Η ΕΕ αιτία της καταστροφής Ελλάδας και Κύπρου - Τάκης Φωτόπουλος

Δημοσιεύεται στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (Κυκλοφορεί εκτάκτως 23 Μαρτίου 2013)

http://www.periektikidimokratia.org/fotopoulos/grE/03_23/kypros-ellada-ee

Η ολοκληρούμενη καταστροφή των λαϊκών στρωμάτων στην Ελλάδα και η επαπειλούμενη αντίστοιχη καταστροφή στη Κύπρο που, παρά την αρχική ελπιδοφόρα  αντίσταση στις αποφάσεις των ελίτ κάθε άλλο παρά αποφεύχθηκε, δεν οφείλεται στις συνήθως αναφερόμενες αιτίες. Αρχικά, η αιτία είναι κοινή για την Ελλάδα και την Κύπρο παρά τις αποπροσανατολιστικές  «εξηγήσεις»:  η πλήρης ενσωμάτωση τόσο της Ελληνικής όσο και της Κυπριακής οικονομίας στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση μέσω της ένταξής τους στην ΕΕ. Αυτό σήμαινε την πλήρη μετατροπή της Ελλάδας (και την απειλούμενη της Κύπρου) σε προτεκτοράτο οικονομικό και πολιτικό της υπερεθνικής ελίτ.[1] Η αφορμή ήταν η άτυπη Χρεοκοπία που ήταν όμως απλά η συνέπεια της καταστροφής της παραγωγικής δομής της, σαν αποτέλεσμα του ανοίγματος και απελευθέρωσης των αγορών της που επέβαλε η ένταξή μας στην ΕΕ.
Αντίθετα, δηλαδή, με τις απατηλές υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, μέσα στην ΕΕ και την ΟΝΕ, δεν υπάρχει καμιά δυνατότητα για ένα κράτος-μέλος να μην εφαρμόσει τις πολιτικές που επιβάλλει η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, όπως έδειξε και η ιστορική εμπειρία (Μιτεράν, Λαφοντέν, Ολάντ κ.λπ.). Και είναι εξίσου παραπλανητική η θέση ότι άμα πάρει την εξουσία στην ΕΕ η Ευρω-αριστερά τότε θα μπορούσαν να καταργηθούν τα μνημόνια, οι πολιτικές λιτότητας κ.λπ. Η θέση αυτή στηρίζεται στον μύθο ότι ο νεοφιλελευθερισμός είναι κάποια κακή ιδεολογία ή δόγμα των «κακών» Θάτσερ, Μέρκελ, Μπλερ, κ.λπ.. Όμως, η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση είναι συστημικό φαινόμενο που συνεπάγεται  ότι η οικονομική ανάπτυξη της ΕΕ στηρίζεται στην διεθνή αγορά και τις πολυεθνικές που την διαχειρίζονται. Μόνο, λοιπόν, αν οι κυβερνήσεις της ΕΕ καταλαμβάνονταν από την Ευρω-αριστερά και υποχρέωναν τις πολυεθνικές να δρουν μόνο στον χώρο της ΕΕ, και επέβαλλαν αυστηρούς ελέγχους στην κίνηση κεφαλαίου και εμπορευμάτων από τα άλλα μπλοκ (Απω-ανατολικό, Αμερικανικό) θα μπορούσε η Ευρωπαϊκή οικονομία να αδιαφορεί για την ανταγωνιστικότητά της και να ζει στο νιρβάνα της Ευρω-αριστεράς. Να γιατί είναι απάτη η θέση της Ευρω-αριστεράς.

Μπορεί όμως μια χώρα μικρή σαν την Ελλάδα ή την Κύπρο να μην εφαρμόσει τις πολιτικές της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης σήμερα; Ναι, αλλά μόνο αν αποκοπεί από την διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς και επιδιώξει την οικονομική αυτοδυναμία της. Αυτό σημαίνει την άμεση μονομερή έξοδο από την ΕΕ και όχι απλά από την Ευρωζώνη, όπως υποστηρίζει άλλη αποπροσανατολιστική «εξήγηση» από «αριστερά» παρακλάδια του ΣΥΡΙΖΑ (υποστηρικτές Debtocracy/Catastroika, Λογιστικού Ελέγχου κ.λπ.). Το Χρέος όμως είναι απλά η συνέπεια της ένταξης χωρών με τεράστιες διαφορές στην ανταγωνιστικότητα σε μια οικονομική ένωση όπως η ΕΕ. Έξοδος, επομένως, μόνο από την ΟΝΕ και όχι από την ΕΕ θα ήταν εξίσου καταστροφική, εφόσον πολλές από τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που ήδη εισάχθηκαν από τα Μνημόνια (ελαστικές αγορές εργασίας, απελευθέρωση «κλειστών» επαγγελμάτων, ιδιωτικοποιήσεις, ουσιαστικό ξήλωμα του κοινωνικού κράτους κ.λπ.)  θα εξακολουθούν να επιβάλλονται από τις συνθήκες της ΕΕ.

Ο λαός της  Ισλανδίας είχε επίσης παρασυρθεί από τις ελίτ του να κάνει «ανάπτυξη» με βάση τις αρχές της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, και ένα τεράστιο Τραπεζικό τομέα. Με την Χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 έσκασε η φούσκα και οι ελίτ της, εφαρμόζοντας τις εντολές του ΔΝΤ κ.λπ. προσπάθησαν να επιβάλλουν τις ληστρικές πολιτικές που καταστρέφουν σήμερα την Ελλάδα. Σε ένα είδος όμως «λαϊκού μετώπου από τα κάτω», τα λαϊκά στρώματα ανέτρεψαν τις ελίτ αυτές (κάποιοι «Γιωργάκηδες» καθίσαν και στο σκαμνί!), εισήγαγαν αυστηρούς ελέγχους στη κίνηση κεφαλαίου, εθνικοποίησαν τις παραγωγικές τους πηγές και το Τραπεζικό σύστημα, και έτσι σήμερα έχουν διατηρήσει το κοινωνικό τους κράτος, χωρίς την δική μας οικονομική καταστροφή, που τα δώσαμε όλα για να «χαιρόμαστε» την ένταξή μας στην ΕΕ ...

Κάτι ανάλογο θα μπορούσε να επιτύχει ένα λαϊκό μέτωπο για τη κοινωνική και εθνική απελευθέρωση στην Ελλάδα[2], αλλά και στην Κύπρο, χωρίς να περιμένουμε σε τρία τέρμινα να πάρουμε τη λαϊκή εξουσία. Έτσι θα σταματούσαμε τη καταστροφή ΤΩΡΑ!

---

[1] Η Ελλάδα ως Προτεκτοράτο της Υπερεθνικής Ελίτ (Γόρδιος, 2010).

[2] Έκκληση για  ένα Μέτωπο Κοινωνικής & Εθνικής Απελευθέρωσης (περιοδικό Περιεκτική Δημοκρατία (Χειμώνας-Άνοιξη 2012).

Δείτε επίσης: 

Κούρεμα των καταθέσεων στην Κύπρο: Ο ΚΟΥΡΕΑΣ ΘΕΛΕΙ ΚΡΕΜΑΣΜΑ

ΕΚΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΕΝΑ ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ

Η Ελλάδα ως προτεκτοράτο της υπερεθνικής ελίτ: Η ανάγκη για άμεση έξοδο από την ΕΕ και για μια αυτοδύναμη Οικονομία (Γόρδιος 10)

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΛΟΓΙΣΤΙΚΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ - ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Η ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΑΡΙΑ ΛΑΪΚΗ ΗΤΤΑ ΠΟΥ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΑ ΘΑ ΣΥΜΒΕΙ ΑΝ ΔΕΝ ΚΑΤΕΒΕΙ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΜΕ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΕΝΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ, ΤΟ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΔΑΝΕΙΑΚΗΣ ΣΥΝΘΗΚΗΣ

Tweet

Η ώρα των ριζικών λύσεων - Τάκης Φωτόπουλος

Δημοσιεύτηκε στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 24 Φεβρουαρίου 2013

---

http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2013/2013_02_24.html

Οι καταστροφικές οικονομικές συνέπειες της σημερινής οικονομικής κατοχής από την υπερεθνική και τις ντόπιες ελίτ δεν διαφέρουν σημαντικά από τις αντίστοιχες της στρατιωτικής Κατοχής πριν 70 χρόνια. Το βασικό στοιχείο που διαφοροποιεί ριζικά τη σημερινή κατοχή, που είναι και το πιο αβάσταχτο για τα λαϊκά στρώματα, είναι η έλλειψη οποιουδήποτε συνεκτικού στόχου και συνακόλουθα οποιασδήποτε ελπίδας για πραγματική βελτίωση της κατάστασής τους, σε μια ριζικά διαφορετική κοινωνία. Αυτόν τον καθοριστικό ρόλο έπαιζε τότε το ΕΑΜ.

