Ο Τσόμσκι – προσκύνημα της εκφυλισμένης «Αριστεράς» ξαναχτυπάει, πιο θρασύς από ποτέ: «Η Μεγαλόψυχη ΕΕ που κάνει "κακές πολιτικές"» !

Αναδημοσιεύω από το μπλογκ της ομάδας Αθήνας για την Περιεκτική Δημοκρατία:

http://periektikidimokratia.org/athina/2012/10/%ce%bf-%cf%84%cf%83%cf%8c%ce%bc%cf%83%ce%ba%ce%b9-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%ce%ba%cf%8d%ce%bd%ce%b7%ce%bc%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b5%ce%ba%cf%86%cf%85%ce%bb%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b7/

Ο σύγχρονος και διαχρονικός ρόλος στηρίγματος της Νεοφιλελεύθερης Παγκοσμιοποίησης και της υπερεθνικής ελίτ από τον «μεγάλο διανοητή».

 

Ακολουθεί κριτική μας σε νέα συνέντευξη του Τσόμσκι, την οποία αναμενόμενα έσπευσε να υιοθετήσει η εκφυλισμένη «Αριστερά» όπως το («δημοσιογραφικό» κατά τ’ άλλα) χωνευτήρι- πόρταλ ρεφορμιστικών απόψεων για την «ένωση» της Αριστεράς αυτής, Press Project, που ας μη ξεχνάμε ήταν και το κύριο διαφημιστικό πόρταλ της –επίσημα επιχορηγούμενης και από την ΕΕ– ΕΛΕ ("Μαζί με την ΕΕ πολεμούμε τα βασανιστήρια" έλεγε το ανεκδιήγητο διαφημιστικό που συνόδευε το Debtocracy του  δημοσιογράφου – διαφημιστή της ΕΛΕ, Άρη Χατζηστεφάνου):

Η συνέντευξη του "μεγάλου διανοητή" μιλάει αρχικά από μόνη της. Η μεγαλόψυχη ΕΕ απλά έπεσε θύμα της ίδιας της μεγαλοψυχίας της, με τις "κακές της πολιτικές" (που προφανώς πήραν κάποιοι μοχθηροί ή «ανόητοι» εγκέφαλοι), οι οποίες απλά δεν «ταιριάζουν» στην περιφέρεια όπως στην Ελλάδα. Το ανέκδοτο είναι ότι στην ίδια συνέντευξη ο Τσόμσκι αποποιείται τον χαρακτηρισμό του συνωμοσιολόγου, ενώ οι ίδιες οι θέσεις του αυτές είναι η πεμπτουσία της συνωμοσιολογίας, και μάλιστα μιας συνωμοσιολογίας από εντελώς -συστημική και φιλο-ΕΕ σκοπιά.

Έτσι, για τον «αναρχικό» (όπως αυτοδιαφημίζεται) Τσόμσκι, ο νεοφιλελευθερισμός  είναι απλά απόρροια των πολιτικών της «κακιάς» Θάτσερ και του «κακού» Ρήγκαν, πράγμα που σημαίνει ότι αν αύριο έλθουν κάποιοι «προοδευτικοί» πολιτικοί θα τον ανατρέψουν, και όχι συστημικό φαινόμενο, όπως έδειξε άλλωστε και το γεγονός ότι καμιά σοσιαλιστική ή σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση μέχρι τώρα δεν μπόρεσε να τις ανατρέψει, και όποιος το αποπειράθηκε έφαγε τα μούτρα του (Μιτεράν, Λαφοντέν κ.α.), ακριβώς γιατί βέβαια ο νεοφιλελευθερισμός ειναι συστημικό φαινόμενο αλληλένδετο με την καπιταλιστική παγκομσιοποίηση. Η συνέπεια είναι ότι μόνο αν ένας Λαός αποκοπεί από την καπιταλιστική διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς (και επομένως απο τη «μεγαλόψυχη» ΕΕ), μέσα απο πολιτικές οικονομικής αυτοδυναμίας, όπως προτείνει η ΠΔ, μπορει να ανατρέψει τον νεοφιλελευθερισμό, και όχι όπως μας συστήνει ο μέγας «αναρχικός» Τσόμσκι ψηφίζοντας τον Ομπάμα ή τον Κλίντον και αντίστοιχα στην Ελλάδα τον…Τσίπρα.

Για την ακρίβεια, στην κατάπτυστη συνέντευξη του ο Τσόμσκι υιοθετεί πλήρως τη συστημική ανάλυση για την κρίση, ότι φταίει η διαφθορά, ο κακός σχεδιασμός της Ευρωζώνης κτλ., ενώ βέβαια όπως έχει δείξει η αντισυστημική και αντι-παγκοσμιοποιητική ανάλυση, οι ανισότητες κέντρου-περιφέρειας σε μια ενιαία Αγορά μέσα στην παγκοσμιοποίηση είναι αναπόφευκτες και αυτά απλά συνεπικουρούν το δομικό αίτιο.

«Λογικό συμπέρασμα» για τον ίδιο και τους πρόθυμους ακόλουθους του Τσόμσκι είναι ότι για την κρίση ευθύνονται οι κακοί σχεδιασμοί των ελίτ μιας «μεγαλόψυχης» κατά τ’ άλλα ΕΕ (όπως τη χαρακτηρίζει ξεδιάντροπα ο μέγας αναλυτής), η διαφθορά, και άλλες συνέπειες της παγκοσμιοποίησης, και όχι η ίδια η καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση και ο φορέας της στην Ευρώπη που είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση!

Αναφέρει επίσης το ρεπορτάζ:

«Όσο για το τι μέλλει γενέσθαι; Ο Τσόμσκι πιστεύει ότι για να βγει η Ελλάδα από την κρίση πρέπει να δοθούν ευρωπαϊκοί πόροι που θα «πυροδοτήσουν» αναπτυξιακές δομές. Να υπάρξει ανάπτυξη, να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας.»

Δηλαδή ο Τσόμσκι υιοθετεί τις ίδιες θέσεις που υποστηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ, αν όχι και ο Σαμαράς!

Με άλλα λόγια ο «αναρχικός» Τσόμκι μάς λέει «ζήτω η παγκοσμιοποίηση», «Ζήτω η ΕΕ», αρκεί να πάψουν να εφαρμόζουν κακές πολιτικές και να κάνουν ανάπτυξη. Βέβαια αν αυτό θα σήμαινε στην Ελλάδα Κινέζικη ανάπτυξη δεν απασχολεί τον μεγάλο διανοητή της «Αριστεράς» και των προσκυνητών του, όπως άλλωστε δεν απασχολεί και τον Σαμαρά ή τον ΣΥΡΙΖΑ όπως έκανε φανερό το άρθρο του ‘σκιώδη’ Υπ. Οικονομικών του, του Σταθάκη, στο Βήμα της Κυριακής, ο οποίος περιμένει την ανάπτυξη απο τις ξένες βασικά επενδύσεις και τις ντόπιες ιδιωτικές!

 ΤΟ «ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ» ΤΣΟΜΣΚΙ

Περί του Τσόμσκι λοιπόν ο λόγος. Τι εστί Τσόμσκι; Είναι απλά κάποιος μεγάλος πολιτικός στοχαστής που άρχισε μόνο τελευταία να "κουρκουτεύει" και να συνωμοσιολογεί όπως πιστεύουν αφελώς κάποιοι; 

Ή είναι ένας από τους μπόλικους και δοξασμένους (από τα «εναλλακτικά» ΜΜΕ του συστήματος (Γκάρντιαν, Μοντ, Λιμπερασιόν κλπ) βολεμένους "διανοητές" της διεθνούς εκφυλισμένης "Αριστεράς",  που συστηματικά περιοδεύει χρόνια τώρα – πολλές φορές με το αζημίωτο- ως ποπ-σταρ της εκφυλισμένης διανόησης στα Πανεπιστήμια, με την άπλετη προβολή όλων των μέσων της Αριστεράς αυτής στο εξωτερικό και εδώ, με αποτέλεσμα να «κρέμονται από τα χείλη του» εκατομμύρια ανθρώπων, παρά τις απόλυτα συστημικές  θέσεις του, που τις συγκαλύπτει με «αριστερή» φρασεολογία,;

Και αυτό γιατί ο Τσόμσκι, όπως θα σταχυολογήσουμε, έχει στηρίξει σε όλες τις κρίσιμες στιγμές της Κοινωνικής Πάλης τα τελευταία 10-15 χρόνια τη Νέα Διεθνή Τάξη όπως εκφράζεται με τη Νεοφιλελεύθερη Παγκοσμιοποίηση και την Αντιπροσωπευτική «Δημοκρατία» και άμεσα ή έμμεσα τους εγκληματικους πολεμους που εξαπελυσε η υπερεθνική ελίτ την τελευταια 20ετια (Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη και επίκεινται Συρία, Λίβανος) .

Ας ρίξουμε λοιπόν μια ματιά στις πρόσφατες αλλά και διαχρονικές θέσεις του Τσόμσκι σε κομβικά ζητήματα που έκριναν και κρίνουν τον αγώνα και το μέλλον των λαών απέναντι στη λαίλαπα της Νεοφιλελεύθερης Παγκοσμιοποίησης και έτσι κρίνουν και τη δυνατότητα αυτό-καθορισμού και απελευθέρωσης των λαών στο μέλλον.

Ο ΤΣΟΜΣΚΙ ΚΑΙ Η «ΑΡΑΒΙΚΗ ΑΝΟΙΞΗ»

Για τις "Αραβικές Εξεγέρσεις" και την κτηνώδη εκστρατεία που λαμβάνει σήμερα χώρα για ενσωμάτωση όλης της Μέσης Ανατολής στο διεθνοποιημένο σύστημα και την Υπερεθνική ελίτ που διαχειρίζεται την Παγκοσμιοποίηση, με τη συμμετοχή των πιο αντιδραστικών ντόπιων και εισαγόμενων Ισλαμο-φασιστικών ομάδων, της Αλ Κάιντα κ.α.) η στάση του Τσόμσκι είναι η χειρότερη και όπως θα δούμε λειτουργεί με τον πιο ύπουλο τρόπο αντικειμενικά ως φερέφωνο της υπερεθνικής ελίτ. Αντιγράφουμε από το άρθρο του Τάκη Φωτόπουλου για την "Ψευδο-Επανάσταση στη Λιβύη" και τον "ρόλο της Εκφυλισμένης Αριστεράς":

[…]

Ο Τσόμσκι, σχεδόν αμέσως μετά την «εξέγερση» στη Βεγγάζη, υιοθέτησε όλη την προπαγάνδα που προωθήθηκε από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης και το Al Jazeera για το "λουτρό αίματος" που δήθεν έκανε ο στρατός του Καντάφι μέσω της υποτιθέμενης επίθεσης του κατά ειρηνικών διαδηλωτών, χωρίς καν να περιμένει για οποιαδήποτε ανεξάρτητη επιβεβαίωση αυτής της αξίωσης –που αργότερα αποδείχθηκε ότι ήταν ένας μύθος τέλεια κατασκευασμένος από την υπερεθνική και τη σιωνιστική ελίτ και το πελατειακό Αραβικό καθεστώς του Εμίρη του Κατάρ. Το τελευταίο, ιδιαίτερα, έθεσε το Al Jazeera (τον Αραβικό και Αγγλικό τηλεοπτικό σταθμό τον οποίο χρηματοδοτεί και ελέγχει το Κατάρ) σε πλήρη ετοιμότητα αμέσως μετά το ξεκίνημα της  «εξέγερσης» στη Βεγγάζη, έτσι ώστε να παρέχει ζωντανά, 24-ωρη καθημερινές αναφορές από τη Βεγγάζη για την "Επανάσταση της Λιβύης", με ζωντανές αναφορές των φρικαλεοτήτων του λιβυκού καθεστώτος, όπως των βομβαρδισμών των διαδηλωτών «από αέρος» (ένα κραυγαλέο ψέμα, όπως είδαμε παραπάνω) όπως ακόμη και το Αμερικάνικο Πεντάγωνο παραδέχτηκε, οι οποίοι προκάλεσαν τον θάνατο εκατοντάδων (ή, όπως μερικοί από τους πιο ζηλωτές δημοσιογράφους ισχυρίστηκαν, «χιλιάδων») –ένα ακόμα Γκεμπελικό ψέμα!

