Συζήτηση-Ομιλία: "Η ανάγκη για ένα λαϊκό Μέτωπο Κοινωνικής - Εθνικής Απελευθέρωσης"

Συζήτηση/ομιλία με τον Τάκη Φωτόπουλο,

στην Πλατεία Παλιού Δημαρχείου Γλυκών Νερών (Λεωφόρος Λαυρίου),

την Κυριακή 2 Ιουνίου στις 19:30

 

ΘΕΜΑ:

Η ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΕΝΑ ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ

 

 

Για την αποτίναξη της Οικονομικής Κατοχής και τη μόνιμη διέξοδο απο την καταστροφική κρίση

ΜΕ ΑΜΕΣΗ ΜΟΝΟΜΕΡΗ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ

Ε Υ Ρ Ω Π Α Ϊ Κ Η Ε Ν Ω Σ Η

Και την οικονομική και πολιτική μας κυριαρχία ως λαού, μέσα απο την

ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Στόχος η σταδιακή πλήρης αποδέσμευση μας από την διεθνοποιημένη οικονομία της αγορά και την ψευτο-Δημοκρατία των ελίτ (ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ), και έναν νέο πραγματικό διεθνισμό που θεμελιώνεται στην αλληλεγγύη.

Έτσι μόνο ο λαός μας, έχοντας ορθοποδήσει από την σημερινή λαίλαπα , θα μπορούσε να προχωρήσει στη συστημική αλλαγή που θα επιλέξει, η όποια θα μπορούσε να είναι και μια πραγματική (Περιεκτική) Δημοκρατία που θα εξασφάλιζε την ίση κατανομή πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής δύναμης μεταξύ όλων των πολιτών.

- Πρωτοβουλία Λαϊκού Μετώπου για την Κοινωνική και Εθνική Απελευθέρωση (ΜΕ.Κ.Ε.Α.) www.mekea.org

Tweet

ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΩΡΑ; - Τάκης Φωτόπουλος : Όχι στον ψευτοδιεθνισμό της Παγκοσμιοποίησης - Έξω απ' την ΕΕ! - Γιατί και Πώς Αυτοδύναμη Οικονομία - Η ανάγκη για Παλλαϊκό Μέτωπο

Τι κάνουμε τώρα; (7) — Όχι στον ψευτοδιεθνισμό 

Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (19 Μαΐου 2013)

---

http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2013/2013_05_19.html

Η «αριστερή» δικαιολογία που επικαλείται o ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τμήματα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, για να δικαιολογήσουν την απαράδεκτη στάση τους να επιμένουν στην παραμονή μας στην ΕΕ, παρά την οικονομική  καταστροφή των λαϊκών στρωμάτων, είναι ότι αυτή είναι μια γνήσια διεθνικιστική στάση. Και αυτό, σε αντίθεση με την «εθνικιστική» στάση, όπως πολλοί από αυτούς χαρακτηρίζουν τη θέση ότι μόνο η άμεση μονομερής και ταυτόχρονη έξοδος από την ΕΕ και την Ευρωζώνη, σε συνδυασμό με σειρά άλλων ριζοσπαστικών μέτρων που ανέφερα στο προηγούμενο άρθρο, θα μπορούσε να σταματήσει την συντελούμενη καταστροφή. Δεν θα σταθώ εδώ σε «επιχειρήματα» του τύπου ότι παρόμοια στάση είναι εθνικιστική διότι την υποστηρίζουν σήμερα και διογκούμενα «εθνικιστικά» λαϊκά ρεύματα σε ολόκληρη την Ευρώπη, διότι τότε θα έπρεπε να μην μετείχαμε ιστορικά σε εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες, ούτε να στηρίζουμε σήμερα ανάλογους αγώνες στη Λιβύη ή τη Συρία γιατί τους στηρίζουν και εθνικιστές! Όμως, ο αγώνας κατά της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης (όχι κατά του νεοφιλελευθερισμού, όπως παραπλανητικά υποστηρίζουν οι ίδιοι «αριστεροί») σήμερα είναι εθνικοαπελευθερωτικός.

Θα σταθώ, αντίθετα, στα δήθεν «αριστερά» θεωρητικά επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται για να στηρίξουν την στάση αυτή  η οποία, κατά τη γνώμη μου, όχι μόνο έχει οδηγήσει στην ουσιαστική εξαφάνιση της Αριστεράς στην Ευρώπη, αλλά και στην μαζική άνοδο εθνικιστικών κομμάτων, τα οποία σήμερα παίζουν τον ρόλο που θα έπρεπε να παίζει η αριστερά. Όμως, η στάση αυτή όχι μόνο δεν είναι αριστερή, εφόσον δεν μπορεί να κάνει το παραμικρό για να ανατρέψει την οικονομική καταστροφή των λαϊκών στρωμάτων που επιβάλλουν οι ξένες και ντόπιες ελίτ, αλλά και δεν έχει σχέση με έναν πραγματικό διεθνισμό σήμερα.  Και αυτό, διότι το πρόβλημα δεν είναι πώς θα ξεπεράσουμε κάποιον ανύπαρκτο εθνικιστικό, ή ακόμη χειρότερα, φασιστικό κίνδυνο σήμερα, όπως διαδίδει αποπροσανατολιστικά η προπαγάνδα της υπερεθνικής και της Σιωνιστικής ελίτ, μέσω των διεθνών ΜΜΕ που ελέγχει. Αποπροσανατολιστικά, γιατί θέλει να στρέψει την λαϊκή οργή  από τον πραγματικό κίνδυνο της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης που οδηγεί στην παγκόσμια «κινεζοποίηση» της εργασίας και την καταστροφή κάθε κοινωνικής κατάκτησης των τελευταίων 100 χρόνων, σε φανταστικούς κινδύνους από καρικατούρες «νεοναζιστικών» κομμάτων στην Ευρώπη (σε αντίθεση με γνήσια εθνικιστικά κινήματα όπως το Κόμμα της Ανεξαρτησίας στη Βρετανία που σήμερα βρίσκεται στη τρίτη εκλογική θέση) ή «φασιστικών» όπως η Χρυσή Αυγή στα παρ’ ημίν.

