάπτυξη του αγώνα για μια νέα μορφή κοινωνίας. Ούτε μια Περιεκτική Δημοκρατία, ούτε μια σοσιαλιστική (κρατικοσοσιαλιστική ή ελευθεριακή) οικονομία, είναι δυνατές σήμερα σε μια χώρα που δεν έχει ανακτήσει την οικονομική αυτοδυναμία της και την απεξάρτησή της από την διεθνοποιημένη καπιταλιστική οικονομία της αγοράς.  Έτσι, όταν θα έχει ορθοποδήσει ο λαός από τη σημερινή κρίση, και με δεδομένο ότι δεν υπάρχουν σήμερα επαναστατικές συνθήκες, παρά τις υπερ-επαναστατικές κορώνες που ακούγονται,  θα μπορεί να επιλέξει δημοκρατικά το είδος κοινωνίας που θα ήθελε για να ζήσει σε αμοιβαία συνεργασία με άλλους λαούς και σε έναν πραγματικό διεθνισμό, όπως σε μια Συνομοσπονδιακή πραγματική (Περιεκτική) Δημοκρατία.

Το Μέτωπο ME.K.E.A. μπορεί να διαδραματίσει σημαντικότατο ρόλο στην κλιμάκωση ενός κινήματος άγριων απεργιών και καταλήψεων, μακριά από πουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες, ώστε να επιβάλλει την προκήρυξη εκλογών στις οποίες θα συμμετείχε με σκοπό την υλοποίηση των παραπάνω στόχων.

-  ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΜΕΤΩΠΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ: ΜΕ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ – ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ – ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ ΤΟΥ ΛΗΣΤΕΦΘΕΝΤΟΣ ΠΛΟΥΤΟΥ.

-  ΓΙΑ ΕΝΩΣΕΙΣ ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΩΝ ΒΑΣΙΣΜΕΝΩΝ ΣΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΨΕΥΤΟ-ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΝ ΕΛΙΤ

-  ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΩΝ (ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΩΝ) ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΩΝ

·         ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ

·          ΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ 

                                www.mekea.org              |             www.periektikidimokratia.org

επικοινωνία: mekea@mekea.org

Tweet

Ο Τσόμσκι – προσκύνημα της εκφυλισμένης «Αριστεράς» ξαναχτυπάει, πιο θρασύς από ποτέ: «Η Μεγαλόψυχη ΕΕ που κάνει "κακές πολιτικές"» !

Αναδημοσιεύω από το μπλογκ της ομάδας Αθήνας για την Περιεκτική Δημοκρατία:

http://periektikidimokratia.org/athina/2012/10/%ce%bf-%cf%84%cf%83%cf%8c%ce%bc%cf%83%ce%ba%ce%b9-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%ce%ba%cf%8d%ce%bd%ce%b7%ce%bc%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b5%ce%ba%cf%86%cf%85%ce%bb%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b7/

Ο σύγχρονος και διαχρονικός ρόλος στηρίγματος της Νεοφιλελεύθερης Παγκοσμιοποίησης και της υπερεθνικής ελίτ από τον «μεγάλο διανοητή».

 

Ακολουθεί κριτική μας σε νέα συνέντευξη του Τσόμσκι, την οποία αναμενόμενα έσπευσε να υιοθετήσει η εκφυλισμένη «Αριστερά» όπως το («δημοσιογραφικό» κατά τ’ άλλα) χωνευτήρι- πόρταλ ρεφορμιστικών απόψεων για την «ένωση» της Αριστεράς αυτής, Press Project, που ας μη ξεχνάμε ήταν και το κύριο διαφημιστικό πόρταλ της –επίσημα επιχορηγούμενης και από την ΕΕ– ΕΛΕ ("Μαζί με την ΕΕ πολεμούμε τα βασανιστήρια" έλεγε το ανεκδιήγητο διαφημιστικό που συνόδευε το Debtocracy του  δημοσιογράφου – διαφημιστή της ΕΛΕ, Άρη Χατζηστεφάνου):

Η συνέντευξη του "μεγάλου διανοητή" μιλάει αρχικά από μόνη της. Η μεγαλόψυχη ΕΕ απλά έπεσε θύμα της ίδιας της μεγαλοψυχίας της, με τις "κακές της πολιτικές" (που προφανώς πήραν κάποιοι μοχθηροί ή «ανόητοι» εγκέφαλοι), οι οποίες απλά δεν «ταιριάζουν» στην περιφέρεια όπως στην Ελλάδα. Το ανέκδοτο είναι ότι στην ίδια συνέντευξη ο Τσόμσκι αποποιείται τον χαρακτηρισμό του συνωμοσιολόγου, ενώ οι ίδιες οι θέσεις του αυτές είναι η πεμπτουσία της συνωμοσιολογίας, και μάλιστα μιας συνωμοσιολογίας από εντελώς -συστημική και φιλο-ΕΕ σκοπιά.

Έτσι, για τον «αναρχικό» (όπως αυτοδιαφημίζεται) Τσόμσκι, ο νεοφιλελευθερισμός  είναι απλά απόρροια των πολιτικών της «κακιάς» Θάτσερ και του «κακού» Ρήγκαν, πράγμα που σημαίνει ότι αν αύριο έλθουν κάποιοι «προοδευτικοί» πολιτικοί θα τον ανατρέψουν, και όχι συστημικό φαινόμενο, όπως έδειξε άλλωστε και το γεγονός ότι καμιά σοσιαλιστική ή σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση μέχρι τώρα δεν μπόρεσε να τις ανατρέψει, και όποιος το αποπειράθηκε έφαγε τα μούτρα του (Μιτεράν, Λαφοντέν κ.α.), ακριβώς γιατί βέβαια ο νεοφιλελευθερισμός ειναι συστημικό φαινόμενο αλληλένδετο με την καπιταλιστική παγκομσιοποίηση. Η συνέπεια είναι ότι μόνο αν ένας Λαός αποκοπεί από την καπιταλιστική διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς (και επομένως απο τη «μεγαλόψυχη» ΕΕ), μέσα απο πολιτικές οικονομικής αυτοδυναμίας, όπως προτείνει η ΠΔ, μπορει να ανατρέψει τον νεοφιλελευθερισμό, και όχι όπως μας συστήνει ο μέγας «αναρχικός» Τσόμσκι ψηφίζοντας τον Ομπάμα ή τον Κλίντον και αντίστοιχα στην Ελλάδα τον…Τσίπρα.

Για την ακρίβεια, στην κατάπτυστη συνέντευξη του ο Τσόμσκι υιοθετεί πλήρως τη συστημική ανάλυση για την κρίση, ότι φταίει η διαφθορά, ο κακός σχεδιασμός της Ευρωζώνης κτλ., ενώ βέβαια όπως έχει δείξει η αντισυστημική και αντι-παγκοσμιοποιητική ανάλυση, οι ανισότητες κέντρου-περιφέρειας σε μια ενιαία Αγορά μέσα στην παγκοσμιοποίηση είναι αναπόφευκτες και αυτά απλά συνεπικουρούν το δομικό αίτιο.

«Λογικό συμπέρασμα» για τον ίδιο και τους πρόθυμους ακόλουθους του Τσόμσκι είναι ότι για την κρίση ευθύνονται οι κακοί σχεδιασμοί των ελίτ μιας «μεγαλόψυχης» κατά τ’ άλλα ΕΕ (όπως τη χαρακτηρίζει ξεδιάντροπα ο μέγας αναλυτής), η διαφθορά, και άλλες συνέπειες της παγκοσμιοποίησης, και όχι η ίδια η καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση και ο φορέας της στην Ευρώπη που είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση!

Αναφέρει επίσης το ρεπορτάζ:

«Όσο για το τι μέλλει γενέσθαι; Ο Τσόμσκι πιστεύει ότι για να βγει η Ελλάδα από την κρίση πρέπει να δοθούν ευρωπαϊκοί πόροι που θα «πυροδοτήσουν» αναπτυξιακές δομές. Να υπάρξει ανάπτυξη, να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας.»

Δηλαδή ο Τσόμσκι υιοθετεί τις ίδιες θέσεις που υποστηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ, αν όχι και ο Σαμαράς!

Με άλλα λόγια ο «αναρχικός» Τσόμκι μάς λέει «ζήτω η παγκοσμιοποίηση», «Ζήτω η ΕΕ», αρκεί να πάψουν να εφαρμόζουν κακές πολιτικές και να κάνουν ανάπτυξη. Βέβαια αν αυτό θα σήμαινε στην Ελλάδα Κινέζικη ανάπτυξη δεν απασχολεί τον μεγάλο διανοητή της «Αριστεράς» και των προσκυνητών του, όπως άλλωστε δεν απασχολεί και τον Σαμαρά ή τον ΣΥΡΙΖΑ όπως έκανε φανερό το άρθρο του ‘σκιώδη’ Υπ. Οικονομικών του, του Σταθάκη, στο Βήμα της Κυριακής, ο οποίος περιμένει την ανάπτυξη απο τις ξένες βασικά επενδύσεις και τις ντόπιες ιδιωτικές!

 ΤΟ «ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ» ΤΣΟΜΣΚΙ

Περί του Τσόμσκι λοιπόν ο λόγος. Τι εστί Τσόμσκι; Είναι απλά κάποιος μεγάλος πολιτικός στοχαστής που άρχισε μόνο τελευταία να "κουρκουτεύει" και να συνωμοσιολογεί όπως πιστεύουν αφελώς κάποιοι; 

Ή είναι ένας από τους μπόλικους και δοξασμένους (από τα «εναλλακτικά» ΜΜΕ του συστήματος (Γκάρντιαν, Μοντ, Λιμπερασιόν κλπ) βολεμένους "διανοητές" της διεθνούς εκφυλισμένης "Αριστεράς",  που συστηματικά περιοδεύει χρόνια τώρα – πολλές φορές με το αζημίωτο- ως ποπ-σταρ της εκφυλισμένης διανόησης στα Πανεπιστήμια, με την άπλετη προβολή όλων των μέσων της Αριστεράς αυτής στο εξωτερικό και εδώ, με αποτέλεσμα να «κρέμονται από τα χείλη του» εκατομμύρια ανθρώπων, παρά τις απόλυτα συστημικές  θέσεις του, που τις συγκαλύπτει με «αριστερή» φρασεολογία,;

Και αυτό γιατί ο Τσόμσκι, όπως θα σταχυολογήσουμε, έχει στηρίξει σε όλες τις κρίσιμες στιγμές της Κοινωνικής Πάλης τα τελευταία 10-15 χρόνια τη Νέα Διεθνή Τάξη όπως εκφράζεται με τη Νεοφιλελεύθερη Παγκοσμιοποίηση και την Αντιπροσωπευτική «Δημοκρατία» και άμεσα ή έμμεσα τους εγκληματικους πολεμους που εξαπελυσε η υπερεθνική ελίτ την τελευταια 20ετια (Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη και επίκεινται Συρία, Λίβανος) .