 Έτσι, λίγες μόλις ημέρες μετά τις πρώτες "διαδηλώσεις" στη Βεγγάζη, οι οποίες οδήγησαν αμέσως τα μέλη της υπερεθνικής ελίτ, όπως ο Σαρκοζί και ο Κάμερον να δημιουργήσουν πανικό καλώντας τους πολίτες τους να εγκαταλείψουν τη Λιβύη αμέσως και, στην πραγματικότητα, καλώντας τους να φύγουν αμέσως από τη Λιβύη (κάτι που ποτέ δεν έκαναν κατά τη διάρκεια οποιασδήποτε άλλης αραβικής εξέγερσης), και οι οποίες ακολουθήθηκαν από τον άμεσο βομβαρδισμό της χώρας από το ΝΑΤΟ, ο Τσόμσκι δήλωνε σε συνέντευξή του: [1]

Νομίζω ότι μπορούν να γίνουν περισσότερα, αυτό που συμβαίνει είναι ήδη αρκετά φοβερό και θα μπορούσε να οδηγήσει σε πολύ μεγάλο λουτρό αίματος. Οι πληροφορίες είναι πολύ αραιές, αλλά τουλάχιστον η ανατολική επαρχία φαίνεται να είναι ουσιαστικά υπό τον έλεγχο της λαϊκής εξέγερσης. Η Τρίπολη μοιάζει πολύ επικίνδυνη. Νομίζω ότι μπορούν να καταβληθούν προσπάθειες για την παροχή βοήθειας και προστασίας στα τμήματα του πληθυσμού που έχουν καταφέρει να απελευθερώσουν περιοχές της Λιβύης. Ωστόσο, κανείς δεν θέλει μια δυτική παρέμβαση. Αυτό θα ήταν μάλλον όχι μόνο λάθος αλλά και καταστροφικό. Όμως ενέργειες θα μπορούσαν να ληφθούν μέσω του ΟΗΕ κατά πάσα πιθανότητα …

Με άλλα λόγια, όχι μόνο ο Τσόμσκι υιοθέτησε -χωρίς κανένα δισταγμό- όλη τη δυτική προπαγάνδα για ένα τυραννικό καθεστώς που δημιουργεί λουτρό αίματος, αλλά και ο ίδιος αναφέρθηκε σε μια πραγματική «λαϊκή εξέγερση» (προφανώς όπως αυτές της Τυνησίας και της Αιγύπτου, αν και παρέλειψε τη ζωτική «λεπτομέρεια» ότι η εξέγερση στη Λιβύη ήταν ένοπλη!) και στην πραγματικότητα σε μια «απελευθερωτική» εξέγερση (υποθέτοντας έτσι πως οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, οι άνθρωποι της Λιβύης την υποστήριξαν –ένα κραυγαλέο ψέμα, όπως έδειξαν τα γεγονότα που ακολούθησαν)!

Στην περίπτωση που κάποιος θα σκεφτόταν ότι τα παραπάνω ήταν απλά ένα σφάλμα στη θέρμη της στιγμής, ο Τσόμσκι, σε άλλη συνέντευξη που έδωσε στον Μ. Albert και Σ. Σάλομ και η οποία δημοσιεύθηκε στο Znet, περισσότερο από ένα μήνα αργότερα και αφού η δυτική εγκληματική επίθεση είχε αρχίσει, επεκτάθηκε πολύ περισσότερο στο ίδιο θέμα, υποστηρίζοντας χωρίς αιδώ τους ψευδο-επαναστάτες της Βεγγάζης και ως εκ τούτου, έμμεσα, την ίδια την εγκληματική εκστρατεία του ΝΑΤΟ , ενώ την ίδια στιγμή, υποκριτικά, την επέκρινε! [2]

Όταν μια μη-βίαιη εξέγερση ξεκίνησε, ο Καντάφι τη συνέθλιψε βίαια, και μια επανάσταση ξέσπασε η οποία απελευθέρωσε τη Βεγγάζη, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Λιβύης, και η οποία φαινόταν έτοιμη να προχωρήσει στο οχυρό του Καντάφι στη δυτική Λιβύη. Οι δυνάμεις του, όμως, ανέτρεψαν την πορεία της σύγκρουσης και ήταν στις πύλες της Βεγγάζης. Μια σφαγή στη Βεγγάζη ήταν πολύ πιθανή, και όπως τόνισε ο σύμβουλος του Ομπάμα στη Μέση Ανατολή Ντένις Ρος, «ο καθένας θα μπορούσε να μας κατηγορήσει γι 'αυτή.» Αυτό θα ήταν απαράδεκτο, όπως θα ήταν μια στρατιωτική νίκη του Καντάφι που θα ενίσχυε τη δύναμη και την ανεξαρτησία του (…) Αυτό που επιδιώκει η Ουάσιγκτον είναι αυτό που ανακοίνωσε ο Μπους: Ελεγχόμενους, ή τουλάχιστον, αξιόπιστους πελάτες.(δική μας έμφαση)

Έτσι, παρόλο που την περίοδο της συνέντευξης του Τσόμσκι ήταν εμφανές σε όλους, εκτός από τους «κομισάριους του συστήματος» (δικός του όρος για να περιγράψει τους προπαγανδιστές της συστημικής γραμμής) ότι, μακριά από μια μη-βίαιη εξέγερση εναντίον ενός «σκληρού δικτάτορα» (όπως ο ίδιος χαρακτήριζε τον Καντάφι), είχαμε γίνει από την αρχή μάρτυρες μιας ένοπλης εξέγερσης στη Λιβύη, συνέχισε να αναπαράγει τα ίδια ψέματα με τα οποία συνέδεε τις γνήσιες λαϊκές εξεγέρσεις στην Τυνησία και την Αίγυπτο με την εξέγερση στη Λιβύη. Επιπλέον, αν και μίλησε για τα κίνητρα της υπερεθνικής ελίτ στην αντικατάσταση του ισχύοντος καθεστώτος με ένα άλλο που θα μπορούσε να ελέγχει πιο εύκολα, στη συνέχεια συγκάλυψε αυτά τα κίνητρα με την προσθήκη μιας εξήγησης η οποία στην πραγματικότητα «έβγαζε λάδι» τη συμπεριφορά των δυτικών ελίτ: ότι ενήργησαν με τον τρόπο που το έκαναν, επειδή ανησυχούσαν ότι αλλιώς θα δημιουργούνταν η εντύπωση ότι επιδοκίμαζαν τελικά μια σφαγή. Και αυτό, παρά το γεγονός ότι οι ελίτ ήταν, φυσικά, εν πλήρη επίγνωση (όπως θα έπρεπε να ήταν και ο Τσόμσκι, και πολλοί άλλοι σοβαροί μη συστημικοί αναλυτές) πως ο Καντάφι δεν είχε ούτε την πρόθεση (θα ήταν αυτοκτονία για το καθεστώς) ούτε τη δυνατότητα να πραγματοποιήσει μια τέτοια σφαγή του πληθυσμού της Βεγγάζης!

Στη συνέχεια, απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με το πώς «… ένας ακτιβιστής κατά των παρεμβάσεων, που πιστεύει στην αυτοδιάθεση των εθνών και των λαών [μπορεί] ποτέ ηθικά να υποστηρίξει παρέμβαση, είτε από τα Ηνωμένα Έθνη είτε από συγκεκριμένες χώρες», ο Τσόμσκι δίνει «Μαθήματα Μάστερ» στην παραπλάνηση, όταν προσπαθεί να αλλάξει το θέμα από αυτό της αυτοδιάθεσης των λαών σε αυτό του αντι-κρατισμού, έτσι ώστε να αγκαλιάσει τους σημερινούς ψευτο-μετααναρχικούς, που δεν βλέπουν την ανάγκη για αγώνα κατά της Νέας Διεθνούς Τάξης, ή ακόμη και κατά του καπιταλιστικού συστήματος ως τέτοιου:

Υπάρχουν δύο περιπτώσεις που πρέπει να εξετάσουμε: (1) παρέμβαση του ΟΗΕ και (2) παρέμβαση χωρίς την άδεια του ΟΗΕ. Εκτός αν πιστεύουμε ότι τα κράτη είναι ιερά και απαραβίαστα στη μορφή που έχουν καθιερωθεί στον σύγχρονο κόσμο (συνήθως από την ακραία βία), με τα δικαιώματα να υπερισχύουν όλων των άλλων εκτιμήσεων που μπορεί κανείς να φανταστεί, τότε η απάντηση είναι η ίδια και στις δύο περιπτώσεις: Ναι, καταρχήν τουλάχιστον… εκτός και αν θεωρήσουμε το παγκόσμιο κρατικό σύστημα ιερό και απαραβίαστο, με τη μορφή που ιδρύθηκε στον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και σε άλλες Συνθήκες (…) Η πρόληψη μιας πιθανής σφαγής στη Βεγγάζη δεν είναι μικρό θέμα, ό,τι και να πιστεύει κανείς για τα κίνητρα.

Έτσι, φορώντας το «αναρχικό» και «αντι-κρατιστικό» του καπέλο, πρώτον, εγκαταλείπει σαφώς την αρχή της αυτοδιάθεσης των λαών και, δεύτερον, ο ίδιος έμμεσα συντάσσεται με την εγκληματική δυτική εκστρατεία.

Ωστόσο, σε ό,τι αφορά τον υποτιθέμενο «αντι-κρατισμό» του Τσόμσκι, αξίζει να αναφερθούμε σε αυτό που είχε να πει ο Μάρρεϊ Μπούκτσιν, ένας μεγάλος αντι-κρατιστής αναρχικός, (του οποίου το μοναδικό μελανό στοιχείο σε μια κατά τ’ άλλα ασπίλωτη κινηματική ιστορία ήταν ο ανοιχτός του Σιωνισμός 3) για τον «αντι-κρατισμό» τουΤσόμσκι 4:

Είναι θλιβερό να σχολιάζει κανείς ότι πολλοί αυτοχαρακτηριζομενοι αριστεριστές στρέφονται τώρα στο αστικό κράτος-έθνος για βοήθεια κατά του κεφαλαίου! Το φίμωμα της Αριστεράς έχει προχωρήσει σε τέτοιο βάθος ώστε κάποιος σαν τον Τσόμσκι, που δηλώνει αναρχικός, επιδιώκει την ενίσχυση ή έστω τη στήριξη του συγκεντρωτικού κράτους (της ομοσπονδιακής κυβέρνησης των ΗΠΑ) ενάντια στο αίτημα της «αποκέντρωσης» στις ομόσπονδες πολιτείες, ωσάν να ήταν δυνατό το συγκεντρωτικό Κράτος να χρησιμοποιηθεί ενάντια στις επιχειρήσεις, τις οποίες μακροπρόθεσμα πάντα βοηθούσε!

Έτσι, για τον Τσόμσκι, το κράτος, το οποίο θεωρεί αναντικατάστατο στον αγώνα των λαών ενάντια στις επιχειρήσεις, απορρίπτεται εύκολα στην περίπτωση της Λιβύης, δεδομένου ότι δεν είναι κάτι «ιερό και απαραβίαστο» –παρά το γεγονός ότι οι λαοί σήμερα (δυστυχώς) εξακολουθούν να ζουν σε κράτη και όχι σε συνομοσπονδίες τοπικών κοινωνιών και, ως εκ τούτου, είναι μόνο μέσω αυτών που μπορούν να εκφράσουν την πολιτική, οικονομική και πολιτιστική τους αυτοδιάθεση σε εθνικό επίπεδο. Είναι στη βάση αυτής της αρχής της αυτοδιάθεσης που η κυριαρχία των κρατών επιβεβαιώθηκε από τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, όπως ανέφερα στο Μέρος Ι, και ακόμη και αν οι λαοί σε ορισμένες χώρες κατορθώσουν να δημιουργήσουν στο μέλλον αναρχικές ομοσπονδίες ή συνομοσπονδίες αντί για κράτη, θα εξακολουθούν να απαιτούν μια αντίστοιχη αρχή της αυτο-προστασίας στο διεθνές επίπεδο, αλλιώς κάθε παγκόσμιος νταής του οποίου μπορεί να μην του αρέσουν τέτοιες νέες, λαϊκές διεθνείς οντότητες, θα είναι σε θέση να τις καταστρέψει στρατιωτικά, σύμφωνα με την εντελώς ύποπτη ψευδο-αναρχική αρχή που καθιερώνει ο Τσόμσκι παραπάνω. Με άλλα λόγια, ό,τι κάνει ο Τσόμσκι τελικά εδώ είναι να επαναλαμβάνει την αρχή R2P (Right To Protect – «Δικαίωμα Να Προστατεύουμε») –υπό το προκάλυμμα του «αντι-κρατισμού»–, η οποία χρησιμοποιήθηκε για να περάσει το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας και δικαιολογεί το παρόν έγκλημα του να επιτρέπεται σε αυτόκλητους «σωτήρες» να καταστρέψουν μια άλλη χώρα, με σκοπό να "σώσουν" τον λαό της (τον οποίον ποτέ δεν ρώτησαν, φυσικά) από έναν σκληρό δικτάτορα που προσπαθεί να τους σφάξει!

