ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΑ ΛΗΣΤΡΙΚΑ ΜΕΤΡΑ - Υπάρχει εναλλακτική λύση στην αποικιοποίηση | Παρέμβαση Τ. Φωτόπουλου

Ελευθεροτυπία (27 Φλεβάρη 2010)

Δημοψήφισμα ΤΩΡΑ για τα ληστρικά μέτρα

Υπάρχει εναλλακτική λύση στην αποικιοποίηση

εκτύπωση

ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Τα ληστρικά μέτρα που μας επιβάλλει το Διευθυντήριο της Ε.Ε, σαφώς δίνουν την εικόνα μιας πλήρους αποικιοποίησης της χώρας από την υπερεθνική ελίτ. Και δεν πρόκειται απλώς για την εφαρμογή των νεοφιλελεύθερων συνταγών της ΕΕ, όπως υποστηρίζουν κάποιοι στην Αριστερά. Άλλο πράγμα η εφαρμογή παρόμοιων μέτρων με την τυπική συναίνεση των λαών (όπως στη Βρετανία, Ολλανδία, Σουηδία κ.λπ.) και εντελώς άλλο η αναγκαστική εφαρμογή παρόμοιων μέτρων, όπως συμβαίνει με την Ελλάδα. Ιδιαίτερα, όταν τα μέτρα αυτά δεν έχουν τη παραμικρή λαϊκή νομιμοποίηση, αφού ως γνωστόν το κυβερνών κόμμα εξελέγη με ένα πρόγραμμα που πρόβλεπε εντελώς αντίθετα μέτρα από αυτά που εφαρμόζει σήμερα. Και αυτό, ενώ η ηγεσία του (όπως και αυτή της ΝΔ) είχε πλήρη επίγνωση της κρίσης ―η οποία βασικά είναι χρόνια― και συνειδητά εξαπατούσε τον λαό με την βοήθεια των πολιτικών και οικονομικών ελίτ που ελέγχουν τα ΜΜΕ, οι οποίες ήξεραν ότι μόνο ένα «σοσιαλιστικό» κόμμα που ελέγχει τα συνδικάτα θα μπορούσε να περάσει παρόμοια μέτρα! Ούτε βέβαια μπορεί να παίρνει κανείς σοβαρά υπόψη πληρωμένες δημοσκοπήσεις που επικαλούνται οι ελίτ και δήθεν δείχνουν λαϊκή έγκριση των μέτρων. Όταν η Ελλάδα έχει γίνει πασίγνωστη για το μαγείρεμα των επίσημων στατιστικών στοιχείων (δεν είναι βέβαια μόνη!) αποτελεί κακόγουστο ανέκδοτο η επίκληση των δήθεν αμερόληπτων πορισμάτων των δημοσκοπήσεων και μάλιστα σε ένα τόσο κρίσιμο θέμα για τις ελίτ ―που χρηματοδοτούν τις δημοσκοπήσεις αυτές...