Ας ρίξουμε λοιπόν μια ματιά στις πρόσφατες αλλά και διαχρονικές θέσεις του Τσόμσκι σε κομβικά ζητήματα που έκριναν και κρίνουν τον αγώνα και το μέλλον των λαών απέναντι στη λαίλαπα της Νεοφιλελεύθερης Παγκοσμιοποίησης και έτσι κρίνουν και τη δυνατότητα αυτό-καθορισμού και απελευθέρωσης των λαών στο μέλλον.

Ο ΤΣΟΜΣΚΙ ΚΑΙ Η «ΑΡΑΒΙΚΗ ΑΝΟΙΞΗ»

Για τις "Αραβικές Εξεγέρσεις" και την κτηνώδη εκστρατεία που λαμβάνει σήμερα χώρα για ενσωμάτωση όλης της Μέσης Ανατολής στο διεθνοποιημένο σύστημα και την Υπερεθνική ελίτ που διαχειρίζεται την Παγκοσμιοποίηση, με τη συμμετοχή των πιο αντιδραστικών ντόπιων και εισαγόμενων Ισλαμο-φασιστικών ομάδων, της Αλ Κάιντα κ.α.) η στάση του Τσόμσκι είναι η χειρότερη και όπως θα δούμε λειτουργεί με τον πιο ύπουλο τρόπο αντικειμενικά ως φερέφωνο της υπερεθνικής ελίτ. Αντιγράφουμε από το άρθρο του Τάκη Φωτόπουλου για την "Ψευδο-Επανάσταση στη Λιβύη" και τον "ρόλο της Εκφυλισμένης Αριστεράς":

[…]

Ο Τσόμσκι, σχεδόν αμέσως μετά την «εξέγερση» στη Βεγγάζη, υιοθέτησε όλη την προπαγάνδα που προωθήθηκε από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης και το Al Jazeera για το "λουτρό αίματος" που δήθεν έκανε ο στρατός του Καντάφι μέσω της υποτιθέμενης επίθεσης του κατά ειρηνικών διαδηλωτών, χωρίς καν να περιμένει για οποιαδήποτε ανεξάρτητη επιβεβαίωση αυτής της αξίωσης –που αργότερα αποδείχθηκε ότι ήταν ένας μύθος τέλεια κατασκευασμένος από την υπερεθνική και τη σιωνιστική ελίτ και το πελατειακό Αραβικό καθεστώς του Εμίρη του Κατάρ. Το τελευταίο, ιδιαίτερα, έθεσε το Al Jazeera (τον Αραβικό και Αγγλικό τηλεοπτικό σταθμό τον οποίο χρηματοδοτεί και ελέγχει το Κατάρ) σε πλήρη ετοιμότητα αμέσως μετά το ξεκίνημα της  «εξέγερσης» στη Βεγγάζη, έτσι ώστε να παρέχει ζωντανά, 24-ωρη καθημερινές αναφορές από τη Βεγγάζη για την "Επανάσταση της Λιβύης", με ζωντανές αναφορές των φρικαλεοτήτων του λιβυκού καθεστώτος, όπως των βομβαρδισμών των διαδηλωτών «από αέρος» (ένα κραυγαλέο ψέμα, όπως είδαμε παραπάνω) όπως ακόμη και το Αμερικάνικο Πεντάγωνο παραδέχτηκε, οι οποίοι προκάλεσαν τον θάνατο εκατοντάδων (ή, όπως μερικοί από τους πιο ζηλωτές δημοσιογράφους ισχυρίστηκαν, «χιλιάδων») –ένα ακόμα Γκεμπελικό ψέμα!

 Έτσι, λίγες μόλις ημέρες μετά τις πρώτες "διαδηλώσεις" στη Βεγγάζη, οι οποίες οδήγησαν αμέσως τα μέλη της υπερεθνικής ελίτ, όπως ο Σαρκοζί και ο Κάμερον να δημιουργήσουν πανικό καλώντας τους πολίτες τους να εγκαταλείψουν τη Λιβύη αμέσως και, στην πραγματικότητα, καλώντας τους να φύγουν αμέσως από τη Λιβύη (κάτι που ποτέ δεν έκαναν κατά τη διάρκεια οποιασδήποτε άλλης αραβικής εξέγερσης), και οι οποίες ακολουθήθηκαν από τον άμεσο βομβαρδισμό της χώρας από το ΝΑΤΟ, ο Τσόμσκι δήλωνε σε συνέντευξή του: [1]

Νομίζω ότι μπορούν να γίνουν περισσότερα, αυτό που συμβαίνει είναι ήδη αρκετά φοβερό και θα μπορούσε να οδηγήσει σε πολύ μεγάλο λουτρό αίματος. Οι πληροφορίες είναι πολύ αραιές, αλλά τουλάχιστον η ανατολική επαρχία φαίνεται να είναι ουσιαστικά υπό τον έλεγχο της λαϊκής εξέγερσης. Η Τρίπολη μοιάζει πολύ επικίνδυνη. Νομίζω ότι μπορούν να καταβληθούν προσπάθειες για την παροχή βοήθειας και προστασίας στα τμήματα του πληθυσμού που έχουν καταφέρει να απελευθερώσουν περιοχές της Λιβύης. Ωστόσο, κανείς δεν θέλει μια δυτική παρέμβαση. Αυτό θα ήταν μάλλον όχι μόνο λάθος αλλά και καταστροφικό. Όμως ενέργειες θα μπορούσαν να ληφθούν μέσω του ΟΗΕ κατά πάσα πιθανότητα …

Με άλλα λόγια, όχι μόνο ο Τσόμσκι υιοθέτησε -χωρίς κανένα δισταγμό- όλη τη δυτική προπαγάνδα για ένα τυραννικό καθεστώς που δημιουργεί λουτρό αίματος, αλλά και ο ίδιος αναφέρθηκε σε μια πραγματική «λαϊκή εξέγερση» (προφανώς όπως αυτές της Τυνησίας και της Αιγύπτου, αν και παρέλειψε τη ζωτική «λεπτομέρεια» ότι η εξέγερση στη Λιβύη ήταν ένοπλη!) και στην πραγματικότητα σε μια «απελευθερωτική» εξέγερση (υποθέτοντας έτσι πως οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, οι άνθρωποι της Λιβύης την υποστήριξαν –ένα κραυγαλέο ψέμα, όπως έδειξαν τα γεγονότα που ακολούθησαν)!

Στην περίπτωση που κάποιος θα σκεφτόταν ότι τα παραπάνω ήταν απλά ένα σφάλμα στη θέρμη της στιγμής, ο Τσόμσκι, σε άλλη συνέντευξη που έδωσε στον Μ. Albert και Σ. Σάλομ και η οποία δημοσιεύθηκε στο Znet, περισσότερο από ένα μήνα αργότερα και αφού η δυτική εγκληματική επίθεση είχε αρχίσει, επεκτάθηκε πολύ περισσότερο στο ίδιο θέμα, υποστηρίζοντας χωρίς αιδώ τους ψευδο-επαναστάτες της Βεγγάζης και ως εκ τούτου, έμμεσα, την ίδια την εγκληματική εκστρατεία του ΝΑΤΟ , ενώ την ίδια στιγμή, υποκριτικά, την επέκρινε! [2]

Όταν μια μη-βίαιη εξέγερση ξεκίνησε, ο Καντάφι τη συνέθλιψε βίαια, και μια επανάσταση ξέσπασε η οποία απελευθέρωσε τη Βεγγάζη, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Λιβύης, και η οποία φαινόταν έτοιμη να προχωρήσει στο οχυρό του Καντάφι στη δυτική Λιβύη. Οι δυνάμεις του, όμως, ανέτρεψαν την πορεία της σύγκρουσης και ήταν στις πύλες της Βεγγάζης. Μια σφαγή στη Βεγγάζη ήταν πολύ πιθανή, και όπως τόνισε ο σύμβουλος του Ομπάμα στη Μέση Ανατολή Ντένις Ρος, «ο καθένας θα μπορούσε να μας κατηγορήσει γι 'αυτή.» Αυτό θα ήταν απαράδεκτο, όπως θα ήταν μια στρατιωτική νίκη του Καντάφι που θα ενίσχυε τη δύναμη και την ανεξαρτησία του (…) Αυτό που επιδιώκει η Ουάσιγκτον είναι αυτό που ανακοίνωσε ο Μπους: Ελεγχόμενους, ή τουλάχιστον, αξιόπιστους πελάτες.(δική μας έμφαση)

Έτσι, παρόλο που την περίοδο της συνέντευξης του Τσόμσκι ήταν εμφανές σε όλους, εκτός από τους «κομισάριους του συστήματος» (δικός του όρος για να περιγράψει τους προπαγανδιστές της συστημικής γραμμής) ότι, μακριά από μια μη-βίαιη εξέγερση εναντίον ενός «σκληρού δικτάτορα» (όπως ο ίδιος χαρακτήριζε τον Καντάφι), είχαμε γίνει από την αρχή μάρτυρες μιας ένοπλης εξέγερσης στη Λιβύη, συνέχισε να αναπαράγει τα ίδια ψέματα με τα οποία συνέδεε τις γνήσιες λαϊκές εξεγέρσεις στην Τυνησία και την Αίγυπτο με την εξέγερση στη Λιβύη. Επιπλέον, αν και μίλησε για τα κίνητρα της υπερεθνικής ελίτ στην αντικατάσταση του ισχύοντος καθεστώτος με ένα άλλο που θα μπορούσε να ελέγχει πιο εύκολα, στη συνέχεια συγκάλυψε αυτά τα κίνητρα με την προσθήκη μιας εξήγησης η οποία στην πραγματικότητα «έβγαζε λάδι» τη συμπεριφορά των δυτικών ελίτ: ότι ενήργησαν με τον τρόπο που το έκαναν, επειδή ανησυχούσαν ότι αλλιώς θα δημιουργούνταν η εντύπωση ότι επιδοκίμαζαν τελικά μια σφαγή. Και αυτό, παρά το γεγονός ότι οι ελίτ ήταν, φυσικά, εν πλήρη επίγνωση (όπως θα έπρεπε να ήταν και ο Τσόμσκι, και πολλοί άλλοι σοβαροί μη συστημικοί αναλυτές) πως ο Καντάφι δεν είχε ούτε την πρόθεση (θα ήταν αυτοκτονία για το καθεστώς) ούτε τη δυνατότητα να πραγματοποιήσει μια τέτοια σφαγή του πληθυσμού της Βεγγάζης!

