Παγκοσμιοποίηση και το δίπολο Αριστερά-Δεξιά | Ο περισπασμός του αντιφασιστικού Μετώπου - Τάκης Φωτόπουλος

Ο περισπασμός του αντιφασιστικού Μετώπου

Οκτώβρης, 26 2013

Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (26-27 Οκτωβρίου 2013)

---

http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2013/2013_10_26.html

Όταν πριν ένα μήνα έγραφα από την στήλη αυτή για τον περισπασμό της Χρυσής Αυγής, ίσως φαινόταν υπερβολικό το τότε συμπέρασμα πως «είναι κάλλιστα πιθανό ότι η ΧΑ θα μπορούσε να αποτελέσει ένα τέλειο περισπασμό από τον πραγματικό φασιστικό κίνδυνο που αντιμετωπίζουμε: την ολοκλήρωση της οικονομικής καταστροφής των λαϊκών στρωμάτων στα χέρια της Υπερεθνικής Ελίτ (Υ/Ε) και της ντόπιας ελίτ». Σήμερα, όμως, ο αποπειρώμενος περισπασμός, που ξεπερνά πολύ την ΧΑ, είναι φανερός σε όλους. Και αυτό γιατί είναι προφανές ότι κάποιοι στις ελίτ, με την ενθουσιώδη στήριξη της πλήρως ενσωματωμένης στη Νέα Διεθνή Τάξη Αριστεράς που δεν απαιτεί την έξοδο από την ΕΕ και την ρήξη με τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση (δηλαδή, σύμπασας της «εκφυλισμένης» Αριστεράς, πλην ΚΚΕ), κάθε άλλο παρά σκοπεύουν να σταματήσουν τον περισπασμό αυτό, ακόμη και μετά την συντριβή της ΧΑ. Στη πραγματικότητα, το ίδιο το Ευρωπαϊκό τμήμα της Υ/Ε, έντρομο απο τη ραγδαία άνοδο των αντι-ΕΕ ρευμάτων σε ολόκληρη την ΕΕ, τα κηρύσσει συλλήβδην «ακροδεξιά» ή «φασιστικά» για να επιβιώσει, έστω στις Ευρω-εκλογές, καλλιεργώντας ένα άνευ προηγουμένου εμφυλιοπολεμικό κλίμα.

Σε αυτή την άθλια εκστρατεία την ακολουθεί η εκφυλισμένη «Αριστερά», πανευρωπαϊκά, αλλά και στην Ελλάδα, παρά το «τσάκισμα» της ΧΑ, όπως είχε υποσχεθεί ο Α. Σαμαράς. Έτσι, η Αριστερά αυτή προωθεί την ανάγκη σύμπηξης αντιφασιστικού Μετώπου με κάθε μέσο. Ακόμη και με ψευτο-ιστορικές «αναλύσεις» στελεχών της που προσπαθούν να δείξουν ότι η Ελλάδα είχε πάντα ισχυρές φασιστικές τάσεις βαφτίζοντας (σαν τον Ροΐδη με τα ψάρια) κάθε αστική συντηρητική παράταξη με αυταρχικές τάσεις ως ακροδεξιά, και επομένως «φασιστική»! Ουσιαστικά, δηλαδή, εξυβρίζοντας τον Ελληνικό λαό ως υποθάλποντα φασιστικές τάσεις, λες και σε ένα εξαρτημένο, από καταβολής, πολιτικά και οικονομικά κρατίδιο όπως το Ελληνικό θα μπορούσαν να αναπτυχθούν παρόμοιες αυτόνομες τάσεις, χωρίς την στήριξη κάποιας «προστάτιδας» δύναμης. Και αυτό, όταν η μόνη περίπτωση που αναπτύχθηκε έντονη φασιστική δράση στην Ιστορία μας ήταν αυτή της Κατοχής, με τους ταγματασφαλίτες, που οργάνωσαν οι κατοχικές δυνάμεις, και τους συνεργαζόμενους με αυτούς Χίτες! Και φυσικά δεν θα μπορούσαν να λείψουν από τον αποπροσανατολιστικό πανηγύρι και οι δημιουργοί του Debtocracy που με νέο φιλμ τους θεωρούν ότι “η μάχη με τον φασισμό μόλις ξεκίνησε” …

Παράλληλα, οι ελίτ καθορίζουν έμμεσα και ποιοι νομιμοποιούνται από την Αριστερά να μετέχουν σε αυτόν τον αντιφασιστικό αγώνα, αποκλείοντας από αυτόν, για ευνόητους λόγους, όσους τολμούν να θέτουν αιτήματα εξόδου από την ΕΕ, το ΝΑΤΟ, και ρήξης με την παγκοσμιοποίηση. Έτσι, όπως ξεκαθάρισε και ο Α. Σαμαράς, δεν είναι μόνο ο φασιστικός κίνδυνος που μας απειλεί, αλλά και οι εξτρεμιστές της Αριστεράς που ζητούν έξοδο από την ΕΕ. Συγχρόνως, η ίδια η ΕΕ, όπως αποκαλύφθηκε πρόσφατα, επιδοτεί με 100.000 Ευρώ φορείς όπως δήμους, περιφέρειες, πανεπιστήμια/ΤΕΙ, επιμελητήρια, ΜΚΟ κ.λπ., μέσα από ένα πρόγραμμα με τον εύγλωττο τίτλο «Ευρωπαϊκή Μνήμη», για την προώθηση προγραμμάτων που «αντανακλούν τις αιτίες της ανάδυσης των ολοκληρωτικών καθεστώτων στην σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία (ναζισμός, φασισμός, σταλινισμός και ολοκληρωτικά κομουνιστικά καθεστώτα)». (Ριζοσπάστης,19/10/2013). Με άλλα λόγια, στο αντιφασιστικό Μέτωπο οι ελίτ νομιμοποιούν μόνο την εκφυλισμένη «Αριστερά», όπως τον ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου ο πρόεδρος είναι σήμερα περήφανος υποψήφιος για τη θέση του Πρόεδρου της Κομισιόν, ενώ οι «άτακτες» αριστερές συνιστώσες του μιλούν ακόμη για τη πιθανή αμφισβήτηση της ΕΕ!

Υ.Γ.1 Σχετική με τα παραπάνω είναι και η περίπτωση του Πάσχου Μανδραβέλη (Καθημερινή, 18/10/2013) που, είτε ανημέρωτος είτε εσκεμμένα, επανέλαβε την ασύστατη κατηγορία για συνωμοσιολογία, σε σχέση με όσα υποστήριξα στο άρθρο μου της 22/5 για τον ρόλο της Υπερεθνικής και Σιωνιστικής ελίτ στην δίωξη της ΧΑ. Και αυτό, μολονότι προηγήθηκε άλλος γραφικός δημοσιογράφος με την ίδια κατηγορία που πήρε τεκμηριωμένη απάντηση, με ένα μικρό δείγμα από αναμφισβήτητα στοιχεία, για το ασύστατο της («Ε», 10/10). Αντίστοιχα, ο Π.Μ. με κατηγορεί για εμμονή κατά της αστικής «δημοκρατίας», επειδή προφανώς δεν έχει πάρει είδηση ότι αγωνίζομαι εδώ και μια 20ετία για μια Περιεκτική Δημοκρατία που θεμελιώνεται, μεταξύ άλλων, στην κλασική Ελληνική δημοκρατία, με την οποία η αστική δημοκρατία δεν έχει καμιά σχέση αφού είναι απλά μια μορφή «φιλελεύθερης ολιγαρχίας». Αλλά εκεί που αποκαλύπτει τα πραγματικά κίνητρά του είναι όταν με κατηγορεί για το συμπέρασμά μου ότι «η κοινοβουλευτική χούντα είναι το ίδιο, αν όχι περισσότερο, ‘φασιστική’ με τη Χ.Α.» Εκεί, «ξεχνώντας» τον φιλελευθερισμό του, (όπως άλλωστε έκανε και σχετικά με την ‘συνωμοσιολογία’) φρόντισε Γκεμπελικότατα να κόψει το υπόλοιπο της πρότασής μου όπου τόνιζα ότι «με αυτή την έννοια» η Χούντα είναι «φασιστική». Δηλαδή, με την έννοια που παρέπεμπε στο προηγούμενο σκεπτικό μου όπου εξηγούσα την φυσική βία που χρησιμοποιεί η Κοινοβουλευτική Χούντα για να επιβάλλει μέτρα που ποτέ δεν ενέκρινε ο λαός (ΜΑΤ, επιστρατεύσεις κ.λπ.) και προπαντός την οικονομική βία που συνεπάγονται τα μέτρα της (χιλιάδες αυτοκτονίες, ραγδαία αύξηση της υπογεννητικότητας, μείωση του προσδόκιμου ζωής, εκατομμύρια κατεστραμμένες ζωές)...