Και είναι φανταστικοί οι κίνδυνοι αυτοί γιατί ο πραγματικός εθνικοσοσιαλισμός και ο φασισμός αναπτύχθηκαν σε εντελώς διαφορετικές ιστορικές συνθήκες προπολεμικά, που ευνοούσαν την ανάδυσή τους. Οι συνθήκες όμως αυτές, και κυρίως η ύπαρξη ισχυρών κρατών-εθνών στη Γερμανία και την Ιταλία αντίστοιχα —που σήμαινε κατ’ αρχήν οικονομική, και κατ’ επέκταση εθνική, κυριαρχία— είναι ανύπαρκτες σήμερα. Η οικονομική κυριαρχία υπονομεύεται σήμερα αποφασιστικά σε παγκόσμιο επίπεδο, μέσω των διεθνών θεσμών (ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου κ.λπ.) που υποχρεώνουν τα κράτη στο άνοιγμα και στην απελευθέρωση των αγορών τους, δηλαδή, στην ουσιαστική κατάργηση κοινωνικών ελέγχων πάνω στην κίνηση κεφαλαίου και εμπορευμάτων —πράγμα αδιανόητο τη δεκαετία του 1930. Αλλά, ακόμη και η ίδια η εθνική κυριαρχία υπονομεύεται αποφασιστικά στο πλαίσιο οικονομικών ενώσεων όπως η ΕΕ, όπως συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα που όχι μόνο δεν έχει τον παραμικρό έλεγχο επάνω στην οικονομία της, αλλά, άμεσα ή έμμεσα, και στην εξωτερική και εσωτερική πολιτική της. Όμως, οι Κεϋνσιανές πολιτικές που πρώτοι εφάρμοσαν προπολεμικά οι εθνικοσοσιαλιστές, και μεταπολεμικά οι σοσιαλδημοκράτες, ήταν εφικτές, ακριβώς λόγω της ύπαρξης εθνών-κρατών και εθνικής και οικονομικής κυριαρχίας, ενώ για τον αντίθετο λόγο είναι αδύνατες σήμερα. Ο σημερινός, επομένως, πραγματικός «εθνικισμός» στην Ευρώπη δεν είναι επιθετικός, όπως στον μεσοπόλεμο, αλλά αμυντικός απέναντι στην ισοπέδωση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης που δεν είναι μόνο οικονομική και πολιτική, αλλά επίσης πολιτιστική.

Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, ο αγώνας κατά της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης παίρνει σήμερα εθνικοαπελευθερωτικό χαρακτήρα. Οι λαοί που αντιστέκονται στην παγκοσμιοποιητική διαδικασία σήμερα, ουσιαστικά, αμύνονται ενάντια στον πόλεμο που έχουν εξαπολύσει οι ελίτ, για να προστατεύσουν το δικαίωμά τους για αυτοδιάθεση, αλλά και την ίδια την κουλτούρα τους που ισοπεδώνεται στην διαδικασία αυτή. Ο πόλεμος αυτός στις περιφερειακές χώρες της ΕΕ είναι οικονομικός, διότι με οικονομικά μέσα καταλύεται η οικονομική και εθνική κυριαρχία τους, που προφανώς οι προαναφερθέντες «αριστεροί», (συμπεριλαμβανομένων  και «αντιεξουσιαστών» της συμφοράς που μιλούν για άμεση δημοκρατία και «αυτοδιαχείριση» σε συνθήκες νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης!) θεωρούν περιττή. Στην γειτονιά μας, ο πόλεμος αυτός σημαίνει, επίσης, κτηνώδεις σφαγές λαών που διεκδικούν το δικαίωμά τους για αυτοδιάθεση από την υπερεθνική και τη Σιωνιστική ελίτ, χθες στη Λιβύη, και σήμερα στη Συρία. Όμως, ο πραγματικός διεθνισμός μπορεί να ξεκινήσει μόνο «από κάτω», από λαούς που έχουν επιτύχει την αυτοδιεύθυνσή τους, ενώ ο «διεθνισμός» που επιβάλλεται σήμερα από τις ελίτ, με σφαγές και οικονομικούς πολέμους, δεν είναι παρά ψευτοδιεθνισμός. Αλλά θα επανέλθω.

Τι κάνουμε τώρα; (6) ― Έξω από την ΕΕ!

Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (12 Μαΐου 2013)

* Μια πιο σύντομη εκδοχή του άρθρου αυτού, λόγω των περιορισμών χώρου της στήλης, δημοσιεύθηκε στην Kυριακάτικη Ελευθεροτυπία

---

Ενώ το ρεύμα κατά της Ευρωχούντας των Βρυξελλών θεριεύει σε ολόκληρη την Ευρώπη, με τη μεγάλη πλειοψηφία των λαών τη Ευρωζώνης, σύμφωνα με το τελευταίο Ευρωβαρόμετρο, να μην εμπιστεύεται πια την ΕΕ, στην Ελλάδα που έχει ίσως υποστεί τις μεγαλύτερες καταστροφές εξαιτίας της ένταξής της, τόσο στο παρελθόν[1] όσο και σήμερα, η Αριστερά μας δεν τολμά να θέσει όχι θέμα εξόδου από  την ΕΕ αλλά ούτε καν από το Ευρώ! Το μεγαλύτερο κόμμα της Αριστεράς έφθασε να γίνει και αξιωματική αντιπολίτευση κάνοντας υποσχέσεις  για ακύρωση των μνημονίων μέσα στην Ευρωζώνη, τη στιγμή που δεν υπήρχε σοβαρός οικονομολόγος στον κόσμο να πιστεύει ότι αυτό ήταν δυνατό. Αυτό άλλωστε αποδείχθηκε αργότερα με την Κύπρο, όπου άρκεσε να κλείσει η Ευρωχούντα για μερικές μέρες τη στρόφιγγα της ρευστότητας και να τελειώσουν οι ηρωισμοί. Όμως, οι οικονομικοί «εγκέφαλοι» του ΣΥΡΙΖΑ δεν το έβλεπαν αυτό,  ενώ ο υποψήφιος «τσάρος της οικονομίας» του κόμματος, από τη πρώτη μέρα της κρίσης μέχρι σήμερα, συναγωνιζόταν τους τοποτηρητές της Χούντας στην Ελλάδα στην κατατρομοκράτηση του Ελληνικού λαού για τη καταστροφή... του Νώε που θα ακολουθούσε την έξοδο από το Ευρώ. Και αυτό, τη στιγμή που έγκυροι, ακόμη και ορθόδοξοι, οικονομολόγοι στο εξωτερικό υποστήριζαν ότι η έξοδος από το Ευρώ ήταν το ελάχιστο για να αποφευχθεί η καταστροφή —άποψη με την οποία δεν συμφωνώ, εάν η έξοδος από την ευρωζώνη δεν συνοδεύεται και με ταυτόχρονη έξοδο από την ΕΕ. Και έρχεται σήμερα ο Πρόεδρος του Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών Ifo του Μονάχου (ίσως το εγκυρότερο Γερμανικό οικονομικό Ινστιτούτο)  να δηλώνει ότι «η Ελλάδα θα είχε σήμερα ξεπεράσει την κρίση, αν την άνοιξη του 2010 είχε χρεοκοπήσει και αποχωρήσει από την Ευρωζώνη»—πρόταση που είχαμε κάνει από το χειμώνα του ίδιου έτους (Ε, 28/2/2010).