Το γεγονός αυτό δεν είναι βέβαια περίεργο δεδομένου ότι τότε ο στόχος ήταν κατ’ αρχήν η εθνική απελευθέρωση που συνένωνε όλους, από την Αριστερά μέχρι τον ευρύτερο πατριωτικό χώρο, ενώ η κοινωνική απελευθέρωση από την ανισότητα, την ανεργία και την φτώχεια ― όπου και αρχίζουν οι διαφορές ανάλογα με τις ταξικές και ιδεολογικές θέσεις του καθενός/καθεμιάς― εθεωρείτο επακόλουθο της πρώτης. Σήμερα όμως συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο:  δεν νοείται εθνική απελευθέρωση αν δεν προηγηθεί κοινωνική απελευθέρωση. Το ζητούμενο όμως είναι αν αυτή η κοινωνική απελευθέρωση μπορεί, στις σημερινές συνθήκες, να πάρει τη μορφή συστημικής αλλαγής, ή αν θα πρέπει, αρχικά τουλάχιστον, να περιοριστεί στην εξασφάλιση των κοινωνικών προϋποθέσεων για την άμεση ανάκτηση της εθνικής και οικονομικής κυριαρχίας που  θα έβαζε και τα θεμέλια για την ολοκληρωτική κοινωνική απελευθέρωση στο μέλλον, με τη μορφή συστημικής αλλαγής, η οποία θα αποφασιζόταν δημοκρατικά από τον Λαό.

Και αυτό, διότι σήμερα έχουμε χάσει τόσο την οικονομική κυριαρχία όσο και την συνακόλουθη εθνική, σε μια διαδικασία που εντάθηκε στη μεταπολεμική περίοδο όταν η χώρα εντάχθηκε, κυρίως με την προσχώρησή της στην ΕΟΚ/ΕΕ και την Ευρωζώνη που αποφάσισαν οι ελίτ μας, στη παγκοσμιοποιημένη οικονομία της αγοράς, η οποία μόνο νεοφιλελεύθερη μπορούσε να ήταν, παρά τα παραμύθια της ρεφορμιστικής Αριστεράς και «προοδευτικών» οικονομολόγων του κατεστημένου.

Η ένταξη μας στην ΕΟΚ/ΕΕ οδήγησε στη πλήρη εξάρτηση από τη διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς για γεωργικά προϊόντα που κάλυπταν βασικές ανάγκες του λαού μας, ενώ τώρα, με τις ιδιωτικοποιήσεις και τις ξένες επενδύσεις που περιμένουμε για την «ανάπτυξη», όπως μας επιβάλλουν οι ξένες και ντόπιες ελίτ, θα χάσουμε κάθε αυτοδυναμία στην κάλυψη εξίσου βασικών αναγκών όπως το ηλεκτρικό, το νερό, οι συγκοινωνίες, οι επικοινωνίες κ.λπ.. Η απώτερη δηλαδή αιτία που μας οδήγησε στη σημερινή καταστροφή, δεν ήταν το Χρέος, το οποίο ήταν απλά μια συνέπεια της καταστροφής της παραγωγικής μας δομής ―γι'αυτό και είναι εντελώς αποπροσανατολιστική η «Χρεολογία» καθώς και τα περί Λογιστικού ελέγχου του Χρέους κλπ.. Η αιτία ήταν το άνοιγμα και απελευθέρωση των αγορών μας, ενώ δεν διαθέταμε παραγωγική δομή αρκούντως «ανταγωνιστική» για να συναγωνιστεί τα εισαγόμενα προϊόντα από χώρες του Βορρά, με υψηλότερη παραγωγικότητα λόγω του ιστορικού τους επιπέδου ανάπτυξης, ή από χώρες του Νότου, με  εξαθλιωμένους μισθούς και αντίστοιχες εργασιακές συνθήκες.

Αυτό το γεγονός αποκρύπτουν συνειδητά ή μη, «συστημικές» θεωρίες που αποδίδουν την αιτία της καταστροφής στους κακούς πολιτικούς, τη διαφθορά, το κακό κράτος κ.λπ., «αντισυστημικές»  που την αποδίδουν  σε γενικότερες καπιταλιστικές κρίσεις, και «ενδιάμεσες» που μιλούν για την κακή δόμηση της Ευρωζώνης, τη «Χρεοκρατία» κλπ.. Η αναπόφευκτη συνέπεια είναι μια τρομερή ιδεολογική σύγχυση που κάνει αδύνατη τη συνένωση των λαϊκών στρωμάτων που είναι τα θύματα της παγκοσμιοποίησης σε ένα παλλαϊκό μέτωπο με συγκεκριμένους στόχους και πρόγραμμα που θα συνεπάγονταν την ανοικοδόμηση της παραγωγικής δομής με βάση την οικονομική αυτοδυναμία, που προϋποθέτει την μονομερή έξοδο από την ΕΕ (και όχι απλά από την Ευρωζώνη που θα ήταν καταστροφική!), τη μονομερή διαγραφή του Χρέους,  την ακύρωση των Μνημονίων κ.λπ..

Μόνο ριζικές λύσεις μπορούν να μας βγάλουν από μια ριζική καταστροφή σαν τη σημερινή. Τα ημίμετρα και οι συστημικές ψευδο-λύσεις, ή, αντίστοιχα, οι αντισυστημικές προτάσεις ενώ λείπουν οι υποκειμενικές συνθήκες γι αυτές, απλώς διαιωνίζουν την καταστροφή.

Δείτε επίσης: 

ΕΚΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΕΝΑ ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ

Είναι αναστρέψιμη η καταστροφή; - Τάκης Φωτόπουλος

Η ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΕΕ ΚΑΙ Η ΑΝΑΓΚΗ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΕΕ/ΟΝΕ ΜΕ ΕΝΑ ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ

ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΕΕ/ΟΝΕ ΜΕ ΕΝΑ ΜΕΤΩΠΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ - ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

BINTEO - ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ Τάκη Φωτόπουλου στην εκπομπή "Αντιθέσεις" με τον Γ. Σαχίνη, ΚΡΗΤΗ TV

Tweet

Ανακοίνωση Δικτύου ΠΔ για την υστερία της εκφυλισμένης "Αριστεράς" σχετικά με τον "φασιστικό κίνδυνο"

1. Τελευταία έχει ξεκινήσει από την εκφυλισμένη μεταμοντέρνα «Αριστερά» (των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ιδεολογίας της παγκοσμιοποίησης, που σήμερα μακελεύει τους λαούς της Μέσης Ανατολής, από τη Λιβύη μέχρι τη Συρία, την οποία η ίδια η Αριστερά αυτή υποστηρίζει με το να στηρίζει τους ψευτο-«επαναστάτες» οι οποίοι καλούν το ΝΑΤΟ σε βοήθεια) μια υστερική εκστρατεία για τον φασιστικό κίνδυνο που εκπροσωπεί η Χρυσή Αυγή (ΧΑ).

2. Θεωρούμε ότι η εκστρατεία αυτή παίζει τον ίδιο αποπροσανατολιστικό ρόλο που έπαιζε και η προηγούμενη εκστρατεία της ίδιας «Αριστεράς» στο πλαίσιο της Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου (ΕΛΕ) για το Χρέος. Έτσι, αφού ήδη οι ντόπιες ελίτ, σε ανίερη συνεργασία με μέρος της «Αριστεράς» των «δικαιωμάτων», πέτυχαν  την εξόντωση κάθε μαζικού μέσου ενημέρωσης όπου ακουγόντουσαν εναλλακτικές φωνές για τον πραγματικό κίνδυνο και τα πραγματικά αίτια της κρίσης (Ελευθεροτυπία, 902), τώρα σκοπεύουν να τα αντικαταστήσουν με υπό έκδοση εφημερίδες–μαϊμού (Εφημερίδα των Συντακτών, 6 ημέρες) που θα εκφράζουν την ίδια αποπροσανατολιστική γραμμή. Δηλαδή, ότι ο μεγάλος κίνδυνος που αντιμετωπίζουμε σαν λαός σήμερα δεν είναι η εξαφάνιση κάθε οικονομικής και πολιτικής ανεξαρτησίας και η μετατροπή μας σε ένα πλήρες προτεκτοράτο της υπερεθνικής ελίτ, δια του εκπροσώπου της στον χώρο μας, της ΕΕ, αλλά ο «φασιστικός κίνδυνος» που δήθεν εκπροσωπούν 100-200 τραμπούκοι της ΧΑ με την έμμεση υποστήριξη του κρατικού μηχανισμού.