Υ.Γ.2 Ο κουκουλοφόρος λασπολόγος του Διαδικτύου OMADEON που αναφέρθηκα και στο παρελθόν  κυκλοφόρησε τώρα και ολόκληρο συκοφαντικό βίντεο εναντίον μου στα Ελληνικά και Αγγλικά (για ευρύτερο διασυρμό ―φαίνεται η υπηρεσία του τον πληρώνει καλά!) με τίτλο «Ξεπλένει τους Ναζί και τη ΧΑ ο Τάκης Φωτόπουλος», επιδιώκοντας να αποδείξει πως είμαι...φασίστας. Τον κάλεσα επανειλημμένα  να κάνει μήνυση (όπως απειλούσε!) για να βγάλει τη συκοφαντική κουκούλα του, αλλά θρασύδειλα ποτέ δεν το έπραξε, ώσπου αναγκάστηκα να υποβάλλω μηνυτήρια αναφορά για να προστατεύσω τον εαυτό μου. Η Εισαγγελική Αρχή  ήδη διαπίστωσε τη διάπραξη σειράς εγκλημάτων, και η Υπηρεσία Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, στην οποία παρέπεμψε την υπόθεση, διενεργεί ακόμη τις προβλεπόμενες ενέργειες για τον εντοπισμό του.

http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/

Παγκοσμιοποίηση και το δίπολο Αριστερά/Δεξιά

Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (20 Οκτωβρίου 2013)

www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2013/2013_10_20.html

Ένα νέο πολιτικό φαινόμενο που χαρακτηρίζει την Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ) της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και της κοινοβουλευτικής Χούντας, στην οποία αναφέρθηκα στο προηγούμενο άρθρο, είναι η ουσιαστική κατάργηση του παλαιού πολιτικού δίπολου που καθιέρωσε και τυπικά η Γαλλική επανάσταση μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς. Του δίπολου, δηλαδή, όπου στην μεν Δεξιά ανήκαν όλες εκείνες οι πολιτικές δυνάμεις που υποστήριζαν την συνέχιση και αναπαραγωγή του ‘κατεστημένου’, είτε αυτό ήταν κάποτε η μοναρχία, είτε κατόπιν η αστική κοινοβουλευτική «δημοκρατία» και η καπιταλιστική οικονομία της αγοράς, στην δε Αριστερά εκείνες που υποστήριζαν την ανατροπή του κατεστημένου με την παραπάνω έννοια, από αντιμοναρχικούς μέχρι Μαρξιστές, αναρχικούς, αντισυστημικούς οικολόγους (σε αντίθεση με τους σημερινούς ‘γιαλαντζί’ Πράσινους) κ.λπ.. Εξ ορισμού, επομένως, η μεν Δεξιά υποστήριζε τον «Νόμο και την τάξη» και ό,τι αυτό συνεπαγόταν σε ανισότητα, ιεραρχία, προνόμια των προνομιούχων κοινωνικών στρωμάτων κ.λπ., ενώ η Αριστερά αγωνιζόταν ουσιαστικά για την ανατροπή της «καθεστηκυίας τάξης» και την ―σε διάφορους βαθμούς― ισοκατανομή της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής εξουσίας/δύναμης.

Το βασικό πεδίο όπου διεξαγόταν ο αγώνας μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς ήταν το κράτος-έθνος, έστω και εάν η Αριστερά, ιδιαίτερα η Μαρξιστική (αλλά και η ελευθεριακή), ήταν παραδοσιακά διεθνιστική, μέχρις ότου, εξαιτίας των αντικειμενικών συνθηκών, υιοθέτησε στην πράξη τον «σοσιαλισμό σε μια χώρα», ακόμη και εάν στη θεωρία και στις διακηρύξεις της παρέμεινε διεθνιστική. Όμως, αυτό ακριβώς το πεδίο εξαφανίζει η σημερινή ΝΔΤ, κυριολεκτικά «τραβώντας το χαλί» κάτω από το δίπολο της παραδοσιακής Δεξιάς-Αριστεράς. Οι συνέπειες είναι οι σεισμικές αλλαγές σε όλο το πολιτικό φάσμα που βλέπουμε σήμερα.

Όσον αφορά στην Αριστερά, πρώτα, αναμφισβήτητο σύμπτωμα του φαινομένου αυτού είναι η πολιτική χρεοκοπία της παραδοσιακής Αριστεράς, τόσο με την στενή έννοια των εκλογικών ποσοστών της, όσο και, το κυριότερο, με την ευρύτερη έννοια του μαζικού ανατρεπτικού κινήματος που προσελκύει κυρίως τα λαϊκά στρώματα και όχι, όπως σήμερα, τους βολεμένους «αριστερούς» της αστικής τάξης που επιδιώκουν μικρο-μεταρρυθμίσεις μέσα από την εκφυλισμένη «Αριστερά». Ακόμη, δηλαδή, και αν εξακολουθεί να επιβιώνει πολιτικά η «Αριστερά» αυτή, δεν παύει να είναι πλήρως ενσωματωμένη στη ΝΔΤ, όταν τα αιτήματά της κάθε άλλο παρά ανατρεπτικά είναι. Από την άλλη μεριά, το τμήμα της που ανήκει στην κομμουνιστογενή Αριστερά,  μολονότι προβάλλει ανατρεπτικά αιτήματα στην θεωρία, παραμένει στην θεωρία, εφόσον δεν τα συνοδεύει με μεταβατικό πρόγραμμα και πολιτική δράση ανατροπής. Και αυτό ισχύει για οποιοδήποτε κόμμα ή οργάνωση που αυτοχαρακτηρίζεται σήμερα αριστερή, κομουνιστική, αναρχική, «Πράσινη» κ.λπ., εφόσον δεν αμφισβητεί τόσο στην θεωρία, όσο και στην πράξη, την ίδια τη ΝΔΤ, την παγκοσμιοποίηση (που στο σύστημα της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς μόνο νεοφιλελεύθερη μπορεί να είναι) και τους εκφραστές της, όπως η ΕΕ, περιμένοντας την επανάσταση για να απαιτήσει την έξοδο από την ΕΕ και να επιβάλλει την οικονομική αυτοδυναμία. Γι’ αυτό και όλη αυτή η «Αριστερά» δεν μπορεί πια να προσελκύσει μαζικά τα λαϊκά στρώματα που είναι τα κύρια θύματα της παγκοσμιοποίησης.

Αλλά στην Δεξιά, επίσης, σημειώνονται σεισμικές αλλαγές, όπως φανερώνει το γεγονός ότι τα παραδοσιακά συντηρητικά κόμματα σήμερα διατηρούνται μόνο χάρη στα σαφώς ευνοούμενα από την παγκοσμιοποίηση στρώματα που τα στηρίζουν, ενώ χάνουν καθημερινά τα λαϊκά στρώματα που είχαν «αστικοποιηθεί» στην περίοδο της σοσιαλδημοκρατίας και σήμερα φτωχοποιούνται λόγω της μαζικής ανεργίας και της φτώχειας που φέρνει η παγκοσμιοποίηση! Έτσι, σήμερα, τα συντηρητικοποιημένα αυτά λαϊκά στρώματα που συνθλίβονται από την παγκοσμιοποίηση φεύγουν μεν από την καθεστωτική Δεξιά αλλά δεν πάνε ούτε στην πλήρως ενσωματωμένη στη ΝΔΤ εκφυλισμένη «Αριστερά», ούτε στη κομμουνιστογενή ή την ψευτο-«ελευθεριακή» Αριστερά που αγωνίζεται δήθεν για αυτοδιαχείριση και δεν «βλέπει» δίπλα της τον στραγγαλισμό των λαϊκών στρωμάτων από την παγκοσμιοποίηση, την ΕΕ κ.λπ.!