Στη συνέχεια, απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με το πώς «… ένας ακτιβιστής κατά των παρεμβάσεων, που πιστεύει στην αυτοδιάθεση των εθνών και των λαών [μπορεί] ποτέ ηθικά να υποστηρίξει παρέμβαση, είτε από τα Ηνωμένα Έθνη είτε από συγκεκριμένες χώρες», ο Τσόμσκι δίνει «Μαθήματα Μάστερ» στην παραπλάνηση, όταν προσπαθεί να αλλάξει το θέμα από αυτό της αυτοδιάθεσης των λαών σε αυτό του αντι-κρατισμού, έτσι ώστε να αγκαλιάσει τους σημερινούς ψευτο-μετααναρχικούς, που δεν βλέπουν την ανάγκη για αγώνα κατά της Νέας Διεθνούς Τάξης, ή ακόμη και κατά του καπιταλιστικού συστήματος ως τέτοιου:

Υπάρχουν δύο περιπτώσεις που πρέπει να εξετάσουμε: (1) παρέμβαση του ΟΗΕ και (2) παρέμβαση χωρίς την άδεια του ΟΗΕ. Εκτός αν πιστεύουμε ότι τα κράτη είναι ιερά και απαραβίαστα στη μορφή που έχουν καθιερωθεί στον σύγχρονο κόσμο (συνήθως από την ακραία βία), με τα δικαιώματα να υπερισχύουν όλων των άλλων εκτιμήσεων που μπορεί κανείς να φανταστεί, τότε η απάντηση είναι η ίδια και στις δύο περιπτώσεις: Ναι, καταρχήν τουλάχιστον… εκτός και αν θεωρήσουμε το παγκόσμιο κρατικό σύστημα ιερό και απαραβίαστο, με τη μορφή που ιδρύθηκε στον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και σε άλλες Συνθήκες (…) Η πρόληψη μιας πιθανής σφαγής στη Βεγγάζη δεν είναι μικρό θέμα, ό,τι και να πιστεύει κανείς για τα κίνητρα.

Έτσι, φορώντας το «αναρχικό» και «αντι-κρατιστικό» του καπέλο, πρώτον, εγκαταλείπει σαφώς την αρχή της αυτοδιάθεσης των λαών και, δεύτερον, ο ίδιος έμμεσα συντάσσεται με την εγκληματική δυτική εκστρατεία.

Ωστόσο, σε ό,τι αφορά τον υποτιθέμενο «αντι-κρατισμό» του Τσόμσκι, αξίζει να αναφερθούμε σε αυτό που είχε να πει ο Μάρρεϊ Μπούκτσιν, ένας μεγάλος αντι-κρατιστής αναρχικός, (του οποίου το μοναδικό μελανό στοιχείο σε μια κατά τ’ άλλα ασπίλωτη κινηματική ιστορία ήταν ο ανοιχτός του Σιωνισμός 3) για τον «αντι-κρατισμό» τουΤσόμσκι 4:

Είναι θλιβερό να σχολιάζει κανείς ότι πολλοί αυτοχαρακτηριζομενοι αριστεριστές στρέφονται τώρα στο αστικό κράτος-έθνος για βοήθεια κατά του κεφαλαίου! Το φίμωμα της Αριστεράς έχει προχωρήσει σε τέτοιο βάθος ώστε κάποιος σαν τον Τσόμσκι, που δηλώνει αναρχικός, επιδιώκει την ενίσχυση ή έστω τη στήριξη του συγκεντρωτικού κράτους (της ομοσπονδιακής κυβέρνησης των ΗΠΑ) ενάντια στο αίτημα της «αποκέντρωσης» στις ομόσπονδες πολιτείες, ωσάν να ήταν δυνατό το συγκεντρωτικό Κράτος να χρησιμοποιηθεί ενάντια στις επιχειρήσεις, τις οποίες μακροπρόθεσμα πάντα βοηθούσε!

Έτσι, για τον Τσόμσκι, το κράτος, το οποίο θεωρεί αναντικατάστατο στον αγώνα των λαών ενάντια στις επιχειρήσεις, απορρίπτεται εύκολα στην περίπτωση της Λιβύης, δεδομένου ότι δεν είναι κάτι «ιερό και απαραβίαστο» –παρά το γεγονός ότι οι λαοί σήμερα (δυστυχώς) εξακολουθούν να ζουν σε κράτη και όχι σε συνομοσπονδίες τοπικών κοινωνιών και, ως εκ τούτου, είναι μόνο μέσω αυτών που μπορούν να εκφράσουν την πολιτική, οικονομική και πολιτιστική τους αυτοδιάθεση σε εθνικό επίπεδο. Είναι στη βάση αυτής της αρχής της αυτοδιάθεσης που η κυριαρχία των κρατών επιβεβαιώθηκε από τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, όπως ανέφερα στο Μέρος Ι, και ακόμη και αν οι λαοί σε ορισμένες χώρες κατορθώσουν να δημιουργήσουν στο μέλλον αναρχικές ομοσπονδίες ή συνομοσπονδίες αντί για κράτη, θα εξακολουθούν να απαιτούν μια αντίστοιχη αρχή της αυτο-προστασίας στο διεθνές επίπεδο, αλλιώς κάθε παγκόσμιος νταής του οποίου μπορεί να μην του αρέσουν τέτοιες νέες, λαϊκές διεθνείς οντότητες, θα είναι σε θέση να τις καταστρέψει στρατιωτικά, σύμφωνα με την εντελώς ύποπτη ψευδο-αναρχική αρχή που καθιερώνει ο Τσόμσκι παραπάνω. Με άλλα λόγια, ό,τι κάνει ο Τσόμσκι τελικά εδώ είναι να επαναλαμβάνει την αρχή R2P (Right To Protect – «Δικαίωμα Να Προστατεύουμε») –υπό το προκάλυμμα του «αντι-κρατισμού»–, η οποία χρησιμοποιήθηκε για να περάσει το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας και δικαιολογεί το παρόν έγκλημα του να επιτρέπεται σε αυτόκλητους «σωτήρες» να καταστρέψουν μια άλλη χώρα, με σκοπό να "σώσουν" τον λαό της (τον οποίον ποτέ δεν ρώτησαν, φυσικά) από έναν σκληρό δικτάτορα που προσπαθεί να τους σφάξει!

Όσον αφορά την έμμεση σύμπλευση του Τσόμσκι με την εγκληματική εκστρατεία του ΝΑΤΟ, είναι προφανές ότι δεν μπορεί κάποιος να χειροκροτεί τους "επαναστάτες" της Βεγγάζης, που "απελευθέρωσαν" μέρος της χώρας, μέσω της «λαϊκής εξέγερσης» τους, και την ίδια στιγμή να καταδικάζει ταυτόχρονα το ΝΑΤΟ, όταν, στην πραγματικότητα, είναι οι ίδιοι "επαναστάτες" που ζήτησαν την εγκληματική χρήση της αεροπορικής και ναυτικής δύναμης του ΝΑΤΟ, δήθεν για την προστασία των αμάχων από τις αεροπορικές επιθέσεις του καθεστώτος, αλλά, στην πραγματικότητα, για να εξασφαλίσουν  την  αεροπορία και το ναυτικο της «επανάστασης», ώστε να επιτευχθεί η αλλαγή καθεστώτος, όπως είχαν δηλώσει ανοιχτά αυτοί και οι πάτρονες τους! Με άλλα λόγια, είναι πλέον σαφές ότι τόσο η υπερεθνική και η σιωνιστική ελίτ όσο και οι «επαναστάτες» της Βεγγάζης είχαν μόνο έναν, κοινό στόχο: την αλλαγή καθεστώτος στη Λιβύη, και καθώς αυτός ο στόχος δεν θα μπορούσε ποτέ να επιτευχθεί με τους επαναστάτες και μόνο, χωρίς τη μαζική υποστήριξη του ΝΑΤΟ το οποίο κάλεσαν και χειροκρότησαν, η υποστήριξη της «επανάστασης» σημαίνει αναπόφευκτα την υποστήριξη της εκστρατείας του ΝΑΤΟ, και  τα υπόλοιπα είναι απλώς προπέτασμα καπνού.

 Τέλος, ο Τσόμσκι δεν έχει ενδοιασμούς να χρησιμοποιήσει ένα σαφώς παραπλανητικό επιχείρημα για να «δικαιολογήσει» την ουσιαστική εγκατάλειψη της ελευθεριακής αρχής της αυτοδιάθεσης, με την υποκρισία ότι υποστηρίζει μια αντι-κρατιστική θέση. Η απάντησή του στην ερώτηση που ακολουθεί είναι τόσο αξέχαστη όσο και οι παραπάνω απαντήσεις του! Στην ερώτηση λοιπόν, «ποιοι νομίζεις ότι θα έπρεπε να είναι οι στόχοι του αντι-παρεμβατικού και αντιπολεμικού κινήματος στις ΗΠΑ, όσον αφορά την πολιτική των ΗΠΑ;", η κύρια απάντηση του ήταν:

Οι ενδιαφερόμενοι για την ειρήνη, τη δικαιοσύνη, την ελευθερία και τη δημοκρατία θα πρέπει να προσπαθήσουμε να βρούμε τρόπους για να παρέχουμε στήριξη και βοήθεια στους Λίβυους που προσπαθούν να διαμορφώσουν οι ίδιοι το μέλλον τους, ελεύθεροι από περιορισμούς που επιβάλλονται από εξωτερικές δυνάμεις. Μπορούμε να έχουμε ελπίδες για τις κατευθύνσεις που πρέπει να ακολουθήσουν, αλλά το μέλλον τους θα πρέπει να είναι στα χέρια τους.

Φυσικά, η πεποίθηση ότι όταν το ΝΑΤΟ θα είχε επιτύχει το στόχο του να επιφέρει αλλαγή του καθεστώτος θα άφηνε μόνη τη χώρα ελεύθερη να ακολουθήσει ένα "δημοκρατικό" δρόμο και δεν θα προσπαθούσε να επιβάλει, άμεσα ή έμμεσα, το δικό του πελατειακό καθεστώς, για το οποίο αγωνίστηκε τόσο σκληρά, συνορεύει με ακραία αφέλεια, για να πούμε το λιγότερο, αν λάβει κανείς υπόψη οποιοδήποτε προηγούμενη ιστορικό προηγούμενο. Έτσι, αν υπάρχουν «Λίβυοι που προσπαθούν να διαμορφώσουν οι ίδιοι το μέλλον τους, χωρίς περιορισμούς που επιβάλλονται από εξωτερικές δυνάμεις», σαφώς δεν θα είναι μεταξύ των "επαναστατών" (τους οποίους υποστήριξε ο Τσόμσκι και η υπόλοιπη εκφυλισμένη "Αριστερά"), οι οποίοι , στην καλύτερη περίπτωση, ποτέ δεν διατύπωσαν αντίρρηση ως προς την επίσημη αίτηση για τη «Ζώνη Απαγόρευσης Πτήσεων» που έγινε από το «Μεταβατικό Συμβούλιο» τους ή, στη χειρότερη περίπτωση, παρακάλεσαν το ΝΑΤΟ να πραγματοποιήσει την επίθεση τους και συνεργάζονταν ενεργά με αυτό από τότε στην εκστρατεία για να ανατρέψουν το καθεστώς. Και είναι ακόμη πιο αφελές να πιστέψουμε ότι οι μετα-Κανταφικές κυβερνήσεις που θα επιβάλλονταν από το ΝΑΤΟ, θα επέτρεπαν τέτοια κινήματα όπως αυτά που περιγράφονται από τον Τσόμσκι να ανθίσουν. Τέλος, είναι κατάφωρα παραπλανητικό για έναν «αυτό-ανακηρυγμένο αναρχικό», όπως περιγράφει τον Τσόμσκι ο Μπούκτσιν, να δηλώνει ότι «το μέλλον [της Λιβύης] θα πρέπει να είναι στα χέρια τους», –ωσάν η εγκληματική εκστρατεία να είχε στόχο να επιτευχθεί αυτός ο στόχος, αντί να τον κάνει πολύ πιο δύσκολο να επιτευχθεί από ό, τι πριν–, αφού δημιουργούσε την ψευδαίσθηση, για πολλούς Λίβυους, ότι θα έχουν ένα είδος «δημοκρατίας» στη χώρα τους, όταν το καθεστώς Καντάφι θα είχε εκδιωχθεί. Στην πραγματικότητα, μια παρόμοια ψευδαίσθηση συμμερίζονται πολλοί από τους συμπολίτες Αμερικανούς του Τσόμσκι, που δεν έχουν ακόμη συνειδητοποιήσει ότι είναι οικονομικές και πολιτικές ελίτ τους οι οποίοι κατέχουν «το μέλλον στα χέρια τους». Όπως γνωρίζουμε τώρα, μετά την πτώση του καθεστώτος, η Λιβύη έχει ουσιαστικά «Ιράκ-οποιηθεί» δηλαδή η ισχύς των ανθρώπων είναι τόσο διασκορπισμένη ανάμεσα σε φυλές και διάφορες άλλες ομάδες, η κάθε μία με τη δική της πολιτοφυλακή, έτσι ώστε χωρίς αποτελεσματική κεντρική εξουσία, να μπορούν οι «προστάτες» του ΝΑΤΟ να εξασκούν την πλήρη εξουσία τους επάνω σε αυτά που έχουν σημασία για αυτούς: τον έλεγχο των ενεργειακών πόρων της χώρας και την εξωτερική πολιτική της. [...]