Τα επιβαλλόμενα μέτρα παρουσιάζονται, σε μια μαζική πλύση εγκεφάλου από τις ελίτ, τους «αναλυτές» τους και τα ΜΜΕ, ως αναπόφευκτα. Γεγονός όμως που αληθεύει μόνο εάν πάρουμε δεδομένο το θεσμικό πλαίσιο της σημερινής παγκοσμιοποίησης, δηλαδή τις ανοικτές και απελευθερωμένες αγορές που είναι η απώτερη αιτία, και των συνακόλουθων συνθηκών Μάαστριχτ, Λισσαβόνας, του Συμφώνου Σταθερότητας κ.λπ. Στο πλαίσιο αυτό, η ανταγωνιστικότητα παίζει κρίσιμο ρόλο σε μια εξαγωγική οικονομία που στηρίζει την ανάπτυξη της στην ελεύθερη κίνηση εμπορευμάτων και κεφαλαίου (όπως η Γερμανία και η ...Κίνα). Η δε ανταγωνιστικότητα μιας χώρας εξαρτάται από το χαμηλό κόστος παραγωγής (που είναι συνάρτηση των μισθών, της παραγωγικότητας, της σταθερότητας των τιμών, αλλά και των εργοδοτικών εισφορών/φόρων κ.λπ.). Το Ευρώ λοιπόν δεν μπορεί να διαχωριστεί από το Σύμφωνο Σταθερότητας, όπως ανόητα υποστηρίζει η ρεφορμιστική Αριστερά, γιατί είναι ο συνδυασμός αυτός που, στο δεδομένο θεσμικό πλαίσιο, μπορεί να επιτύχει την νομισματική σταθερότητα και την ανταγωνιστικότητα των αναπτυγμένων οικονομιών στην Ευρωζώνη, εφόσον χωρίς τις πολιτικές συμπίεσης των μισθών, τιμών και συναφών ελλειμμάτων, πράγματι δεν θα μπορούσε η «Ε.Ε. των κεφαλαίων» να επιβιώσει στον ανταγωνισμό με ΗΠΑ, Κίνα κ.λπ. Έτσι, η Ευρωζώνη διαμορφώθηκε με βάση τις ανάγκες οικονομιών όπως η Γερμανική, οι οποίες ελάχιστη σχέση έχουν με τις ανάγκες χωρών όπως η Ελληνική, ή άλλες χώρες στον «Ευρωπαϊκό Νότο».

Το σύνθημα, επομένως, «κατάργηση του Συμφώνου Σταθερότητας» είναι αποπροσανατολιστικό, γιατί ουσιαστικά μεταθέτουμε το θέμα να λυθεί στην ΟΝΕ, όταν θ' αλλάξει ο γενικός συσχετισμός δυνάμεων μέσα σε αυτήν, δηλαδή ...σε τρία τέρμινα. Στο μεταξύ, ο Ελληνικός λαός θα έχει γονατίσει μέσα στην νεοφιλελεύθερη ανέχεια και την ανεργία (που, σήμερα, συνήθως καταλήγει στον συντηρητισμό και την απάθεια, βλ. π.χ. το Βρετανικό παράδειγμα). Αντίστοιχα, το σύνθημα της «απείθειας στην Ε.Ε» καταντά ρητορικό, όταν το κυβερνών κόμμα ελέγχει τα κυριότερα συνδικάτα, από τα οποία άλλωστε προκύπτουν στη συνέχεια επαγγελματίες πολιτικοί στο κόμμα!

Από την άλλη μεριά όμως, θα μπορούσε να προταθεί ένα εναλλακτικό «πακέτο» μέτρων σαν το παρακάτω που, ακόμη και στο υπάρχον σύστημα της οικονομίας της αγοράς και της αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας», θα μπορούσε να εξασφαλίσει:

• 
  
  
  
  την έξοδο από τη σημερινή δημοσιονομική κρίση (όχι βέβαια από τη χρόνια οικονομική κρίση που είναι συνάρτηση μακροπρόθεσμων ριζικών αλλαγών στην παραγωγική και καταναλωτική δομή χώρας), χωρίς το σημερινό πετσόκομμα κοινωνικών κατακτήσεων, τη μαζική ανεργία και τη φτώχεια για δεκαετίες,
• 
  
  
  
  πραγματική κοινωνική δικαιοσύνη (όχι αυτή που επικαλείται η κυβέρνηση!) για την έξοδο από την κρίση, επιβάλλοντας σε αυτούς που κυρίως ωφελήθηκαν όλα αυτά τα χρόνια από τον υπέρογκο δανεισμό, να πληρώσουν το χρέος από τις πελώριες περιουσίες που συγκέντρωσαν με την φοροδιαφυγή, αισχροκέρδεια κ.λπ.,
• 
  
  
  
  τη δημιουργία των προϋποθέσεων για οικονομική αυτοδυναμία (όχι αυτάρκεια) και υπέρβαση του άσκοπου καταναλωτισμού στο μέλλον.[1]