Αυτά είναι τα λαϊκά στρώματα που σήμερα κινούνται μαζικά προς εθνικιστικά κόμματα, όπως π.χ. το κόμμα Ανεξαρτησίας στην Βρετανία, σε σημείο που ακόμη και η πιο έγκυρη εφημερίδα του οικονομικού κατεστημένου, οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς, να τονίζουν ότι ένας άνεμος Ευρωσκεπτικισμού, που φθάνει μέχρι την απαίτηση για έξοδο από την ΕΕ, σαρώνει την Ευρώπη (15/10/2013). Αντίθετα με την άθλια προπαγάνδα της Υπερεθνικής Ελίτ, που στηρίζει σύσσωμη η χρεοκοπημένη Αριστερά, αυτό δεν σημαίνει ότι τα εκατομμύρια Ευρωπαίων που στρέφονται κατά της ΕΕ, και έμμεσα κατά της ίδιας της παγκοσμιοποίησης, έγιναν ξαφνικά... εθνικοσοσιαλιστές, λες και είμαστε στην δεκαετία του 1930. Ούτε σημαίνει ότι το 1/3 σχεδόν των Ευρωπαίων που εκτιμάται ότι θα στείλουν Ευρωσκεπτικιστές στο Ευρωκοινοβούλιο έγιναν ξαφνικά ρατσιστές. Απλά εκφράζουν, όπως γράφουν οι ΦΤ, την λαϊκή αγανάκτηση για την «οικονομική αθλιότητα και την μεγάλη ανεργία που μαστίζουν την Ευρώπη». Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι όσο περισσότερο τα κόμματα αυτά αποβάλλουν ρατσιστικά ή ακροδεξιά στοιχεία, τόσο περισσότερο ανεβαίνουν τα ποσοστά τους (π.χ. Λεπέν στην Γαλλία).

Σε αυτήν την κρίσιμη ιστορική καμπή, που θα κριθεί αν θα υποδουλωθούμε όλοι στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και την Υπερεθνική ελίτ, είναι επομένως επιτακτική ανάγκη η δημιουργία  ενός παλλαϊκού Μετώπου σε κάθε χώρα που θα συμπεριλάβει όλα τα θύματα της παγκοσμιοποίησης στα λαϊκά στρώματα, ανεξάρτητα από τις σημερινές κομματικές τοποθετήσεις τους. Στην Ελλάδα, που τα λαϊκά στρώματα αντιμετωπίζουν οικονομική καταστροφή, ένα τέτοιο Μέτωπο (σε αντίθεση με τα αποπροσανατολιστικά «αντιφασιστικά» Μέτωπα που ενώνουν θύτες και θύματα!) θα μπορούσε να προσελκύσει την μεγάλη πλειοψηφία του Λαού που θα αγωνιζόταν για την άμεση μονομερή έξοδο από την ΕΕ, που την διαχειρίζεται  το Ευρωπαϊκό τμήμα της  Υπερεθνικής Ελίτ, και για την οικονομική αυτοδυναμία, σε ρήξη με την παγκοσμιοποίηση. Έτσι, θα μπορούσε να χτιστεί ένας νέος πραγματικός διεθνισμός από τα κάτω, ενώ παράλληλα να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για να αποφασίσει ο λαός, δημοκρατικά, τι είδους κοινωνικό-οικονομικό καθεστώς θέλει για την λαϊκή εξουσία. Αλλά θα επανέλθω.

http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/

Δείτε επίσης: 

Ιδεολογικά φαντάσματα και συνωμοσιολογίες - Τάκης Φωτόπουλος για τη Χρυσή Αυγή

ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΥΣΣΩΜΟΥ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΚΑΙ ΣΥΣΤΗΜΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

Ο φασισμός των αντιφασιστών - Τάκης Φωτόπουλος

Φασισμός και ψευτο-Μέτωπα - Τάκης Φωτόπουλος

Παγκοσμιοποίηση ή Ιμπεριαλισμός; - Τάκης Φωτόπουλος

Η Παγκοσμιοποίηση, οι Κεϋνσιανοί και οι Μαρξιστές - Τάκης Φωτόπουλος

Η ΥΠΕΡΕΘΝΙΚΗ ΚΑΙ ΣΙΩΝΙΣΤΙΚΗ ΕΛΙΤ, Η ΕΕ, ΤΟ «ΑΡΙΣΤΕΡΟ» ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΚΑΙ Η «ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ» ΤΗΣ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ

Tweet

Ανακοίνωση Μετώπου Κοινωνικής & Εθνικής Απελευθέρωσης για τη χουντική απόφαση κλεισίματος της ΕΡΤ

Ιούνιος, 12 2013

«Από τα κάτω» οργάνωση τώρα του αγώνα κατά της κοινοβουλευτικής Χούντας και των ποικιλόχρωμων υποστηλωμάτων της!

Για άλλη μια φορά η κοινοβουλευτικη Χούντα έδειξε το πραγματικό της πρόσωπο. Μετά τις επιστρατεύσεις εργαζομένων (μετρό, ναυτεργάτες, εκπαιδευτικοί), τα δημόσια βασανιστήρια 20χρονων, την κρατική καταστολή στη Χαλκιδική κ.λπ., προχωρά σε μία Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου (ΠΝΠ) με την ολομέλεια της Βουλής να αποτελεί πλέον διακοσμητικό στοιχείο της αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας» αφού παραλείπεται κατά το δοκούν. Η χρήση του στρατού εσωτερικής κατοχής των ΜΑΤ για να ρίξει τους πομπούς της ΕΡΤ ώστε να σταματήσει άμεσα η μετάδοση του σταθμού φανερώνει την αυταρχικότητα της κυβέρνησης που δεν έχει τελειωμό. Μέσω αυτής της ΠΝΠ «αποφασίζει και διατάσσει» τη συγχώνευση και κατάργηση δημόσιων φορέων και οργανισμών. Η διάλυση της δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης, που αποτελεί γεγονός χωρίς ευρωπαϊκό προηγούμενο, εκστομίστηκε από τον θρασύτατο κυβερνητικό εκπρόσωπο ο οποίος θυμήθηκε το τεράστιο κόστος της ΕΡΤ (λες και το πελατειακό τους κράτος δεν έχει άμεση ευθύνη σε αυτό!), κατασυκοφαντώντας τους εργαζόμενους ως υπεραμειβόμενους, τη στιγμή που μία ελίτ μεγαλοδημοσιογράφων λαμβάνει τη μερίδα του λέοντος!

Είναι αυτοί οι δημοσιογράφοι που τα τελευταία 3 χρόνια παπαγαλίζουν ασύστολα από τα μικρόφωνα της ΕΡΤ την προπαγάνδα της ντόπιας και της υπερεθνικής ελίτ (Υ/Ε). Είναι οι ίδιοι που ασύστολα «έκοβαν» από την αρχή της κρίσης κάθε φωνή που τολμούσε να θέσει θέμα εξόδου μας από την ΕΕ. Είναι αυτοί που προωθούσαν το «μονόδρομο» της λιτότητας, των περικοπών, των ιδιωτικοποιήσεων και τώρα ξαφνικά «επαναστάτησαν» επειδή απειλήθηκε το τηλεοπτικό τους παράθυρο. ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ στην αγανάκτηση των ανεπίσημων φερέφωνων της κοινοβουλευτικής χούντας!

Παράλληλα, οι κυβερνητικοί εταίροι της αυταρχικής ΝΔ, οι πολιτικάντηδες του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, έχουν σχεδόν σιωπήσει, στηρίζοντας ουσιαστικά τις κυβερνητικές αποφάσεις. Η αποκάλυψη των «αριστερών» της δεκάρας είναι έκδηλη, καθώς η όποια διαφορά τους από τη ΝΔ βρίσκεται πλέον μόνο στο όνομα.