Ο ΤΣΟΜΣΚΙ ΚΑΙ Η «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ» ΣΤΟ ΙΡΑΝ

Το ίδιο βέβαια άθλια ήταν η στάση του και για την «επανάσταση» το 2009 στο Ιράν μιας μειοψηφίας αστών φιλελεύθερων μαζί με ρεφορμιστές Αγιατολάδες που είχαν εγκαταλείψει τον αντι-ιμπεριαλισμό της Ιρανικής Επανάστασης του 1979 και είχε στόχο την προώθηση του φιλελεύθερου υποψηφίου Μουσαβί, με πρόσχημα τα ατομικά δικαιώματα. Μια «επανάσταση», την οποία αγκάλιασε άκριτα η εκφυλισμένη Αριστερά που εκπροσωπεί ο Τσόμσκι, αφού όπως αποδεικνύεται τώρα περίτρανα, με την ακόμα χειρότερη στάση της στην «Αραβική Άνοιξη», λειτουργεί ως ο προοδευτικός «λαγός» της Νεοφιλελεύθερης Παγκοσμιοποίησης και της υπερεθνικής ελίτ για την πλήρη ενσωμάτωση της περιοχής στο διεθνοποιημένο σύστημα, την καταστροφή της όποιας οικονομικής αυτοδυναμίας των λαών αυτών και συνεπώς την ανατροπή της προοπτικής για οποιαδήποτε μελλοντική συνολική απελευθέρωση των λαών, με το πισωγύρισμα σε έναν νέο παγκοσμιοποιημένο Μεσαίωνα για δισεκατομμύρια ανθρώπους και τις κοινότητες τους.

Αντιγράφουμε από το άρθρο του Τ. Φωτόπουλου « Η Ροζ Επανάσταση στο Ιράν και η εκστρατεία για αλλαγή καθεστώτος»]:

[…]

Παράλληλα, ο Τσόμσκι τάσσεται στο πλευρό της ροζ επανάστασης χωρίς κανένα δισταγμό, όπως είναι προφανές από το παρακάτω απόσπασμα στο οποίο, βασιζόμενος σε εντελώς ατεκμηρίωτα στοιχεία και χωρίς καμία απολύτως ανάλυση, συμπεραίνει ότι τα εκλογικά αποτελέσματα ήταν αναξιόπιστα και «μια τεράστια λαϊκή διαμαρτυρία ακολούθησε, η οποία καταπνίχτηκε βίαια από τις ένοπλες δυνάμεις των, κυβερνώντων κληρικών». Έτσι, για τον «μέγα» Τσόμσκι⁷⁸:

Στο Ιράν, τα εκλογικά αποτελέσματα που ανακοινώθηκαν από το Υπουργείο Εσωτερικών στερούνται αξιοπιστίας τόσο λόγω του τρόπου με τον οποίο ανακοινώθηκαν όσο και λόγω των ίδιων των αριθμών. Μια τεράστια λαϊκή διαμαρτυρία ακολούθησε, που καταπνίχθηκε βίαια από τις ένοπλες δυνάμεις των κυβερνώντων κληρικών. Ίσως ο Αχμαντινετζάντ να είχε κερδίσει την πλειοψηφία αν οι ψήφοι είχαν καταμετρηθεί δίκαια, αλλά φαίνεται ότι οι κυβερνώντες ήταν απρόθυμοι να πάρουν αυτό το ρίσκο. Από τους δρόμους, ο ανταποκριτής Reese Erlich, ο οποίος έχει σημαντική εμπειρία από λαϊκές εξεγέρσεις και έχει υποστεί σκληρή καταπίεση στην αμερικανική επικράτεια, γράφει ότι «πρόκειται για ένα αυθεντικό ιρανικό μαζικό κίνημα αποτελούμενο από φοιτητές, εργαζόμενους, γυναίκες, και ανθρώπους της μεσαίας τάξης» ―και πιθανόν μεγάλο μέρος του αγροτικού πληθυσμού. Ο Eric Hooglund, ένας έγκριτος μελετητής που έχει μελετήσει την Ιρανική επαρχία επισταμένα, απορρίπτει τις στερεότυπες εικασίες σχετικά με την υποστήριξη του Αχμαντινετζάντ από τον αγροτικό πληθυσμό, περιγράφοντας ως «σαρωτική» την υποστήριξη προς τον Μουσαβί στις περιοχές τις οποίες έχει μελετήσει, καθώς και την κατακραυγή για τις κλεμμένες ―όπως πιστεύει η μεγάλη πλειοψηφία εκεί― εκλογές.

Είναι φανερό λοιπόν ότι τα «μελετημένα» αυτά συμπεράσματα του Τσόμσκι βασίζονται απλά σε ότι άκουσε και διάβασε στα ΜΜΕ της υπερεθνικής ελίτ και σε τέτοιες «αμερόληπτες» ανταποκρίσεις όπως αυτές του Reese Erlich (βλέπε παρακάτω για την ποιότητα της «αμεροληψίας» του) και του Eric Hooglund,⁷⁹ του οποίου τα συμπεράσματα περί απάτης βασίζονται μόνο στο τι άκουσε ότι συνέβη με τις ψήφους ενός χωριού, το οποίο ήξερε από την δική του έρευνα, και με τις ψήφους ενός δήμου σε γειτονική πόλη! [...]

Και φυσικα, η Ιρανική ροζ «Επανάσταση» ήταν ο προπομπός και το πολιτικό σχήμα για τις Αραβικές «επαναστάσεις» που εγκαθιδρύουν «κατά σύμπτωση» πελατειακά καθεστώτα σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, από τη Λιβύη, μέχρι τη Συρία όπου στοχεύουν τώρα , και τελικό έπαθλο το Ιράν. Όλες αυτές οι «επαναστάσεις», όπου οι «επαναστάτες» που υποστήριζε ο Τσόμσκι και η εκφυλισμένη «Αριστερά» καλούσαν το ΝΑΤΟ να τους απελευθερώσει. Αλλά και τις αυτούσιες «ροζ επαναστάσεις» (χωρίς ΝΑΤΟϊκή επέμβαση) σε Τυνησία και Αίγυπτο που τελικά κατέληξαν  (με τη βοήθεια της υπερεθνικής ελίτ) στην αντικατάσταση αυταρχικών καθεστώτων με ψευτο-«δημοκρατίες» της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, η οποία έχει προσχωρήσει απο καιρό στη Νεοφιλελεύθερη Παγκοσμιοποίηση και στηρίζει τη  δυτική εκστρατεία αλλαγής καθεστώτος στη Συρία, τις υποστήριζε θερμά ο «αναρχικός» Τσόμσκι, τον οποίο προσκυνάει συστηματικά και απαρέγκλιτα η εκφυλισμένη «Αριστερά».

Όμως τώρα δεν φτάνει που ο Τσόμσκι δεν έχασε πόλεμο για πόλεμο της υπερεθνικής ελίτ που να μη στηρίζει (έμμεσα και του Ιράκ με το να καταδικάζει την αντίσταση ως τρομοκρατία), άμεσα στη Λιβύη και δυνητικά στη Συρία και το Ιράν, με βάση τα όσα άθλια έχει πει και γράψει ως τώρα, έφτασε να στηρίζει όπως είδαμε με τη συνέντευξη του αυτή και τους οικονομικούς πολέμους της ίδιας ελίτ, όπως εκφράζεται στον γεωγραφικό μας χώρο με την ΕΕ και τον οικονομικό πόλεμο που άρχισε κατά των λαών της περιφέρειας (Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία), όπου απλά εφαρμόζει κακές πολιτικές όπως λέει ο «αναρχικός» Τσόμσκι!!

Ας δούμε όμως και άλλα κρίσιμα σημεία από το γενικότερο ιστορικό του «διανοητή» σε σχέση με τον ρόλο του στο θάψιμο του κινήματος κατά της Παγκοσμιοποίησης και του καπελώματος του από την εκφυλισμένη "Αριστερά" στους σημερινούς ελευθεριακούς…

ΤΣΟΜΣΚΙ ΚΑΙ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ

Ξεκινώντας από το κίνημα κατά της Παγκοσμιοποίησης, που είχε ξεκινήσει με ελπίδες στα τέλη του 1990, ο Τσόμσκι έπαιξε καθοριστικό ρόλο για τη χυλοποίηση του προς ρεφορμιστικές κατευθύνσεις με την αναφανδόν στήριξη του στο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ, μέσα και από τις συνωμοσιολογικές και τελικά εντελώς φιλελεύθερες του αναλύσεις ότι απλά το σύστημα και η…Αγορά δεν λειτουργεί "σωστά" επειδή συνωμοτεί… το κεντρικό κράτος με κάποιες επιχειρήσεις όπως είδαμε!  Το ανιστόρητο και πολύ βολικό μοντέλο του «Κορπορατιστικού Καπιταλισμού» του, ήταν ο πυρήνας της όποιας «κριτικής» της πολιτικής οικονομίας από τον Τσόμσκι στο σύστημα.

Βλ. ανάλυση για τις ανιστόρητες θέσεις Τσόμσκι για τον καπιταλισμό και για τη στήριξη του στο επιχορηγούμενο και ρεφορμιστικό Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ στο βιβλίο του Τάκη Φωτόπουλου «Ο Καπιταλισμός του Τσόμσκι, ο Μετακαπιταλισμός του Άλμπερτ και η Περιεκτική Δημοκρατία» κεφ. 1

Ο «ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ» ΤΟΥ ΤΣΟΜΣΚΙ

Όπως είδαμε και στο κομμάτι για τον ρόλο του Τσόμσκι ως ξεδιάντροπου φερέφωνου της υπερεθνικής ελίτ στις «Αραβικές Εξεγέρσεις», ο Τσόμσκι χρησιμοποιεί συχνά-πυκνά και με περισσή απατεωνιά «αναρχική» και αντι-κρατική ρητορική για να κολακεύσει τους μεταμοντέρνους «αναρχικούς» που αυτο-θαυμάζονται με αντικρατικά τσιτάτα, ανεξάρτητα του τι περιεχόμενο έχουν, και να δικαιολογήσει τα μεγαλύτερα εγκλήματα του διεθνοποιημένου συστήματος και των λακέδων του.