Η θεμελιακή προϋπόθεση για ένα παρόμοιο πακέτο μέτρων είναι η ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας στο οικονομικό επίπεδο που σήμερα έχει καταλυθεί. Αυτό συνεπάγεται την άμεση έξοδο από την Ευρωζώνη ―λύση που προτείνουν ακόμη και ορθόδοξοι οικονομολόγοι του Χαρβαρντ (με άλλο βέβαια σκεπτικό και σαν προσωρινό μέτρο),[2] σε αντίθεση με τους δικούς μας φωστήρες «αριστερούς» διανοούμενους που προβλέπουν τη συντέλεια του κόσμου από παρόμοια ενέργεια! Για να μην είναι όμως οδυνηρή η διαδικασία αυτή, θα πρέπει να συνδυαστεί με ένα συμπληρωματικό «πακέτο» μέτρων όπως τα παρακάτω, που θα γίνουν εφικτά μετά την έξοδο από την ΟΝΕ και τη συνακόλουθη αποδέσμευση μας από το Σύμφωνο Σταθερότητας:

1) λογική υποτίμηση της «νέας δραχμής» που θα εισαγόταν στη θέση του Ευρώ ―πράγμα που θα έκανε φτηνότερο τον τουρισμό και τα εξαγωγικά προϊόντα μας που τώρα υποφέρουν από το ακριβό Ευρώ που επιβάλλει το Διευθυντήριο, ενώ συγχρόνως θα έκανε ακριβότερα τα εισαγόμενα προϊόντα ―πράγμα που θα έδινε σημαντική προστασία στην ντόπια αγροτική και βιοτεχνική παραγωγή. Τα εισαγόμενα είδη πρώτης ανάγκης θα μπορούσαν να επιχορηγούνται (για να μην κτυπηθούν τα λαϊκά στρώματα), με χρήματα από τα έσοδα που θα προέκυπταν από ένα βαρύ επιπρόσθετο φόρο στα εισαγόμενα είδη πολυτελείας, ενώ έλεγχοι στις τιμές θα μπορούσαν να παρεμποδίσουν τις μη απαραίτητες ανατιμήσεις

2) Επαναδιαπραγμάτευση του Χρέους (με την απειλή κήρυξης άμεσης χρεοκοπίας, δηλαδή στάσης των πληρωμών τοκοχρεωλυσίων σε περίπτωση μη αποδοχής της), με στόχο τη σημαντική επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής και την αντιστάθμιση των συνεπειών της υποτίμησης στο υπάρχον χρέος

3) Σταδιακή αποπληρωμή του Χρέους με έσοδα που θα προέλθουν βασικά από ένα άκρως προοδευτικό έκτακτο φόρο ακίνητης και κινητής περιουσίας (π.χ. για περιουσίες πάνω από 1 εκ. Ευρώ, που βρίσκονται είτε στην Ελλάδα είτε σε καταθέσεις του εξωτερικού), με παράλληλη εισαγωγή αυστηρών ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίου, ώστε να σταματήσει η συνεχής εκροή κεφαλαίων των ελίτ που μόνο τους τελευταίους μήνες ξεπερνά τα 10 δις Ευρώ,[3] και να ελεγχθεί η κερδοσκοπία.