Στο ίδιο μέρος του οδοφράγματος βρίσκεται και η συνδικαλιστική αλητεία της ΕΣΗΕΑ. Χτες το βράδυ, ενώ τα γεγονότα της ΠΝΠ ήταν ήδη γνωστά, καλούσε αόριστα τους «εργαζόμενους όλης της χώρας να συμπαρασταθούν», για να φτάσει τα μεσάνυχτα να κηρύσσει επαναλαμβανόμενες 24ωρες απεργίες κάτω από την πίεση του συγκεντρωμένου κόσμου ώστε να μην εκτεθεί περαιτέρω. Ενώ όλο το προηγούμενο διάστημα οργάνωνε απεργιακές κινητοποιήσεις μόνο στην ΕΡΤ που ουσιαστικά υπονόμευαν τη κρατική έναντι της ιδιωτικής τηλεόρασης για να φθάσει η κοινοβουλευτική χούντα στη σημερινή της χουντική απόφαση! Την ίδια άλλωστε στάση τήρησε η ηγεσία της ΕΣΗΕΑ (Τρίμης-Λίτσης κ.λπ.) όταν με τις συνεχείς απεργίες που εξαπέλυαν κατά της "Ελευθεροτυπίας" δήθεν για την προστασία των εργαζομένων οδήγησαν στο κλείσιμο της εφημερίδας και την απώλεια 800 θέσεων εργασίας, ενώ παράλληλα ετοίμαζαν την εφημερίδα-μαϊμού των "Συντακτών" που υπονομεύει την σημερινή επανέκδοση της ιστορικής εφημερίδας. Καμία εμπιστοσύνη στους ηγέτες-συνδικαλιστές, που όπως έχει επιβεβαιώσει η πρόσφατη εμπειρία είναι αξιόμαχοι μόνο στα λόγια και αποφασιστικά στήριξαν με τις πράξεις και παραλήψεις τους τη σημερινή καταστροφή των λαϊκών στρωμάτων στα χέρια της ντόπιας και της υπερεθνικής ελίτ!

Η κοινοβουλευτική Αριστερά (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ) οφείλει να αποχωρήσει άμεσα από την Βουλή, η οποία αγνοείται επιδεικτικά, συμβάλλοντας στην απονομιμοποίησή της, καλώντας ταυτόχρονα σε παλλαϊκό συλλαλητήριο με αίτημα την ανατροπή της κοινοβουλευτικής Χούντας και την άμεση προκήρυξη εκλογών στις οποίες πρέπει να δώσει η αριστερά αυτή δημοψηφισματικό χαρακτήρα για την έξοδο από την ΕΕ.

Αν δεν το κάνει θα έχει τη τύχη των δεινοσαύρων.  Ο λαός δεν ξεχνά και όπως καταπόντισε τους πολιτικάντηδες του ΠΑΣΟΚ κλπ. αύριο θα καταποντίσει και την αριστερά αυτή αν δεν σταθεί στο ύψος των περιστάσεων.

Επειδή ξέρουμε ότι με βάση την μέχρι τώρα εμπειρία ούτε την υστάτη αυτή στιγμή θα σταθεί η αριστερά στο ύψος των περιστάσεων, o μόνος δρόμος για τους εργαζόμενους είναι η οργάνωση «από τα κάτω» απεργιακών επιτροπών. Αυτές οι επιτροπές θα πρέπει να έρθουν σε επαφή με κλάδους που βρίσκονται σε παρόμοια κατάσταση με στόχο τη Γενική Απεργία Διαρκείας, ώστε να παραλύσει η χώρα, μέχρι να ανακαλεστούν οι απαράδεκτες ΠΝΠ και να παραμείνει η ΕΡΤ δημόσια.

Εμπρός για το χτίσιμο ενός
Λαϊκού Μετώπου Κοινωνικής και Εθνικής Απελευθέρωσης
που θα θέσει τα άμεσα αιτήματα για:

Μονομερή έξοδο από ΕΕ | Ακύρωση των μνημονίων | Διαγραφή του Χρέους

Για την Αυτοδυναμία Οικονομία και έναν νέο διεθνισμό που στηρίζεται στην αλληλεγγύη, έξω από την Νεοφιλελεύθερη Καπιταλιστική Παγκοσμιοποίηση

Πρωτοβουλία Λαϊκού Μετώπου για την Κοινωνική και Εθνική Απελευθέρωση (ΜΕ.Κ.Ε.Α.) www.mekea.org

Tweet

Συζήτηση-Ομιλία: "Η ανάγκη για ένα λαϊκό Μέτωπο Κοινωνικής - Εθνικής Απελευθέρωσης"

Συζήτηση/ομιλία με τον Τάκη Φωτόπουλο,

στην Πλατεία Παλιού Δημαρχείου Γλυκών Νερών (Λεωφόρος Λαυρίου),

την Κυριακή 2 Ιουνίου στις 19:30

 

ΘΕΜΑ:

Η ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΕΝΑ ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ

 

 

Για την αποτίναξη της Οικονομικής Κατοχής και τη μόνιμη διέξοδο απο την καταστροφική κρίση

ΜΕ ΑΜΕΣΗ ΜΟΝΟΜΕΡΗ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ

Ε Υ Ρ Ω Π Α Ϊ Κ Η Ε Ν Ω Σ Η

Και την οικονομική και πολιτική μας κυριαρχία ως λαού, μέσα απο την

ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Στόχος η σταδιακή πλήρης αποδέσμευση μας από την διεθνοποιημένη οικονομία της αγορά και την ψευτο-Δημοκρατία των ελίτ (ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ), και έναν νέο πραγματικό διεθνισμό που θεμελιώνεται στην αλληλεγγύη.

Έτσι μόνο ο λαός μας, έχοντας ορθοποδήσει από την σημερινή λαίλαπα , θα μπορούσε να προχωρήσει στη συστημική αλλαγή που θα επιλέξει, η όποια θα μπορούσε να είναι και μια πραγματική (Περιεκτική) Δημοκρατία που θα εξασφάλιζε την ίση κατανομή πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής δύναμης μεταξύ όλων των πολιτών.

- Πρωτοβουλία Λαϊκού Μετώπου για την Κοινωνική και Εθνική Απελευθέρωση (ΜΕ.Κ.Ε.Α.) www.mekea.org

Tweet

ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΩΡΑ; - Τάκης Φωτόπουλος : Όχι στον ψευτοδιεθνισμό της Παγκοσμιοποίησης - Έξω απ' την ΕΕ! - Γιατί και Πώς Αυτοδύναμη Οικονομία - Η ανάγκη για Παλλαϊκό Μέτωπο

Τι κάνουμε τώρα; (7) — Όχι στον ψευτοδιεθνισμό 

Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (19 Μαΐου 2013)

---

http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2013/2013_05_19.html

Η «αριστερή» δικαιολογία που επικαλείται o ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τμήματα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, για να δικαιολογήσουν την απαράδεκτη στάση τους να επιμένουν στην παραμονή μας στην ΕΕ, παρά την οικονομική  καταστροφή των λαϊκών στρωμάτων, είναι ότι αυτή είναι μια γνήσια διεθνικιστική στάση. Και αυτό, σε αντίθεση με την «εθνικιστική» στάση, όπως πολλοί από αυτούς χαρακτηρίζουν τη θέση ότι μόνο η άμεση μονομερής και ταυτόχρονη έξοδος από την ΕΕ και την Ευρωζώνη, σε συνδυασμό με σειρά άλλων ριζοσπαστικών μέτρων που ανέφερα στο προηγούμενο άρθρο, θα μπορούσε να σταματήσει την συντελούμενη καταστροφή. Δεν θα σταθώ εδώ σε «επιχειρήματα» του τύπου ότι παρόμοια στάση είναι εθνικιστική διότι την υποστηρίζουν σήμερα και διογκούμενα «εθνικιστικά» λαϊκά ρεύματα σε ολόκληρη την Ευρώπη, διότι τότε θα έπρεπε να μην μετείχαμε ιστορικά σε εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες, ούτε να στηρίζουμε σήμερα ανάλογους αγώνες στη Λιβύη ή τη Συρία γιατί τους στηρίζουν και εθνικιστές! Όμως, ο αγώνας κατά της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης (όχι κατά του νεοφιλελευθερισμού, όπως παραπλανητικά υποστηρίζουν οι ίδιοι «αριστεροί») σήμερα είναι εθνικοαπελευθερωτικός.