Tweet

Εργατική Πρωτομαγιά 2013: ΣΠΑΜΕ ΤΙΣ ΑΛΥΣΙΔΕΣ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ

ΑΝΑΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ ΜΕ
ΜΟΝΟΜΕΡΗ  ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΕΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Το Μέτωπο για την Κοινωνική και Εθνική απελευθέρωση (ΜΕΚΕΑ) αγωνίζεται για την απελευθέρωση της χώρας από τα δεσμά της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, που στην Ελλάδα επιβάλλονται μέσω των  μηχανισμών της ΕΕ, ΔΝΤ, ΕΚΤ κ.λπ. Η ΕΕ δεσμεύει τα κράτη μέλη της στις γνωστές «4 ελευθερίες» που αποτελούν και τα 4 θεμέλια της Παγκοσμιοποίησης – ελευθερία κίνησης κεφαλαίων,προϊόντων, υπηρεσιών και εργασίας - οι οποίες με τη σειρά τους καθορίζουν: α) τις σχέσεις εξάρτησης μεταξύ ισχυρών και αδύναμων οικονομιών, και β) τις σχέσεις αλληλεξάρτησης μεταξύ των ισχυρών κέντρων που διαχειρίζονται την παγκοσμιοποίηση. 

Στο πλαίσιο της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, δηλαδή τις ανοιχτές και απελευθερωμένες αγορές που δεν υπόκεινται σε κανένα κοινωνικό έλεγχο,  το μόνο που έχει σημασία είναι η αύξηση της ανταγωνιστικότητας των οικονομικών μπλοκ και των πολυεθνικών εταιρειών που εδράζονται σε αυτές. Αυτό επιτυγχάνεται με το πετσόκομμα σε μισθούς και κοινωνικές παροχές κ.α..

Με την ενσωμάτωση μιας αδύναμης περιφερειακής οικονομίας όπως η Ελληνική στις ανοιχτές και απελευθερωμένες αγορές των «4 ελευθεριών», (συνθήκη Μάαστριχτ, Λισαβόνας κ.λπ.), το αποτέλεσμα δεν είναι βέβαια οι πιο ανταγωνιστικές τιμές των ελληνικών προϊόντων. Αντιθέτως η αύξηση της εξάρτησης της ελληνικής οικονομίας από τα Μητροπολιτικά οικονομικά κέντρα της ΕΕ και της Παγκοσμιοποίησης που βασίζεται στα δάνεια  από τους υπερεθνικούς  θεσμούς, τη λεγόμενη ΤΡΟΪΚΑ, που ελέγχουν τη ροή χρήματος,. Η ενσωμάτωση της Ελλάδας στην ΕΕ/ΟΝΕ και γενικότερα την Παγκοσμιοποίηση έχει ως συνέπειες την κινεζοποίηση της εργασίας, τη βουλγαροποίηση των μισθών και το πλήρες ξεχαρβάλωμα του «κράτους πρόνοιας» (δηλ. τη καταστροφή του δημόσιου χαρακτήρα της υγείας, της παιδείας κ.λπ.), την εκποίηση των δημόσιων αγαθών όπως το ρεύμα, το νερό κ.λπ. και το ξεπούλημα του εθνικού πλούτου (λιμάνια, αεροδρόμια, ακτές κ.λπ.)..  Τα Μνημόνια απλά επικυρώνουν τα αποτελέσματα της ένταξής μας στις δυνάμεις της διεθνοποιημένης καπιταλιστικής οικονομίας. Τα «αποτελέσματα» που βιώνουμε ως λαός συμπυκνώνονται στην πρόταση:«Η Ελλάδα ως Προτεκτοράτο της Υπερεθνικής Ελίτ».

Είναι λοιπόν ξεκάθαρο, ότι πολιτικοί σχηματισμοί που δεν βάζουν ως πρωταρχικό αίτημα (που να συνοδεύεται από πρόγραμμα εξόδου και ανασυγκρότησης στα πλαίσια μιας οικονομικής αυτοδυναμίας), τη μονομερή έξοδο από την ΕΕ εδώ και τώρα χωρίς βέβαια να προϋποθέτουν την «αντικαπιταλιστική επανάσταση», αυτόματα μπαίνουν στο περιθώριο από την αυξανόμενη οργή της κοινωνίας κατά της ΕΕ και ουσιαστικά αρνούνται να υποστηρίξουν τα λαϊκά συμφέροντα. Το ίδιο ισχύει και για αποπροσανατολιστικές απατεωνίστικες τακτικές που βάζουν ως πρωταρχικό αίτημά τους την έξοδο από το ευρώ.. αλλά όχι από την ίδια την ΕΕ. Και εδώ κολλάει γάντι το λαϊκό ρητό: «το σκυλί γαβγίζει εκεί που το ταΐζουν».

ΕΝΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ

Η ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ,

Η Ε.Ε. ΚΑΙ ΤΑ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΔΕΞΙΑ ΥΠΟΣΤΗΛΩΜΑΤΑ ΤΟΥΣ

 

AΜΕΣΟΙ ΣΤΟΧΟΙ

ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ, ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΧΡΕΟΥΣ ΚΑΙ ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ ΤΩΝ ΛΗΣΤΕΥΘΕΝΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝ ΑΓΑΘΩΝ

[1] Άμεση μονομερής έξοδός μας από την ΕΕ (και όχι μόνο από την Ευρωζώνη), η οποία αποτελεί την αναγκαία συνθήκη για την ανάκτηση της απαραίτητης οικονομικής κυριαρχίας.