Όσον αφορά την έμμεση σύμπλευση του Τσόμσκι με την εγκληματική εκστρατεία του ΝΑΤΟ, είναι προφανές ότι δεν μπορεί κάποιος να χειροκροτεί τους "επαναστάτες" της Βεγγάζης, που "απελευθέρωσαν" μέρος της χώρας, μέσω της «λαϊκής εξέγερσης» τους, και την ίδια στιγμή να καταδικάζει ταυτόχρονα το ΝΑΤΟ, όταν, στην πραγματικότητα, είναι οι ίδιοι "επαναστάτες" που ζήτησαν την εγκληματική χρήση της αεροπορικής και ναυτικής δύναμης του ΝΑΤΟ, δήθεν για την προστασία των αμάχων από τις αεροπορικές επιθέσεις του καθεστώτος, αλλά, στην πραγματικότητα, για να εξασφαλίσουν  την  αεροπορία και το ναυτικο της «επανάστασης», ώστε να επιτευχθεί η αλλαγή καθεστώτος, όπως είχαν δηλώσει ανοιχτά αυτοί και οι πάτρονες τους! Με άλλα λόγια, είναι πλέον σαφές ότι τόσο η υπερεθνική και η σιωνιστική ελίτ όσο και οι «επαναστάτες» της Βεγγάζης είχαν μόνο έναν, κοινό στόχο: την αλλαγή καθεστώτος στη Λιβύη, και καθώς αυτός ο στόχος δεν θα μπορούσε ποτέ να επιτευχθεί με τους επαναστάτες και μόνο, χωρίς τη μαζική υποστήριξη του ΝΑΤΟ το οποίο κάλεσαν και χειροκρότησαν, η υποστήριξη της «επανάστασης» σημαίνει αναπόφευκτα την υποστήριξη της εκστρατείας του ΝΑΤΟ, και  τα υπόλοιπα είναι απλώς προπέτασμα καπνού.

 Τέλος, ο Τσόμσκι δεν έχει ενδοιασμούς να χρησιμοποιήσει ένα σαφώς παραπλανητικό επιχείρημα για να «δικαιολογήσει» την ουσιαστική εγκατάλειψη της ελευθεριακής αρχής της αυτοδιάθεσης, με την υποκρισία ότι υποστηρίζει μια αντι-κρατιστική θέση. Η απάντησή του στην ερώτηση που ακολουθεί είναι τόσο αξέχαστη όσο και οι παραπάνω απαντήσεις του! Στην ερώτηση λοιπόν, «ποιοι νομίζεις ότι θα έπρεπε να είναι οι στόχοι του αντι-παρεμβατικού και αντιπολεμικού κινήματος στις ΗΠΑ, όσον αφορά την πολιτική των ΗΠΑ;", η κύρια απάντηση του ήταν:

Οι ενδιαφερόμενοι για την ειρήνη, τη δικαιοσύνη, την ελευθερία και τη δημοκρατία θα πρέπει να προσπαθήσουμε να βρούμε τρόπους για να παρέχουμε στήριξη και βοήθεια στους Λίβυους που προσπαθούν να διαμορφώσουν οι ίδιοι το μέλλον τους, ελεύθεροι από περιορισμούς που επιβάλλονται από εξωτερικές δυνάμεις. Μπορούμε να έχουμε ελπίδες για τις κατευθύνσεις που πρέπει να ακολουθήσουν, αλλά το μέλλον τους θα πρέπει να είναι στα χέρια τους.

Φυσικά, η πεποίθηση ότι όταν το ΝΑΤΟ θα είχε επιτύχει το στόχο του να επιφέρει αλλαγή του καθεστώτος θα άφηνε μόνη τη χώρα ελεύθερη να ακολουθήσει ένα "δημοκρατικό" δρόμο και δεν θα προσπαθούσε να επιβάλει, άμεσα ή έμμεσα, το δικό του πελατειακό καθεστώς, για το οποίο αγωνίστηκε τόσο σκληρά, συνορεύει με ακραία αφέλεια, για να πούμε το λιγότερο, αν λάβει κανείς υπόψη οποιοδήποτε προηγούμενη ιστορικό προηγούμενο. Έτσι, αν υπάρχουν «Λίβυοι που προσπαθούν να διαμορφώσουν οι ίδιοι το μέλλον τους, χωρίς περιορισμούς που επιβάλλονται από εξωτερικές δυνάμεις», σαφώς δεν θα είναι μεταξύ των "επαναστατών" (τους οποίους υποστήριξε ο Τσόμσκι και η υπόλοιπη εκφυλισμένη "Αριστερά"), οι οποίοι , στην καλύτερη περίπτωση, ποτέ δεν διατύπωσαν αντίρρηση ως προς την επίσημη αίτηση για τη «Ζώνη Απαγόρευσης Πτήσεων» που έγινε από το «Μεταβατικό Συμβούλιο» τους ή, στη χειρότερη περίπτωση, παρακάλεσαν το ΝΑΤΟ να πραγματοποιήσει την επίθεση τους και συνεργάζονταν ενεργά με αυτό από τότε στην εκστρατεία για να ανατρέψουν το καθεστώς. Και είναι ακόμη πιο αφελές να πιστέψουμε ότι οι μετα-Κανταφικές κυβερνήσεις που θα επιβάλλονταν από το ΝΑΤΟ, θα επέτρεπαν τέτοια κινήματα όπως αυτά που περιγράφονται από τον Τσόμσκι να ανθίσουν. Τέλος, είναι κατάφωρα παραπλανητικό για έναν «αυτό-ανακηρυγμένο αναρχικό», όπως περιγράφει τον Τσόμσκι ο Μπούκτσιν, να δηλώνει ότι «το μέλλον [της Λιβύης] θα πρέπει να είναι στα χέρια τους», –ωσάν η εγκληματική εκστρατεία να είχε στόχο να επιτευχθεί αυτός ο στόχος, αντί να τον κάνει πολύ πιο δύσκολο να επιτευχθεί από ό, τι πριν–, αφού δημιουργούσε την ψευδαίσθηση, για πολλούς Λίβυους, ότι θα έχουν ένα είδος «δημοκρατίας» στη χώρα τους, όταν το καθεστώς Καντάφι θα είχε εκδιωχθεί. Στην πραγματικότητα, μια παρόμοια ψευδαίσθηση συμμερίζονται πολλοί από τους συμπολίτες Αμερικανούς του Τσόμσκι, που δεν έχουν ακόμη συνειδητοποιήσει ότι είναι οικονομικές και πολιτικές ελίτ τους οι οποίοι κατέχουν «το μέλλον στα χέρια τους». Όπως γνωρίζουμε τώρα, μετά την πτώση του καθεστώτος, η Λιβύη έχει ουσιαστικά «Ιράκ-οποιηθεί» δηλαδή η ισχύς των ανθρώπων είναι τόσο διασκορπισμένη ανάμεσα σε φυλές και διάφορες άλλες ομάδες, η κάθε μία με τη δική της πολιτοφυλακή, έτσι ώστε χωρίς αποτελεσματική κεντρική εξουσία, να μπορούν οι «προστάτες» του ΝΑΤΟ να εξασκούν την πλήρη εξουσία τους επάνω σε αυτά που έχουν σημασία για αυτούς: τον έλεγχο των ενεργειακών πόρων της χώρας και την εξωτερική πολιτική της. [...]

Ο ΤΣΟΜΣΚΙ ΚΑΙ Η «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ» ΣΤΟ ΙΡΑΝ

Το ίδιο βέβαια άθλια ήταν η στάση του και για την «επανάσταση» το 2009 στο Ιράν μιας μειοψηφίας αστών φιλελεύθερων μαζί με ρεφορμιστές Αγιατολάδες που είχαν εγκαταλείψει τον αντι-ιμπεριαλισμό της Ιρανικής Επανάστασης του 1979 και είχε στόχο την προώθηση του φιλελεύθερου υποψηφίου Μουσαβί, με πρόσχημα τα ατομικά δικαιώματα. Μια «επανάσταση», την οποία αγκάλιασε άκριτα η εκφυλισμένη Αριστερά που εκπροσωπεί ο Τσόμσκι, αφού όπως αποδεικνύεται τώρα περίτρανα, με την ακόμα χειρότερη στάση της στην «Αραβική Άνοιξη», λειτουργεί ως ο προοδευτικός «λαγός» της Νεοφιλελεύθερης Παγκοσμιοποίησης και της υπερεθνικής ελίτ για την πλήρη ενσωμάτωση της περιοχής στο διεθνοποιημένο σύστημα, την καταστροφή της όποιας οικονομικής αυτοδυναμίας των λαών αυτών και συνεπώς την ανατροπή της προοπτικής για οποιαδήποτε μελλοντική συνολική απελευθέρωση των λαών, με το πισωγύρισμα σε έναν νέο παγκοσμιοποιημένο Μεσαίωνα για δισεκατομμύρια ανθρώπους και τις κοινότητες τους.

Αντιγράφουμε από το άρθρο του Τ. Φωτόπουλου « Η Ροζ Επανάσταση στο Ιράν και η εκστρατεία για αλλαγή καθεστώτος»]:

[…]

Παράλληλα, ο Τσόμσκι τάσσεται στο πλευρό της ροζ επανάστασης χωρίς κανένα δισταγμό, όπως είναι προφανές από το παρακάτω απόσπασμα στο οποίο, βασιζόμενος σε εντελώς ατεκμηρίωτα στοιχεία και χωρίς καμία απολύτως ανάλυση, συμπεραίνει ότι τα εκλογικά αποτελέσματα ήταν αναξιόπιστα και «μια τεράστια λαϊκή διαμαρτυρία ακολούθησε, η οποία καταπνίχτηκε βίαια από τις ένοπλες δυνάμεις των, κυβερνώντων κληρικών». Έτσι, για τον «μέγα» Τσόμσκι⁷⁸:

Στο Ιράν, τα εκλογικά αποτελέσματα που ανακοινώθηκαν από το Υπουργείο Εσωτερικών στερούνται αξιοπιστίας τόσο λόγω του τρόπου με τον οποίο ανακοινώθηκαν όσο και λόγω των ίδιων των αριθμών. Μια τεράστια λαϊκή διαμαρτυρία ακολούθησε, που καταπνίχθηκε βίαια από τις ένοπλες δυνάμεις των κυβερνώντων κληρικών. Ίσως ο Αχμαντινετζάντ να είχε κερδίσει την πλειοψηφία αν οι ψήφοι είχαν καταμετρηθεί δίκαια, αλλά φαίνεται ότι οι κυβερνώντες ήταν απρόθυμοι να πάρουν αυτό το ρίσκο. Από τους δρόμους, ο ανταποκριτής Reese Erlich, ο οποίος έχει σημαντική εμπειρία από λαϊκές εξεγέρσεις και έχει υποστεί σκληρή καταπίεση στην αμερικανική επικράτεια, γράφει ότι «πρόκειται για ένα αυθεντικό ιρανικό μαζικό κίνημα αποτελούμενο από φοιτητές, εργαζόμενους, γυναίκες, και ανθρώπους της μεσαίας τάξης» ―και πιθανόν μεγάλο μέρος του αγροτικού πληθυσμού. Ο Eric Hooglund, ένας έγκριτος μελετητής που έχει μελετήσει την Ιρανική επαρχία επισταμένα, απορρίπτει τις στερεότυπες εικασίες σχετικά με την υποστήριξη του Αχμαντινετζάντ από τον αγροτικό πληθυσμό, περιγράφοντας ως «σαρωτική» την υποστήριξη προς τον Μουσαβί στις περιοχές τις οποίες έχει μελετήσει, καθώς και την κατακραυγή για τις κλεμμένες ―όπως πιστεύει η μεγάλη πλειοψηφία εκεί― εκλογές.

Είναι φανερό λοιπόν ότι τα «μελετημένα» αυτά συμπεράσματα του Τσόμσκι βασίζονται απλά σε ότι άκουσε και διάβασε στα ΜΜΕ της υπερεθνικής ελίτ και σε τέτοιες «αμερόληπτες» ανταποκρίσεις όπως αυτές του Reese Erlich (βλέπε παρακάτω για την ποιότητα της «αμεροληψίας» του) και του Eric Hooglund,⁷⁹ του οποίου τα συμπεράσματα περί απάτης βασίζονται μόνο στο τι άκουσε ότι συνέβη με τις ψήφους ενός χωριού, το οποίο ήξερε από την δική του έρευνα, και με τις ψήφους ενός δήμου σε γειτονική πόλη! [...]

Και φυσικα, η Ιρανική ροζ «Επανάσταση» ήταν ο προπομπός και το πολιτικό σχήμα για τις Αραβικές «επαναστάσεις» που εγκαθιδρύουν «κατά σύμπτωση» πελατειακά καθεστώτα σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, από τη Λιβύη, μέχρι τη Συρία όπου στοχεύουν τώρα , και τελικό έπαθλο το Ιράν. Όλες αυτές οι «επαναστάσεις», όπου οι «επαναστάτες» που υποστήριζε ο Τσόμσκι και η εκφυλισμένη «Αριστερά» καλούσαν το ΝΑΤΟ να τους απελευθερώσει. Αλλά και τις αυτούσιες «ροζ επαναστάσεις» (χωρίς ΝΑΤΟϊκή επέμβαση) σε Τυνησία και Αίγυπτο που τελικά κατέληξαν  (με τη βοήθεια της υπερεθνικής ελίτ) στην αντικατάσταση αυταρχικών καθεστώτων με ψευτο-«δημοκρατίες» της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, η οποία έχει προσχωρήσει απο καιρό στη Νεοφιλελεύθερη Παγκοσμιοποίηση και στηρίζει τη  δυτική εκστρατεία αλλαγής καθεστώτος στη Συρία, τις υποστήριζε θερμά ο «αναρχικός» Τσόμσκι, τον οποίο προσκυνάει συστηματικά και απαρέγκλιτα η εκφυλισμένη «Αριστερά».