Θα σταθώ, αντίθετα, στα δήθεν «αριστερά» θεωρητικά επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται για να στηρίξουν την στάση αυτή  η οποία, κατά τη γνώμη μου, όχι μόνο έχει οδηγήσει στην ουσιαστική εξαφάνιση της Αριστεράς στην Ευρώπη, αλλά και στην μαζική άνοδο εθνικιστικών κομμάτων, τα οποία σήμερα παίζουν τον ρόλο που θα έπρεπε να παίζει η αριστερά. Όμως, η στάση αυτή όχι μόνο δεν είναι αριστερή, εφόσον δεν μπορεί να κάνει το παραμικρό για να ανατρέψει την οικονομική καταστροφή των λαϊκών στρωμάτων που επιβάλλουν οι ξένες και ντόπιες ελίτ, αλλά και δεν έχει σχέση με έναν πραγματικό διεθνισμό σήμερα.  Και αυτό, διότι το πρόβλημα δεν είναι πώς θα ξεπεράσουμε κάποιον ανύπαρκτο εθνικιστικό, ή ακόμη χειρότερα, φασιστικό κίνδυνο σήμερα, όπως διαδίδει αποπροσανατολιστικά η προπαγάνδα της υπερεθνικής και της Σιωνιστικής ελίτ, μέσω των διεθνών ΜΜΕ που ελέγχει. Αποπροσανατολιστικά, γιατί θέλει να στρέψει την λαϊκή οργή  από τον πραγματικό κίνδυνο της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης που οδηγεί στην παγκόσμια «κινεζοποίηση» της εργασίας και την καταστροφή κάθε κοινωνικής κατάκτησης των τελευταίων 100 χρόνων, σε φανταστικούς κινδύνους από καρικατούρες «νεοναζιστικών» κομμάτων στην Ευρώπη (σε αντίθεση με γνήσια εθνικιστικά κινήματα όπως το Κόμμα της Ανεξαρτησίας στη Βρετανία που σήμερα βρίσκεται στη τρίτη εκλογική θέση) ή «φασιστικών» όπως η Χρυσή Αυγή στα παρ’ ημίν.

Και είναι φανταστικοί οι κίνδυνοι αυτοί γιατί ο πραγματικός εθνικοσοσιαλισμός και ο φασισμός αναπτύχθηκαν σε εντελώς διαφορετικές ιστορικές συνθήκες προπολεμικά, που ευνοούσαν την ανάδυσή τους. Οι συνθήκες όμως αυτές, και κυρίως η ύπαρξη ισχυρών κρατών-εθνών στη Γερμανία και την Ιταλία αντίστοιχα —που σήμαινε κατ’ αρχήν οικονομική, και κατ’ επέκταση εθνική, κυριαρχία— είναι ανύπαρκτες σήμερα. Η οικονομική κυριαρχία υπονομεύεται σήμερα αποφασιστικά σε παγκόσμιο επίπεδο, μέσω των διεθνών θεσμών (ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου κ.λπ.) που υποχρεώνουν τα κράτη στο άνοιγμα και στην απελευθέρωση των αγορών τους, δηλαδή, στην ουσιαστική κατάργηση κοινωνικών ελέγχων πάνω στην κίνηση κεφαλαίου και εμπορευμάτων —πράγμα αδιανόητο τη δεκαετία του 1930. Αλλά, ακόμη και η ίδια η εθνική κυριαρχία υπονομεύεται αποφασιστικά στο πλαίσιο οικονομικών ενώσεων όπως η ΕΕ, όπως συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα που όχι μόνο δεν έχει τον παραμικρό έλεγχο επάνω στην οικονομία της, αλλά, άμεσα ή έμμεσα, και στην εξωτερική και εσωτερική πολιτική της. Όμως, οι Κεϋνσιανές πολιτικές που πρώτοι εφάρμοσαν προπολεμικά οι εθνικοσοσιαλιστές, και μεταπολεμικά οι σοσιαλδημοκράτες, ήταν εφικτές, ακριβώς λόγω της ύπαρξης εθνών-κρατών και εθνικής και οικονομικής κυριαρχίας, ενώ για τον αντίθετο λόγο είναι αδύνατες σήμερα. Ο σημερινός, επομένως, πραγματικός «εθνικισμός» στην Ευρώπη δεν είναι επιθετικός, όπως στον μεσοπόλεμο, αλλά αμυντικός απέναντι στην ισοπέδωση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης που δεν είναι μόνο οικονομική και πολιτική, αλλά επίσης πολιτιστική.

Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, ο αγώνας κατά της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης παίρνει σήμερα εθνικοαπελευθερωτικό χαρακτήρα. Οι λαοί που αντιστέκονται στην παγκοσμιοποιητική διαδικασία σήμερα, ουσιαστικά, αμύνονται ενάντια στον πόλεμο που έχουν εξαπολύσει οι ελίτ, για να προστατεύσουν το δικαίωμά τους για αυτοδιάθεση, αλλά και την ίδια την κουλτούρα τους που ισοπεδώνεται στην διαδικασία αυτή. Ο πόλεμος αυτός στις περιφερειακές χώρες της ΕΕ είναι οικονομικός, διότι με οικονομικά μέσα καταλύεται η οικονομική και εθνική κυριαρχία τους, που προφανώς οι προαναφερθέντες «αριστεροί», (συμπεριλαμβανομένων  και «αντιεξουσιαστών» της συμφοράς που μιλούν για άμεση δημοκρατία και «αυτοδιαχείριση» σε συνθήκες νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης!) θεωρούν περιττή. Στην γειτονιά μας, ο πόλεμος αυτός σημαίνει, επίσης, κτηνώδεις σφαγές λαών που διεκδικούν το δικαίωμά τους για αυτοδιάθεση από την υπερεθνική και τη Σιωνιστική ελίτ, χθες στη Λιβύη, και σήμερα στη Συρία. Όμως, ο πραγματικός διεθνισμός μπορεί να ξεκινήσει μόνο «από κάτω», από λαούς που έχουν επιτύχει την αυτοδιεύθυνσή τους, ενώ ο «διεθνισμός» που επιβάλλεται σήμερα από τις ελίτ, με σφαγές και οικονομικούς πολέμους, δεν είναι παρά ψευτοδιεθνισμός. Αλλά θα επανέλθω.

Τι κάνουμε τώρα; (6) ― Έξω από την ΕΕ!

Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (12 Μαΐου 2013)

* Μια πιο σύντομη εκδοχή του άρθρου αυτού, λόγω των περιορισμών χώρου της στήλης, δημοσιεύθηκε στην Kυριακάτικη Ελευθεροτυπία

---

Ενώ το ρεύμα κατά της Ευρωχούντας των Βρυξελλών θεριεύει σε ολόκληρη την Ευρώπη, με τη μεγάλη πλειοψηφία των λαών τη Ευρωζώνης, σύμφωνα με το τελευταίο Ευρωβαρόμετρο, να μην εμπιστεύεται πια την ΕΕ, στην Ελλάδα που έχει ίσως υποστεί τις μεγαλύτερες καταστροφές εξαιτίας της ένταξής της, τόσο στο παρελθόν[1] όσο και σήμερα, η Αριστερά μας δεν τολμά να θέσει όχι θέμα εξόδου από  την ΕΕ αλλά ούτε καν από το Ευρώ! Το μεγαλύτερο κόμμα της Αριστεράς έφθασε να γίνει και αξιωματική αντιπολίτευση κάνοντας υποσχέσεις  για ακύρωση των μνημονίων μέσα στην Ευρωζώνη, τη στιγμή που δεν υπήρχε σοβαρός οικονομολόγος στον κόσμο να πιστεύει ότι αυτό ήταν δυνατό. Αυτό άλλωστε αποδείχθηκε αργότερα με την Κύπρο, όπου άρκεσε να κλείσει η Ευρωχούντα για μερικές μέρες τη στρόφιγγα της ρευστότητας και να τελειώσουν οι ηρωισμοί. Όμως, οι οικονομικοί «εγκέφαλοι» του ΣΥΡΙΖΑ δεν το έβλεπαν αυτό,  ενώ ο υποψήφιος «τσάρος της οικονομίας» του κόμματος, από τη πρώτη μέρα της κρίσης μέχρι σήμερα, συναγωνιζόταν τους τοποτηρητές της Χούντας στην Ελλάδα στην κατατρομοκράτηση του Ελληνικού λαού για τη καταστροφή... του Νώε που θα ακολουθούσε την έξοδο από το Ευρώ. Και αυτό, τη στιγμή που έγκυροι, ακόμη και ορθόδοξοι, οικονομολόγοι στο εξωτερικό υποστήριζαν ότι η έξοδος από το Ευρώ ήταν το ελάχιστο για να αποφευχθεί η καταστροφή —άποψη με την οποία δεν συμφωνώ, εάν η έξοδος από την ευρωζώνη δεν συνοδεύεται και με ταυτόχρονη έξοδο από την ΕΕ. Και έρχεται σήμερα ο Πρόεδρος του Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών Ifo του Μονάχου (ίσως το εγκυρότερο Γερμανικό οικονομικό Ινστιτούτο)  να δηλώνει ότι «η Ελλάδα θα είχε σήμερα ξεπεράσει την κρίση, αν την άνοιξη του 2010 είχε χρεοκοπήσει και αποχωρήσει από την Ευρωζώνη»—πρόταση που είχαμε κάνει από το χειμώνα του ίδιου έτους (Ε, 28/2/2010).

Tweet

Εργατική Πρωτομαγιά 2013: ΣΠΑΜΕ ΤΙΣ ΑΛΥΣΙΔΕΣ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ

ΑΝΑΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ ΜΕ
ΜΟΝΟΜΕΡΗ  ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΕΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Το Μέτωπο για την Κοινωνική και Εθνική απελευθέρωση (ΜΕΚΕΑ) αγωνίζεται για την απελευθέρωση της χώρας από τα δεσμά της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, που στην Ελλάδα επιβάλλονται μέσω των  μηχανισμών της ΕΕ, ΔΝΤ, ΕΚΤ κ.λπ. Η ΕΕ δεσμεύει τα κράτη μέλη της στις γνωστές «4 ελευθερίες» που αποτελούν και τα 4 θεμέλια της Παγκοσμιοποίησης – ελευθερία κίνησης κεφαλαίων,προϊόντων, υπηρεσιών και εργασίας - οι οποίες με τη σειρά τους καθορίζουν: α) τις σχέσεις εξάρτησης μεταξύ ισχυρών και αδύναμων οικονομιών, και β) τις σχέσεις αλληλεξάρτησης μεταξύ των ισχυρών κέντρων που διαχειρίζονται την παγκοσμιοποίηση. 

Στο πλαίσιο της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, δηλαδή τις ανοιχτές και απελευθερωμένες αγορές που δεν υπόκεινται σε κανένα κοινωνικό έλεγχο,  το μόνο που έχει σημασία είναι η αύξηση της ανταγωνιστικότητας των οικονομικών μπλοκ και των πολυεθνικών εταιρειών που εδράζονται σε αυτές. Αυτό επιτυγχάνεται με το πετσόκομμα σε μισθούς και κοινωνικές παροχές κ.α..

Με την ενσωμάτωση μιας αδύναμης περιφερειακής οικονομίας όπως η Ελληνική στις ανοιχτές και απελευθερωμένες αγορές των «4 ελευθεριών», (συνθήκη Μάαστριχτ, Λισαβόνας κ.λπ.), το αποτέλεσμα δεν είναι βέβαια οι πιο ανταγωνιστικές τιμές των ελληνικών προϊόντων. Αντιθέτως η αύξηση της εξάρτησης της ελληνικής οικονομίας από τα Μητροπολιτικά οικονομικά κέντρα της ΕΕ και της Παγκοσμιοποίησης που βασίζεται στα δάνεια  από τους υπερεθνικούς  θεσμούς, τη λεγόμενη ΤΡΟΪΚΑ, που ελέγχουν τη ροή χρήματος,. Η ενσωμάτωση της Ελλάδας στην ΕΕ/ΟΝΕ και γενικότερα την Παγκοσμιοποίηση έχει ως συνέπειες την κινεζοποίηση της εργασίας, τη βουλγαροποίηση των μισθών και το πλήρες ξεχαρβάλωμα του «κράτους πρόνοιας» (δηλ. τη καταστροφή του δημόσιου χαρακτήρα της υγείας, της παιδείας κ.λπ.), την εκποίηση των δημόσιων αγαθών όπως το ρεύμα, το νερό κ.λπ. και το ξεπούλημα του εθνικού πλούτου (λιμάνια, αεροδρόμια, ακτές κ.λπ.)..  Τα Μνημόνια απλά επικυρώνουν τα αποτελέσματα της ένταξής μας στις δυνάμεις της διεθνοποιημένης καπιταλιστικής οικονομίας. Τα «αποτελέσματα» που βιώνουμε ως λαός συμπυκνώνονται στην πρόταση:«Η Ελλάδα ως Προτεκτοράτο της Υπερεθνικής Ελίτ».

Είναι λοιπόν ξεκάθαρο, ότι πολιτικοί σχηματισμοί που δεν βάζουν ως πρωταρχικό αίτημα (που να συνοδεύεται από πρόγραμμα εξόδου και ανασυγκρότησης στα πλαίσια μιας οικονομικής αυτοδυναμίας), τη μονομερή έξοδο από την ΕΕ εδώ και τώρα χωρίς βέβαια να προϋποθέτουν την «αντικαπιταλιστική επανάσταση», αυτόματα μπαίνουν στο περιθώριο από την αυξανόμενη οργή της κοινωνίας κατά της ΕΕ και ουσιαστικά αρνούνται να υποστηρίξουν τα λαϊκά συμφέροντα. Το ίδιο ισχύει και για αποπροσανατολιστικές απατεωνίστικες τακτικές που βάζουν ως πρωταρχικό αίτημά τους την έξοδο από το ευρώ.. αλλά όχι από την ίδια την ΕΕ. Και εδώ κολλάει γάντι το λαϊκό ρητό: «το σκυλί γαβγίζει εκεί που το ταΐζουν».

ΕΝΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ

Η ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ,

Η Ε.Ε. ΚΑΙ ΤΑ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΔΕΞΙΑ ΥΠΟΣΤΗΛΩΜΑΤΑ ΤΟΥΣ

 

AΜΕΣΟΙ ΣΤΟΧΟΙ

ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ, ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΧΡΕΟΥΣ ΚΑΙ ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ ΤΩΝ ΛΗΣΤΕΥΘΕΝΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝ ΑΓΑΘΩΝ

[1] Άμεση μονομερής έξοδός μας από την ΕΕ (και όχι μόνο από την Ευρωζώνη), η οποία αποτελεί την αναγκαία συνθήκη για την ανάκτηση της απαραίτητης οικονομικής κυριαρχίας.

[2] Ακύρωση όλων των δανειακών συμβάσεων, Μνημονίων και σχετικών Νόμων που υπέγραψαν η μονοκομματική και η σημερινή διακομματική Χούντα με παράλληλη ολοκληρωτική στάση πληρωμών των τοκοχρεολυσίων (που σημαίνει μονομερή διαγραφή του χρέους), εφόσον πρωταρχικός στόχος σήμερα είναι να σταματήσουμε το ξεπούλημα του κοινωνικού μας πλούτου, με αφορμή το Χρέος (που δεν αναγνωρίζουμε, φυσικά, αφού δεν ρωτήθηκε ποτέ γι’ αυτό ο Λαός), στους ξένους τοκογλύφους, πράγμα που θα έκανε αδύνατη κάθε ιδέα οικονομικής αυτοδυναμίας στο ορατό μέλλον.