3. Θεωρούμε άκρως αποπροσανατολιστική την εκστρατεία αυτή που σκοπό έχει να τραβήξει την προσοχή των λαϊκών στρωμάτων από τον πραγματικό κίνδυνο που αντιμετωπίζουν, σαν συνέπεια της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης: τη φτωχοποίηση και την απώλεια κάθε κοινωνικής κατάκτησης των τελευταίων 100 χρόνων, ενώ συγχρόνως θα έχουν ξεπουληθεί οι πλουτοπαραγωγικές  πηγές της χώρας σε τιμές ευκαιρίας στις ξένες και ντόπιες ελίτ. Και αυτός ο κίνδυνος δεν είναι μόνο υλικός και ρητορικός βέβαια, ούτε έχει να κάνει απλά με την ποιότητα ζωής της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού: Έχει να κάνει με τη δυνατότητα οποιουδήποτε αυτό-καθορισμού του λαού και όλων των κοινωνικών στρωμάτων που δέχονται σήμερα πρωτοφανή οικονομική και φυσική βία (εργατών, ανέργων, μεταναστών, μειονοτήτων), δηλαδή με την ίδια την επιβίωση των λαϊκών στρωμάτων, αλλά και τις προϋποθέσεις για την αντισυστημική αλλαγή. Και αυτό, γιατί δεν είναι δυνατός οποιοσδήποτε αυτοκαθορισμός, εάν δεν ελέγχει ο ίδιος ο λαός τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους της χώρας του και όχι καρχαρίες καπιταλιστές από το...Κατάρ, την Κίνα ή τη Γερμανία, καθώς βέβαια και τους αντίστοιχους δικούς μας.

Ο κίνδυνος αυτός απαιτεί συνένωση όλων των θυμάτων της παγκοσμιοποίησης που είναι η συντριπτική πλειοψηφία του λαού, αλλά και όλων των υποτελών κοινωνικών στρωμάτων που αντιλαμβάνονται πως η οικονομική και κοινωνική κρίση, η εγκληματικότητα, ο ρατσισμός είναι συνέπειες της παγκοσμιοποίησης, σε ένα νέο Λαϊκό Μέτωπο σαν αυτό που προτείνουμε (http://www.periektikidimokratia.org/anakoinoseis/2012-02-29/metopo-koinonikis-ethnikis-apeleftherosis) .

Το Λαϊκό Μέτωπο αυτό (ΜΕ.Κ.Ε.Α.), όταν πάρει την εξουσία, θα βάλει τις βάσεις για μια Αυτοδύναμη Οικονομία, αφού βγάλει τη χώρα άμεσα από την ΕΕ (και όχι μόνο από την Ευρωζώνη που θα ήταν καταστροφικό) και διαγράψει ολόκληρο το Χρέος (για το οποίο δεν φέρει καμιά ευθύνη ο Λαός αφού κανένας δεν τον ρώτησε γι’ αυτό, και συνεπώς δεν είναι θέμα να κουρέψουμε το απεχθές τμήμα του, όπως ζητά η ΕΛΕ).

Μακροπρόθεσμος στόχος του Μετώπου πρέπει να είναι  η απεξάρτησή μας από την διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς και η δημιουργία, μαζί με άλλους λαούς που έχουν τους ίδιους στόχους, μιας νέας Ένωσης των Λαών που θα βασίζεται στις αρχές της αλληλεγγύης­­. Η Ένωση αυτή, για εμάς,  θα έπρεπε να είναι μια Συνομοσπονδία Περιεκτικών Δημοκρατιών που θα εξασφάλιζε την ισοκατανομή πολιτικής και οικονομικής εξουσίας/δύναμης μεταξύ όλων των πολιτών, αλλά η μορφή που θα πάρει η μελλοντική κοινωνία θα κριθεί δημοκρατικά από τον Λαό.

4. ‘Όμως, η εκστρατεία αυτή της εκφυλισμένης Αριστεράς είναι αποπροσανατολιστική και για άλλο λόγο: γιατί δεν βλέπει ότι αν μεγάλα λαϊκά στρώματα στρέφονται προς την ΧΑ, αυτό δεν το κάνουν, όπως λένε κάποιοι ανεγκέφαλοι της ίδιας Αριστεράς, επειδή είναι φασίστες που πάντα υπήρχαν στην Ελλάδα, και παρόμοιες αποπροσανατολιστικές ανοησίες. Και αυτό για μια σειρά λόγων όπως οι παρακάτω:

α) Ο φασισμός είναι αδύνατος στις σημερινές συνθήκες Παγκοσμιοποίησης. Ήταν δυνατός μόνο στην περίοδο που η διεθνής οικονομία βασιζόταν στα έθνη- κράτη και κάποια από αυτά ήθελαν να δημιουργήσουν μια Διεθνή Τάξη που θα εξέφραζε τη δική τους κυριαρχία επάνω στις αγορές, και την αντίστοιχη πολιτικό-στρατιωτική κυριαρχία. Στη σημερινή οικονομία των πολυεθνικών είναι φανερό ότι οποιαδήποτε αναβίωση του φασισμού, εθνικοσοσιαλισμού κ.λπ. είναι αδύνατη.

β) Στην Ελλάδα η φασιστική δεξιά δεν ήταν ποτέ ένα, αυτόνομο από το αστικό Κράτος, μαζικό κίνημα, και όποτε επιβίωνε ήταν χάρη στην άμεση ή έμμεση κρατική στήριξή του.

γ) Τα μεγάλα λαϊκά στρώματα που κινούνται σήμερα προς την ΧΑ δεν το κάνουν γιατί γοητεύθηκαν από την οποιαδήποτε φασιστική ιδεολογία μπορεί να έχει η ηγεσία της, αλλά γιατί νιώθουν να συνθλίβονται από τις συνέπειες της παγκοσμιοποίησης. Μια από τις συνέπειες είναι και ο εξαναγκασμός εκατομμυρίων ανθρώπων να ξεριζώνονται από τις πατρίδες τους, όπου δεν μπορούν να επιβιώσουν λόγω των πολέμων της υπερεθνικής ελίτ ή λόγω της οικονομικής εξαθλίωσης που φέρνει στα λαϊκά στρώματα η παγκοσμιοποίηση, και πολλοί από αυτούς χρησιμοποιούν σαν διαμετακομιστικό κυρίως κέντρο την Ελλάδα για να πάνε στις χώρες του Βορρά όπου νομίζουν ότι θα εξασφαλίζουν ένα κομμάτι ψωμί. Όμως η Ελλάδα είναι αναγκασμένη από τους «εταίρους» της στην ΕΕ να τους συγκρατεί στα σύνορά της με συνέπεια την τεράστια επέκταση του αριθμού των μεταναστών στη χώρα μας.

δ) Η ΧΑ εκμεταλλεύεται την αγωνία των λαϊκών στρωμάτων που βλέπουν να χάνουν τη δουλειά τους, την πρόσβασή τους στα νοσοκομεία, τα σχολεία κ.λπ., φαινόμενα που βέβαια οφείλονται στις πολιτικές που μάς επιβάλλει η υπερεθνική και ντόπια ελίτ μέσω της ΕΕ και της Τρόικας Η ΧΑ όμως  αποπροσανατολίζει τα λαϊκά στρώματα λέγοντας ότι για όλα αυτά φταίνε οι μετανάστες. Δεν λέει δηλαδή ότι για όλα αυτά φταίει η παγκοσμιοποίηση, της οποίας είμαστε και εμείς θύματα όπως και οι μετανάστες, καθώς  και η ΕΕ, μέσω της οποίας οι ελίτ μάς ενσωμάτωσαν σε αυτήν. Έτσι με τους τραμπούκους της καταφεύγει σε εγκληματικές ενέργειες ενάντια σε ανυπεράσπιστα θύματα που ντροπιάζουν την ανθρωπιά μας, πέρα από τον «Ελληνικό πολιτισμό» που υποτίθεται υπερασπίζεται. Ένα πραγματικά εθνικιστικό κίνημα , όπως παρόμοια υπάρχουν στην Ευρώπη, θα πάλευε κατά της παγκοσμιοποίησης και της ΕΕ, και όχι των θυμάτων τους, ενώ σήμερα η ΧΑ παίζει (αντικειμενικά ή ακόμη και εσκεμμένα) τον ρόλο του συστήματος, των ελίτ, αλλά και έμμεσα εξυπηρετεί τις επιδιώξεις της εκφυλισμένης «Αριστεράς». 