Όμως τώρα δεν φτάνει που ο Τσόμσκι δεν έχασε πόλεμο για πόλεμο της υπερεθνικής ελίτ που να μη στηρίζει (έμμεσα και του Ιράκ με το να καταδικάζει την αντίσταση ως τρομοκρατία), άμεσα στη Λιβύη και δυνητικά στη Συρία και το Ιράν, με βάση τα όσα άθλια έχει πει και γράψει ως τώρα, έφτασε να στηρίζει όπως είδαμε με τη συνέντευξη του αυτή και τους οικονομικούς πολέμους της ίδιας ελίτ, όπως εκφράζεται στον γεωγραφικό μας χώρο με την ΕΕ και τον οικονομικό πόλεμο που άρχισε κατά των λαών της περιφέρειας (Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία), όπου απλά εφαρμόζει κακές πολιτικές όπως λέει ο «αναρχικός» Τσόμσκι!!

Ας δούμε όμως και άλλα κρίσιμα σημεία από το γενικότερο ιστορικό του «διανοητή» σε σχέση με τον ρόλο του στο θάψιμο του κινήματος κατά της Παγκοσμιοποίησης και του καπελώματος του από την εκφυλισμένη "Αριστερά" στους σημερινούς ελευθεριακούς…

ΤΣΟΜΣΚΙ ΚΑΙ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ

Ξεκινώντας από το κίνημα κατά της Παγκοσμιοποίησης, που είχε ξεκινήσει με ελπίδες στα τέλη του 1990, ο Τσόμσκι έπαιξε καθοριστικό ρόλο για τη χυλοποίηση του προς ρεφορμιστικές κατευθύνσεις με την αναφανδόν στήριξη του στο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ, μέσα και από τις συνωμοσιολογικές και τελικά εντελώς φιλελεύθερες του αναλύσεις ότι απλά το σύστημα και η…Αγορά δεν λειτουργεί "σωστά" επειδή συνωμοτεί… το κεντρικό κράτος με κάποιες επιχειρήσεις όπως είδαμε!  Το ανιστόρητο και πολύ βολικό μοντέλο του «Κορπορατιστικού Καπιταλισμού» του, ήταν ο πυρήνας της όποιας «κριτικής» της πολιτικής οικονομίας από τον Τσόμσκι στο σύστημα.

Βλ. ανάλυση για τις ανιστόρητες θέσεις Τσόμσκι για τον καπιταλισμό και για τη στήριξη του στο επιχορηγούμενο και ρεφορμιστικό Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ στο βιβλίο του Τάκη Φωτόπουλου «Ο Καπιταλισμός του Τσόμσκι, ο Μετακαπιταλισμός του Άλμπερτ και η Περιεκτική Δημοκρατία» κεφ. 1

Ο «ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ» ΤΟΥ ΤΣΟΜΣΚΙ

Όπως είδαμε και στο κομμάτι για τον ρόλο του Τσόμσκι ως ξεδιάντροπου φερέφωνου της υπερεθνικής ελίτ στις «Αραβικές Εξεγέρσεις», ο Τσόμσκι χρησιμοποιεί συχνά-πυκνά και με περισσή απατεωνιά «αναρχική» και αντι-κρατική ρητορική για να κολακεύσει τους μεταμοντέρνους «αναρχικούς» που αυτο-θαυμάζονται με αντικρατικά τσιτάτα, ανεξάρτητα του τι περιεχόμενο έχουν, και να δικαιολογήσει τα μεγαλύτερα εγκλήματα του διεθνοποιημένου συστήματος και των λακέδων του.

Ήδη από τη δεκαετία ειδικά του '00, οπότε και καπελωμένα από τη ρεφορμιστική Αριστερά αλλά και ελεγχόμενα από την εκφυλισμένη "Αριστερά", δίκτυα όπως τα Indymedia ξεκίνησαν την πορεία τους στο κατάλληλο timing για να καταστραφούν οι ριζοσπαστικές αντισυστημικές τάσεις του αντι-Παγκοσμιοποιητικού κινήματος (όπως και κατάφεραν), άρχισε μια "ξαφνική" εκστρατεία, σε συνδρομή με το γιγάντιο αμερικανικό δίκτυο του Z-Net του  (επίσης δηλώνοντος-μεταξύ άλλων-και «αναρχικού») Michael Albert και τα ελληνικά παραρτήματα του, όπως στην Ελλάδα η «αντιεξουσιαστική» εφημερίδα Βαβυλωνία της ΑΚ, για την αναγωγή του Τσόμσκι σε "αναρχικό" ή και σε "σοσιαλιστή" (αντίστοιχα αυτο-παρουσιαζόταν με την κατάλληλη ταμπέλα, κολακεύοντας το ανάλογο "κοινό"). Φυσικά οι «αντιεξουσιαστές» που τον αγκάλιασαν δεν είχαν το παραμικρό πρόβλημα που, εκτός όλων των άλλων, ο αναρχικός Τσόμσκι ήταν προσκαλεσμένος σε συνέδρια του ΠΑΣΟΚ και του «αντιεξουσιαστή στην εξουσία» Γιωργάκη το 2004.

Αυτά λάμβαναν χώρα την ίδια στιγμή που ο "αναρχικός" Τσόμσκι έμμεσα ή άμεσα στα γραπτά και τις συνεντεύξεις του, στήριζε το φιλελεύθερο Κράτος και το διεθνοποιημένο σύστημα της Αγοράς και της Αντιπροσωπευτικής ψευτο-«Δημοκρατίας».

[ βλ. για εκτεταμένη ανάλυση μας για το είδος «Αναρχισμού» που πρεσβεύει παραπλανώντας συστηματικά ο Τσόμσκι αλλά και οι ντόπιοι συνοδοιπόροι του στο εκτενές άρθρο του περιοδικού μας «Αντιεξουσιαστές και Μεταμοντέρνα Κινήματα» (κεφ. 4 Α) ]

«ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΣ» ΣΙΩΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΣΟΜΣΚΙ

Σε ό,τι αφορά τις σχέσεις του με το "κακό κράτος του Ισραήλ" (ο σιωνισμός πάντα έκανε τζιζ στο «προσεκτικό» λεξιλόγιο του γλωσσολόγου), ο Τσόμσκι, με τη βοήθεια των μέσων αυτών και άλλων παράλληλων που δεν κρύβουν ότι χρηματοδοτούνται από  foundations όπως του Σόρος και παρομοίων (όπως το Democracy Now! της Amy Goodman κλπ.), έχει δημιουργήσει μια ανυπόστατη φήμη ότι είναι και…υπέρ του απελευθερωτικού αγώνα των Παλαιστινίων, την ίδια στιγμή που ο ίδιος δηλώνει Σιωνιστής ενώ και στην πράξη ανήκει στο ρεύμα ενός «προοδευτικού» ρατσιστικού σιωνισμού, που είναι κυρίαρχος στην εκφυλισμένη «Αριστερά».

Είναι χαρακτηριστικό λοιπόν ότι ο ίδιος δεν υιοθέτησε ποτέ άποψη για ενιαίο διαπολιτισμικό κράτος στην Παλαιστίνη, ως τη μόνη βιώσιμη λύση στο Παλαιστινιακό, σε αντίθεση με μεγάλα κινήματα Εβραίων και Παλαιστινίων που και παλιά (Χάνα Άρεντ, Ισαάκ Ντόιτσερ) και σήμερα (Ilan Pappe, Oren Ben-Dor, Jonathan Cook, Omar Barghouti, Ghazi Falah, Ali Abunimah)  παλεύουν γι' αυτόν τον αγώνα, ενώ βέβαια η Χαμάς μόνο προσωρινά και ως λύση ανάγκης δέχεται τη λύση των δύο κρατών, σε αντίθεση με τον «αναρχικό και αντι-κρατιστή» Τσόμσκι που την προωθεί ως την αρχή και το τέλος της «αυτοδιάθεσης» των λαών της περιοχής. 

Ενδεικτικά μάλιστα, το 2004, αφού καλούσε να ψηφίσει ο λαός τους καλούς «Δημοκρατικούς» του Αμερικάνικου συστήματος, δεν είχε διστάσει να αποκαλέσει την Παλαιστινιακή αντίσταση καθώς και την αντίσταση στην κατοχή στο Ιράκ κτλ. ως «τρομοκρατική»:

Έτσι, όπως είχε γράψει ο Τσόμσκι το 2004 σε άρθρο του όπου υιοθετεί τον δημοκρατικό υποψήφιο (που —σημειωτέο— διανέμεται από την …ναυαρχίδα των καπιταλιστικών ΜΜΕ, το Συνδικάτο των New York Times): «οι αμερικανικές εκλογές μάς φέρνουν μπροστά σε ένα σταυροδρόμι. Σε τούτο το αμερικανικό σύστημα απέραντης ισχύος, οι μικρές διαφορές μπορεί να μεταφραστούν σε μεγάλα αποτελέσματα με μακροπρόθεσμες συνέπειες» (Ελευθεροτυπία - 24/03/2004). Στο ίδιο άρθρο δεν διστάζει να κατατάξει ως «τρομοκρατικές» ακόμη και τις επιθέσεις κατά της κατοχής στη Βαγδάτη, την Παλαιστίνη:  «Μαζί με τη Μαδρίτη, η λιτανεία του τρόμου μετά την 11η Σεπτεμβρίου περιλαμβάνει τη Βαγδάτη, το Μπαλί, την Καζαμπλάνκα, την Κωνσταντινούπολη, την Τζακάρτα, την Ιερουσαλήμ, τη Μομπάσα, τη Μόσχα και το Ριάντ». (Σε νεώτερο σχόλιο που «ανέβασε» στην ιστοσελίδα του -25/3/2004- ο Τσόμσκι πήρε αναφανδον θέση για την υπερψήφιση του Κέρι με το «επιχείρημα» ότι αλλιώς αγνοούμε τον πραγματικό κόσμο που αναγκαστικά  θα μας αγνοήσει και αυτός). 

Το ίδιο έκανε, με τον πιο έμμεσο τρόπο των ίσων αποστάσεων, και στην κτηνωδία του πολέμου του Σιωνιστικού Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας το 2009, που οδήγησε στη σφαγή άνω των 1400 Παλαιστινίων, των περισσότερων άμαχων, μαζί με άλλους επίσης τιμημένους «διανοητές» της διεθνούς «Αριστεράς», όταν συνυπέγραψε δήλωση στην οποία καταδίκαζε με περίσσεια υποκρισίας και θράσους τις «αντιπαραγωγικές πρακτικές» επιτιθέμενων αλλά και…αμυνόμενων!

Όλα αυτά βέβαια δεν είναι τυχαία. Ο Τσόμσκι έβλεπε πάντα μόνο ως πρόβλημα τις "κακές Ισραηλινές πολιτικές" που επιβλήθηκαν μετά το 1967 από «κακές Ισραηλινές κυβερνήσεις» (σε αντίθεση με τις «καλές», όπως ο ίδιος αντίστοιχα είναι «καλός» σιωνιστής, όχι «κακός»), χωρίς ποτέ να θέτει ζήτημα ότι η πηγή του προβλήματος ήταν ο ίδιος ο σιωνιστικός ρατσισμός που συνόδευε το "Καθαρό Εβραϊκό Κράτος", ένα κράτος το οποίο χτίστηκε εξ αρχής επάνω στην εθνοκάθαρση των Αραβικών λαών που ζούσαν για αιώνες στην Παλαιστίνη. Βλ. σχετικά και το τελευταίο κεφάλαιο στο άρθρο του περιοδικού μας «Αντιεξουσιαστές και Μεταμοντέρνα Κινήματα» εδώ:]

Αυτός λοιπόν είναι ο Τσόμσκι που προσκυνάει σήμερα σύσσωμη η εκφυλισμένη «Αριστερά» διεθνώς και στο Προτεκτοράτο της υπερεθνικής ελίτ και της ΕΕ, την Ελλάδα, κάνοντας για ακόμη μια φορά σε τόσο κρίσιμες εποχές τον προοδευτικό «λαγό» που νομιμοποιεί τα εγκλήματα της υπερεθνικής ελίτ: από τους πολέμους της στη Μ. Ανατολή, με την καταστροφή ολόκληρων λαών και της δυνατότητας αυτοδυναμίας και απελευθέρωσης τους από το σύστημα στο μέλλον, μέχρι τους Οικονομικούς Πολέμους της ενάντια στους λαούς της Ευρώπης μέσω της ίδιας της ΕΕ, από την οποία όλη η άθλια «Αριστερά» αυτή του συστήματος όχι μόνο δεν θέτει θέμα εξόδου, αλλά τώρα φτάνει στο ξεφτιλισμένο σημείο να φιλοτεχνεί, μέσω εγκάθετων τελικά «διανοητών» όπως ο Τσόμσκι, και μια θετική της εικόνα, με «ασπιρίνη για τον καρκίνο» τις συνωμοσιολογικές πινελιές κριτικής του για τις «κακές της πολιτικές», ενώ οι λαοί αυτοί οδηγούνται στην απόγνωση και μόνο με την ωμή αστυνομική βία τους συγκρατούν οι ελίτ τους!