[3] Αναγκαστική απαλλοτρίωση χωρίς αποζημίωση κάθε κοινού αγαθού που έχει περιέλθει, μέσα από τη διαδικασία των ιδιωτικοποιήσεων, στην ιδιοκτησία των ξένων και ντόπιων ελίτ.

 [4] Επανεισαγωγή της δραχμής και μερική υποτίμησή της με παράλληλη μετατροπή των καταθέσεων σε δραχμές, και μέτρα ώστε να μην πληγούν τα λαϊκά εισοδήματα και οι μικροκαταθέτες (π.χ. επιδοτήσεις των λαϊκών στρωμάτων χρηματοδοτούμενες από τα έσοδα ενός σημαντικού φόρου στη μεγάλη περιουσία ― κινητή και ακίνητη ― καθώς και τα έσοδα από ένα βαρύ φόρο στα είδη πολυτελείας).

[5] Αυστηροί κοινωνικοί έλεγχοι στην κίνηση αγαθών, κεφαλαίων και υπηρεσιών (τελωνειακοί έλεγχοι, συναλλαγματικοί έλεγχοι, ποσοστώσεις κλ.π.) ώστε να θωρακιστεί η οικονομική αυτοδυναμία της χώρας.

[6] Επαναφορά μισθών και συντάξεων στα προ Μνημονίων επίπεδα με παράλληλη επαναπρόσληψη των απολυμένων στον δημόσιο τομέα, που θα αναδιοργανωθεί ορθολογικά, στο πλαίσιο της γενικότερης αναδιάρθρωσης της οικονομίας με βάση την αρχή της αυτοδυναμίας.

[7] Κοινωνικοποίηση των Τραπεζών και των στρατηγικών κλάδων παραγωγής, συμπεριλαμβανομένων όλων των κλάδων που καλύπτουν βασικές ανάγκες, στο πλαίσιο του προτεινόμενου παρακάτω μίγματος μορφών ιδιοκτησίας και μεθόδων κατανομής των οικονομικών πόρων.

[8] Γενική καταγραφή κινητής και ακίνητης περιουσίας, συμπεριλαμβανομένων των καταθέσεων στο εξωτερικό και επιβολή δραστικού «προοδευτικού» φόρου μεγάλης περιουσίας (φόρος δηλαδή ανάλογος με το μέγεθος της περιουσίας που μπορεί να φθάνει και στο 100% της περιουσίας για τις πολύ μεγάλες περιουσίες κ.λπ.), με στόχο τη δραστική ανακατανομή του εισοδήματος και του πλούτου.

[9] Δημιουργία ενός πραγματικά λαϊκού συστήματος Υγείας, Εκπαίδευσης και Κοινωνικών Υπηρεσιώνπου θα καλύπτει τις λαϊκές ανάγκες και θα ελέγχεται από τα λαϊκά στρώματα.

ΕΝΔΙΑΜΕΣΟΣ ΚΑΙ ΜΑΚΡΟΠΡΟΘΕΣΜΟΣ ΣΤΟΧΟΣ

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗΣ ΜΑΣ ΔΟΜΗΣ ΚΑΙ ΧΤΙΣΙΜΟ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΥ ΒΑΣΙΣΜΕΝΟΥ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

Μόλις βγούμε από την ΕΕ και παρθούν όλα τα αναγκαία μέτρα κατάργησης των «4 ελευθεριών» της Παγκοσμιοποίησης, στόχος της Κυβέρνησης Λαϊκής Ενότητας που θα εξοβελίσει τη σημερινή εγκληματική κοινοβουλευτική Χούντα που μας «κυβερνά» και τα υπερεθνικά αφεντικά της, είναι το χτίσιμο μιας Αυτοδύναμης Οικονομίας. Δηλαδή ο Ελληνικός λαός και οι Λαοί στην περιφέρεια και τον Νότο που μαστίζονται ιδιαίτερα από την κρίση και μοιράζονται παρόμοια επίπεδα Ανάπτυξης, να βασίζονται καταρχήν στις ΔΙΚΕΣ τους δυνάμεις και σπάνιους πόρους, ανθρώπινους και υλικούς, και μέσω διμερών ανταλλαγών πλεονασμάτων να καλύπτουν όλες τις υπόλοιπες βασικές και μη βασικές ανάγκες τους, έξω από τη διεθνοποιημένη Οικονομία!

Μόνο έτσι θα μπουν τα θεμέλια ενός νέου πραγματικού Διεθνισμού αλληλεγγύης των λαών, και όχι …μέσα στην Παγκοσμιοποίηση όπως εξαπατούν τον λαό εν ψυχρώ οι συστημικοί λακέδες και οι πολυπληθείς Αριστερο-Δεξιές ουρές τους. Μόνο έτσι θα ορθοποδήσει ο λαός μας, ώστε στη συνέχεια με αξιοπρέπεια και με πραγματικά δημοκρατικές διαδικασίες να αποφασίσει σε τι είδους σύστημα και σε τι κοινωνία θέλει να ζήσει, μακριά από τη σημερινή μαζική κτηνωδία της Παγκοσμιοποίησης και τις Χούντες των αδίστακτων ντόπιων εκτελεστών της υπερεθνικής ελίτ.

ΕΜΠΡΟΣ ΟΛΟΙ-ΟΛΕΣ

ΓΙΑ ΕΝΑ ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ (ΜΕ.Κ.Ε.Α.)

-        ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΤΩΡΑ

-        ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ

-        ΣΤΟΧΟΣ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΙΑ ΜΑΣ ΩΣ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΡΙΓΜΕΝΟΣ ΣΕ ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΕΣ ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΩΝ

Πρωτομαγιά 2013

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΛΑΪΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ - ΜΕ.Κ.Ε.Α.

email: mekea@mekea.org | ME.K.E.A. | web: www.mekea.org

Δίκτυο για την Περιεκτική Δημοκρατία

www.periektikidimokratia.org

Tweet

Η απάτη για την Ε.Ε. - Τάκης Φωτόπουλος (και κάποιες απαντήσεις σε σχόλιο του ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ-ΕΠΑΜ)

Δημοσιεύτηκε στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 31 Μαρτίου 2013

http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2013/2013_03_31.html

Η καταστροφή των  λαϊκών στρωμάτων στην Κύπρο που μόλις ξεκίνησε—ενώ η καταστροφή των αντίστοιχων στρωμάτων στην Ελλάδα εντείνεται—θα ήταν ανέφικτη, εάν δεν υπήρχε μια μαζική εξαπάτηση (εσκεμμένη ή μη) για τις πραγματικές αιτίες της και τον τρόπο εξόδου από αυτή. Και αυτό, γιατί και στις δύο περιπτώσεις, το δίλημμα που έβαλαν οι ξένες και ντόπιες ελίτ, το δέχτηκαν, ρητά ή σιωπηρά, όχι μόνο τα πολιτικά κόμματα που τις εκπροσωπούν («μνημονιακά»), αλλά και τα κόμματα και οργανώσεις που υποτίθεται εκπροσωπούν τα λαϊκά στρώματα («αντιμνημονιακά» κ.λπ.)—εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις που απορρίπτουν μεν αυτό το ψευτοδίλημμα αλλά υιοθετούν συγχρόνως πολιτικές λύσεις που καταδικάζουν τα στρώματα αυτά στην επ’ αόριστο αναμονή για τη  λαϊκή εξουσία. Κατά τη γνώμη μου, αυτή η μαζική εξαπάτηση είναι η βασική αιτία που δημιούργησε μια απίστευτη σύγχυση στα στρώματα αυτά, τα οποία δεν βλέπουν πια για ποιο πραγματοποιήσιμο στόχο να παλέψουν για να βγουν από την καταστροφική κρίση. Έτσι, ο καθημερινός αγώνας για την επιβίωση στον οποίο έχουν καταδικάσει τα λαϊκά στρώματα οι ελίτ σήμερα, σε συνδυασμό με τη σύγχυση, έχουν οδηγήσει σε μια πρωτόγνωρη παραίτηση μπροστά στην μαζική επίθεση που αντιμετωπίζουν, η οποία εντείνεται όσο ολοκληρώνεται  η διαδικασία της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