ε) Τα εγκληματικά αυτά φαινόμενα δεν θα ήταν καν δυνατά αν δεν συγκαλύπτονταν από τον κρατικό μηχανισμό, γιατί βέβαια η ελληνική πολιτική  ελίτ έχει κάθε λόγο να αποπροσανατολίσει τα λαϊκά στρώματα από τον πραγματικό τους εχθρό, όπως τα αποπροσανατολίζει και η εκφυλισμένη Αριστερά (που εκπροσωπούν και οι διάφοροι Τσόμσκι, - βλ. κριτική μας στο http://www.periektikidimokratia.org/2012-10-28/chomsky-kritiki), η οποία με το να δημιουργεί τον τεχνητό κίνδυνο του φασισμού επιβιώνει πολιτικά αφού αλλιώς θα είχε καταποντιστεί με την πολιτική - στυλοβάτη που υιοθετεί για την παγκοσμιοποίηση και την ΕΕ. Εάν για παράδειγμα ένα Λαϊκό Μέτωπο σαν αυτό που προτείνουμε έπαιρνε την  εξουσία και οι τραμπούκοι έχαναν τη κρατική τους στήριξη, τα φαινόμενα αυτά θα εξαλείφονταν άμεσα, και οποιοδήποτε κόμμα με φασιστική ιδεολογία θα ξεφούσκωνε πολύ σύντομα στις φυσικές του διαστάσεις. που δεν είναι ιστορικά πάνω από 2-3% του λαού.

Θα ακολουθήσει χωριστή ανακοίνωση για τις προτάσεις μας όσον αφορά το μεταναστευτικό και τον τρόπο αντιμετώπισης τού δήθεν "φασιστικού κινδύνου" στο πλαίσιο μιας κυβέρνησης Λαϊκού Μετώπου, αλλά και μακροπρόθεσμα στο πλαίσιο μιας ΠΔ

• ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΜΕΤΩΠΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ

• ΑΜΕΣΗ ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ, ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΟΛΟΚΛΗΡOΥ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ, ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΜΝΗΝΟΜΙΩΝ

• ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ NEA ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ  ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

ΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ - 29 ΟΚΤΩΒΡΗ 2012

* H "Εφημερίδα των Συντακτών" μάλιστα ήδη έδωσε στιγμα της "ανεξαρτησίας" της που διαφημίζει, με σκίτσο όπου ο Συριακός στρατός εμφανίζεται σαν πάνοπλα κτήνη που θερίζουν τους ...άοπλους πολίτες.

---

Ελληνικό Δίκτυο Περιεκτικής Δημοκρατίας: www.periektikidimokratia.org • Διεθνές δίκτυο Περιεκτικής Δημοκρατίας: www.inclusivedemocracy.org • Επικοινωνία: peridimok@gmail.com

---

             ~

 Πηγή: http://www.periektikidimokratia.org/anakoinoseis/2012-10-29/fasistikos-kindinos-aristera

Tweet

Πρωτομαγιά 2012 - Όχι στην Αντιμνημονιακή Απάτη!

Τα μηνύματα των ιστορικών γεγονότων της 1^η Μαίου είναι επίκαιρα όσο ποτέ, σήμερα που τα λαϊκά στρώματα της χώρας, εν μέσω της μετατροπής της χώρας ακόμη και σε τυπικό προτεκτοράτο,  και με νόμο του κράτους, καλούνται μέσα από τα συστημικά ΜΜΕ και έναν ορημαγδό παραπληροφόρησης από τα «εναλλακτικά», να «νομιμοποιήσουν» και στην κάλπη το πετσόκομμα κοινωνικών δικαιωμάτων ενός αιώνα και το ξεπούλημα του κοινωνικού πλούτου. Δηλαδή να νομιμοποιήσουν «δημοκρατικά» το έγκλημα κατά του λαού, αλλά και τους πολιτικούς συνδυασμούς εκείνους που το υποστήριξαν, καθώς και εκείνους που ανήκουν στην Αριστερά και αποπροσανατολίζουν συστηματικά και εσκεμμένα το λαό ώστε να μην ασχοληθεί με τα αίτια της κρίσης και τη συστημική αλλαγή που συνεπάγεται η αντιμετώπισή της, αλλά με τα απλά συμπτώματα της (Χρέος, Ιδιωτικοποιήσεις κτλ.).

Παρόλο όμως που ο αποπροσανατολισμός των λαϊκών στρωμάτων από τα κόμματα εξουσίας και τα καθεστωτικά ΜΜΕ που ελέγχουν οι ξένες και ντόπιες ελίτ, οι οποίες είναι αυτές που καθορίζουν την ανάδειξη των «σωστών» επαγγελματιών πολιτικών, δεν αποτελεί έκπληξη για κανέναν, αφού αυτό αποτελεί ακριβώς την επαγγελματική τους ενασχόληση,  το ερώτημα είναι πώς εξηγείται ο  συστηματικός αποπροσανατολισμός που προέρχεται από την ίδια την Αριστερά και τα «εναλλακτικά» της μέσα,

Για το ίδιο το σύστημα, η άλωση της Αριστεράς από τα μέσα, προωθώντας τις τάσεις της που δεν έχουν καμία διάθεση να δώσουν πραγματικές λύσεις στη σταδιακή εξαθλίωση του λαού, αποτελεί το χρησιμότερο εργαλείο για τη μονιμοποίηση της υποτέλειας του και της καθολίκευσης της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Με την προώθηση της «Αριστεράς των Συμπτωμάτων» της κρίσης, η «Αριστερά» αυτή παίζει τον ρόλο του προοδευτικού υποστυλώματος του συστήματος, μέσα στους πολιτικούς χώρους εκείνους που παραδοσιακά αποτελούσαν την πρωτοπορία των αγώνων για τα λαϊκά στρώματα, ευνουχίζοντας τα πιο αποφασισμένα κομμάτια της κοινωνίας για σύγκρουση με το σύστημα, και αποπροσανατολίζοντάς τα από το να διαμορφώσουν μια ελάχιστη προαπαιτούμενη βάση πολιτικής συγκρότησης για την έξοδο από την ίδια την κρίση.

Για την εκφυλισμένη αυτή «Αριστερά», η αφομοίωση των ιστορικών μαθημάτων πάνω από 150 χρόνων διαρκούς κοινωνικής πάλης και κορυφαίων στιγμών αυτής όπως ο αγώνας των εργατών του Σικάγο, αποτελεί, όχι συστατικό στοιχείο για τη διαμόρφωση πραγματικής διεξόδου από την κρίση μέσα από την αντιμετώπιση των αιτίων της και όχι απλά των συνεπειών της, αλλά φύλλο συκής για την εξυπηρέτηση των ταξικών συμφερόντων των χορηγών και υποστηρικτών  της στις ντόπιες και ξένες ελίτ. Έτσι, με τη βοήθεια των παχυλών μέσων που έχει στη διάθεση της, και την άμεση ή έμμεση προβολή της από τα καθεστωτικά μίντια αλλά και την μαζική προβολή της από τα «εναλλακτικά» (που πολλά έχει δημιουργήσει η ίδια), έχει καταφέρει εδώ και καιρό να μονοπωλεί τη δημόσια συζήτηση, με έναν ανώδυνο και φλύαρα τεχνοκρατικό λόγο που ασχολείται αποκλειστικά με τις συνέπειες της κρίσης τις οποίες όμως προβάλλει ουσιαστικά ως αιτίες που δημιούργησαν και το Χρέος αλλά και τα Μνημόνια.