---

[1]
Noam Chomsky, “Stability, A Cold Code Word With US,” Interview broadcast by Press TV on 24/2/2011.http://www.presstv.ir/detail/166786.html

[2]
Noam Chomsky, “On Libya and the Unfolding Crises,” Interviewed by Stephen Shalom and Michael Albert, Znet(31/03/2011). http://www.chomsky.info/interviews/20110330.htm

3 Murray Bookchin, “Attacks on Israel Ignore the Long History of Arab Conflict,” Burlington Free Press, Vermont Perspective (May 4, 1986).

4 Janet Biehl, The Politics of Social Ecology (Montreal: Black Rose Books, 1998), pp. 148-49.

Tweet

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΠΔ - Ο βρώμικος πόλεμος εναντίον της ΠΔ και η αντίδραση στη συντεταγμένη λάσπη

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΠΔ

Ο βρώμικος πόλεμος εναντίον της ΠΔ και η αντίδραση στη συντεταγμένη λάσπη

Τις τελευταίες μέρες ενορχηστρώθηκε μια βρώμικη ιντερνετική επίθεση (στο Αθηναϊκό Ιντυμίντια (ο διάλογος στο Ιντιμίντια λόγω της πληθώρας λογοκριμένων παρεμβάσεων έχει μεταφερθεί στο σάιτ μας ολόκληρος) και στο μπλογκ "Σχολιαστές Χωρίς Σύνορα" εδώ και εδώ), κατά του δικτύου ΠΔ και του Τάκη Φωτοπούλου προσωπικά, πρωτόγνωρη και για την ένταση και τη δυσωδία της, ακόμα και για τα Ελληνικά ιντερνετικά μέτρα.

Βρώμικη, γιατί κατά κανόνα διεξάγεται από ανώνυμους κουκουλοφόρους που εκμεταλλεύονται την ανωνυμία, η οποία ιστορικά προστάτευε τους επαναστάτες από την εξουσία και τους καταδιωκτικούς μηχανισμούς της, και σήμερα υποτίθεται προστατεύει τα δήθεν εναλλακτικά μέσα πληροφόρησης από τους ίδιους μηχανισμούς εξουσίας για τις αποκαλύψεις που κάνουν, τις κινητοποιήσεις που ανακοινώνουν όταν τα ΜΜΕ σιωπούν κ.λπ.

Είπαμε «κατά κανόνα» γατί δεν λείπουν βέβαια και οι άθλιες επώνυμες εξαιρέσεις όπως του Νίκου Μάλλιαρη, του «εγκέφαλου» της «Ομάδας για το Πρόταγμα της Αυτονομίας», που δεν δίστασε ν’ αποκαλεί τον Τ.Φ. «πράκτορα Του Φου» ενώ παράλληλα διαμαρτυρόταν για τη δήθεν πρακτορολογία της ΠΔ, η οποία όμως δεν ήταν ποτέ τέτοια, αλλά αφορούσε την αντικειμενική  λειτουργία κάποιων σαν συστημικών πρακτόρων και ήταν πάντα δευτερογενής. (βλ. σχετική ανακοίνωση μας). Η δεύτερη περίπτωση ήταν ενός τ. μέλους της ΠΔ, του Θωμά Λέκκα, που «ξεχνώντας» τι έγραφε για την ΠΔ και τον Τ.Φ. πριν λίγα χρόνια, τώρα αποκαλεί την  Περιεκτική δημοκρατία «μια φαντασίωση ενός παρανοϊκού που λέγεται Τάκης Φωτόπουλος», και χαρακτηρίζει τα μέλη της ΠΔ «ζώα» (προφανώς επειδή δεν είχε βρει κανένα υποστηρικτή του ανάμεσα τους και τώρα έχει καταφύγει στον ...Νιτσεϊσμό!).

Όμως, στην περίπτωση αυτή ούτε η εξουσία και οι μηχανισμοί της είναι ο στόχος, ούτε βέβαια κινδύνευαν οι υβριστές ακόμα και από νομική δίωξη γιατίξέρουν ότι οι υβριζόμενοι δεν θα κατέφευγαν ποτέ στην αστική δικαιοσύνη. Και αυτό, γιατί ο μεν στόχος ήταν γνωστοί αντισυστημικοί αγωνιστές, ενώ δεν υπήρχε περίπτωση δίωξης, διότι στη μεν περίπτωση που οι άθλιοι υβριστές ήταν απλώς οι δήθεν «αναρχικοί» (μεταμοντέρνοι, λάιφ στάιλ αναρχικοί, Καστοριαδικοί κ.λπ.), οι οποίοι έτσι καταλαβαίνουν την ελευθεριακή θεωρία και πράξη και έχουν οδηγήσει αυτό το ιστορικό κίνημα στην αποσύνθεση και τον εξευτελισμό του σαν αντισυστημικό κίνημα, τη στιγμή που έπρεπε να ηγεμονεύει την Αριστερά μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, γιαλόγους αρχής δεν θα χρησιμοποιούσαμε εναντίον τους την αστική δικαιοσύνη (εκτός βέβαια αν κινδυνεύει ακόμη και η σωματική μας ακεραιότητα, πράγμα που θα υποδήλωνε και κρυφή ανάμιξη παρακρατικών υπηρεσιών). Στη δε περίπτωση που οι υβριστές ανήκαν στις υπηρεσίες, δεν έχει βέβαια νόημα η προσφυγή στην αστική δικαιοσύνη, αφού τότε η αστική δικαιοσύνη δεν θα τηρούσε καν τα προσχήματα.

Ιντερνετική επίθεση, γιατί δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει από έντυπα (περιοδικά, εφημερίδες κ.λπ.) που τηρούν κάποιους δεοντολογικούς κανόνες, εφόσον εκδίδονται από ταυτοποιήσιμα πρόσωπα, των οποίων οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να πιστοποιηθεί η ταυτότητα τους και να έχουν τις ανάλογες πειθαρχικές συνέπειες σε περίπτωση που παραβαίνουν τους κανόνες αυτούς. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι στο Ιντιμίντια, ακριβώς επειδή είναι ιντερνετικό μέσο, η Συντακτική Ομάδα (ΣΟ) μπορεί και γράφει στα παλιά της τα παπούτσια ακόμα και τους ίδιους τους δεοντολογικούς κανόνες της, όταν όχι μόνο επιτρέπει σχόλια σαφώς συκοφαντικά, λασπολογικά, με χυδαίες ύβρεις , όπως κατά του Τ.Φ., αλλά και κρύβει σχόλια που τον υπερασπίζονται στις επιθέσεις αυτές, όπως δείξαμε αλλού (εδώ η πρώτη απάντηση στην επίθεση και εδώ η δεύτερη συνεχόμενη).

Σε παρόμοια γκεμπελική τακτική κατέφυγε μόλις χτες και το δήθεν «πολυσυλλεκτικό» μπλογκ «Σχολιαστές Χωρίς Σύνορα», στο οποίο ανάρτησε αρχικά ποστ ο πιο άθλιος κουκουλοφόρος, ο black panther, που αφού δημοσίευσε τον λασπολογικό οχετό του στα Ιντιμίντια, τον μετέφερε λίγο πριν το κρύψει η ΣΟ του Ιντιμίντια σε δικό του μπλογκ στους «Σχολιαστές», ξέροντας ότι ακόμα και το Ιντιμίντια θα αναγκαζόταν να κρύψει το λιβελογράφημα για να τηρεί κάποια προσχήματα, τα όποια το τρισάθλιο αυτό «συλλογικό» μπλογκ που προφανώς δεν δεσμεύεται από κανένα δεοντολογικό κανόνα, το δημοσίευσε χωρίς δισταγμό. Και όχι μόνο αυτό.

Στο ίδιο αυτό μπλογκ των «Σχολιαστών» επιβλήθηκε χτες απαγόρευση δημοσίευσης αναρτήσεων από φίλους και μέλη της ΠΔ που είχαν συμμετάσχει στον διάλογο που γινόταν με αφορμή τη λασπολογική ανάρτηση, ενώ την ίδια στιγμή επιτρεπόταν η άνετη και συνεχιζόμενη ανάρτηση σε ρυθμό «πολυβόλου», των άκρως λασπολογικών και διαστρεβλωτικών σχολίων από ιντερνετικούς φίλους του black panther, όπως του δήθεν «αντικειμενικού» "Omadeon", ενάντια στην ΠΔ και τον Τ.Φ. προσωπικά. Φίλοι και μέλη της ΠΔ αποκλείστηκαν (προφανώς μεban) γκεμπελικά από το πρωί του Σαββάτου με «συνοπτικές διαδικασίες» από το «πολυσυλλεκτικό» μπλογκ αυτό και τους διαχειριστές του (που περιλαμβάνουν τον Black panther), οι οποίοι όπως φαίνεται αποφασίζουν κατά το δοκούν και χωρίς καμία δεοντολογία πίσω από «κλειστές πόρτες» τις μονομερείς και λασπολογικές «απόψεις» που θέλουν να περνούν, λογοκρίνοντας εκ των προτέρων τις πιθανές «ενοχλητικές» απαντήσεις και την αντίσταση σε λασπολογικές επιθέσεις, που αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα των λασπολογούμενων, είτε ατόμων είτε οργανώσεων. Είναι χαρακτηριστικό ότι αυτά συμβαίνουν στο δήθεν «ανοιχτό» και «ελεύθερο» μπλογκ αυτό, όταν οι φίλοι του black panther κατηγορούσαν το Δίκτυο μας ότι δεν έχει ανοιχτό φόρουμ με σχόλια κ.λπ. (και ενώ απαντήσαμε ότι αυτό δεν γίνεται αυτή τη στιγμή λόγω τεχνικής δυσκολίας για να ελέγχονται τα σχόλια επί 24ώρου βάσης, αλλά και επειδή το site μας είναι πολιτικό μέσο προώθησης ενός προτάγματος και όχι ανώδυνο κλαμπ κατά βάση λάιφ-στάιλ συζητήσεων επί παντός επιστητού όπως οι «Σχολιαστές»). Από αυτό και μόνο γίνεται εμφανές ότι οι παρεμβάσεις των φίλων και μελών του δικτύου «ενοχλούσαν» ιδιαίτερα την γκεμπελική εκστρατεία συκοφάντησης τους ενάντια στον Τ.Φ. και την ΠΔ.

Όμως γιατί στοχοποιούνται, και με αυτόν τον χυδαίο τρόπο η ΠΔ και ο ΤΦ;

Τρεις είναι οι λόγοι που δόθηκαν από τους υβριστές μας:

Α) Για την κριτική μας στα Ιντιμίντια, όπου τεκμηριωμένα δείξαμε τι ρόλο παίζει πραγματικά το δήθεν εναλλακτικό αυτό μέσον ή, όπως το παρουσιάζει το θέμα ο Black panther: «Ο Τάκης Φωτόπουλος, ο ψευτοδιανοούμενος της περιεκτικής δημοκρατίας “ξαναχτύπησε” στοχοποιώντας το Ιντιμίντια σαν προπαγανδιστικό μηχανισμό της Χούντας χαρακτηρίζοντας το τρισάθλιο και ύποπτο».

Μόνο από τις πρώτες γραμμές αυτού του άθλιου κειμένου, που είναι όλες ψέματα όπως μπορεί να διαπιστώσει ο αναγνώστης αν διαβάσει το λινκ μας για τα Ιντιμίντια, είναι φανερό τι επακολουθεί. Πρώτο ψέμα, η κριτική του Ιντιμίντια ήταν συλλογική του δικτύου και όχι ατομική του Τ.Φ.. Δεύτερο ψέμα, δεν γράψαμε πουθενά ότι είναι προπαγανδιστικός μηχανισμός της Χούντας. Αυτό που είπαμε είναι εντελώς διαφορετικό και μόνο ένας Γκεμπελίσκος ή ένας κρετίνος δεν καταλαβαίνει:

«Το Αθηναϊκό Ιντιμίντια, από τη στιγμή που ιδρύθηκε, όπως κατήγγειλε από τότε ο Τάκης Φωτόπουλος, παρά τις συμπτωματικές χρησιμότητες στο κίνημα, (βλ.  Δεκέμβρης του ’08), ήταν ένα όργανο για να περνά η συστημική προπαγάνδα της ρεφορμιστικής ”Αριστεράς”»

Β) Για τη θέση μας σε σχέση με τα γεγονότα της 20 Οκτώβρη, όταν κουκουλοφόροι επιτέθηκαν με τσιμεντόπλακες και μολότοφ κατά αόπλων διαδηλωτών, γιατί όπως γράφει άλλος ιντερνετικός κουκουλοφόρος, ο Τ.Φ. «τάχτηκε και ταυτίστηκε με το ΚΚΕ και τους τραμπούκους του όταν αυτοί υπεράσπιζαν την βουλή στις 2Ο Οκτώβρη, αποκαλώντας τους διαδηλωτές που αντέδρασαν σε αυτή την περιφρούρηση κουκουλοφόρους».