Ο συνδυασμός των μέτρων αυτών θα σήμαινε περισσότερες δουλειές και εισοδήματα, καθώς και μείωση της πελώριας ανισοκατανομής εισοδήματος, αντί για την ανεργία, τη φτώχεια και τη μεγαλύτερη ανισότητα που μας καταδικάζουν οι Ευρωπαϊκές και ντόπιες ελίτ. Εάν λοιπόν η πολιτική ελίτ ενδιαφέρεται έστω για τα προσχήματα «δημοκρατικότητας», ας προχωρήσει σε άμεσο δημοψήφισμα για την έγκριση ή απόρριψη των ληστρικών μέτρων, ώστε να συζητηθούν δημόσια οι εναλλακτικές προτάσεις, εφόσον βέβαια εξασφαλιστούν οι όροι απόλυτης ισηγορίας στα ΜΜΕ. Εάν, αντίθετα, η κυβέρνηση επιλέξει τη «νομιμοποίηση» των μέτρων με βάση τις δημοσκοπήσεις, δικαιολογημένα, θα χαρακτηριστεί ―ιδιαίτερα αν αρχίσει να καταφεύγει στη βία για να καταπνίξει τη λαϊκή αντίδραση (όπως ήδη άρχισε να κάνει)― «κοινοβουλευτική χούντα» και θ’ αντιμετωπιστεί ανάλογα...

 

---

[1] Βλ. περιοδικό Περιεκτική Δημοκρατία (αρ. 20-21) & Η Παγκόσμια Κρίση, η Ελλάδα και το Αντισυστημικό Κίνημα (Κουκκίδα, 2009), κεφ. 14.

[2] Martin Feldstein, “Let Greece take a eurozone "holiday"”, The Financial Times (16/2/2010).

[3] Helena Smith, “Super-rich move billions out as debt crisis overwhelms Greece”, The Observer (7/2/2010).

Tweet

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 24 ΦΛΕΒΑΡΗ! - ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ - ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΔΙΚΤΥΟΥ ΠΔ

ΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ | ΦΛΕΒΑΡΗΣ 2010

---

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 24 ΦΛΕΒΑΡΗ!

Η ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΠΕΡΝΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ

ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΝΕ/ΕΕ

Επιτέλους! Βρέθηκε ο ένοχος για την υπερχρεωμένη Ελλαδίτσα. Είναι οι κερδοσκόποι! Έλα όμως  που καπιταλισμός χωρίς κερδοσκόπους είναι σκορδαλιά χωρίς σκόρδο, αφού η δουλειά τους είναι να βρίσκουν τους πιο αδύνατους κρίκους στο σύστημα και εκεί να χτυπάνε, εφόσον έτσι πραγματοποιούν τα πελώρια κέρδη τους. Όλη η λογοδιάρροια των τελευταίων εβδομάδων στα ΜΜΕ, στοχεύει στην συσκότιση και τον αποπροσανατολισμό για τα πραγματικά αίτια της πρώτης παγκοσμιοποιημένης οικονομικής κρίσης γενικά και της Ελληνικής κρίσης ειδικότερα. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ ανταλλάσσουν νηπιακού τύπου «επιχειρήματα» και μομφές, όπου απλά ο ένας τα ρίχνει όλα στον άλλο, αλλά για την ταμπακιέρα όμως ούτε κουβέντα.

Η οικονομική κρίση για την οποία καλούμαστε «να βάλουμε όλοι πλάτη» ―λες και «όλοι» φταίμε, από το μεροκαματιάρη, μέχρι τον εφοπλιστή― είναι απλά η απόρροια της ένταξης της Ελλάδας στην ΕΟΚ και σήμερα Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) η οποία ολοκλήρωσε την ενσωμάτωση της χώρας στην παγκόσμια καπιταλιστική αγορά.

Και να ποια είναι τ’ αποτελέσματα:

Στον αγροτικό τομέα, το καρότο των αγροτικών επιδοτήσεων και το μαστίγιο των ποσοστώσεων στα αγροτικά προϊόντα έφερε τη συρρίκνωση του αριθμού αγροτών και τη διατροφική εξάρτηση της χώρας. Το 2006 το ποσοστό των αγροτών επί του ενεργού πληθυσμού ήταν 13% ενώ το 1981 ήταν 31%. Πάνω από τους μισούς αγρότες δηλαδή αναγκάστηκαν να στραφούν στις συνήθως αεριτζίδικες «υπηρεσίες». Επιπλέον σήμερα εξαρτιόμαστε από τις εισαγωγές τροφίμων, επειδή η ντόπια παραγωγή δεν αρκεί για να καλύψει τις ανάγκες. Πράγμα καθόλου τυχαίο, αφού στόχος της ΕΕ ήταν και είναι η καρατόμηση του αγροτικού τομέα και οι εισαγωγές αγροτικών προϊόντων από «το περιβόλι της Ευρώπης», δηλαδή τις χώρες του τρίτου κόσμου (βαμβάκι από την Αίγυπτο, όσπρια από τη Μαδαγασκάρη κ.λπ.).