Ήδη από τη δεκαετία ειδικά του '00, οπότε και καπελωμένα από τη ρεφορμιστική Αριστερά αλλά και ελεγχόμενα από την εκφυλισμένη "Αριστερά", δίκτυα όπως τα Indymedia ξεκίνησαν την πορεία τους στο κατάλληλο timing για να καταστραφούν οι ριζοσπαστικές αντισυστημικές τάσεις του αντι-Παγκοσμιοποιητικού κινήματος (όπως και κατάφεραν), άρχισε μια "ξαφνική" εκστρατεία, σε συνδρομή με το γιγάντιο αμερικανικό δίκτυο του Z-Net του  (επίσης δηλώνοντος-μεταξύ άλλων-και «αναρχικού») Michael Albert και τα ελληνικά παραρτήματα του, όπως στην Ελλάδα η «αντιεξουσιαστική» εφημερίδα Βαβυλωνία της ΑΚ, για την αναγωγή του Τσόμσκι σε "αναρχικό" ή και σε "σοσιαλιστή" (αντίστοιχα αυτο-παρουσιαζόταν με την κατάλληλη ταμπέλα, κολακεύοντας το ανάλογο "κοινό"). Φυσικά οι «αντιεξουσιαστές» που τον αγκάλιασαν δεν είχαν το παραμικρό πρόβλημα που, εκτός όλων των άλλων, ο αναρχικός Τσόμσκι ήταν προσκαλεσμένος σε συνέδρια του ΠΑΣΟΚ και του «αντιεξουσιαστή στην εξουσία» Γιωργάκη το 2004.

Αυτά λάμβαναν χώρα την ίδια στιγμή που ο "αναρχικός" Τσόμσκι έμμεσα ή άμεσα στα γραπτά και τις συνεντεύξεις του, στήριζε το φιλελεύθερο Κράτος και το διεθνοποιημένο σύστημα της Αγοράς και της Αντιπροσωπευτικής ψευτο-«Δημοκρατίας».

[ βλ. για εκτεταμένη ανάλυση μας για το είδος «Αναρχισμού» που πρεσβεύει παραπλανώντας συστηματικά ο Τσόμσκι αλλά και οι ντόπιοι συνοδοιπόροι του στο εκτενές άρθρο του περιοδικού μας «Αντιεξουσιαστές και Μεταμοντέρνα Κινήματα» (κεφ. 4 Α) ]

«ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΣ» ΣΙΩΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΣΟΜΣΚΙ

Σε ό,τι αφορά τις σχέσεις του με το "κακό κράτος του Ισραήλ" (ο σιωνισμός πάντα έκανε τζιζ στο «προσεκτικό» λεξιλόγιο του γλωσσολόγου), ο Τσόμσκι, με τη βοήθεια των μέσων αυτών και άλλων παράλληλων που δεν κρύβουν ότι χρηματοδοτούνται από  foundations όπως του Σόρος και παρομοίων (όπως το Democracy Now! της Amy Goodman κλπ.), έχει δημιουργήσει μια ανυπόστατη φήμη ότι είναι και…υπέρ του απελευθερωτικού αγώνα των Παλαιστινίων, την ίδια στιγμή που ο ίδιος δηλώνει Σιωνιστής ενώ και στην πράξη ανήκει στο ρεύμα ενός «προοδευτικού» ρατσιστικού σιωνισμού, που είναι κυρίαρχος στην εκφυλισμένη «Αριστερά».

Είναι χαρακτηριστικό λοιπόν ότι ο ίδιος δεν υιοθέτησε ποτέ άποψη για ενιαίο διαπολιτισμικό κράτος στην Παλαιστίνη, ως τη μόνη βιώσιμη λύση στο Παλαιστινιακό, σε αντίθεση με μεγάλα κινήματα Εβραίων και Παλαιστινίων που και παλιά (Χάνα Άρεντ, Ισαάκ Ντόιτσερ) και σήμερα (Ilan Pappe, Oren Ben-Dor, Jonathan Cook, Omar Barghouti, Ghazi Falah, Ali Abunimah)  παλεύουν γι' αυτόν τον αγώνα, ενώ βέβαια η Χαμάς μόνο προσωρινά και ως λύση ανάγκης δέχεται τη λύση των δύο κρατών, σε αντίθεση με τον «αναρχικό και αντι-κρατιστή» Τσόμσκι που την προωθεί ως την αρχή και το τέλος της «αυτοδιάθεσης» των λαών της περιοχής. 

Ενδεικτικά μάλιστα, το 2004, αφού καλούσε να ψηφίσει ο λαός τους καλούς «Δημοκρατικούς» του Αμερικάνικου συστήματος, δεν είχε διστάσει να αποκαλέσει την Παλαιστινιακή αντίσταση καθώς και την αντίσταση στην κατοχή στο Ιράκ κτλ. ως «τρομοκρατική»:

Έτσι, όπως είχε γράψει ο Τσόμσκι το 2004 σε άρθρο του όπου υιοθετεί τον δημοκρατικό υποψήφιο (που —σημειωτέο— διανέμεται από την …ναυαρχίδα των καπιταλιστικών ΜΜΕ, το Συνδικάτο των New York Times): «οι αμερικανικές εκλογές μάς φέρνουν μπροστά σε ένα σταυροδρόμι. Σε τούτο το αμερικανικό σύστημα απέραντης ισχύος, οι μικρές διαφορές μπορεί να μεταφραστούν σε μεγάλα αποτελέσματα με μακροπρόθεσμες συνέπειες» (Ελευθεροτυπία - 24/03/2004). Στο ίδιο άρθρο δεν διστάζει να κατατάξει ως «τρομοκρατικές» ακόμη και τις επιθέσεις κατά της κατοχής στη Βαγδάτη, την Παλαιστίνη:  «Μαζί με τη Μαδρίτη, η λιτανεία του τρόμου μετά την 11η Σεπτεμβρίου περιλαμβάνει τη Βαγδάτη, το Μπαλί, την Καζαμπλάνκα, την Κωνσταντινούπολη, την Τζακάρτα, την Ιερουσαλήμ, τη Μομπάσα, τη Μόσχα και το Ριάντ». (Σε νεώτερο σχόλιο που «ανέβασε» στην ιστοσελίδα του -25/3/2004- ο Τσόμσκι πήρε αναφανδον θέση για την υπερψήφιση του Κέρι με το «επιχείρημα» ότι αλλιώς αγνοούμε τον πραγματικό κόσμο που αναγκαστικά  θα μας αγνοήσει και αυτός). 

Το ίδιο έκανε, με τον πιο έμμεσο τρόπο των ίσων αποστάσεων, και στην κτηνωδία του πολέμου του Σιωνιστικού Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας το 2009, που οδήγησε στη σφαγή άνω των 1400 Παλαιστινίων, των περισσότερων άμαχων, μαζί με άλλους επίσης τιμημένους «διανοητές» της διεθνούς «Αριστεράς», όταν συνυπέγραψε δήλωση στην οποία καταδίκαζε με περίσσεια υποκρισίας και θράσους τις «αντιπαραγωγικές πρακτικές» επιτιθέμενων αλλά και…αμυνόμενων!

Όλα αυτά βέβαια δεν είναι τυχαία. Ο Τσόμσκι έβλεπε πάντα μόνο ως πρόβλημα τις "κακές Ισραηλινές πολιτικές" που επιβλήθηκαν μετά το 1967 από «κακές Ισραηλινές κυβερνήσεις» (σε αντίθεση με τις «καλές», όπως ο ίδιος αντίστοιχα είναι «καλός» σιωνιστής, όχι «κακός»), χωρίς ποτέ να θέτει ζήτημα ότι η πηγή του προβλήματος ήταν ο ίδιος ο σιωνιστικός ρατσισμός που συνόδευε το "Καθαρό Εβραϊκό Κράτος", ένα κράτος το οποίο χτίστηκε εξ αρχής επάνω στην εθνοκάθαρση των Αραβικών λαών που ζούσαν για αιώνες στην Παλαιστίνη. Βλ. σχετικά και το τελευταίο κεφάλαιο στο άρθρο του περιοδικού μας «Αντιεξουσιαστές και Μεταμοντέρνα Κινήματα» εδώ:]

Αυτός λοιπόν είναι ο Τσόμσκι που προσκυνάει σήμερα σύσσωμη η εκφυλισμένη «Αριστερά» διεθνώς και στο Προτεκτοράτο της υπερεθνικής ελίτ και της ΕΕ, την Ελλάδα, κάνοντας για ακόμη μια φορά σε τόσο κρίσιμες εποχές τον προοδευτικό «λαγό» που νομιμοποιεί τα εγκλήματα της υπερεθνικής ελίτ: από τους πολέμους της στη Μ. Ανατολή, με την καταστροφή ολόκληρων λαών και της δυνατότητας αυτοδυναμίας και απελευθέρωσης τους από το σύστημα στο μέλλον, μέχρι τους Οικονομικούς Πολέμους της ενάντια στους λαούς της Ευρώπης μέσω της ίδιας της ΕΕ, από την οποία όλη η άθλια «Αριστερά» αυτή του συστήματος όχι μόνο δεν θέτει θέμα εξόδου, αλλά τώρα φτάνει στο ξεφτιλισμένο σημείο να φιλοτεχνεί, μέσω εγκάθετων τελικά «διανοητών» όπως ο Τσόμσκι, και μια θετική της εικόνα, με «ασπιρίνη για τον καρκίνο» τις συνωμοσιολογικές πινελιές κριτικής του για τις «κακές της πολιτικές», ενώ οι λαοί αυτοί οδηγούνται στην απόγνωση και μόνο με την ωμή αστυνομική βία τους συγκρατούν οι ελίτ τους!

---

[1]
Noam Chomsky, “Stability, A Cold Code Word With US,” Interview broadcast by Press TV on 24/2/2011.http://www.presstv.ir/detail/166786.html

[2]
Noam Chomsky, “On Libya and the Unfolding Crises,” Interviewed by Stephen Shalom and Michael Albert, Znet(31/03/2011). http://www.chomsky.info/interviews/20110330.htm

3 Murray Bookchin, “Attacks on Israel Ignore the Long History of Arab Conflict,” Burlington Free Press, Vermont Perspective (May 4, 1986).

4 Janet Biehl, The Politics of Social Ecology (Montreal: Black Rose Books, 1998), pp. 148-49.

Tweet

Τάκης Φωτόπουλος για κρίση, Ελλάδα, ΕΟΖ, ΧΑ, Μέση Ανατολή κ.α.