[2] Ακύρωση όλων των δανειακών συμβάσεων, Μνημονίων και σχετικών Νόμων που υπέγραψαν η μονοκομματική και η σημερινή διακομματική Χούντα με παράλληλη ολοκληρωτική στάση πληρωμών των τοκοχρεολυσίων (που σημαίνει μονομερή διαγραφή του χρέους), εφόσον πρωταρχικός στόχος σήμερα είναι να σταματήσουμε το ξεπούλημα του κοινωνικού μας πλούτου, με αφορμή το Χρέος (που δεν αναγνωρίζουμε, φυσικά, αφού δεν ρωτήθηκε ποτέ γι’ αυτό ο Λαός), στους ξένους τοκογλύφους, πράγμα που θα έκανε αδύνατη κάθε ιδέα οικονομικής αυτοδυναμίας στο ορατό μέλλον.

[3] Αναγκαστική απαλλοτρίωση χωρίς αποζημίωση κάθε κοινού αγαθού που έχει περιέλθει, μέσα από τη διαδικασία των ιδιωτικοποιήσεων, στην ιδιοκτησία των ξένων και ντόπιων ελίτ.

 [4] Επανεισαγωγή της δραχμής και μερική υποτίμησή της με παράλληλη μετατροπή των καταθέσεων σε δραχμές, και μέτρα ώστε να μην πληγούν τα λαϊκά εισοδήματα και οι μικροκαταθέτες (π.χ. επιδοτήσεις των λαϊκών στρωμάτων χρηματοδοτούμενες από τα έσοδα ενός σημαντικού φόρου στη μεγάλη περιουσία ― κινητή και ακίνητη ― καθώς και τα έσοδα από ένα βαρύ φόρο στα είδη πολυτελείας).

[5] Αυστηροί κοινωνικοί έλεγχοι στην κίνηση αγαθών, κεφαλαίων και υπηρεσιών (τελωνειακοί έλεγχοι, συναλλαγματικοί έλεγχοι, ποσοστώσεις κλ.π.) ώστε να θωρακιστεί η οικονομική αυτοδυναμία της χώρας.

[6] Επαναφορά μισθών και συντάξεων στα προ Μνημονίων επίπεδα με παράλληλη επαναπρόσληψη των απολυμένων στον δημόσιο τομέα, που θα αναδιοργανωθεί ορθολογικά, στο πλαίσιο της γενικότερης αναδιάρθρωσης της οικονομίας με βάση την αρχή της αυτοδυναμίας.

[7] Κοινωνικοποίηση των Τραπεζών και των στρατηγικών κλάδων παραγωγής, συμπεριλαμβανομένων όλων των κλάδων που καλύπτουν βασικές ανάγκες, στο πλαίσιο του προτεινόμενου παρακάτω μίγματος μορφών ιδιοκτησίας και μεθόδων κατανομής των οικονομικών πόρων.

[8] Γενική καταγραφή κινητής και ακίνητης περιουσίας, συμπεριλαμβανομένων των καταθέσεων στο εξωτερικό και επιβολή δραστικού «προοδευτικού» φόρου μεγάλης περιουσίας (φόρος δηλαδή ανάλογος με το μέγεθος της περιουσίας που μπορεί να φθάνει και στο 100% της περιουσίας για τις πολύ μεγάλες περιουσίες κ.λπ.), με στόχο τη δραστική ανακατανομή του εισοδήματος και του πλούτου.

[9] Δημιουργία ενός πραγματικά λαϊκού συστήματος Υγείας, Εκπαίδευσης και Κοινωνικών Υπηρεσιώνπου θα καλύπτει τις λαϊκές ανάγκες και θα ελέγχεται από τα λαϊκά στρώματα.

ΕΝΔΙΑΜΕΣΟΣ ΚΑΙ ΜΑΚΡΟΠΡΟΘΕΣΜΟΣ ΣΤΟΧΟΣ

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗΣ ΜΑΣ ΔΟΜΗΣ ΚΑΙ ΧΤΙΣΙΜΟ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΥ ΒΑΣΙΣΜΕΝΟΥ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

Μόλις βγούμε από την ΕΕ και παρθούν όλα τα αναγκαία μέτρα κατάργησης των «4 ελευθεριών» της Παγκοσμιοποίησης, στόχος της Κυβέρνησης Λαϊκής Ενότητας που θα εξοβελίσει τη σημερινή εγκληματική κοινοβουλευτική Χούντα που μας «κυβερνά» και τα υπερεθνικά αφεντικά της, είναι το χτίσιμο μιας Αυτοδύναμης Οικονομίας. Δηλαδή ο Ελληνικός λαός και οι Λαοί στην περιφέρεια και τον Νότο που μαστίζονται ιδιαίτερα από την κρίση και μοιράζονται παρόμοια επίπεδα Ανάπτυξης, να βασίζονται καταρχήν στις ΔΙΚΕΣ τους δυνάμεις και σπάνιους πόρους, ανθρώπινους και υλικούς, και μέσω διμερών ανταλλαγών πλεονασμάτων να καλύπτουν όλες τις υπόλοιπες βασικές και μη βασικές ανάγκες τους, έξω από τη διεθνοποιημένη Οικονομία!

Μόνο έτσι θα μπουν τα θεμέλια ενός νέου πραγματικού Διεθνισμού αλληλεγγύης των λαών, και όχι …μέσα στην Παγκοσμιοποίηση όπως εξαπατούν τον λαό εν ψυχρώ οι συστημικοί λακέδες και οι πολυπληθείς Αριστερο-Δεξιές ουρές τους. Μόνο έτσι θα ορθοποδήσει ο λαός μας, ώστε στη συνέχεια με αξιοπρέπεια και με πραγματικά δημοκρατικές διαδικασίες να αποφασίσει σε τι είδους σύστημα και σε τι κοινωνία θέλει να ζήσει, μακριά από τη σημερινή μαζική κτηνωδία της Παγκοσμιοποίησης και τις Χούντες των αδίστακτων ντόπιων εκτελεστών της υπερεθνικής ελίτ.

ΕΜΠΡΟΣ ΟΛΟΙ-ΟΛΕΣ

ΓΙΑ ΕΝΑ ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ (ΜΕ.Κ.Ε.Α.)