Στον βιομηχανικό τομέα εξαφανίστηκε η δασμοβίωτη ντόπια βιομηχανία, με αποτέλεσμα την ολοκληρωτική αποδιάρθρωση του τομέα αυτού που στηρίχτηκε πια μόνο στις κατασκευές, τη πανάκριβη «φούσκα» των Ολυμπιακών κ.λπ.

Παράλληλα, οι άνεργοι που δημιουργήθηκαν από την κατάρρευση τoυ αγροτικού και βιομηχανικού τομέα σπρώχτηκαν βασικά στον δημόσιο τομέα των υπηρεσιών, τον οποίο όμως σήμερα επίσης αποδιαρθρώνουν με τις μαζικές ιδιωτικοποιήσεις και απολύσεις, οδηγώντας σε ακόμη μεγαλύτερη ανεργία και φτώχεια.

Έτσι, η Ελλάδα έφτασε να χρωστά σήμερα 300 δις ευρώ (κυρίως σε Γερμανούς και Γάλλους τραπεζίτες) και ήδη να δαπανάει πάνω από τα μισά συνολικά δημόσια έσοδα στην πληρωμή τοκοχρεολυσίων. Το λογαριασμό φυσικά θα πληρώσουμε όλοι εμείς οι μισθωτοί, εργαζόμενοι με μπλοκάκι, άνεργοι και χαμηλοσυνταξιούχοι. Γιατί το φοροχαράτσι ―με την (για ακόμα μια φορά) αύξηση των άμεσων κι έμμεσων φόρων, το ξεχείλωμα των ορίων για συνταξιοδότηση, η αύξηση της ανεργίας και των απολύσεων και το τσεκούρωμα μισθών κι επιδομάτων― δε βαρύνει βέβαια τα ανώτερα εισοδηματικά στρώματα, αυτούς δηλαδή που έφαγαν την μερίδα του λέοντος από τα θαλασσοδάνεια που τώρα μας καλούν να τα ξεπληρώσουμε για να μην βουλιάξει η χώρα, αλλά τα μη προνομιούχα! Να «βάλουμε όλοι πλάτη» λοιπόν; Εμείς δημιουργήσαμε την κρίση, ή το σύστημα της οικονομίας της αγοράς με τους διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς του (ΕΕ, ΔΝΤ κ.λπ.), καθώς  και οι οικονομικές και πολιτικές ελίτ που διαχειριζόντουσαν την οικονομία για το όφελος τους;

Το πρόβλημα λοιπόν είναι καθαρά συστημικό και δεν είναι πρόβλημα «κακής» πολιτικής του ενός ή του άλλου κόμματος (ή «κακών» κερδοσκόπων) και γι’ αυτό οι φαντασιοπληξίες όσων μιλάνε για αναστροφή του νεοφιλελευθερισμού κι επιστροφή του κοινωνικού κράτους είναι πέρα για πέρα εκτός πραγματικότητας. Κοινωνικό κράτος θα σήμαινε αύξηση των κοινωνικών δαπανών, δηλαδή υψηλό επιχειρηματικό κι επενδυτικό κόστος και άρα μείωση των επενδύσεων και φυγή κεφαλαίων (όπως ήδη συμβαίνει), δηλαδή ταχύτερη χρεωκοπία.