Συνέντευξη του Φωτόπουλου στον Γρηγόρη Νιάκα (Flash96, 26 Σεπτεμβρίου 2012), για την εξέλιξη της κρίσης στην Ελλάδα και τις λαϊκές αντιδράσεις, την ανάγκη εξόδου από την ΕΕ σαν προϋπόθεση για την έξοδο από την κρίση, τα γεγονότα στη Μέση Ανατολή, την ακροδεξιά, την πολιτική επικαιρότητα και το πρόταγμα της Περιεκτικής Δημoκρατίας.

Tweet

Εφ' όλης της ύλης τηλεοπτική συνέντευξη του Τ. Φωτόπουλου στις "Αντιθέσεις"

Eφ' όλης της ύλης συνέντευξη που αξίζει να δώσετε τον χρόνο σας και να την παρακολουθήσετε προσεκτικά! Σε αυτή αναλύονται: Η Παγκόσμια Κρίση και η σχέση της με την Ελληνική δομική κρίση που οδηγεί στη σημερινή καταστροφή του λαού, ο ρόλος της Νεοφιλελεύθερης Παγκοσμιοποίησης, η έννοια της υπερεθνικής ελίτ, η ιδεολογία της Παγκοσμιοποίησης, ο ρόλος του συστήματος και των εθνών-κρατών πριν την ανάδυση της Παγκοσμιοποίησης (σοσιαλδημοκρατική συναίνεση, κρατικίστικος σοσιαλισμός κτλ.), ο Νέος Βορράς και ο Νέος Νότος μέσα στο διεθνοποιημένο σύστημα, οι αραβικές "επαναστάσεις", το ελληνικό πολιτικό σκηνικό ειδικά μετά τις εκλογές, οι θέσεις των συστημικών πολικάντηδων και ο μπαμπούλας του Ευρώ, οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ, η ανάγκη για ένα Λαϊκό Μέτωπο Κοινωνικής και Εθνικής Απελευθέρωσης και τα βήματα προς αυτή την κατεύθυνση,  ο δρόμος και η προοπτική μιας Περιεκτικής Δημοκρατίας. 

Tweet

Για την κρίση, τα νέα διλήμματα των εκλογών, τις αυταπάτες της σοσιαλδημοκρατίας, την "Αριστερή Κυβέρνηση", το ΚΚΕ. Και τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση.

Γιατί η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση είναι συστημικό φαινόμενο και όχι μια "κακή πολιτική", ένα "σοκ και δέος" κάποιων μοχθηρών πολιτικών (Θάτσερ κλπ.) μαζί με κάποιους δολοπλόκους  οικονομολόγους της Σχολής του Σικάγο για τον "ψυχολογικό έλεγχο των πληθυσμών" όπως λένε οι ανοητολογίες τύπου Ναόμι Κλάιν και οι μπόλικοι "αντισυστημικοί" εν Ελλάδι φίλοι της (στο εξωτερικό την έχουν πάρει στο ψιλό προ πολλού σοβαροί αναλυτές από κάθε φάσμα της αντισυστημικής Αριστεράς, ενώ εδώ συναρπάζει από τον Μίκη, τον "επαναστάτη" Κοροβέση ,... ρεφόρμες "Μαρξιστές", μέχρι και τον...Τερζάκη); Γιατί η υπερεθνική ελίτ είναι ένας αποκεντρωμένος μηχανισμός εξουσίας με ταξικό και κοινωνικό χαρακτήρα που αναδύθηκε μαζί με τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και όχι μια συνωμοσία όπως γράφουν κάποιοι, ή ...συνωμοσιολογία όπως τσουβαλιάζουν βολικότατα μαζί με πραγματικές συνωμοσιολογίες, κάποιες εξυπνακίστικες πένες...καταστασιακών και καστοριαδικών "ελευθεριακών" που μάλιστα είναι τόσο ελευθεριακοί που χρησιμοποιούν...παλαιομαρξιστικές και σοσιαλδημοκρατικές αναλύσεις προ 100 ετών όπως η ανάλυση της αλληλεξάρτησης του κεφαλαίου (βλ. και Μηλιός - ΣΥΡΙΖΑ) -οπότε σου λένε, ας κάνουμε μια επανάσταση φαντασιακών, "όλοι και όλες μαζί", προνομιούχα φιλελεύθερα στρώματα που εκστασιάζονται από το φετίχ της "παράλληλης δράσης", αγκαλιά με της γης τους κολασμένους, εν μέσω τσιτάτων για "κατάλυση τώρα κάθε κυριαρχίας/ιεραρχίας" και ενταγμένη "αμεσοδημοκρατία", προοριζόμενη στους έχοντες και τις έχουσες χρόνο να ασχοληθούν με lifestyle αυτοδιαχείριση της υποτέλειας μας- για να αναλύσουν το φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης και της διεθνοποίησης της οικονομίας της αγοράς;

Μια πιο θεωρητική απάντηση θα βρείτε ίσως σε αυτό το ("προφητικό" θα έλεγα σε σχέση με την καταστροφή των λαών ειδικά στην περιφέρεια) βίντεο από το 2004, και ειδικά από το 2:05 και μετά :

Tweet

ΓΙΑ ΤΗΝ "ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ" ΚΑΙ ΤΟΝ ΛΑΪΚΙΣΜΟ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ. ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Η ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΑΡΙΑ ΛΑΪΚΗ ΗΤΤΑ ΠΟΥ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΑ ΘΑ ΣΥΜΒΕΙ ΑΝ ΔΕΝ ΚΑΤΕΒΕΙ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΜΕ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΕΝΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ, ΤΟ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΔΑΝΕΙΑΚΗΣ ΣΥΝΘΗΚΗΣ

ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Τα λαϊκά στρώματα που προχώρησαν με τις εκλογές σε μια πρωτοφανή καταδίκη των κομμάτων εξουσίας, η οποία συνέτριψε τη λογική του Μνημονιακού μονόδρομου, κινδυνεύουν  στις επόμενες εκλογές να πέσουν στη παγίδα που έστησαν οι ντόπιες και ξένες ελίτ, δηλαδή το δίλημμα «Ευρώ η καταστροφή», που όχι μόνο θα ανατρέψει την προηγούμενη κατάκτηση αλλά και θα τα οδηγήσει στη πιο βαριά ήττα μετά τον εμφύλιο. Αυτο θα συμβεί αναπόφευκτα αν ο ΣΥΡΙΖΑ κατέβει με το σημερινό αντιφατικό αλλά και επικίνδυνο πρόγραμμα, είτε οι νέοι ψηφοφόροι του επιστρέψουν στα κόμματα εξουσίας από όπου βασικά προήλθαν και νομιμοποιήσουν τα εγκληματικά Μνημόνια, τη δανειακή συνθήκη και τους εφαρμοστικούς Νόμους, είτε αυξηθούν περισσότερο και δώσουν τη νίκη σε αυτό το κόμμα. Και αυτό, γιατί στις προηγούμενες εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ κατέβηκε με μια λαϊκίστικη και αντιφατική, δήθεν αντιμνημονιακή, πρόταση που όσο εύκολα υπερψηφίστηκε για τους λόγους που θα εξηγήσουμε παρακάτω άλλο τόσο εύκολα μπορεί να καταψηφιστεί στις επόμενες. Ακόμα μάλιστα και αν δεν γίνει αυτό το σενάριο, που είναι το πιθανότερο, και ψηφιστεί πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ,  αν δεν κατέβει στις εκλογές με συγκροτημένο πρόγραμμα εξόδου από την κρίση μέσα από την έξοδο από την ΕΕ, το ευρώ και την ακύρωση της δανειακής συνθήκης, η προοπτική θα είναι το ίδιο σκοτεινή και επικίνδυνη για τα λαϊκά στρώματα.

ΣΕΝΑΡΙΟ ΠΡΩΤΟ: ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΚΑΘΑΡΑ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΥ, «ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΥ» ΜΕΤΩΠΟΥ

Όσον αφορά το πρώτο σενάριο, είναι φανερό ότι οι επιπλέον ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ στις προηγούμενες εκλογές δεν αποτελούν συνειδητοποιημένους ψηφοφόρους, οι οποίοι ξαφνικά ανακάλυψαν το «φως το αληθινό»! Είναι γνωστό και όλες οι αναλύσεις των αποτελεσμάτων δείχνουν, ότι πρόκειται βασικά για στρώματα που πριν την κρίση κυρίως ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ (δηλαδή πρόκειται για τα κρατικοδίαιτα πρώην μεσαία στρώματα που έχουν πληγεί πιο συντριπτικά από το Μνημόνιο, το οποίο θεσμοποιεί τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση στη χώρα μας). Επομένως, πρόκειται για βασικά συντηρητικά στρώματα που ακόμα δεν έχουν συνειδητοποιήσει την καταστροφή από την ένταξη μας στην ΕΕ και την Ευρωζώνη, την οποία ένταξη δεν αμφισβητούν, αλλά απλά είναι αγανακτισμένα με τα Μνημόνια και τις συνέπειες τους, χωρίς να συνδέουν την ένταξη μας στην ΕΕ με αυτά. Ο ΣΥΡΙΖΑ τους πρόσφερε, εντελώς λαϊκίστικα, την ιδανική γι’ αυτά λύση: τη λύση της παραμονής μας στην ΕΕ και το Ευρώ με παράλληλη κατάργηση του Μνημονίου! Δηλαδή τη λύση που άφηνε και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο.

Το αποτέλεσμα ήταν αναμενόμενο: τα στρώματα αυτά μετακινήθηκαν μαζικά προς τους «μάγους» του ΣΥΡΙΖΑ, αντί να μετακινηθούν προς τις δυνάμεις που με συνέπεια υποστήριζαν ότι χωρίς την έξοδο από την Ευρωζώνη αλλά και την ΕΕ καμία διέξοδος από την κρίση δεν ήταν δυνατή —ένας επίπονος και μακρύς αλλά αναγκαίος δρόμος για την πραγματική και μόνιμη έξοδο από την κρίση. Και έτσι καταλήξαμε σε ένα τραγελαφικό εκλογικό αποτέλεσμα που υγιώς μεν καταδικάζει τα κόμματα εξουσίας, αλλά αντιφατικότατα προτείνει «λύση» τετραγωνισμού του κύκλου, όπως αυτή που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ και σύμπασα η αντιμνημονιακή Αριστερά, στην οποία περιλαμβάνουμε και όλες εκείνες τις δυνάμεις που παριστάνουν την αντισυστημική Αριστερά, αλλά δεν τολμούν να θέσουν σαφώς σαν βασική προϋπόθεση διεξόδου από την κρίση την έξοδο από την ΕΕ, ή τη συναρτούν με την καπιταλιστική κατάρρευση σε όλη την Ευρώπη και παρόμοιες Μεσσιανικές ανοησίες που ουσιαστικά την παραπέμπουν στις καλένδες (πχ ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΕΛΕ κ.λπ.) Έτσι τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ μιλούν για καταγγελία του Μνημονίου και συνέχιση της παραμονής μας στην Ευρωζώνη, ενώ ξέρουν και τα ίδια ότι θα ήταν αδύνατη, (για καθαρά οικονομικούς λόγους που έχουν να κάνουν με την οργανική σύνδεση οργάνων της ΕΕ, όπως η ΕΚΤ, με την ελληνική οικονομία), η συνέχιση της παραμονής μας στο Ευρώ —που σημαίνει εξαφάνιση κάθε οικονομικής (και όχι μόνο!) κυριαρχίας της χώρας— έχοντας καταγγείλει τη δανειακή σύμβαση και τα μνημόνια. Δεν είναι άλλωστε τυχαία η κωλοτούμπα που έδειξε η επιστολή Τσίπρα προς τα κεντρικά όργανα της ΕΕ, όπου δεν μιλούσε πια για καταγγελία του Μνημονίου και ακύρωση της δανειακής σύμβασης, αλλά για απλή επανεξέταση (δηλαδή επαναδιαπραγμάτευση) των όρων του Μνημονίου—κάτι για το οποίο ούτε οι ξένες ούτε οι ντόπιες ελίτ θα είχαν αντίρρηση (άλλο βέβαια τι νόημα δίνει ο καθένας στην επαναδιαπραγμάτευση). Ούτε φυσικά είναι τυχαίες οι σχετικές δηλώσεις Δραγασάκη.