-        ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΤΩΡΑ

-        ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ

-        ΣΤΟΧΟΣ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΙΑ ΜΑΣ ΩΣ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΡΙΓΜΕΝΟΣ ΣΕ ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΕΣ ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΩΝ

Πρωτομαγιά 2013

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΛΑΪΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ - ΜΕ.Κ.Ε.Α.

email: mekea@mekea.org | ME.K.E.A. | web: www.mekea.org

Δίκτυο για την Περιεκτική Δημοκρατία

www.periektikidimokratia.org

Tweet

Αφιέρωμα: Η «Τρομοκρατία», η Βία και η Αντιβία στη Νέα Διεθνή Τάξη

24 Απριλίου 2013

Η ΣΟ του περιοδικού «ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ»

Με αφορμή τα τελευταία γεγονότα και την on line έκδοση του βιβλίου του Τάκη Φωτόπουλου,

“Ο Πόλεμος κατά της «Τρομοκρατίας»: Η γενικευμένη επίθεση των ελίτ” (Αθήνα: Γόρδιος, 2003)

(Διαθέσιμο σε PDF μορφή)

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

Η «Τρομοκρατία», η Βία και η Αντιβία στη Νέα Τάξη της Νεοφιλελεύθερης Παγκοσμιοποίησης και της Αντιπροσωπευτικής «Δημοκρατίας»

Κριτική ενδεικτικών θέσεων της «αντικαπιταλιστικής» και «ελευθεριακής» Αριστεράς

[1]. Εισαγωγή

[2]. Κριτική ενδεικτικών θέσεων της «αντικαπιταλιστικής» και «ελευθεριακής»  Αριστεράς για τη Βία και την Αντιβία.

(Α) Από τον χώρο της εκφυλισμένης «ελευθεριακής» Αριστεράς, άρθρο Γιώργου Οικονόμου

(Β) Από τον χώρο της εκφυλισμένης «Αντικαπιταλιστικής» Αριστεράς, άρθρο Άρη Χατζηστεφάνου,

(Γ) Η ένταση της Βίας στην Παγκοσμιοποίηση και την ΕΕ, αναπόφευκτη όσο και η κρίση

[3]. Απόσπασμα από το 1ο Κεφάλαιο του βιβλίου του Τάκη Φωτόπουλου με τις θέσεις της Περιεκτικής Δημοκρατίας για την Παγκοσμιοποίηση, την «Τρομοκρατία», τη Βία και την Αντιβία.

«Τρομοκρατία», συστημική βία και δημοκρατία

(3Α). Εισαγωγή

(3Β). Μορφές πολιτικής βίας

(3Γ). Ορισμός και τύποι «τρομοκρατίας»

(3Δ). Πολιτική βία, «τρομοκρατία» και δημοκρατία

(3Ε). Η βία των καταπιεστών και η βία των καταπιεσμένων

[3ΣΤ]. Η συστημική βία στη Νέα Διεθνή Τάξη

[3Ζ]. Η οικονομική διάσταση της συστημικής βίας

[3Η]. Η πολιτικοστρατιωτική διάσταση της συστημικής βίας

[3Θ]. Η ιδεολογική διάσταση της συστημικής βίας

Tweet

Η απάτη για την Ε.Ε. - Τάκης Φωτόπουλος (και κάποιες απαντήσεις σε σχόλιο του ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ-ΕΠΑΜ)

Δημοσιεύτηκε στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 31 Μαρτίου 2013

http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2013/2013_03_31.html

Η καταστροφή των  λαϊκών στρωμάτων στην Κύπρο που μόλις ξεκίνησε—ενώ η καταστροφή των αντίστοιχων στρωμάτων στην Ελλάδα εντείνεται—θα ήταν ανέφικτη, εάν δεν υπήρχε μια μαζική εξαπάτηση (εσκεμμένη ή μη) για τις πραγματικές αιτίες της και τον τρόπο εξόδου από αυτή. Και αυτό, γιατί και στις δύο περιπτώσεις, το δίλημμα που έβαλαν οι ξένες και ντόπιες ελίτ, το δέχτηκαν, ρητά ή σιωπηρά, όχι μόνο τα πολιτικά κόμματα που τις εκπροσωπούν («μνημονιακά»), αλλά και τα κόμματα και οργανώσεις που υποτίθεται εκπροσωπούν τα λαϊκά στρώματα («αντιμνημονιακά» κ.λπ.)—εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις που απορρίπτουν μεν αυτό το ψευτοδίλημμα αλλά υιοθετούν συγχρόνως πολιτικές λύσεις που καταδικάζουν τα στρώματα αυτά στην επ’ αόριστο αναμονή για τη  λαϊκή εξουσία. Κατά τη γνώμη μου, αυτή η μαζική εξαπάτηση είναι η βασική αιτία που δημιούργησε μια απίστευτη σύγχυση στα στρώματα αυτά, τα οποία δεν βλέπουν πια για ποιο πραγματοποιήσιμο στόχο να παλέψουν για να βγουν από την καταστροφική κρίση. Έτσι, ο καθημερινός αγώνας για την επιβίωση στον οποίο έχουν καταδικάσει τα λαϊκά στρώματα οι ελίτ σήμερα, σε συνδυασμό με τη σύγχυση, έχουν οδηγήσει σε μια πρωτόγνωρη παραίτηση μπροστά στην μαζική επίθεση που αντιμετωπίζουν, η οποία εντείνεται όσο ολοκληρώνεται  η διαδικασία της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

Το ψευτοδίλημμα που έβαζαν οι ελίτ  στα λαϊκά στρώματα, τόσο στην Ελλάδα πριν τρία χρόνια, όσο και στην Κύπρο σήμερα, είναι το εξής: άτακτη χρεοκοπία και οικονομική (αν όχι και εθνική) καταστροφή ή μια επώδυνη «λύση» που θα αποτρέψει την καταστροφή. Στην πραγματικότητα βέβαια τα λαϊκά στρώματα ήδη ζουν μια οικονομική καταστροφή, έστω και αν η χρεοκοπία τους δεν είναι «άτακτη» αλλά πολύ «τακτική», αφού ξέρουν εκ των προτέρων πότε και πώς θα χάσουν το μισό εισόδημα ή την σύνταξή τους, ή τη δουλειά και τη στέγη τους, ή κάθε πραγματική ιατρική περίθαλψη και εκπαίδευση, ενώ άλλοι διερωτώνται εάν αξίζει μια πανάθλια ζωή που τους καταστρέφει κάθε ελπίδα. Όσον αφορά τον κίνδυνο  εθνικής καταστροφής, φαίνεται κάποιοι ξέχασαν ότι Ελλάδα και Κύπρος ανήκαν στη Δύση τον καιρό του Αττίλα!