Όμως ούτε ο Τ.Φ. (βλ. άρθρο εδώ), ούτε το Δίκτυο (βλ. ανακοίνωση δικτύου) έκαναν ποτέ κάτι τέτοιο. Απλώς υποστήριξαν την αυτονόητη θέση ότι σε τέτοια κρίση και στη μέση της μάχης δεν επιτίθεσαι κατά των συμμαχητών σου, όποιες διαφωνίες και αν έχεις με αυτούς, αλλά κατά των εκπρόσωπων της εξουσίας. Πράγμα που δεν έκαναν οι κουκουλοφόροι στις 20 Οκτώβρη, όπως υποστηρίζουν οι φίλοι τους ιντερνετικοί κουκουλοφόροι, οι οποίοιΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ βέβαια λειτουργούν σαν όργανα του συστήματος, που όπως έκανε (το σύστημα) χθες στη Λιβύη, και σήμερα στη Συρία, διχάζει τους λαούς και τα λαϊκά κινήματα εναντίον του, ώστε να κάνει τη δουλειά του ανενόχλητο.

Γ) Για την κριτική μας, ιδιαίτερα της εκφυλισμένης Αριστεράς που υποστήριξε αναφανδόν τους «επαναστάτες» της Βεγγάζης, αλλά υποκριτικότατα διαχώριζε τη θέση της από τη Νατοϊκή επέμβαση, σαν να μην ήταν οι ίδιοι «εξεγερμένοι» και το Εθνικό Συμβούλιο τους που προσκάλεσε το ΝΑΤΟ, και ενώ δεν βγήκε ποτέ κανένας από αυτούς τους εξεγερμένους που έγραφε συνθήματα στους τοίχους της Βεγγάζης «Όχι σε κάθε ξένη επέμβαση στη Λιβύη» να καταγγείλει το Εθνικό Συμβούλιο, αλλά, αντίθετα, δεν έκαναν βήμα στις «μάχες τους» αν προηγουμένως δεν είχε ισοπεδώσει η φονική ΝΑΤΟϊκή αεροπορία οτιδήποτε στον διάβα τους!

Γραφεί ο λασπολόγος black panther «Ο Φωτόπουλος ανάμεσα σε άλλα αρνείται με κλασικό σταλινικό ύφος ότι ΚΑΙ στην Λιβύη ΚΑΙ βέβαια στην Συρία η σφαγή έχει συντελεστεί πριν οποιαδήποτε δύση ανακατευτεί…)»

Στην πραγματικότητα, –και αυτό δείχνει το μέγεθος τους γκεμπελισμού τους–, ούτε ακόμα και το δικαστήριο-καγκουρό της Χάγης που έχει στήσει η υπερεθνική ελίτ για να καταδικάζει τους ηγέτες μη πελατειακών κρατών που πέφτουν  στα χέρια της (και να τρομοκρατεί τους υπόλοιπους!) δεν υποστηρίζει κάτι τέτοιο. Και φυσικά, τώρα ακόμα και τα συστημικά ΜΜΕ παραδέχονται ότι οι νεκροί απo τους Νατοϊκούς βομβαρδισμούς και τις συνακόλουθες σφαγές των επαναστατών που συνεχίζονται, κατά πολύ υπερτερούν από τα θύματα του καθεστώτος, τα οποία πάντα ήταν κατά κανόνα συνδεδεμένα με απόπειρες πραξικοπήματος εναντίον του, που υποστήριζαν μυστικές υπηρεσίες της υπερεθνικής ελίτ, όπως έχουν τεκμηριωθεί όλα αυτά από μεγάλο άρθρο του Τ.Φ. (στα αγγλικά μόνο προς το παρόν), που θα περιληφθεί και στο υπό έκδοση βιβλίο του στα αγγλικά, όπου αναλύονται οι πραγματικές αίτιες και συνέπειες της Νατοϊκής σφαγής:

THE 'REVOLUTION' IN LIBYA AND THE NEW NATO ATTACK  

Part I: The Pseudo-Revolution in Libya ; Part II: The Role of the Degenerate “Left”

-Ποιοι ήταν λοιπόν οι πραγματικοί λόγοι της βρώμικης επίθεσης κατά του Δικτύου ΠΔ και του Τ.Φ. προσωπικά;

Αρχικά θα πρέπει να διακρίνουμε μεταξύ αυτών στον δήθεν «αναρχικό» χώρο που επικρατεί σήμερα στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς (και έκανε τον σημαντικότερο θεωρητικό αναρχικό του τέλους του 20^ου αιώνα, τον Μάρεϊ Μπούκτσιν να απαρνηθεί τον αναρχισμό!) που καλοπροαίρετα (αλλά κάποτε με ψυχωτική μανία που υποδηλώνει άλλα προβλήματα) επιτίθενται με αυτή τη λύσσα εναντίον ενός αντισυστημικού προτάγματος, και αφετέρου κάποιων που «κινούν τα νήματα» από πίσω τους για τους δικούς τους λόγους που συνήθως εκφράζουν «επενδυμένα» συμφέροντα για τη στάση τους αυτή...

Οι πρώτοι, έχοντας «καλλιεργηθεί» σε ένα μεταμοντέρνο περιβάλλον, συνήθως μετά την κατάρρευση του κρατικοσοσιαλιστικού προτάγματος, δεν έχουν καμία σύνδεση με τους αντισυστημικούς αγώνες των προηγουμένων γενιών, και μάλιστα δηλώνουν και βλακωδώς περήφανοι γι' αυτό, καταδικάζοντας τον Τ.Φ. ότι έχει μείνει στη δεκαετία και τους αγώνες του ’60! Στην πραγματικότητα δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει αντισυστημικό πρόταγμα, σαν αυτό της ΠΔ, η αυτό του διαλεκτικού νατουραλισμού του Μπούκτσιν (όσον αφορά τον ελευθεριακό χώρο) ή, τέλος, το μαρξιστικό (όσον αφορά τον κρατικοσοσιαλιστικόχώρο). Και αντισυστημικό πρόταγμα σημαίνει την αξιωματική επιλογή μεταξύ των δυο ιστορικών παραδόσεων, της αυτονομίας/αμεσοδημοκρατίας, και της ετερονομίας. Με βάση την επιλογή αυτή συνάγονται οι παράμετροι (ή «νόμοι») για την ερμηνεία της Ιστορίας, η ανάλυση του παρόντος, η περιγραφή των βασικών θεμελίων μιας απελευθερωτικής κοινωνίας και, τέλος, η στρατηγική για τη μετάβαση από την παρούσα στη μελλοντική κοινωνία. Για όλους αυτούς, ελευθεριακό κίνημα σημαίνει κάποιες γενικές αρχές (αλληλεγγύη, αυτo-οργάνωση, αντι-ιεραρχία κ.λπ.) και η συνακόλουθη δραστηριότητα (συνήθως άμεση δράση) —βλ. κριτική μας). Όλα αυτά βέβαια δεν συνιστούν αντισυστημικό πρόταγμα, αλλά αντίθετα ανώδυνη και απόλυτα συμβατή με το σύστημα πνευματική και πρακτική δραστηριότητα. Γι' αυτό και το ίδιο την καλλιεργεί όπως τους διαφόρους θεσμούς κοινωνικής οικονομίας, ώστε να συγκαλύπτει την αποδιάρθρωση του κοινωνικού κράτους, που μεθοδικά επιχειρεί το σύστημα, ενώ συγχρόνως εκτονώνει κάθε αντίσταση σε ανώδυνες γι' αυτό ενέργειες (όπως άλλωστε το ίδιο συνέβαινε και με το «αμεσοδημοκρατικό» κίνημα των πλατειών).

Δεν είναι λοιπόν καθόλου περίεργο πως  όλοι αυτοί οι οποίοι νομίζουν ότι μάχονται για μια άλλη απελευθερωτική κοινωνία, με παρόμοια θεωρητικά εργαλεία και πρακτική δραστηριότητα, «εξεγείρονται» όταν βλέπουν τη μοναδική ίσως απόπειρα σε διεθνές επίπεδο για τη διατύπωση ενός ελευθεριακού αντισυστημικού προτάγματος σήμερα, όπως η ΠΔ. Δηλαδή ενός προτάγματος που προσπαθεί να εξηγήσει την  Ιστορία όχι σε όρους ιστορικό-κοινωνικών η αντίστοιχων «φυσικών» νόμων αλλά σε όρους ιεραρχικών σχέσεων και δομών, σαν αποτέλεσμα της Κοινωνικής Πάλης, που έχει οδηγήσει στην ιστορική επικράτηση της ετερόνομης κοινωνίας και τη συγκέντρωση εξουσίας σε όλα τα επίπεδα, καθώς και τη συνακόλουθη ανάγκη για την επικράτηση ενός αντισυστημικού κινήματος για μια αυτόνομη κοινωνία. Ο βασικός εχθρός ενός παρόμοιου κινήματος και κοινωνίας δεν είναι βέβαια ο Άσσαντ ή ο Αχμαντινετζάντ, όπως κάποιοι εσκεμμένα μέσα στο ελευθεριακό κίνημα αποπροσανατολίζουν το κίνημα, αλλά ο κύριος εκφραστής της συγκέντρωσης εξουσίας/δύναμης στη σημερινή διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς: η υπερεθνική ελίτ, όπως την έχουμε ορίσει αλλού.

Αυτό σημαίνει ότι στην Ελλάδα π.χ. μάχεσαι κατά της Τρόικας που την εκπροσωπεί, γιατί αν δεν απαλλαγούμε από αυτή και τις δεσμεύσεις μας στην ΕΕ κ.λπ. κανένας δρόμος δεν μπορεί να ανοίξει για μια απελευθερωτική κοινωνία σαν αυτή που ονειρευόμαστε. Αντίστοιχα, στη Συρία ή το Ιράν θα παλέψεις μαζί με το λαϊκό κίνημα που είναι ενάντια στην υπερεθνική ελίτ, ώστε να μην καταστρέψει τη χώρα σου και τον λαό σου (όπως στη Λιβύη, το Ιράκ κ.λπ.), και όταν εξασφαλίσεις την αυτοδυναμία σου σε σχέση με την υπερεθνική ελίτ θα στραφείς κατά της ντόπιας Ισλαμικής ήάλλης ελίτ. Όλα αυτά ήταν αυτονόητες αρχές στο αναρχικό κίνημα ιστορικά (π.χ. ο Μπακούνιν υποστήριζε τους Πολωνούς εθνικιστές κατά της Ρώσικης ελίτ που τότε ήταν τμήμα της διεθνούς ελίτ και δεν έλεγε, όπως οι σημερινοί «αναρχικοί» ότι ο εχθρός είναι απλά η ντόπια ελίτ!).

Εδώ όμως ερχόμαστε στους δεύτερους. Αυτοί συχνά έχουν διάφορες διασυνδέσεις με συστημικά κέντρα, από τις ηπιότερες, (π.χ. ερευνητικά κονδύλια της ΕΕ αν είναι Πανεπιστημιακοί κ.λπ.) μέχρι κονδύλια μυστικών υπηρεσιών. Έχει τεκμηριωθεί π.χ. ότι η υπερεθνική και η Σιωνιστική ελίτ δαπανούν ετησίως δις. δολάρια για να περνά, άμεσα ή έμμεσα η γραμμή της (και το ιντερνέτ είναι ένας από τους κύριους έμμεσους παράγοντες στη διαδικασία αυτή). Όλοι αυτοί έχουν ιδιαίτερο στόχο ένα αντισυστημικό ελευθεριακό πρόταγμα όπως η ΠΔ, ξέροντας πολύ καλά την απογοήτευση διεθνώς από το κρατικοσοσιαλιστικό πρόταγμα και επομένως την αδυναμία των κομουνιστογενών κινημάτων να απειλήσουν πραγματικά το σύστημα σήμερα, παρά το γεγονός ότι η συστημική κρίση καθημερινά γιγαντώνεται.