Είναι λοιπόν φανερό, αν αληθεύουν οι δημοσκοπήσεις που φέρνουν τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού υπέρ της ΕΕ και του Ευρώ —γεγονός για το όποιο φέρνει βαρύτατη ευθύνη η ρεφορμιστική Αριστερά που ποτέ δεν προσπάθησε να δείξει στα λαϊκά στρώματα τη πραγματική σημασία της ΕΕ και της ευρωζώνης— τότε το δίλημμα που ήδη βάζουν επιτυχημένα οι ξένες και ντόπιες ελίτ (Ευρώ η καταστροφή) θα πείσει τους ίδιους ψηφοφόρους, οι οποίοι μετακόμισαν στον ΣΥΡΙΖΑ για να καταδικάσουν τα κόμματα εξουσίας, να ξαναγυρίσουν τώρα στο μαντρί τους για να μην πάθουν μεγαλύτερη καταστροφή. Τα «επιχειρήματα» που χρησιμοποιεί ο ΣΥΡΙΖΑ για να απαντήσει στο δίλημμα αυτό όχι μόνο δεν πρόκειται να πείσουν κανένα αλλά αντίθετα θα τους κάνει να συγχωρήσουν και τα εγκλήματα των κόμματων εξουσίας σε βάρος τους!

ΤΑ ΕΩΛΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Έτσι, πρώτον, το επιχείρημα ότι οι εταίροι μας «μπλοφάρουν» και δεν θα τολμήσουν να μας σπρώξουν στη χρεοκοπία και την «εκούσια» αποχώρηση μας από την Ευρωζώνη, φοβούμενοι τον κίνδυνο «μεταδοτικότητας» των συνεπειών της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας ιδιαίτερα στην περιφέρεια της Ευρωζώνης, μόνο εν μέρει στέκει γιατί στα δυο χρόνια που μεσολάβησαν, οι οικονομίες στο Ευρωπαϊκό κέντρο έχουν θωρακιστεί σημαντικά, ακριβώς για ένα τέτοιο ενδεχόμενο, και η Ελλάδα εκπροσωπεί μόνο 2% του Ευρωπαϊκού ΑΕΠ, κάτι που κάνει πιο εύκολη μια τέτοιου είδους θωράκιση. Ο μόνος λόγος που οι ευρωπαϊκές ελίτ θα είχαν δίκιο να φοβούνται να μας σπρώξουν στη χρεοκοπία και την αποχώρηση από το Ευρώ θα ήταν αν αυτή η εξέλιξη δημιουργούσε δυναμική και για έξοδο από την ΕΕ, καθώς και για άλλες θεσμικές αλλαγές σαν αυτές που περιγράφουμε στο κείμενο για το Μέτωπο (Έκκληση για ένα Λαϊκό Μέτωπο Κοινωνικής και Εθνικής Απελευθέρωσης). Και αυτό γιατί τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να οδηγήσει μεσο-μακροπρόθεσμα όχι σε οικονομική καταστροφή αλλά, αντίθετα, σε πραγματική έξοδο από τη κρίση, και η Ελλάδα θα γινόταν παράδειγμα όχι προς αποφυγή αλλά προς μίμηση, κατ’ αρχήν στις άλλες περιφερειακές χώρες της Ευρώπης. Γι’ αυτό θα προτιμούσαν να μας κρατήσουν μέσα στην ΕΕ και την Ευρωζώνη για να μας ελέγχουν απόλυτα στον οικονομικό τομέα και κατ’ επέκταση και στον πολιτικό, αρκεί να σταματούσαμε κάθε κουβέντα για συνολική καταγγελία των Μνημονίων και της δανειακής σύμβασης και να καταλήγαμε σε διαπραγμάτευση για τους (μη ουσιαστικούς για τις ελίτ) όρους των Μνημονίων. Αρκεί δηλαδή να εκλέγαμε στις προσεχείς εκλογές είτε τα καθαρά μνημονιακά κόμματα, είτε την αντιμνημονιακή Αριστερά, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ.

Δεύτερον, το επιχείρημα ότι δεν θα τολμήσουν οι οικονομικές ελίτ μέσα στην ΕΕ να μας σπρώξουν σε ανεξέλεγκτη χρεοκοπία και έξοδο από την Ευρωζώνη γιατί θα τους σταματήσουν οι νέες ανερχόμενες «προοδευτικές» δυνάμεις, όπως ο Ολλάντ στην Γαλλία, μάλλον σαν ανέκδοτο πρέπει να το πάρουμε τη  στιγμή που η «προοδευτικότητα» του είναι γνωστό ότι απλά αποτελεί αναπτυξιακό σοσιαλφιλελευθερισμό (σαν αυτόν περίπου που θέλει να εφαρμόσει και η ΝΔ) και ότι βέβαια ποτέ δεν θα διακινδύνευε τα συμφέροντα των Γαλλικών Τραπεζών που είναι ανάμεσα στους δανειστές μας, για χάρη της «σοσιαλιστικής αλληλεγγύης». Αποτελεί άλλωστε άλλη μια εξαπάτηση ότι δήθεν φταίνε οι «κακοί» Μέρκελ κ.λπ. και αρκεί να βγουν οι «σοσιαλιστές» του Ολλάντ και του σοσιαλδημοκρατικού και Πράσινου κόμματος στη Γερμανία για να αλλάξουν αυτές οι πολιτικές. Και είναι εξαπάτηση γιατί βέβαια ο …Μιτεράν ήταν πολύ πιο ριζοσπάστης σοσιαλιστής από τον νερόβραστο σοσιαλφιλελεύθερο Ολλάντ, και όμως μετά από έναν χρόνο απόπειρας ανατροπής της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης «μπήκε και αυτός στο μαντρί». Και το ίδιο συνέβη και με το δικό μας ΠΑΣΟΚ και φυσικά με τους σοσιαλδημοκράτες στην Βρετανία και τη Γερμανία. Γιατί άραγε; Ήταν όλοι αυτοί προδότες και θα μας σώσουν οι γνήσιοι σοσιαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ ή μήπως γιατί στο πλαίσιο των ανοικτών και απελευθερωμένων αγορών που καθιερώνει η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση κάθε άλλη πολιτική είναι αδύνατη; Είναι δηλαδή η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση που έκανε αδύνατη κάθε μορφή σοσιαλδημοκρατίας σήμερα —κάτι που δεν κατάλαβε ο ΣΥΡΙΖΑ που φέρεται σαν να θέλει να κατακτήσει την σοσιαλδημοκρατική θέση του ΠΑΣΟΚ, όταν η σοσιαλδημοκρατία είναι παγκόσμια νεκρή, ακριβώς λόγω των ανοικτών και απελευθερωμένων αγορών που επιβάλλει η παγκοσμιοποίηση!

ΣΕΝΑΡΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ: Η «ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ» ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Αλλά ας έλθουμε στο δεύτερο σενάριο και ας υποθέσουμε ότι, με το σημερινό αντιφατικό και λαϊκίστικο πρόγραμμα, ο ΣΥΡΙΖΑ έρχεται πρώτο κόμμα και διεκδικεί την εξουσία. Αυτό σημαίνει ότι αν καταφέρει και σχηματίσει κυβέρνηση, το κύριο σώμα των Μνημονίων και οι βασικές διατάξεις των συνακόλουθων νόμων θα εφαρμοστούν με κάποιες (ανώδυνες για τις ελίτ) τροποποιήσεις κατόπιν διαπραγματεύσεων. Τις τροποποιήσεις άλλωστε αυτές θα τις έκαναν περίπου και τα μνημονιακά κόμματα,  με τη συμφωνία της Ευρωπαϊκής ελίτ, που  προτιμά, όπως θα δούμε, τη συνέχιση της παραμονής της Ελλάδας στην ευρωζώνη και το Ευρώ. Και δεν πρόκειται ο ΣΥΡΙΖΑ να καταγγείλει τη δανειακή συμφωνία και τα Μνημόνια γιατί ξέρει πολύ καλά ότι η καταγγελία αυτή, εάν δεν συνοδευτεί από μονομερή έξοδο από την ΕΕ και το Ευρώ, θα οδηγήσει σε ανεξέλεγκτη χρεοκοπία (δηλαδή χρεοκοπία που θα ελέγχουν οι αγορές) και εξαναγκασμό μας να φύγουμε από το Ευρώ (όχι όμως και την ΕΕ όπως σύσσωμη η ευρωπαϊκή ελίτ επιβεβαίωσε στο Eurogroup), πράγμα που μπορεί να έχει και χειρότερα αποτελέσματα  από τα σημερινά.