Η Αριστερά αυτή και πολλοί πρόθυμοι «συνδαιτυμόνες» της στον «ελευθεριακό» (κατ’ όνομα) χώρο, συμβάλλουν με μιντιακούς όρους πλέον στην παραπληροφόρηση αυτή, παράγοντας και προωθώντας ακόμα και καλογυρισμένα φιλμ που απευθύνονται στη διεθνή αγορά όπως το τελευταίο Catastroika, και σύντομα θα προβάλλονται και από διεθνή καθεστωτικά μέσα της εκφυλισμένης «Αριστεράς» όπως η Γκάρντιαν («όπως συνέβη και με το προηγούμενο φιλμ το Debtocracy) αποπροσανατολίζοντας συστηματικά τα λαϊκά στρώματα ότι ο νεοφιλελευθερισμός είναι μια απλή ιδεολογία, αν όχι μια συνωμοσία, που επομένως ανατρέπεται αρκεί να εκλέξουμε τους «καλούς» ρεφορμιστές Αριστερούς πολιτικάντηδες  στην εξουσία, μαζί με λίγη σάλτσα διαχειριστικής «άμεσης δημοκρατίας» στις (καπελωμένες από την Αριστερά αυτή) πλατείες!

Κατ’ αυτό τον τρόπο, η εκφυλισμένη Αριστερά συγκαλύπτει με συστηματικό τρόπο τα αίτια της κρίσης που ανάγονται στην εξάρτηση της χώρας από το σύστημα της διεθνοποιημένης καπιταλιστικής αγοράς, εφόσον συνεχίζει, όντας μέλος  της ΕΕ , να δεσμεύεται από τις  «4 ελευθερίες» του Μάαστριχτ για  την άρση των κοινωνικών ελέγχων στις αγορές μέσα στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, με αποτέλεσμα την καθολική αποδιάρθρωση της παραγωγικής βάσης και την αναγκαστική στήριξη της οικονομίας από τον δανεισμό, την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και την ανεξέλεγκτη ροή κεφαλαίων κ.α..

Η άνοδος της ακροδεξιάς, για την οποία κλαίει και οδύρεται η Αριστερά, στην πραγματικότητα, οφείλεται στον ξεπεσμό της εκφυλισμένης "Αριστεράς". Όταν στη Γαλλία για παράδειγμα μόνο η ακροδεξιά μιλά για έξοδο από την ΕΕ και το Ευρώ, που αλλού μπορούν να καταφύγουν τα θύματα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης από την ακροδεξιά;

Εν όψει εκλογών, το πραγματικό δίλημμα που καλούνται να απαντήσουν τα λαϊκά στρώματα που συμμετέχουν στην εκλογική διαδικασία, είναι:

—ή μέσα στην ΕΕ, το οποίο εκ των πραγμάτων σημαίνει παραμονή της χώρας στις ανοιχτές αγορές, νομιμοποίηση των μνημονίων και αποδόμηση κάθε ίχνους οικονομικής και εθνικής κυριαρχίας, οποιαδήποτε κυβέρνηση και αν έλθει στην εξουσία, ακόμη και της «Αριστεράς»

—ή άμεση μονομερής έξοδος από την ΕΕ για τη δημιουργία αυτοδύναμης οικονομίας και την ανατροπή όλων των συμβάσεων με την Τρόικα.

Επειδή ακριβώς οι εκλογές αυτές στήθηκαν μόνο για να νομιμοποιήσουν τη φίλο-ΕΕ γραμμή και την προώθηση της «Αριστεράς» που εσκεμμένα αποπροσανατολίζει τα λαϊκά στρώματα και τώρα επιδιώκει να παίξει και ρόλο αξιωματικής αντιπολίτευσης στα Τροϊκανά κόμματα εξουσίας,  θεωρούμε χρέος μας να κατονομάσουμε την απάτη αυτή.

Ο κύριος εκφραστής στον Ελληνικό χώρο της ρεφορμιστικής/εκφυλισμένης «αριστεράς», το κόμμα του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, που παραδοσιακά και μέχρι πριν κάποια χρόνια έπαιζε αποκλειστικά το ρόλο του «αριστερού» δεκανικιού για την πλήρη ένταξή μας στις ανοιχτές αγορές, υπογράφοντας μάλιστα την αντίστοιχη συνθήκη του Μάαστριχτ, ενώ υποστήριξε έμμεσα όλες τις Νατοϊκές εισβολές, δικαίως προωθείται σήμερα ως η Αριστερή αντιπολίτευση στα κόμματα εξουσίας, καθότι είναι όχι μόνο παντελώς ακίνδυνο, αλλά και χρήσιμο εργαλείο για τα σχέδια της υπερεθνικής και ντόπιας ελίτ, για τη μετατροπή  της χώρας σε δεξαμενή φθηνού δυναμικού και τουριστικό παράδεισο, καθώς και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας σε τιμή ευκαιρίας.

Εδώ και ενάμιση χρόνο περίπου που ξεκίνησε η θεσμοθέτηση της καταστροφής των κοινωνικών κατακτήσεων και της μετατροπής της χώρας σε προτεκτοράτο, εμφανίστηκε ταυτόχρονα και ο μηχανισμός διαχείρισης της αντίδρασης των λαϊκών στρωμάτων, που επέκτεινε και συμπλήρωνε τον ρόλο του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ σε πιο «ακαδημαϊκούς» και «ελευθεριακούς» κύκλους. Η εμφάνιση της «Πρωτοβουλίας των Αριστερών Οικονομολόγων», μετατράπηκε στην «Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου», στελεχωμένη από «ειδήμονες» του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ αλλά και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που πρωτοστάτησε στις πρωτοβουλίες αυτές, που ασχολούνταν αυτάρεσκα με τις συνέπειες της κρίσης και τη Χρεολογία αφήνοντας βολικότατα την εγκληματική ένταξή μας στην ΕΕ των ανοιχτών αγορών στο απυρόβλητο ή στη…Δευτέρα παρουσία. Ακόμη και πανάκριβα διεθνή συνέδρια στήθηκαν από τις  «Πρωτοβουλίες» αυτές για να προωθήσουν τις αποπροσανατολιστικές αυτές λύσεις, που χρηματοδοτήθηκαν και προωθήθηκαν έμμεσα ή άμεσα και από την ίδια την ΕΕ, όπως έχουμε καταγγείλει.

Όμως είναι καθαρή εξαπάτηση των λαϊκών στρωμάτων ότι θα ήταν δυνατή η έξοδος από την καταστροφική κρίση, στην οποία μας οδήγησαν οι ντόπιες και ξένες ελίτ, μέσα στην Ευρωζώνη (όπως υποστηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ) η ακόμη και μέσα στην ΕΕ αλλά έξω από την Ευρωζώνη (όπως υποστηρίζει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ), καθώς και οι ανάλογες θέσεις της Πατριωτικής Αριστεράς/Δεξιάς (ΕΠΑΜ, Ανεξάρτητοι Έλληνες κ.λπ..)—και φυσικά δεν μιλάμε για τα καθαρά δεκανίκια του συστήματος (ΔΗΜΑΡ, Οικολόγοι Πράσινοι και Δημοκρατική Συμμαχία). Το Χρέος είναι μόνο η συνέπεια της κρίσης. Η αιτία της κρίσης είναι η ίδια η ενσωμάτωση μας στην παγκοσμιοποιημένη καπιταλιστική Οικονομία της Αγοράς, μέσα από την ένταξη μας στην ΕΕ, και μόνο η μονομερής μας έξοδος από αυτή θα άνοιγε πραγματικά τον δρόμο για έξοδο από την κρίση, μέσα από το χτίσιμο λαϊκών δομών αυτοδύναμης οικονομίας. Μια διαδικασία που θα μπορούσε να αρχίσει στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής περιφέρειας που αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα, όπως προτείνουμε στην Έκκληση για ένα Λαϊκό Μέτωπο Κοινωνικής και Εθνικής Απελευθέρωσης.