Είναι προφανές λοιπόν ότι οι πρώτοι και οι δεύτεροι έχουν σύμπτωση στόχων, φυσικά για διαφορετικούς λόγους, ενάντια σε ένα αντισυστημικό ελευθεριακό πρόταγμα όπως η ΠΔ, το οποίο θέλουν να εξαφανίσουν από προσώπου γης. Γι' αυτό και η λύσσα τους εναντίον των υποστηρικτών του και του Τ.Φ.. Ιδιαίτερα όταν βλέπουν την αυξανόμενη απήχηση του προτάγματος αυτού σε διεθνές επίπεδο...

Το Δίκτυο ΠΔ και ο Τάκης Φωτόπουλος ευχαριστούν θερμά τους φίλους και συναγωνιστές για τη στήριξη τους, που ήδη εκφράζεται και από μεμονωμένους χρήστες  και μπλογκς στο διαδίκτυο, μπροστά σε αυτή την πρωτοφανή για την ένταση και τον συντονισμό της, βρώμικη επίθεση που δεχόμαστε. 

25 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 2011

[ΔΙΚΤΥΟ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ] 

 Δίκτυο για την Περιεκτική Δημοκρατία: www.inclusivedemocracy.org/pd

Eπικοινωνία: peridimok@gmail.com

Tweet

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΠΔ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΚΕ - ΝΑ ΑΠΟΜΟΝΩΘΟΥΝ ΟΙ ΔΙΑΣΠΑΣΤΕΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΣΥΣΤΗΜΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

ΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ | 22 ΟΚΤΩΒΡΗ 2011

---

ΝΑ ΑΠΟΜΟΝΩΘΟΥΝ ΟΙ ΔΙΑΣΠΑΣΤΕΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΣΥΣΤΗΜΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

PDF (εκτυπώσιμο)

 

Το Δίκτυο μας καταδικάζει απερίφραστα τη φασίζουσα συντονισμένη επίθεση μερικών δεκάδων οργανωμένων ανεγκέφαλων (στην «καλή» περίπτωση) ενάντια στο μπλοκ του ΠΑΜΕ που περιφρουρούσε το σημαντικότατο εκείνο κομμάτι του λαού που ενσωματώνεται στους κόλπους του, και το οποίο ειρηνικά επέλεξε να περικυκλώσει τη Βουλή. Και μιλάμε για την «καλή περίπτωση» γιατί δεν αποκλείεται βέβαια  αυτοί που επιτέθηκαν (ή κάποιοι απο αυτούς) να είναι παρακρατικοί. Δεδομένου όμως ότι, αντί να δούμε τις διάφορες «αντιεξουσιαστικές»  οργανώσεις να καταδικάζουν την αποτρόπαια αυτή πράξη, την εγκωμιάζουν κιόλας στα Ιντιμίντια και αλλού, και ήδη οι επιθέσεις κατά του ΚΚΕ πολλαπλασιάζονται σε όλη τη χώρα, θα επικεντρωθούμε στους δήθεν αυτούς «αναρχικούς».

Αρχικά, η «περικύκλωση της Βουλής» από το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ  δεν σήμαινε βέβαια την «περιφρούρηση της Βουλής», όπως άθλια υποστήριξαν κάποιοι ύποπτοι μηχανισμοί για να εξευτελίσουν το ΚΚΕ, και ο ισχυρισμός αυτός αναπαράχθηκε άμεσα (και ομοιόμορφα) στη συνέχεια από τα Ιντιμίντια και γνωστές οργανώσεις της εκφυλισμένης «Αριστεράς». Δηλαδή της «Αριστεράς» (κρατικιστικής και «ελευθεριακής»),  η οποία πρωτοστατεί στην υποστήριξη των Νατοϊκών «επαναστατών» στη Λιβύη, Συρία και Ιράν (και επομένως σε όλες τις σημερινές εγκληματικές εκστρατείες της υπερεθνικής και της Σιωνιστικής ελίτ για την επιβολή πελατειακών καθεστώτων), αλλά και στην παραπλάνηση του Ελληνικού λαού για τις πραγματικές αιτίες της σημερινής καταστροφικής κρίσης, για την οποία αποφασιστικό ρόλο έχει παίξει η ένταξη μας στην ΕΕ/Ευρωζώνη. 

Οι οργανώσεις αυτές της εκφυλισμένης «Αριστεράς» συστηματικά αποπροσανατολίζουν δυνητικά αντισυστημικά σκεπτόμενο κόσμο, είτε σε lifestyle αγώνες για ατομικά δικαιώματα, είτε στην υιοθέτηση «υπερεπαναστατικών» ρητορικών στόχων που δεν στηρίζονται σε καμιά ανάλυση για τις πραγματικές δυνατότητες του λαϊκού κινήματος αυτή τη στιγμή. Πρόκειται δηλαδή για μια ανέξοδη «αντεξουσία» που καταφέρνει παράλληλα να τα έχει καλά με το πιο αντιδραστικό κομμάτι της «Αριστεράς», αλλά και τον «ριζοσπαστικό» «πατριωτικό χώρο» (Καζάκης κ.λπ.). Δεν είναι όμως τυχαίο ότι όλοι αυτοί οι «αριστεροί» και «ελευθεριακοί» που ανήκουν στην εκφυλισμένη αυτή «Αριστερά», δεν θέτουν ποτέ θέμα άμεσης εξόδου της χώρας από την ΕΕ, που είναι αναγκαία (αλλά όχι και επαρκής) συνθήκη για την έξοδο από την κρίση . Σε όλα αυτά τα κρίσιμα θέματα επομένως (πόλεμοι, ΕΕ), η εκφυλισμένη «Αριστερά», όχι τυχαία, συμπλέει απόλυτα με  τις θέσεις της υπερεθνικής και της ντόπιας ελίτ. 

Μπορεί, επομένως, με το ΚΚΕ να έχουμε θεμελιακές διαφωνίες για την απελευθερωτική κοινωνία, και την τακτική και στρατηγική μετάβασης σε αυτή,  αλλά εκτιμούμε ως γνήσια αντισυστημικές (αντίθετα με τις παραδοχές και θέσεις της εκφυλισμένης «Αριστεράς») τις θέσεις του για τα παραπάνω θέματα, και ιδιαίτερα για την ΕΕ. Και είναι αρχή απαράβατη για μια πραγματικά αντισυστημική οργάνωση να μη διαστρεβλώνει κατά παρόμοιο «ασφαλίτικο» τρόπο τη δράση άλλου, επίσης πραγματικά αντισυστημικού κομματιού του λαϊκού κινήματος, ακόμη και αν διαφωνεί με συγκεκριμένες τακτικές και δραστηριότητες του.  Ιδιαίτερα όταν αυτό το κομμάτι έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα κόμμα, του οποίου τα μέλη έχουν χύσει περισσότερο αίμα για μια «άλλη Ελλάδα» (όπως την έβλεπαν αυτά), από οποιοδήποτε άλλο δήθεν ή πραγματικό αντισυστημικό κόμμα ή οργάνωση στον κρατικοσοσιαλιστικό και ελευθεριακό χώρο.

Αλλά ας έρθουμε στα συγκεκριμένα γεγονότα. Ακόμα και αν υποθέσουμε ότι τα άτομα που προέβησαν στη λυσσώδη επίθεση μέσα σε συγκεντρωμένους διαδηλωτές με μάρμαρα και μολότοφ ενάντια σε πλήθος άοπλου, αλλά και κάποιου (σωστά) αμυντικά οπλισμένου, κόσμου του ΠΑΜΕ, θεωρούν τους εαυτούς τους αναρχικούς, ποια σχέση έχει η επίθεση αυτή εναντίον συνδιαδηλωτών και μάλιστα εν ώρα μάχης και ενώ τα ΜΑΤ καραδοκούσαν λίγο πιο κάτω, με τον αναρχισμό; Μόνο άκρως ετερόνομα υποκείμενα που εκπαιδεύονται αποκλειστικά με  τσιτάτα του 19^ου αιώνα, χωρίς να έχουν ιδέα από το αντισυστημικό πρόταγμα πίσω απ’ αυτά των κλασικών του αναρχισμού ή, χειρότερα, από σύγχρονους «αναρχικούς» τύπου Τσόμσκι, Άλμπερτ κ.α. καθώς και «δοξασμένους» (από το σύστημα) θεωρητικούς της… ψυχαναλυτικής «Αυτονομίας», δεν θα αντιλαμβάνονταν ότι δε ζούμε σε… κομουνιστικό καθεστώς και επομένως ο εχθρός δεν είναι οι κομουνιστές. Ιδιαίτερα μάλιστα  τη στιγμή που το ξεπούλημα του κοινωνικού πλούτου και η κατάλυση ακόμη και της ελάχιστης οικονομικής κυριαρχίας της χώρας που είχε το αστικό Κράτος, κάνει καθήκον κάθε αγωνιζόμενου ανθρώπου την προσπάθεια απαλλοτρίωσης του σταδιακά ληστευόμενου αυτού κοινωνικού πλούτου από τις ξένες και ντόπιες ελίτ, και όταν στον αγώνα αυτό πρωτοστατεί το ΚΚΕ. 

Αυτό σημαίνει ότι, ανεξάρτητα από τις όποιες διαφωνίες μπορεί να έχουμε με το ΚΚΕ, για κάθε πραγματικό αντισυστημικό αγωνιστή, είτε ανήκει στον κρατικιστικό σοσιαλισμό, είτε στον ελευθεριακό και την ΠΔ, το ΚΚΕ είναι σύμμαχος στον αγώνα αυτό και όχι αντίπαλος. 

Και αυτό, σε αντίθεση με την παντελή έλλειψη προτάγματος των περισσότερων αναρχικών, οι οποίοι ακόμα και μετά την ιστορική ευκαιρία του Δεκέμβρη του '08, όπου πράγματι δημιουργήθηκαν εξεγερσιακές συνθήκες «από τα κάτω», αυτοί επέλεξαν να παραμείνουν βολικά προσκολλημένοι στα ευτελισμένα από την μονότονη και ανούσια ανακύκλωση, τσιτάτα τους, που όλως τυχαίως ακούγονται αρεστά σε όλους, (περί «Κράτους, αφεντικών και Κεφαλαίου» και «αυτοδιαχείρισης» για την αυτοδιαχείριση), χάνοντας έτσι την ευκαιρία να μεταδώσουν κοινωνικά την εμπειρία τους, αφού δεν τόλμησαν, όχι απλά να υιοθετήσουν, αλλά ούτε καν να προσεγγίσουν θεωρητικά, κάποιο συνολικό πρόταγμα που θα ανανέωνε ριζικά το αναρχικό κίνημα.

Είναι φανερό ότι σήμερα δεν αντιμετωπίζουμε απλά , όπως τον 19^ο και τον 20^ο αιώνα, ένα κρατικό σύστημα και μια σχετικά κλειστή καπιταλιστική οικονομία της αγοράς, που τ’ αντιμετωπίζουμε απλά με το δίπτυχο «κάτω το Κράτος, κάτω ο Καπιταλισμός». Σήμερα αντιμετωπίζουμε ένα διεθνοποιημένο σύστημα, το οποίο απειλεί με νέο Μεσαίωνα οριζόντια τον λαό και όλες τις ετεροκαθοριζόμενες κοινωνικές του ομάδες, με τους δοσίλογους εκτελεστές του, τους εγκάθετους στην ντόπια κοινοβουλευτική Χούντα, αλλά και τους συμπράττοντες  βολεμένους «ακτιβιστές» της ΕΕ και των ατομικών δικαιωμάτων στην εκφυλισμένη  «Αριστερά» (κρατικιστική και «ελευθεριακή»).

Για καθέναν, λοιπόν, που δεν βλέπει αποκλειστικά  με τις προκαταλήψεις των «κοινωνικών του φίλων» ή δεν ενστερνίζεται τη γκεμπελική προπαγάνδα των κυρίαρχων ΜΜΕ, και των δήθεν εναλλακτικών μέσων όπως το Ιντιμίντια, το ΚΚ είναι η μόνη εναπομείνασα ισχυρή δύναμη σε όλη την Ευρώπη που αμφισβητεί με συνέπεια και  χωρίς μισόλογα την ένταξη κάθε χώρας, και εν προκειμένω της Ελλάδας, στην ΕΕ και στους υπερεθνικούς συστημικούς θεσμούς εξουσίας (ΝΑΤΟ κ.λπ,) σε αντίθεση με την Ευρωπαϊκή Αριστερά και το παρακλάδι της στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και με τις αναρχικές οργανώσεις που δεν ασχολούνται καν με την ΕΕ, νομίζοντας ότι στη σημερινή εποχή της παγκοσμιοποίησης αρκεί να λες «κάτω το Κράτος και το Κεφάλαιο»!.