Και είναι ψευτοδίλημμα, γιατί βασίζεται σε μια μεγάλη απάτη: ότι δεν υπάρχει ζωή παρά μόνο μέσα στην ΕΕ και την Ευρωζώνη, ή γενικότερα μέσα στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Όμως, πριν μόλις 40 χρόνια, ο κάθε λαός είχε πολύ μεγαλύτερη δυνατότητα από σήμερα (όχι βέβαια πλήρη δυνατότητα που είναι αδύνατη μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα οικονομίας της αγοράς) να ελέγχει τι και πώς και για ποιον παράγει και αν θα έχει κοινωνικές υπηρεσίες που καλύπτουν βασικές ανάγκες για όλους, και όχι μόνο για τους προνομιούχους. Σήμερα, είναι η παγκόσμια αγορά που δίνει απαντήσεις σε αυτά τα κρίσιμα ερωτήματα για τη ζωή μας: δηλαδή, βασικά, μερικές εκατοντάδες πολυεθνικές επιχειρήσεις που ελέγχουν το παγκόσμιο εμπόριο, τις επενδύσεις και την παραγωγή, έχουν επιβάλλει το άνοιγμα και την απελευθέρωση των αγορών εμπορευμάτων και κεφαλαίου (με αποτέλεσμα τις χρηματοπιστωτικές κρίσεις) και την Κινεζοποίηση της εργασίας (που την βαφτίζουν «ελαστικοποίηση»). Όμως, ούτε η Ελληνική ούτε η Κυπριακή οικονομία ήταν έτσι παρασιτικές, όπως σήμερα, πριν την ενσωμάτωση τους στην παγκοσμιοποιημένη αγορά και την ΕΕ.

Αυτό σημαίνει ότι εάν ένας λαός δεν έχει τη δύναμη να αποκοπεί από τη ραγδαία παγκοσμοποιούμενη αγορά, ξεπερνώντας τις ελίτ του που βολεύονται μέσα σε αυτήν, και να στηριχτεί στις δικές του και μόνο δυνάμεις για να δώσει τις βασικές απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα, τότε θα χάσει τελικά κάθε οικονομική και εθνική κυριαρχία. Και αυτό, γιατί εκτός από τα μητροπολιτικά κέντρα που είναι τα μόνα που βρίσκονται σε σχέσεις πραγματικής αλληλεξάρτησης μεταξύ τους, εφόσον εκεί εδράζονται οι μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις, οι υπόλοιπες χώρες και λαοί έχουν καταδικαστεί στη θέση των τυπικών ή άτυπων προτεκτοράτων.[1] Ο Ισραηλινός πρόεδρος Πέρες περιέγραψε γραφικότατα πριν λίγες εβδομάδες, καταχειροκροτούμενος από το Ευρω-κοινοβούλιο, πώς θα λειτουργεί η παγκοσμιοποιημένη οικονομία που θα διαχειρίζεται μια παγκόσμια διακυβέρνηση (δηλ. η υπερεθνική ελίτ). Την ίδια στιγμή βέβαια κάποιοι παλαιολιθικοί «Μαρξιστές», οι οποίοι προφανώς ζουν κάπου στις αρχές του περασμένου αιώνα, μιλούν ακόμη για «ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις», μην έχοντας πάρει είδηση ότι σήμερα η βασική σύγκρουση είναι μεταξύ θυτών και θυμάτων της παγκοσμιοποίησης, σε Βορρά και Νότο!

Τέλος υπάρχουν και αυτοί στην «Αριστερά» που όχι μόνο δεν αναγνωρίζουν το ψευτοδίλημμα, αλλά και εξαπατούν συνειδητά ότι είναι δυνατή μια «άλλη» πολιτική που θα μπορούσαν να επιβάλουν στην «κακή» Μέρκελ οι σοσιαλιστές μαζί με τους λαούς του Νότου. Προφανώς, «δεν είδαν» ότι στη καταστροφή της Κύπρου συνέβαλαν αποφασιστικά οι σοσιαλιστές, Οικολόγοι κ.λπ. του Βορρά, σε αγαστή σύμπνοια με τους εκπρόσωπους του Νότου! Τέλος, όσον αφορά στην αποπροσανατολιστική θέση τμήματος της Αριστεράς (ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΕΠΑΜ, ΕΛΕ, Αλαβάνος, Λαπαβίτσας, Βατικιώτης κ.α.) για έξοδο μόνο από το Ευρώ αλλά όχι και από την ΕΕ,  αντικειμενικά, δεν είναι παρά άλλη μια απόπειρα εξαπάτησης των λαϊκών στρωμάτων, αφού το άνοιγμα και η απελευθέρωση των αγορών επιβλήθηκαν από την ίδια την ΕΕ. Η έξοδος επομένως από το Ευρώ, χωρίς παράλληλη μονομερή έξοδο από την ΕΕ, θα ήταν καταστροφική τόσο βραχυπρόθεσμα, αφού δεν θα επέτρεπε τις απαιτούμενες αλλαγές για ριζική οικονομική αναδιάρθρωση, όσο και μακροπρόθεσμα αφού θα απέκλειε την οικονομική αυτοδυναμία—δηλαδή την προϋπόθεση απεξάρτησης από τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. 

(Από σήμερα, 31/3/2013 και κάθε Κυριακή, ο Τ. Φωτόπουλος θα αρθρογραφεί στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία)

http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/

---

[1] Βλ. Η Ελλάδα ως προτεκτοράτο της Υπερεθνικής Ελίτ (Γόρδιος , 2010)

Ακολουθεί σχόλιο του ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ-ΕΠΑΜ στο άνω κείμενο του Τ.Φ. και απαντήσεις μου υπό μορφή σχολίων:

Σχόλιο «ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑΣ-ΕΠΑΜ»: Ο κ. Φωτόπουλος δεν θα πρέπει να κατατάσσει μετωπικές πολιτικές οργανώσεις που απευθύνονται στο σύνολο του Ελληνικού Λαού και στα γνήσια πατριωτικά και δημοκρατικά του αισθήματα, σε οποιαδήποτε θέση του «πολιτικού τόξου», χαρακτηρίζοντας το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο (ΕΠΑΜ), ως «Αριστερά». Επίσης, δεν θα πρέπει να παραχαράσσει την με απόλυτη σαφήνεια διατυπωμένη θέση του Μετώπου, τόσο αναφορικά με το ευρώ, όσο και με την Ε.Ε.. Ας ρίξει μια πιο προσεκτική ματιά στα κείμενά μας. 