Τέλος, καλούμε αυτούς που για λόγους αρχής δεν συμμετέχουν στις εθνικές εκλογές, να καθιερώσουν μόνιμες συνελεύσεις  στις γειτονιές και στους χώρους δουλειάς, αποτρέποντας τη σαλαμοποίηση των αγώνων των κοινωνικών ομάδων και ενώνοντάς τους σε ένα πραγματικά αυτο-οργανωμένο κίνημα (εργαζομένων, ανέργων, φοιτητών, αγροτών ή απλά πολιτών), Οι  συνελεύσεις αυτές θα μπορούσαν να αναλάβουν οργανωμένα την άμεση επαφή παραγωγών-καταναλωτών και τη διανομή των προϊόντων, αποτρέποντας πρωτοβουλίες διανομής βασικών αγαθών που ήδη χειραγωγούνται από το ίδιο το σύστημα και τους «αριστερούς» στυλοβάτες του —όπως ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ— και λειτουργούν ως διαχειριστές της φτωχοποίησης. Με την προϋπόθεση βέβαια ότι οι σκιώδης αυτοί δημοτικοί θεσμοί θα αποτελούσαν οργανικό μέρος προτάγματος για κατάληψη της τοπικής εξουσίας και δημιουργίας πραγματικών και μόνιμων αμεσοδημοκρατικών θεσμών άσκησης της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας από τους ίδιους τους πολίτες, έξω από την ΕΕ, το Κράτος και τη διεθνοποιημένη οικονομία της Αγοράς.

Αλλά για αυτούς που θα συμμετάσχουν στις εθνικές εκλογές το ξεκάθαρο μήνυμα δεν μπορεί να είναι άλλο από το εξής:

—ΜΑΥΡΙΣΤΕ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΕΞΟΥΣΙΑΣ (ΠΑΣΟΚ –ΝΔ) ΑΛΛΑ ΜΑΥΡΙΣΤΕ ΚΑΙ ΤΑ «ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΑ» ΚΟΜΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΞΑΠΑΤΟΥΝ ΤΑ ΛΑΪΚΑ ΣΤΡΩΜΑΤΑ ΟΤΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ, ΨΗΦΙΖΟΝΤΑΣ ΜΟΝΟ ΚΟΜΜΑΤΑ ΠΟΥ ΒΑΖΟΥΝ ΘΕΜΑ ΜΟΝΟΜΕΡΟΥΣ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ (ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ) ΣΑΝ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ ΓΙΑ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

—Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ: ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΚΤΙΣΙΜΟ ΕΝΟΣ ΜΕΤΩΠΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ!

  

1 ΜΑΗ 2012

---

Ελληνικό Δίκτυο Περιεκτικής Δημοκρατίας: www.periektikidimokratia.org • Διεθνές δίκτυο Περιεκτικής Δημοκρατίας: www.inclusivedemocracy.org • Επικοινωνία: peridimok@gmail.com

---

~

Tweet

Η καταστροφή των λαϊκών στρωμάτων και η αποικιοποίηση της Ελλάδος από την ΕΕ: Διέξοδος και αδιέξοδα*

28/2/2012

 

ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos

Η αδίστακτη ντόπια Χούντα, σε αγαστή σύμπνοια με την χούντα της υπερεθνικής ελίτ που εκπροσωπεί η Τρόικα, υιοθέτησαν μια δανειακή συνθήκη που ακόμη και το κύριο άρθρο της Βρετανικής Independent την παρομοίαζε με τη συνθήκη των Βερσαλλιών, (η οποία είχε στόχο το οικονομικό γονάτισμα της ηττημένης στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο Γερμανίας), ενώ η μεγάλη κεντροαριστερή Ισπανική εφημερίδα El Pais  την χαρακτήριζε ως μια «πελώρια μεταφορά κυριαρχίας, πιθανώς τη μεγαλύτερη που υπέστη μια χώρα εν καιρώ ειρήνης». Φυσικά, η δική μας ελίτ, δια του δοτού Τραπεζίτη πρωθυπουργού, δήλωνε «πολύ ευτυχής» την ημέρα που προσυπέγραφε και την τυπική πια αποικιοποίηση της Ελλάδος απο την ΕΕ.  Και αυτό, τη στιγμή που δεν υπάρχει σοβαρός διεθνής οικονομολόγος που να μην παραδέχεται ότι η συνθήκη αυτή είναι απλά ένα μέσο αναβολής της τυπικής χρεοκοπίας της χώρας, μέχρις ότου θωρακιστεί η υπόλοιπη Ευρωζώνη και ιδιαίτερα οι αδύνατοι κρίκοι της στη περιφερειακή Νότια Ευρώπη από οποιαδήποτε μεταδοτικά συμπτώματα, αλλά και –το κυριότερο-να εξασφαλιστεί ότι η συνθήκη αυτή θα δέσει χειροπόδαρα, ακόμη και Συνταγματικά, τον Ελληνικό λαό για πολλές δεκαετίες, ανεξάρτητα από τις αλλαγές του πολιτικού προσωπικού στη κυβέρνηση, ότι όχι μόνο θα ξεπληρώσει (για πολλοστή φορά) όλα τα χρέη, χωρίς κανένα πια δικαίωμα νέου κουρέματος στο μέλλον, αλλά και ότι θα ξεπουλήσει κάθε κοινωνικό αγαθό και υπηρεσία στις πολυεθνικές που θα εισβάλλουν στη χώρα υπό τη μορφή «επενδύσεων» . Αυτό, αφού στο μεταξύ θα έχει γίνει και μια τυπική χρεοκοπία  που θα ελέγχεται όμως πάλι από τις ελίτ και θα συνοδεύεται από προσωρινή έξοδο από την Ευρωζώνη, ώστε όχι μόνο να αγοραστεί ο κοινωνικός μας πλούτος στις σημερινές ευτελισμένες λόγω κρίσης τιμές, αλλά και σε υποτιμημένο νόμισμα !

Φυσικά, τα παραπάνω δεν σημαίνουν, όπως υποστηρίζουν και οι εθναμύντορες, ότι αντιμετωπίζουμε κάποια ξένη επίθεση και κατοχή, όπως η αντίστοιχη Γερμανική στον πόλεμο. Μολονότι και τώρα έχουμε επίσης ένα είδος κατοχής και έχουμε απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, η διαφορά είναι ότι τώρα έχουμε μια οικονομική και όχι στρατιωτική κατοχή, η δε απώλεια εθνικής κυριαρχίας που σίγουρα υφιστάμεθα δεν είναι συνέπεια στρατιωτικής καταστροφής, αλλά συνέπεια οικονομικής καταστροφής. Και η διαφορά αυτή είναι κρίσιμη. Διότι ενώ στην πρώτη περίπτωση ο εχθρός είναι ορατός διά γυμνού οφθαλμού και εύκολα συνενώνει εναντίον του ολόκληρο τον λαό της κατεχόμενης χώρας στην αποπομπή του από τις πόλεις και τα χωριά που ανδρώθηκε, στη δεύτερη περίπτωση ο «εχθρός» φαίνεται μόνο όταν  έχει συνειδητοποιηθεί η φύση του ως ένα κοινωνικό-οικονομικό σύστημα, και μέχρι τότε μπορεί εύκολα να αποπροσανατολίζονται τα θύματα της κατοχής αυτής, από τους εγχώριους συμμάχους των ξένων θυτών που δεν υφίστανται στον ίδιο βαθμό τις συνέπειες της οικονομικής καταστροφής, αν δεν ωφελούνται κιόλας απο αυτές!