 

Πρόκειται δηλαδή για ένα κόμμα που αμφισβητεί στην πράξη και με τη δική του στρατηγική την πεμπτουσία του συστήματος στη χώρα μας. Η στρατηγική αυτή  είναι σε πλήρη αντίθεση με την ανύπαρκτη πλέον στρατηγική των μεταμοντέρνων εξεγερσιακών «αναρχικών», και δεν συνίσταται απλά στην αύξηση της εκλογικής του δύναμης, όπως παπαγαλίζουν νυχθημερόν τα κυρίαρχα και «εναλλακτικά» ΜΜΕ, τα οποία ακολουθούν και οι χρήσιμοι («αναρχικοί») ανόητοι.

Μόνο ετερόνομα μυαλά (στην καλύτερη  περίπτωση) θα μιλούσαν για «παρεμπόδιση»  να προσεγγίσουν τη Βουλή ως το αίτιο για τη βάρβαρη επίθεση. Ας υποθέσουμε, στην «καλή περίπτωση», ότι υπήρξε κάποια έστω συλλογική διαδικασία –μέσω συνήθως της «αμεσοδημοκρατικότατης» ομοφωνίας και άλλων διαδικασιών που αποκλείουν τους περισσότερους--, με την οποία λήφθηκε η «απόφαση» της επίθεσης, και δεν λήφθηκε απευθείας με συνοπτικές «διαδικασίες» μέσα από παράλληλους μονολόγους σε... ναούς δήθεν «εναλλακτικής» ενημέρωσης, όπως τα Ιντιμίντια. Αποτελεί (στην καλή περίπτωση) έκφραση ολοκληρωτικής νοοτροπίας να απαιτούν 2-3 εκατοντάδες κουκουλοφόροι (δεν καταδικάζουμε βέβαια την κουκούλα σαν μέσο προστασίας της ταυτότητας των διαδηλωτών από τις κρατικές υπηρεσίες, αλλά όταν χρησιμοποιούνται κατά συνδιαδηλωτών είναι άκρως ύποπτες),  να εισέλθουν στο μπλοκ του (απολύτως γνωστού για την αυστηρή περιφρούρηση του) ΠΑΜΕ, το οποίο κατά τα φαινόμενα είχε συγκεντρώσει στο μπλοκ του δεκάδες χιλιάδες λαού. Και αυτό, χωρίς να έχει προηγηθεί καμία πραγματικά κινηματική διαβούλευση (εκτός και αν τα Ιντιμίντια κ.λπ. που προλείαναν με φασίζουσες προκλήσεις εδώ και μέρες το έδαφος για επιθέσεις κατά του ΚΚΕ θεωρούνται μέρος του αντισυστημικού κινήματος για τους «αναρχικούς» αυτούς!) και χωρίς να έχει προηγηθεί  κανένα κάλεσμα (ακόμα και για τους «γνωρίζοντες»), καμία ευρύτερη κινηματική συζήτηση για το πώς θα χειρίζονταν τη στάση τους απέναντι στην ανταγωνιστική τακτική του ΠΑΜΕ, που ήταν απόλυτα αναμενόμενο ότι θα κατέκλυζε τον χώρο γύρω από τη  Βουλή.

 

Πρόκειται δηλαδή για άτομα ή «ομάδες» ψευτο-πρωτοποριών που έχουν χάσει κάθε θεωρητική επαφή με την ιστορική παράδοση του ελευθεριακού σοσιαλισμού, αλλά και κινηματικά αποτελούν ελάχιστη δύναμη, ενώ καμία συλλογικότητα τους (αν υπάρχει!) δεν τόλμησε να αναλάβει τις ευθύνες για την επίθεση. Και αυτό, ενώ είχαν στο πολύ πρόσφατο παρελθόν πολλές φορές την ευκαιρία να μπουν ελεύθερα στη Βουλή αν πραγματικά αυτό ήθελαν, μετά τις γενικά ανώδυνες (συγκρουσιακά) πορείες του ΠΑΜΕ που τελείωναν κατά τη 1 η ώρα, αλλά ούτε κατά διάνοια δεν «τόλμησαν», παρότι σκίζουν σήμερα τα εξεγερσιακά τους ιμάτια. 

Όμως, την Πέμπτη 20 Οκτώβρη οι ανεγκέφαλοι που θεωρούν τους εαυτούς τους «αναρχικούς», αποφάσισαν πως έπρεπε να τα δώσουν όλα για να μπουν στη Βουλή – βολικό ίσως αφού τα  ΜΑΤ  δεν είχαν τόσο έντονη παρουσία λόγω ακριβώς της παρουσίας του ΠΑΜΕ, εφόσον βέβαια το σύστημα δεν θέλει να έρθει άμεσα σε σύγκρουση με το ΚΚΕ, που θα σήμαινε γενικευμένη σύγκρουση, την οποία αυτή τη στιγμή κάθε άλλο παρά την επιθυμεί.  Γιατί άραγε; Υπέθεσαν  ότι το ΠΑΜΕ θα τους έλεγε «Περάστε» μέσα στο μπλοκ τους, ώστε να...καταλάβουν τη Βουλή; Μια τέτοια σκέψη θα ήταν πραγματικά γελοία, πόσο μάλλον για άτομα που γνωρίζουν εμπειρικά τον τρόπο οργάνωσης του ΠΑΜΕ. 

 

Ή μήπως πίστευαν οι «αναρχικοί» αυτοί, ότι πηγαίνοντας να καταλάβουν τη Βουλή, οι δεκάδες χιλιάδες κόσμου που είχαν επιλέξει να συμμετάσχουν στη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ, γνωρίζοντας πολύ καλά από πριν τον ειρηνικό και αυστηρά περιφρουρούμενο χαρακτήρα της, θα ακολουθούσαν ενθουσιωδώς στη «λαϊκή εξέγερση» που ονειρεύονταν ότι θα προκαλέσουν; Και αυτά, χωρίς οι «αναρχικοί» αυτοί να έχουν απολύτως κανένα πρόταγμα και συστημική ανάλυση της σημερινής κρίσης, και θεωρώντας ότι σήμερα απλά το «Κράτος» και το Κοινοβούλιο είναι ο υπέρτατος εχθρός – κάτι που κανένας  φίλος του ΚΚΕ δεν το πιστεύει (και απολύτως σωστά από αντισυστημική αλλά και ελευθεριακή πλευρά); Ποιους κοροϊδεύουν λοιπόν και τελικά σε ποιους είναι χρήσιμοι;  

Ακόμα, γιατί άραγε οι ίδιοι «αναρχικοί» δεν πήγαν από την προηγούμενη μέρα να κάνουν το ντου στη Βουλή, οπότε μάλιστα ψηφιζόταν επί της αρχής το νομοσχέδιο, αφού πίστευαν ότι θα την καταλάβουν μαζί με τον ανένταχτο κόσμο, και ενώ αυτή ήταν ελεύθερη από ΠΑΜίτες, οπότε πράγματι θα είχε, αν μη τι άλλο, εξαιρετικά συμβολικό και πρωταγωνιστικό χαρακτήρα η κίνηση τους; Μήπως γιατί ήθελαν να κάνουν την «εξέγερση» τους με τις πλάτες άλλων, που έχουν όμως δική τους γνωστή τακτική, (με την οποία φυσικά υπάρχουν σημαντικές διαφωνίες, αλλά άλλο διαφωνία και άλλο η φασιστική επίθεση), θυσιάζοντας ακόμα και αν χρειαστεί στην πορεία και μερικούς από τους «φιλήσυχους» και αντι-«εξεγερσιακούς» κομουνιστές, κ.λπ.;

Τέλος, αν τα άτομα αυτά είχαν την παραμικρή γενικότερη επαφή με τις υποτονικές, ακόμη και σήμερα, διαθέσεις της κοινωνίας και του λαϊκού κινήματος, ακριβώς λόγω της παραπληροφόρησης που επικρατεί και τα ίδια συχνά αναπαράγουν, δεν θα επέλεγαν ως μια ακόμα πιο μικρή «πρωτοπορία» (με την αρνητική έννοια), να επιτεθούν στη Βουλή, όταν είναι παραπάνω από προφανές όλο αυτό το διάστημα ότι δεν υπάρχουν όχι καν επαναστατικές συνθήκες, αλλά ούτε εξεγερσιακές ανάμεσα στον λαό, και όταν η κοινοβουλευτική Χούντα μπορεί με τα μέσα που έχει να συνθλίψει τους μερικούς χιλιάδες (στην πιο αισιόδοξη περίπτωση) που θα επέλεγαν να καταλάβουν τη Βουλή ή να εμποδίσουν τους βουλευτές.

Στην περίπτωση, λοιπόν, που μιλάμε για έναν ανεγκέφαλο αναρχικό δογματισμό άνευ προηγουμένου (κάτι που δεν ισχύει βέβαια για κατά συρροή περιπτώσεις πέμπτης φάλαγγας του συστήματος, που παίζουν οι οργανώσεις μεγάλου τμήματος του σημερινού εκφυλισμένου «ελευθεριακού» χώρου, όπως η ΑΚ, το Ιντιμίντια κα.), πρόκειται για έναν άκρως επικίνδυνο δογματισμό (ο οποίος μάλιστα ούτε κατά σύμπτωση δε συμπίπτει με τη σημερινή πραγματικότητα), που οδηγεί εκ των πραγμάτων σε επικίνδυνη απαξίωση το αντισυστημικό κίνημα, ειδικά στα μάτια των νέων ανένταχτων ανθρώπων, που βρίσκονται σήμερα με το πιστόλι της πιθανής μόνιμης εξαθλίωσης στο κρόταφο, και επιτρέποντας (εκτός των άλλων) να χρησιμοποιείται ήδη διεθνώς από τα ΜΜΕ η ρητορική περί «διάσπασης» του κινήματος απέναντι στη σημερινή λαίλαπα του συστήματος και της κοινοβουλευτικής Χούντας ενάντια στο λαό.

 

Απέναντι σε αυτές τις πρακτικές, αλλά και στις ίδιες τις συλλογικότητες και τα πολιτικά υποκείμενα που τις στηρίζουν (πολλοί με το να κρατούν τις πάντα βολικές «ίσες αποστάσεις»), το μόνο που έχουμε να προτάξουμε, είναι την ξεκάθαρη και πιο ισχυρή καταδίκη και την κινηματική τους απομόνωση – στο μέτρο των δυνατοτήτων μας. Καλούμε όλες τις πραγματικά ελευθεριακές συλλογικότητες που μπορούν ακόμα να διακρίνουν τα στοιχειώδη τους ιστορικά προτάγματα και το τι και ποιους αντιπαλεύονται πρώτιστα σήμερα, να καταδικάσουν τις άθλιες επιθέσεις αυτές, καθώς και τις επιθέσεις που γίνονται ήδη σε γραφεία του ΚΚΕ (αν βέβαια δεν είναι προβοκάτσιες).

 

Όσοι δεν κινούνται από ύποπτα κίνητρα, αλλά απλά από «αναρχική» αφέλεια, θα πρέπει στη σημερινή κρίσιμη καμπή για τη χώρα μας, που θα καθορίσει τη μορφή της για πολλές γενιές, να σκεφτούν το εξής απλό: ποιοι έχουν συμφέρον να δημιουργήσουν αυτή ακριβώς τη στιγμή μια καταστροφική εμφύλια σύγκρουση στο αντισυστημικό κίνημα στην Ελλάδα, που είναι το μόνο το οποίο θα μπορούσε, αν ενώνονταν όλες οι πραγματικά αντισυστημικές δυνάμεις,  να λειτουργήσει σαν καταλύτης για να βγει ο λαός από τη σημερινή κρίση; Ποιους συμφέρει η συστηματική καλλιέργεια πολεμικού κλίματος μεταξύ ελευθεριακών ομάδων και κομουνιστών σε μια κρίσιμη ιστορική στιγμή που θα έπρεπε να συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή η πολιτική ζύμωση με κοινό στόχο πρώτιστα  τον άμεσο απεγκλωβισμό των λαϊκών στρωμάτων από το θεσμικό πλαίσιο της ΕΕ/ΟΝΕ και το άνευ προηγουμένου ξεπούλημα του κοινωνικού πλούτου; Μήπως τις ντόπιες και ξένες ελίτ που προτιμούν τη γιαλατζί «Αριστερά» των δικαιωμάτων (που στηρίζει τους πολέμους τους) και της ΕΕ; Και μια τελευταία ερώτηση σε όλους τους καλοπροαίρετους. Γιατί άραγε κάποιοι διάλεξαν τη στιγμή αυτή, που διαφαίνεται ότι οι αντισυστημικές δυνάμεις ενώνονται, με το ΚΚΕ πρώτη φορά να μετέχει σε περικύκλωση της Βουλής και γενικότερα να έχει εντείνει τη δραστηριότητες του στα συνδικάτα, τις γειτονιές κ.λπ., για να ξεκινήσουν αυτή τη διασπαστική εκστρατεία, ξεθάβοντας γι’ αυτό μέχρι τη …Βάρκιζα;

22 ΟΚΤΩΒΡΗ 2011

[ΔΙΚΤΥΟ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ] 

Tweet