Tweet

Η "Ανάπτυξη" του Ελληνικού Καπιταλισμού και ο "Ιμπεριαλισμός" της Ελλάδας - Ένας χρήσιμος διάλογος

http://inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grbooks_gordios_EE_2010/grbooks_gordios_EE_2010.htm Η μεταπολεμική μετατροπή της Ελλάδας σε οικονομικό και πολιτικό προτεκτοράτο έφτασε στο απόγειο της με το άνοιγμα και την απελευθέρωση των αγορών ιδίως με την ένταξη στην ΕΟΚ/ΕΕ και στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση...

Με αφορμή μια ανάρτηση του Μαρξιστικού ιστολογίου ΠΡΑΞΙΣ και ιδίως το πρώτο σχόλιο -με καίρια ερωτήματα- του "Αντάρτη" κάτω από την ανάρτηση, ξεκίνησε ένας ενδιαφέρων διάλογος στον οποίο συμμετείχε και ο υποφαινόμενος, για τον υποτιθέμενο "αναπτυγμένο" Ελληνικό Καπιταλισμό και την "Ιμπεριαλιστική" Ελλάδα, που υιοθετούν τόσο οι ΠΡΑΞΙΣ όσο και (ακόμη περισσότερο αν κρίνει κανείς τη συνεχή προσπάθεια τους να δείξουν ότι είναι ιμπεριαλιστικός ο ελληνικός καπιταλισμός επειδή... κάνει επενδύσεις στη Βουλγαρία και σε άλλες χώρες, ή επειδή συμμετέχει ως καρπαζοεισπράκτορας στο ΝΑΤΟ, όπως κάνουν δεκάδες χώρες της περιφέρειας!) ιστολόγια όπως το Lenin Reloaded...

http://inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grbooksexartimeni/grbooksexartimeni.htm
Ήδη από τα τέλη του 1970 ο Τάκης Φωτόπουλος είχε δημοσιεύσει μελέτες για τη δομική εξάρτηση της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας αλλά και την πολιτική εξάρτηση της ελληνικής οικονομικής και πολιτικής ελίτ, μέσα από μια διαδικασία εξαρτημένης ανάπτυξης όταν γίνεται από ροές από "εξωτερική" αγορά και τεχνολογία.

Και βέβαια το ίδιο κάνει συστηματικά τελευταία και το ΚΚΕ, το οποίο, έχοντας απορρίψει τη σαφή πρόταση της ΠΔ, έχει θέσει το θέμα "Ιμπεριαλιστική Ελλάδα" και "ανισότιμη αλληλεξάρτηση" ως προμετωπίδα των Θέσεων για το ερχόμενο συνέδριο του. Βολικό καθώς ταιριάζει πολύ στην "πάλη για λαϊκή εξουσία" (δηλαδή τη σοσιαλιστική επανάσταση!) που πρέπει κατά το ΚΚΕ (και τον Λένιν, σε Συνθήκες προ 100 ετών!), να γίνει ταυτόχρονα με την έξοδο από την ΕΕ, σε αντίθεση με την πρόταση του Μετώπου ΜΕΚΕΑ της ΠΔ, που διαχωρίζει την απεξάρτηση από την Καπιταλιστική Παγκοσμιοποίηση/ΕΕ και από τη σημερινή Οικονομική Κατοχή, ως άμεσο μεταβατικό στόχο, από τη συστημική αλλαγή που θα πρέπει να γίνει στο επόμενο βήμα, αφού ο λαός θα έχει ορθοποδήσει από τη σημερινή καταστροφή...

Ο διάλογος είναι ενδιαφέρων τόσο για την παρανόηση της φύσης της κομπραδόρικης και εξαρτημένης, μέσα στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, από την υπερεθνική ελίτ, ελληνικής αστικής τάξης, όσο και για τον εν πολλοίς "αντικειμενικά" σεχταριστικό και ελιτίστικο χαρακτήρα της σημερινής ελληνικής (και όχι μόνο) Μαρξιστικής διανόησης, που παρά την έφεση της σε συνεχείς θεωρητικολογίες, διανοουμενισμούς και δημοσιεύσεις (που εντείνουν τον ελιτίστικο και ακαδημαϊκίστικο χαρακτήρα των Μαρξιστών), δεν έχει εδώ και 10-15 χρόνια ούτε καν τολμήσει να προσεγγίσει θεωρητικά σημαντικά Μαρξιστικά παραδείγματα από το εξωτερικό, που παρά τις αδυναμίες τους ειδικά στα συμπεράσματα τους, έχουν ανασυνθέσει τον Μαρξισμό με την εποχή της Καπιταλιστικής Παγκοσμιοποίησης και της παντοδυναμίας των Πολυεθνικών επιχειρήσεων, ξεπερνώντας τους "Ιμπεριαλισμούς" (που βασίζονταν σε ισχυρά έθνη-κράτη και όχι στην υπερεθνική ελίτ όπως σήμερα!) και εισάγοντας έννοιες όπως η Υπερεθνική Καπιταλιστική Τάξη (σημαντικότερη συμβολή αυτή του Λέσλι Σκλαιρ αλλά και -εν μέρει- οι μελέτες των Ρόμπινσον-Χάρις κ.α.).

Tweet

Η ΕΕ αιτία της καταστροφής Ελλάδας και Κύπρου - Τάκης Φωτόπουλος

Δημοσιεύεται στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (Κυκλοφορεί εκτάκτως 23 Μαρτίου 2013)