Και για να μιλήσουμε πιο συγκεκριμένα. Η σημερινή οικονομική καταστροφή οδηγεί στην εξαθλίωση και την φτωχοποίηση της πλειοψηφίας του Ελληνικού λαού, δηλαδή των λαϊκών στρωμάτων που εξαναγκάζονται να δουλεύουν για μισθούς πείνας, ή ωθούνται στην ανεργία στην οποία ήδη καταδικάζονται οι μισοί σχεδόν νέοι μας, με μόνη διέξοδο την μετανάστευση (για όσους μπορούν) ή την φτώχεια, τα ναρκωτικά και τελικά την αυτοκτονία για κάποιους. Σήμερα, τα λαϊκά στρώματα που καταστρέφονται οικονομικά δεν ανήκουν μόνο στα παραδοσιακά στρώματα των φτωχών εργατών, αγροτών καθώς και των αυτο-απασχολούμενων κάθε είδους, αλλά περιλαμβάνουν και την κρατικοδίαιτη μεσαία τάξη που δημιούργησε η ψευτοανάπτυξη «με ξένα κόλλυβα» (του ΠΑΣΟΚ κυρίως) στη μεταπολίτευση. Γιατί είναι ακριβώς αυτή η μεσαία τάξη που σήμερα κτυπιέται αλύπητα, όχι γατί είναι οι «κακοί» Γερμανοί που το επιβάλλουν, ή η «κακιά» και «τιμωρητική» Ευρώπη,[1] σε αντίθεση με την «Ευρώπη των λαών» της «δημοκρατίας» και της «κοινωνικής δικαιοσύνης», που ήταν βεβαια απλα ένα ιδεολογικό κατασκεύασμα, στο οποίο στηριζόταν η ΕΟΚ και στη συνέχεια η ΕΕ.  Ούτε γιατί, όπως εντελώς ανιστόρητα υποστηρίζεται, «η υπαρκτή κρίση των δύο τελευταίων ετών έφερε στο προσκήνιο κοινωνικές δυνάμεις, που είτε χάρη ταξικών συσχετισμών ή πραγματικών δυνατοτήτων αναδιανομής κατά το παρελθόν, ποτέ δεν είχαν αποκτήσει το προβάδισμα στην χάραξη της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής της ΕΕ”.[2] Και φυσικά το ίδιο ανιστόρητος είναι ο ισχυρισμός ότι ο Κεϊνσιανισμός τέθηκε σε διωγμό απο τον σημερινό αντιδραστικό συσχετισμό δυνάμεων στην ΕΕ που επιδιώκει την αναδιανομή του πλούτου, και ότι τα μνημόνια --σε μια προσέγγιση που πλησιάζει, (με “Μαρξιστική” ορολογία) μια συνωμοσιολογική θεωρία-- δεν σχεδιαστήκαν παρά για να θέσουν το θεσμικό και οικονομικό πλαίσιο “ώστε ν’ αναδιαρθρωθεί η κοινωνία σε αντιδραστική κατεύθυνση: να συσσωρευτεί ο πλούτος σε λίγα χέρια, να ενισχυθούν τα κέρδη και ο εργοδοτικός δεσποτισμός, να αποδομηθούν τα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα να αυξηθεί η “ελαστικότητα” της εργασίας”.[3] Και δεν είναι μόνο ανιστόρητες αυτές οι απόψεις, αλλά και προδίδουν παντελή έλλειψη κατανόησης της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, την οποία ερμηνεύουν συνήθως ως ιδεολογία ή ως κακή πολιτική, και όχι σαν δομικό καπιταλιστικό φαινόμενο, όπως σύγχρονες προσεγγίσεις που ξεπερνούν έναν ξεπερασμένο Μαρξισμό κάνουν.[4]

Στην πραγματικότητα, όπως έδειξα αλλού,[5] όλα άρχισαν πολύ νωρίτερα, σχεδόν είκοσι χρόνια πριν, με την ολοκλήρωση της Ευρωπαϊκής Αγοράς το 1993, όταν θεσμοποιήθηκε η Πράξη Ενιαίας Αγοράς, η οποία καθιέρωνε την ελεύθερη διακίνηση των εμπoρευμάτων, τoυ κεφαλαίoυ και της εργασίας μέσα στην Κoινότητα, με την κατάργηση όλων των μη δασμoλoγικών εμπoδίων. Αυτό σήμαινε, όχι μόνο το άνοιγμα, αλλά και την «απελευθέρωση» από κοινωνικούς ελέγχους των τεσσάρων αγορών (αγαθών, υπηρεσιών, κεφαλαίου και εργασίας) ―τις γνωστές «4 ελευθερίες». Η oλoκλήρωση της Ευρωπαϊκής αγoράς κρίθηκε αναγκαία στo πλαίσιo της εντεινόμενης διεθνoπoίησης της καπιταλιστικής oικoνoμίας της αγοράς και τoυ oξυνόμενoυ ανταγωνισμoύ με τα άλλα μπλόκ τoυ διεθνoύς κεφαλαίoυ, δηλαδή τo Αμερικανικό και των χωρών της Ν.Α. Ασίας. Όμως, τo πρόβλημα ανταγωνιστικότητας για τα μητροπολιτικά κέντρα της ΕΟΚ ήταν εντελώς διαφορετικό από το αντίστοιχο πρόβλημα στις περιφερειακές χώρες. Η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας στo κέντρo (με δεδoμένη την υψηλή παραγωγικότητα των μητρoπoλιτικών χωρών) εξαρτάται κυρίως από τη συγκράτηση τιμών και μισθών ώστε να μπορούν να ανταγωνιστούν τα Γερμανικά π.χ. βιομηχανικά προϊόντα τα φθηνότερα προϊόντα made in China, είτε αυτά παράγονται από θυγατρικές είτε από εγχώριες επιχειρήσεις. Αντίθετα, η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας στις περιφερειακές χώρες μέσα στην ΕΟΚ/ΕΕ, όπως η Ελλάδα, εξαρτάται από τη μέσω νέων επενδύσεων βελτίωση της παραγωγικότητας. Το πρόβλημα δηλαδή σε αυτές τις χώρες ήταν αναπτυξιακό και αφoρούσε τη δημιoυργία μιας ισχυρής παραγωγικής βάσης με αντίστoιχα επίπεδα παραγωγικότητας προς αυτά των μητροπολιτικών κέντρων. 

Εντoύτoις, παρά τη ριζική διαφoρά στα αίτια της μείωσης της ανταγωνιστικότητας, η πoλιτική πoυ ακoλoυθήθηκε στo πλαίσιo της μετα-Μάαστριχτ Ευρώπης ήταν κoινή για όλα τα μέλη και καθoριζόταν από τις ανάγκες και τα συμφέρoντα τoυ κέντρoυ. Έτσι, τo Ευρωπαϊκό κεφάλαιo προχώρησε με την Ενιαία Αγορά σε μια oικoνoμική ενoπoίηση νεo-φιλελεύθερoυ χαρακτήρα (η οποία ολοκληρώθηκε στη συνέχεια με την ΟΝΕ και την Ευρωζώνη), στην oπoία προσχώρησαν αμέσως τόσο οι τ. σοσιαλδημοκράτες και νυν σοσιαλ-φιλελεύθεροι, όσο και η Ευρω-αριστερά.

«Eλεύθερες» αγoρές, όμως, σημαίνουν όχι μόνo ανοικτές αγορές (δηλ. την απρόσκoπτη κίνηση εμπoρευμάτων, κεφαλαίoυ και εργασίας) αλλά και «ελαστικές» αγoρές, (δηλ. την εξαφάνιση των «εμπoδίων» στoν ελεύθερo σχηματισμό των τιμών, αλλά και των μισθών, καθώς και τον γενικότερo περιoρισμό τoυ Κρατικoύ ρόλoυ στoν έλεγχo της oικoνoμικής δραστηριότητας) ―με άλλα λόγια, τον δραστικό περιορισμό του στοιχείου «εθνικής οικονομίας». Και αυτή ήταν η oυσία της νεοφιλελεύθερης συναίνεσης πoυ χαρακτήριζε τo νέo θεσμικό πλαίσιo της ΕΟΚ. Στην πραγματικότητα, η συνθήκη του Μάαστριχτ θεσμοποιούσε σε πανευρωπαϊκό επίπεδο τις αλλαγές που είχαν εισαχθεί από τη Θάτσερ στη Βρετανία και τον Ρίγκαν στις ΗΠΑ. Οι αλλαγές αυτές, με τη σειρά τους, είχαν ήδη επιβληθεί «από κάτω», από τις πολυεθνικές, στη διαδικασία διεθνοποίησης της οικονομίας της αγοράς (π.χ. με την αγορά Ευρω-δολαρίων, ευρω-γιέν κ.λπ.). Αντίθετα, τελείως διαφoρετική εικόνα της oλoκλήρωσης έδινε ένα παλαιότερο κείμενo της Ευρωπαϊκής Επιτρoπής[6] πoυ oυσιαστικά πρόβλεπε «ενδεικτικό σχεδιασμό» σε πανευρωπαϊκό επίπεδo. Και αυτή ήταν και η oυσία της σoσιαλδημoκρατικής πρότασης: ένα είδoς διεθνoπoιημένoυ Κεϋνσιανισμoύ (δηλαδή, Κoινoτικoύ παρεμβατισμoύ στoν έλεγχo της oικoνoμικής δραστηριότητας) πoυ αναπόφευκτα θα έπρεπε να αντικαταστήσει τoν εθνικό Κεϋνσιανισμό. Αναπόφευκτα, γιατί η Κεϋνσιανή στρατηγική είναι ανεφάρμoστη σε στενά εθνικά πλαίσια, όταν επικρατoύν συνθήκες ελεύθερης διακίνησης κεφαλαίoυ και εργασίας. Ο καταπoντισμός, δηλαδή, της σoσιαλδημoκρατικής συναίνεσης, πoυ άρχισε με την άνθηση τoυ νεoφιλελευθερισμού στη δεκαετία του 1980 —όχι σαν αποτέλεσμα κάποιας συνωμοσίας, οπως υποστηρίζουν αφελείς συνωμοσιολογικές, αλλά και αποπροσανατολιστικές για το λαϊκό κίνημα, «θεωρίες» τύπου Naomi Klein[7], αλλά σαν αποτέλεσμα των προαναφερθεισών αλλαγών απο τα κάτω που είχε φέρει η αυξανόμενη διεθνοποίηση της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς— παραμέρισε και τις σχετικές πρoτάσεις για μια Ευρωπαϊκή Κευνσιανή στρατηγική.