Το ψευτοδίλημμα που έβαζαν οι ελίτ  στα λαϊκά στρώματα, τόσο στην Ελλάδα πριν τρία χρόνια, όσο και στην Κύπρο σήμερα, είναι το εξής: άτακτη χρεοκοπία και οικονομική (αν όχι και εθνική) καταστροφή ή μια επώδυνη «λύση» που θα αποτρέψει την καταστροφή. Στην πραγματικότητα βέβαια τα λαϊκά στρώματα ήδη ζουν μια οικονομική καταστροφή, έστω και αν η χρεοκοπία τους δεν είναι «άτακτη» αλλά πολύ «τακτική», αφού ξέρουν εκ των προτέρων πότε και πώς θα χάσουν το μισό εισόδημα ή την σύνταξή τους, ή τη δουλειά και τη στέγη τους, ή κάθε πραγματική ιατρική περίθαλψη και εκπαίδευση, ενώ άλλοι διερωτώνται εάν αξίζει μια πανάθλια ζωή που τους καταστρέφει κάθε ελπίδα. Όσον αφορά τον κίνδυνο  εθνικής καταστροφής, φαίνεται κάποιοι ξέχασαν ότι Ελλάδα και Κύπρος ανήκαν στη Δύση τον καιρό του Αττίλα!

Και είναι ψευτοδίλημμα, γιατί βασίζεται σε μια μεγάλη απάτη: ότι δεν υπάρχει ζωή παρά μόνο μέσα στην ΕΕ και την Ευρωζώνη, ή γενικότερα μέσα στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Όμως, πριν μόλις 40 χρόνια, ο κάθε λαός είχε πολύ μεγαλύτερη δυνατότητα από σήμερα (όχι βέβαια πλήρη δυνατότητα που είναι αδύνατη μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα οικονομίας της αγοράς) να ελέγχει τι και πώς και για ποιον παράγει και αν θα έχει κοινωνικές υπηρεσίες που καλύπτουν βασικές ανάγκες για όλους, και όχι μόνο για τους προνομιούχους. Σήμερα, είναι η παγκόσμια αγορά που δίνει απαντήσεις σε αυτά τα κρίσιμα ερωτήματα για τη ζωή μας: δηλαδή, βασικά, μερικές εκατοντάδες πολυεθνικές επιχειρήσεις που ελέγχουν το παγκόσμιο εμπόριο, τις επενδύσεις και την παραγωγή, έχουν επιβάλλει το άνοιγμα και την απελευθέρωση των αγορών εμπορευμάτων και κεφαλαίου (με αποτέλεσμα τις χρηματοπιστωτικές κρίσεις) και την Κινεζοποίηση της εργασίας (που την βαφτίζουν «ελαστικοποίηση»). Όμως, ούτε η Ελληνική ούτε η Κυπριακή οικονομία ήταν έτσι παρασιτικές, όπως σήμερα, πριν την ενσωμάτωση τους στην παγκοσμιοποιημένη αγορά και την ΕΕ.

Αυτό σημαίνει ότι εάν ένας λαός δεν έχει τη δύναμη να αποκοπεί από τη ραγδαία παγκοσμοποιούμενη αγορά, ξεπερνώντας τις ελίτ του που βολεύονται μέσα σε αυτήν, και να στηριχτεί στις δικές του και μόνο δυνάμεις για να δώσει τις βασικές απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα, τότε θα χάσει τελικά κάθε οικονομική και εθνική κυριαρχία. Και αυτό, γιατί εκτός από τα μητροπολιτικά κέντρα που είναι τα μόνα που βρίσκονται σε σχέσεις πραγματικής αλληλεξάρτησης μεταξύ τους, εφόσον εκεί εδράζονται οι μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις, οι υπόλοιπες χώρες και λαοί έχουν καταδικαστεί στη θέση των τυπικών ή άτυπων προτεκτοράτων.[1] Ο Ισραηλινός πρόεδρος Πέρες περιέγραψε γραφικότατα πριν λίγες εβδομάδες, καταχειροκροτούμενος από το Ευρω-κοινοβούλιο, πώς θα λειτουργεί η παγκοσμιοποιημένη οικονομία που θα διαχειρίζεται μια παγκόσμια διακυβέρνηση (δηλ. η υπερεθνική ελίτ). Την ίδια στιγμή βέβαια κάποιοι παλαιολιθικοί «Μαρξιστές», οι οποίοι προφανώς ζουν κάπου στις αρχές του περασμένου αιώνα, μιλούν ακόμη για «ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις», μην έχοντας πάρει είδηση ότι σήμερα η βασική σύγκρουση είναι μεταξύ θυτών και θυμάτων της παγκοσμιοποίησης, σε Βορρά και Νότο!

Τέλος υπάρχουν και αυτοί στην «Αριστερά» που όχι μόνο δεν αναγνωρίζουν το ψευτοδίλημμα, αλλά και εξαπατούν συνειδητά ότι είναι δυνατή μια «άλλη» πολιτική που θα μπορούσαν να επιβάλουν στην «κακή» Μέρκελ οι σοσιαλιστές μαζί με τους λαούς του Νότου. Προφανώς, «δεν είδαν» ότι στη καταστροφή της Κύπρου συνέβαλαν αποφασιστικά οι σοσιαλιστές, Οικολόγοι κ.λπ. του Βορρά, σε αγαστή σύμπνοια με τους εκπρόσωπους του Νότου! Τέλος, όσον αφορά στην αποπροσανατολιστική θέση τμήματος της Αριστεράς (ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΕΠΑΜ, ΕΛΕ, Αλαβάνος, Λαπαβίτσας, Βατικιώτης κ.α.) για έξοδο μόνο από το Ευρώ αλλά όχι και από την ΕΕ,  αντικειμενικά, δεν είναι παρά άλλη μια απόπειρα εξαπάτησης των λαϊκών στρωμάτων, αφού το άνοιγμα και η απελευθέρωση των αγορών επιβλήθηκαν από την ίδια την ΕΕ. Η έξοδος επομένως από το Ευρώ, χωρίς παράλληλη μονομερή έξοδο από την ΕΕ, θα ήταν καταστροφική τόσο βραχυπρόθεσμα, αφού δεν θα επέτρεπε τις απαιτούμενες αλλαγές για ριζική οικονομική αναδιάρθρωση, όσο και μακροπρόθεσμα αφού θα απέκλειε την οικονομική αυτοδυναμία—δηλαδή την προϋπόθεση απεξάρτησης από τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. 

(Από σήμερα, 31/3/2013 και κάθε Κυριακή, ο Τ. Φωτόπουλος θα αρθρογραφεί στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία)

http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/

---

[1] Βλ. Η Ελλάδα ως προτεκτοράτο της Υπερεθνικής Ελίτ (Γόρδιος , 2010)

Ακολουθεί σχόλιο του ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ-ΕΠΑΜ στο άνω κείμενο του Τ.Φ. και απαντήσεις μου υπό μορφή σχολίων:

Σχόλιο «ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑΣ-ΕΠΑΜ»: Ο κ. Φωτόπουλος δεν θα πρέπει να κατατάσσει μετωπικές πολιτικές οργανώσεις που απευθύνονται στο σύνολο του Ελληνικού Λαού και στα γνήσια πατριωτικά και δημοκρατικά του αισθήματα, σε οποιαδήποτε θέση του «πολιτικού τόξου», χαρακτηρίζοντας το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο (ΕΠΑΜ), ως «Αριστερά». Επίσης, δεν θα πρέπει να παραχαράσσει την με απόλυτη σαφήνεια διατυπωμένη θέση του Μετώπου, τόσο αναφορικά με το ευρώ, όσο και με την Ε.Ε.. Ας ρίξει μια πιο προσεκτική ματιά στα κείμενά μας. 

Tweet