http://www.periektikidimokratia.org/fotopoulos/grE/03_23/kypros-ellada-ee

Η ολοκληρούμενη καταστροφή των λαϊκών στρωμάτων στην Ελλάδα και η επαπειλούμενη αντίστοιχη καταστροφή στη Κύπρο που, παρά την αρχική ελπιδοφόρα  αντίσταση στις αποφάσεις των ελίτ κάθε άλλο παρά αποφεύχθηκε, δεν οφείλεται στις συνήθως αναφερόμενες αιτίες. Αρχικά, η αιτία είναι κοινή για την Ελλάδα και την Κύπρο παρά τις αποπροσανατολιστικές  «εξηγήσεις»:  η πλήρης ενσωμάτωση τόσο της Ελληνικής όσο και της Κυπριακής οικονομίας στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση μέσω της ένταξής τους στην ΕΕ. Αυτό σήμαινε την πλήρη μετατροπή της Ελλάδας (και την απειλούμενη της Κύπρου) σε προτεκτοράτο οικονομικό και πολιτικό της υπερεθνικής ελίτ.[1] Η αφορμή ήταν η άτυπη Χρεοκοπία που ήταν όμως απλά η συνέπεια της καταστροφής της παραγωγικής δομής της, σαν αποτέλεσμα του ανοίγματος και απελευθέρωσης των αγορών της που επέβαλε η ένταξή μας στην ΕΕ.
Αντίθετα, δηλαδή, με τις απατηλές υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, μέσα στην ΕΕ και την ΟΝΕ, δεν υπάρχει καμιά δυνατότητα για ένα κράτος-μέλος να μην εφαρμόσει τις πολιτικές που επιβάλλει η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, όπως έδειξε και η ιστορική εμπειρία (Μιτεράν, Λαφοντέν, Ολάντ κ.λπ.). Και είναι εξίσου παραπλανητική η θέση ότι άμα πάρει την εξουσία στην ΕΕ η Ευρω-αριστερά τότε θα μπορούσαν να καταργηθούν τα μνημόνια, οι πολιτικές λιτότητας κ.λπ. Η θέση αυτή στηρίζεται στον μύθο ότι ο νεοφιλελευθερισμός είναι κάποια κακή ιδεολογία ή δόγμα των «κακών» Θάτσερ, Μέρκελ, Μπλερ, κ.λπ.. Όμως, η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση είναι συστημικό φαινόμενο που συνεπάγεται  ότι η οικονομική ανάπτυξη της ΕΕ στηρίζεται στην διεθνή αγορά και τις πολυεθνικές που την διαχειρίζονται. Μόνο, λοιπόν, αν οι κυβερνήσεις της ΕΕ καταλαμβάνονταν από την Ευρω-αριστερά και υποχρέωναν τις πολυεθνικές να δρουν μόνο στον χώρο της ΕΕ, και επέβαλλαν αυστηρούς ελέγχους στην κίνηση κεφαλαίου και εμπορευμάτων από τα άλλα μπλοκ (Απω-ανατολικό, Αμερικανικό) θα μπορούσε η Ευρωπαϊκή οικονομία να αδιαφορεί για την ανταγωνιστικότητά της και να ζει στο νιρβάνα της Ευρω-αριστεράς. Να γιατί είναι απάτη η θέση της Ευρω-αριστεράς.

Μπορεί όμως μια χώρα μικρή σαν την Ελλάδα ή την Κύπρο να μην εφαρμόσει τις πολιτικές της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης σήμερα; Ναι, αλλά μόνο αν αποκοπεί από την διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς και επιδιώξει την οικονομική αυτοδυναμία της. Αυτό σημαίνει την άμεση μονομερή έξοδο από την ΕΕ και όχι απλά από την Ευρωζώνη, όπως υποστηρίζει άλλη αποπροσανατολιστική «εξήγηση» από «αριστερά» παρακλάδια του ΣΥΡΙΖΑ (υποστηρικτές Debtocracy/Catastroika, Λογιστικού Ελέγχου κ.λπ.). Το Χρέος όμως είναι απλά η συνέπεια της ένταξης χωρών με τεράστιες διαφορές στην ανταγωνιστικότητα σε μια οικονομική ένωση όπως η ΕΕ. Έξοδος, επομένως, μόνο από την ΟΝΕ και όχι από την ΕΕ θα ήταν εξίσου καταστροφική, εφόσον πολλές από τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που ήδη εισάχθηκαν από τα Μνημόνια (ελαστικές αγορές εργασίας, απελευθέρωση «κλειστών» επαγγελμάτων, ιδιωτικοποιήσεις, ουσιαστικό ξήλωμα του κοινωνικού κράτους κ.λπ.)  θα εξακολουθούν να επιβάλλονται από τις συνθήκες της ΕΕ.

Ο λαός της  Ισλανδίας είχε επίσης παρασυρθεί από τις ελίτ του να κάνει «ανάπτυξη» με βάση τις αρχές της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, και ένα τεράστιο Τραπεζικό τομέα. Με την Χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 έσκασε η φούσκα και οι ελίτ της, εφαρμόζοντας τις εντολές του ΔΝΤ κ.λπ. προσπάθησαν να επιβάλλουν τις ληστρικές πολιτικές που καταστρέφουν σήμερα την Ελλάδα. Σε ένα είδος όμως «λαϊκού μετώπου από τα κάτω», τα λαϊκά στρώματα ανέτρεψαν τις ελίτ αυτές (κάποιοι «Γιωργάκηδες» καθίσαν και στο σκαμνί!), εισήγαγαν αυστηρούς ελέγχους στη κίνηση κεφαλαίου, εθνικοποίησαν τις παραγωγικές τους πηγές και το Τραπεζικό σύστημα, και έτσι σήμερα έχουν διατηρήσει το κοινωνικό τους κράτος, χωρίς την δική μας οικονομική καταστροφή, που τα δώσαμε όλα για να «χαιρόμαστε» την ένταξή μας στην ΕΕ ...

Κάτι ανάλογο θα μπορούσε να επιτύχει ένα λαϊκό μέτωπο για τη κοινωνική και εθνική απελευθέρωση στην Ελλάδα[2], αλλά και στην Κύπρο, χωρίς να περιμένουμε σε τρία τέρμινα να πάρουμε τη λαϊκή εξουσία. Έτσι θα σταματούσαμε τη καταστροφή ΤΩΡΑ!

---

[1] Η Ελλάδα ως Προτεκτοράτο της Υπερεθνικής Ελίτ (Γόρδιος, 2010).

[2] Έκκληση για  ένα Μέτωπο Κοινωνικής & Εθνικής Απελευθέρωσης (περιοδικό Περιεκτική Δημοκρατία (Χειμώνας-Άνοιξη 2012).

Δείτε επίσης: 

Κούρεμα των καταθέσεων στην Κύπρο: Ο ΚΟΥΡΕΑΣ ΘΕΛΕΙ ΚΡΕΜΑΣΜΑ

ΕΚΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΕΝΑ ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ

Η Ελλάδα ως προτεκτοράτο της υπερεθνικής ελίτ: Η ανάγκη για άμεση έξοδο από την ΕΕ και για μια αυτοδύναμη Οικονομία (Γόρδιος 10)

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΛΟΓΙΣΤΙΚΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ - ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Η ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΑΡΙΑ ΛΑΪΚΗ ΗΤΤΑ ΠΟΥ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΑ ΘΑ ΣΥΜΒΕΙ ΑΝ ΔΕΝ ΚΑΤΕΒΕΙ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΜΕ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΕΝΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ, ΤΟ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΔΑΝΕΙΑΚΗΣ ΣΥΝΘΗΚΗΣ

Tweet