Στη συνέχεια, η εισαγωγή του Ευρώ σήμαινε ότι για να επιτυγχάνεται η σταθερότητα των τιμών στην Ευρωζώνη έπρεπε τα δημοσιονομικά ελλείμματα να ελαχιστοποιούνται, όπως επέβαλε το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης, το οποίο ακριβώς επειδή δεν ετηρείτο απο πολλές χώρες, ακόμη και του κέντρου, οδήγησε τώρα στην ανάγκη συνταγματικής απαγόρευσης των ελλειμμάτων. Και αυτό, διότι η μόνη δυνατότητα που μένει στις ελίτ, κάτω από τις συνθήκες αυτές, για βελτίωση της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας είναι η συμπίεση του κόστους παραγωγής και η ελαχιστοποίηση του φορολογικού βάρους πάνω στα κέρδη και τα εισοδήματα της ίδιας της ελίτ. Όταν δηλαδ η αύξηση της παραγωγικότητας δεν είναι δυνατή, λόγω της απουσίας σημαντικών επενδύσεων σε νέες τεχνολογίες κ.λπ. (όπως ήταν η περίπτωση της χώρας μας), τότε μένει μόνο η απειλή της ανεργίας και της ανασφάλειας, καθώς και η παράλληλη «ελαστικοποίηση» της αγοράς εργασίας, στην οποία άλλωστε εξακολουθεί να στηρίζεται η «πολιτική» απασχόλησης της Ευρωζώνης, παρά τα ευχολόγια της συνθήκης του Άμστερνταμ. Με βάση τα δεδομένα αυτά δεν είναι περίεργο ότι η μεν οικονομική και πολιτική ελίτ μας είχε πάντα εναποθέσει τις ελπίδες της στις ξένες επενδύσεις, και σήμερα αυτή αποτελεί τη μόνη ελπίδα της για ανάπτυξη, οι δε Οικολόγοι Πράσινοι στην «πράσινη» ανάπτυξη και οι παλαιό-Μαρξιστές στο κίνημα αλληλεγγύης υπερ της Ελλάδος και την πάλη για την ανάπτυξη ενός πανευρωπαϊκού κινήματος που θα αλλάξει τον συσχετισμό δυνάμεων και θα οδηγήσει σε μια Ευρώπη των λαών --και άλλα παραμύθια στο σημερινό θεσμικό πλαίσιο των ανοικτών και απελευθερωμένων αγορών που επιβάλλει η διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς.

Αν λοιπόν δούμε τις αδιέξοδες, δήθεν λύσεις, που πρότεινε η αριστερά αυτή, τότε μπορούμε να καταλάβουμε πώς κατάφεραν η ντόπια και η ξένη Χούντα να περάσουν τα κτηνώδη μέτρα. Και αυτό, διότι οι «λύσεις» αυτές δεν θεμελιώνονται στη βασική διαπίστωση πως η μονομερής έξοδος, όχι απλά από την Ευρωζώνη, αλλά και από την ΕΕ, καθώς και η επιβολή αυστηρών κοινωνικών ελέγχων στις «4 αγορές», είναι αναγκαίες προϋποθέσεις για την έξοδο απο την καταστροφική κρίση, μαζί με την ακύρωση των δανειακών συμβάσεων, την αναγκαστική απαλλοτρίωση χωρίς αποζημίωση κάθε κοινού αγαθού που έχει περιέλθει, μέσα από τη διαδικασία των ιδιωτικοποιήσεων, στην ιδιοκτησία των ξένων και ντόπιων ελίτ. Όλα αυτά και άλλα μέτρα[8] θα έπρεπε να έχουν μακροπρόθεσμο στόχο την οικοδόμηση της παραγωγικής δομής της χώρας, (η οποία έχει καταστραφεί ολοκληρωτικά μετά την πλήρη ενσωμάτωσή της στη διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς, και ιδιαίτερα μετά την ένταξή μας στην ΕΟΚ/ΕΕ), και τη δημιουργία ενός συναφούς καταναλωτικού πρότυπου που θα στήριζε μια αυτοδύναμη (όχι αυτάρκη) οικονομία. Η αυτοδύναμη οικονομία αποτελεί άλλωστε την μόνη δυνατή διέξοδο από τη διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς, που προσφέρει εναλλακτική λύση στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Και φυσικά αυτό δεν σημαίνει «απομονωτισμό» όπως διαστρεβλώνουν την αυτονομία οι «Ευρωπαϊστές» στη ρεφορμιστική Αριστερά, τα Πανεπιστήμια κ.λπ. που έχουν άμεσα ή έμμεσα οικονομικά και άλλα συμφέροντα από την παραμονή μας στην ΕΕ. Αυτή είναι η μόνη φιλολαϊκή λύση, ιδιαίτερα αν αποτελέσει τμήμα οικονομικών ενώσεων με γειτονικές χώρες σε παρόμοιο επίπεδο οικονομικής ανάπτυξης (π.χ. χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου, Βαλκανικές χώρες, χώρες της Βόρειας Αφρικής κ.λπ.). Οι νέες αυτές οικονομικές ενώσεις που θα θεμελιώνονται στην αλληλεγγύη των λαών, αντί για τις σημερινές ληστρικές ενώσεις του κεφαλαίου, όπως η ΕΕ, αποτελούν τον μόνο αληθινό διεθνισμό σήμερα, σε αντιδιαστολή με τον ψευτοδιεθνισμό της ρεφορμιστικής «Αριστεράς» που δήθεν θα κτιστεί μέσα στην ΕΕ!

Ο αγώνας για να κτιστεί ένα παλλαϊκό Μέτωπο κοινωνικής και, κατά συνέπεια, εθνικής απελευθέρωσης είναι σήμερα επιτακτική ανάγκη, εφόσον μόνο ένα παρόμοιο Μέτωπο θα μπορούσε να σταματήσει τη σημερινή καταστροφή και να ανοίξει τον δρόμο, αρχικά, για μια αυτοδύναμη οικονομία και, τελικά, για τη μορφή απελευθερωτικής κοινωνίας που θα επέλεγε ο Λαός.

* Το άρθρο αυτό , όπως και το προηγούμενο  (22/2/2012), ανήκει στη σειρά των άρθρων που “δεν χωρά” στη νέα μεταλλαγμένη και δήθεν “αυτοδιαχειριζόμενη” εφημερίδα «Οι εργαζόμενοι στην Ελευθεροτυπία», για τους λόγους που εξηγώ εδώ:

 http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2012/2012_02_22.html

---

[1] Σ. Πεσματζόγλου, “Δεν είναι μια η Ευρώπη”, “Οι εργαζόμενοι”, 25/2/2012

[2] Λ. Βατικιώτης, “Η Ευρώπη των αποικιών”, στο ίδιο

[3] Γ. Μηλιός, “Σωτήριο μνημόνιο θα είναι μόνο εκείνο που θα ανατραπεί”!, στο ιδιο

[4] Leslie Sclair, The Transnational Capitalist Class (Blackwell, 2001)

[5] Η Ελλάδα ως Προτεκτοράτο της Υπερεθνικής ελίτ: Η ανάγκη για άμεση έξοδο απο την ΕΕ και για μια αυτοδύναμη οικονομία, (Γόρδιος, 2010)

[6] Claude Gruson, Commission of the European Communities , Τhe challenges ahead: A plan for Europe (Office for Official Publications of the European Communities, 1979),

[7] Naomi Klein, Το δόγμα του σοκ, Η άνοδος του καπιταλισμού της καταστροφής, (Λιβάνης,2010)

[8] βλ. ΕΚΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΕΘΝΙΚΟ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟhttp://www.inclusivedemocracy.org/brochures/2011.11.13__neo_ethniko_koinoniko_metopo_extented.html

Tweet