Έτσι, αν πάρει την εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ, για να αναφέρουμε μερικά παραδείγματα, δεν πρόκειται να επαναφέρει τους απολυθέντες δημόσιους υπαλλήλους, και αντίθετα θα υποχρεωθεί να απολύσει και άλλους. Δεν πρόκειται να καταργήσει τους νόμους για την ελαστικοποίηση της εργασίας. Δεν πρόκειται να επιβάλλει αυστηρούς κοινωνικούς ελέγχους στις αγορές, και τη κίνηση κεφαλαίου (παρά μόνο προσωρινά). Δεν πρόκειται να κοινωνικοποιήσει τις ιδιωτικοποιημένες δημόσιες επιχειρήσεις. Ούτε πρόκειται να σταματήσει το σημερινό ξεπούλημα του κοινωνικού πλούτου και την έρπουσα ιδιωτικοποίηση της Υγείας και της Παιδείας. Και αυτό γιατί όλα τα παραπάνω δεν επιβάλλονται μόνο από τα Μνημόνια και τους εφαρμοστικούς νόμους τους, αλλά από την ίδια τη συνθήκη του Μάαστριχτ και τις άλλες συμβάσεις της ΕΕ (Λισαβόνας κ.λπ.) που την ακολούθησαν και επιβάλλουν την αρχή της ανταγωνιστικότητας, χωρίς την οποία δεν μπορεί να επιβιώσει καμία οικονομία που έχει ανοικτές και απελευθερωμένες αγορές! Και ούτε το Ευρώ, ούτε πολύ περισσότερο την ΕΕ, αμφισβήτησε ποτέ ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Είναι λοιπόν φανερό ότι είναι αδύνατη η πραγματική έξοδος από την κρίση αν δεν φύγουμε τόσο από την Ευρωζώνη όσο και την  ΕΕ, γιατί, όπως έχουμε τονίσει επανειλημμένα, η καταστροφή της γεωργίας μας, η καταστροφή της εγχώριας βιομηχανίας, η ελαστικοποίηση της εργασίας, το πετσόκομμα του δημόσιου τομέα και του κοινωνικού κράτους κ.λπ. —όλα αυτά είναι συνέπεια των συνθηκών Μάαστριχτ και των συνθηκών της ΕΕ που ακολούθησαν, πολύ πριν να φτάσουμε στα Μνημόνια. Και αυτές οι συνθήκες που μας επέβαλαν τις ανοιχτές και απελευθερωμένες αγορές (τις «4 ελευθερίες») είναι που μας οδήγησαν στη σημερινή καταστροφική κρίση, και όχι η γενικότερη παγκόσμια καπιταλιστική κρίση που ξεκίνησε από τον χρηματοπιστωτικό τομέα, όπως εσκεμμένα ή από ασχετοσύνη υποστηρίζουν οι «οικονομολόγοι» του ΣΥΡΙΖΑ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ κ.λπ.. Δεν είχαμε κρίση στον τραπεζικό τομέα που οδήγησε σε χρηματοπιστωτικές φούσκες, όπως π.χ. στην Ιρλανδία, ή φούσκες στον κατασκευαστικό τομέα που οδήγησαν σε εκτόξευση του ιδιωτικού χρέους, όπως στην Ισπανία. Η κρίση μας είναι μακροχρόνια και δομική και προέκυψε από τα ελλείμματα στον δημοσιονομικό τομέα και στον τομέα του εξωτερικού εμπορίου και τα συνακόλουθα ελλείμματα που οδήγησαν στην ανάγκη του αυξανόμενου δανεισμού (δηλαδή του Χρέους), ο οποίος, μέσα στην Ευρωζώνη του ευκολότερου δανεισμού (λόγω ισχυρού νομίσματος), εκτοξεύτηκε. Με την παγκόσμια κρίση έγινε όμως αδύνατος ο φτηνός αναδανεισμός, με τον οποίο καλύπταμε τα ολοένα αυξανόμενα χρέη. Το Χρέος είναι επομένως η ΣΥΝΕΠΕΙΑ της μακροχρόνιας δομικής κρίσης και όχι η αιτία της κρίσης, όπως παραπλανητικά υποστηρίζει όλη η αντιμνημονιακή Αριστερά.

Ο ΜΠΑΜΠΟΥΛΑΣ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΖΟΥΓΚΛΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Σε αυτό το έργο των δύο πόλων εξουσίας που διαμορφώνονται επικίνδυνα σήμερα με στόχο τον εγκλωβισμό του λαού, τον ρόλο «μπαμπούλα» που θα δικαιολογεί θεσμικά τον ρόλο τους στα ανώτερα και μεσαία στρώματα που κατά κανόνα ψηφίζουν τους δύο αυτούς πόλους (η λεγόμενη «ικανοποιημένη εκλογική πλειοψηφία» στις αντιπροσωπευτικές «δημοκρατίες»), θα αναλάβουν οι ανανήψαντες φασίστες και η ισλαμοφαγική ακροδεξιά, η οποία ισχυροποιείται σε όλη την Ευρώπη. Τα μορφώματα αυτά ψήφισε σημαντικό τμήμα του λαού επειδή απέδωσε την ευθύνη για τη μαζική ανεργία, την καταρράκωση των συστημάτων κοινωνικής πρόνοιας, την κατάρρευση των αστικών κέντρων κ.λπ. στη μετανάστευση, και όχι στην παγκοσμιοποίηση, που μέσω της ΕΕ μας επιβάλλει τις σχετικές πολιτικές. Άλλωστε η ίδια η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση δημιουργεί και τη μαζική μετανάστευση, με το ξερίζωμα εκατομμυρίων ανθρώπων λόγω των πολέμων της υπερεθνικής ελίτ στην Ανατολή και της καταστροφής της οικονομικής αυτοδυναμίας των λαών του Νότου. Την ακροδεξιά και τον φασισμό εξέθρεψε το ίδιο το σύστημα και η εκφυλισμένη «Αριστερά» με τον αποπροσανατολισμό για την κρίση και τις διαχειριστικές της «λύσεις» εντός της παγκοσμιοποίησης, με τις θέσεις ίσων αποστάσεων στα εγκλήματα της υπερεθνικής ελίτ κατά των λαών της Μ. Ανατολής και του Νότου, όπως και με τον φιλο-σιωνισμό της. Και φυσικά, οι φασίστες δεν θα αποτελούν κίνδυνο βασικά στο κοινοβούλιο, όπως το παρουσιάζουν τα κομματικά στελέχη της λαϊκίστικης «Αριστεράς», ούτε είναι πιθανό να επιστρέψουμε στον …Φασισμό, όπως κινδυνολογούν αγωνιστές/στριες ακόμα και της αντισυστημικής Αριστεράς, βασιζόμενοι/ες σε αναλύσεις προ 80 ετών. Και αυτό γιατί στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, που σήμερα έχει φτάσει σε πρωτοφανή ολοκλήρωση, μέσω της συγκέντρωσης εξουσίας στην υπερεθνική ελίτ, ένας (φυσικά) ψευτο-διεθνισμός, υπάρχει ντε φάκτο, σε αντίθεση με την περίοδο του κρατισμού όπου το κράτος-έθνος ήταν πανίσχυρο και μπορούσε να πάρει μεγάλες διαστάσεις ο εθνικισμός και ο φασισμός για ιστορικούς λόγους που σήμερα δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα και έχουν εξεταστεί από την Περιεκτική Δημοκρατία. Όμως θα είναι ο λαός και οι μετανάστες που θα αντιμετωπίζουν τους —βασικά θερμόαιμους και όχι «ιδεολόγους»— θιασώτες του φασισμού, τον τραμπουκισμό και τον ρατσισμό, την εγκληματικότητα κτλ., καθημερινά στις γειτονιές, και όχι οι λίγοι βολεμένοι, σε μεγάλο βαθμό, μελλοντικοί ψηφοφόροι των «Αριστερών Κυβερνήσεων».

Δηλαδή η ζουγκλοποίηση της κοινωνίας δεν θα απειλεί τόσο τα προνομιούχα στρώματα που αποτελούν κατά κανόνα την, «ικανοποιημένη εκλογική πλειοψηφία», (που στην πραγματικότητα είναι και θα γίνει ακόμα περισσότερο μια ελάχιστη μειοψηφία στον γενικό πληθυσμό), η οποία, μαζί με τα φθίνοντα, σήμερα, κρατικοδίαιτα στρώματα στην Ελλάδα, είναι αυτή που καθορίζει κάθε φορά την εκάστοτε εκδοχή της διαχείρισης του συστήματος. Τα προνομιούχα στρώματα θα δημιουργούν τα γκέτο πολυτελείας τους με ιδιωτική αστυνομία, περίθαλψη κτλ., όπως γίνεται εκτεταμένα στη Λατινική Αμερική, ενώ ο υπόλοιπος πληθυσμός θα βρίσκεται στο έλεος της κοινωνικής κρίσης.

Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΔΙΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Να γιατί θεωρούμε ότι ο μόνος τρόπος εξόδου από την κρίση είναι η απεξάρτησή μας από τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση μέσα από τη δημιουργία των προϋποθέσεων οικονομικής αυτοδυναμίας, σαν αυτή που προτείνουμε στην έκκληση για το Μέτωπο. Αναγκαία προϋπόθεση για να αρχίσουμε τη διαδικασία αυτή είναι η έξοδος από την ΕΕ που είναι ο κύριος εκφραστής της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης στη χώρα μας. Μόνο έτσι ο ελληνικός λαός και άλλοι λαοί στην καπιταλιστική περιφέρεια θα αποφύγουν, μέσα σε μια νέα ένωση των λαών που θα στηρίζεται στις αρχές της αλληλεγγύης, την καταστροφή που μας επιβάλλουν οι ξένες και ντόπιες ελίτ. Αυτό απαιτεί βέβαια ο ελληνικός λαός να πάρει στο πρώτο βήμα στα χέρια του την οικονομία από τις ντόπιες και ξένες ελίτ και να εφαρμόσει δραστικά μέτρα σαν αυτά που προτείνουμε στην Έκκληση για το Μέτωπο, για να την προστατεύσουμε από τις αγορές, και σε ένα δεύτερο βήμα να αποφασίσει μέσα από πραγματικά δημοκρατικές διαδικασίες, τι είδους κοινωνία επιθυμεί (Περιεκτική Δημοκρατία, κρατικοσοσιαλιστική, αναρχοσυνδικαλιστική κτλ.).

Εάν ο ΣΥΡΙΖΑ, έστω την τελευταία αυτή στιγμή, και σαν απάντηση στο δίλημμα που βάζουν οι ελίτ «ευρώ η καταστροφή» κατέβαινε με συγκροτημένο πρόγραμμα εξόδου από την κρίση, μέσα από την έξοδο από την ΕΕ, το ευρώ και την ακύρωση της δανειακής συνθήκης, και με σύνθημα «ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΕ ΚΑΙ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ, ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ», τότε θα είχε μαζί του συμμάχους και όλη την πραγματική αντισυστημική Αριστερά, αλλά και λαϊκά στρώματα πέρα από την Αριστερά, σε ένα ντε φάκτο λαϊκό Μέτωπο που θα έσωζε τον λαό από την καταστροφή και θα έβαζε και τις βάσεις για μια νέα κοινωνία και οικονομία, που θα έλεγχε πραγματικά ο λαός και όχι οι ντόπιες και ξένες ελίτ.

Εάν αντίθετα αγνοήσει την πρόταση αυτή και κατέβει στις εκλογές με το σημερινό λαϊκίστικο και αποπροσανατολιστικό «πρόγραμμα» τότε, όπως δείξαμε παραπάνω, θα είναι απόλυτα υπεύθυνος για την καταστροφή που θα επακολουθήσει. Τότε, ο μόνος δρόμος που θα απομένει στις λαϊκές δυνάμεις για την πραγματική έξοδο από την καταστροφική κρίση θα είναι ο παραμερισμός και περιθωριοποίηση της αντιμνημονιακής Αριστεράς και η σύμπηξη ενός Λαϊκού Μετώπου Κοινωνικής και Εθνικής Απελευθέρωσης για την έξοδο από την ΕΕ και το ΕΥΡΩ και τα συνακόλουθα θεσμικά μέτρα. Ο καθένας και η καθεμιά ας αναλάβουν τις ιστορικές ευθύνες τους.-

17 ΜΑΗ 2012

---

Ελληνικό Δίκτυο Περιεκτικής Δημοκρατίας: www.periektikidimokratia.org • Διεθνές δίκτυο Περιεκτικής Δημοκρατίας: www.inclusivedemocracy.org • Επικοινωνία: peridimok@gmail.com

---

~

Tweet