Παρόμοια, η πολυφορεμένη «πράσινη ανάπτυξη» ανήκει εξ ίσου στη σφαίρα της φαντασίας. Η Ελλάδα δεν έχει τις απαραίτητες υποδομές για να παράξει και μπορεί μόνο να καταναλώσει «πράσινη ανάπτυξη». Το συνολικό οικονομικό αποτέλεσμα, επομένως, θα ήταν η παραπέρα επιδείνωση των διαρθρωτικών προβλημάτων της Ελληνικής οικονομίας και ιδιαίτερα του ισοζυγίου πληρωμών και του εξωτερικού χρέους, με νέες φορολογικές επιδρομές και περιστολή των δημοσίων δαπανών στο μέλλον για να μειωθούν τα ελλείμματα.

Την ίδια στιγμή, όσο η οικονομική κρίση βαθαίνει και οι πιέσεις από τις ελίτ της ΕΕ για λήψη μέτρων εντείνονται, πέφτουν οι «σοσιαλιστικές» μάσκες της ντόπιας πολιτικής ελίτ και η συστημική βία ενάντια στις κοινωνικές αντιδράσεις κλιμακώνεται. Έτσι, η πολιτική ελίτ καταφεύγει αυξανόμενα στο τελευταίο μέσω κατάπνιξης που διαθέτει, μέσω του κρατικού μηχανισμού καταστολής που είναι η ωμή βία, οδηγώντας την αντιπροσωπευτική «δημοκρατία» σε μια περισσότερο ολοκληρωτική μορφή με «σοσιαλιστικό» περιτύλιγμα, στον σοσιαλφασισμό. Δείγματα γραφής είδαμε κατά την περίοδο των συγκεντρώσεων για την επέτειο της δολοφονίας του Α. Γρηγορόπουλου, στις «παράπλευρες απώλειες» (βλ. εν ψυχρώ δολοφονίες) πολιτών στον «επιτυχημένο πόλεμο εναντίον του εγκλήματος» (κατά τα λόγια αξιωματούχων) που έχει ανοίξει το υπουργείο «Προστασίας του Πολίτη» και έχει στοιχίσει ζωές ανθρώπων που βρέθηκαν  σε πιστολίδι το οποίο ανοίγουν με την πρώτη ευκαιρία αστυνομικοί, ενώ ταυτόχρονα τα πογκρόμ κατά μικροπωλητών μεταναστών είναι καθημερινό φαινόμενο και περιοχές του κέντρου βουλιάζουν καθημερινά όλο και πιο βαθιά σε μια κοινωνική κρίση με τις εικόνες εξαθλιωμένων άστεγων, τοξικοεξαρτημένων και θυμάτων σωματεμπορίας να πληθαίνουν.

Η λύση που επέλεξαν οι ξένες ελίτ (δηλαδή οι δανειστές μας) και οι ντόπιες ελίτ κατ’ εντολή τους είναι η χειρότερη δυνατή για τα λαϊκά στρώματα.

Υπάρχουν όμως άλλες λύσεις που θα μετέφεραν την πληρωμή του Χρέους σε αυτούς που το δημιούργησαν και ωφελήθηκαν βασικά από αυτό, ενώ συγχρόνως θα έβαζαν τις βάσεις για μια άλλη «ανάπτυξη» που θα κάλυπτε τις ανάγκες όλων μας, χωρίς την καταστροφή του περιβάλλοντος. 

ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ «ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ»:

•  άμεσο δημοψήφισμα για την απόρριψη των ληστρικών μέτρων που επιβάλλουν οι ελίτ και έγκριση νέων μέτρων για έξοδο από την κρίση που θα την πληρώσουν μόνο οι ελίτ και τα προνομιούχα στρώματα, που δημιούργησαν την κρίση. Τα μέτρα αυτά περιλαμβάνουν:

1) την άμεση έξοδο από την Ευρωζώνη για να μη δεσμευόμαστε πια από το Μάαστριχτ και το Σύμφωνο Σταθερότητας και να μη μας διατάζει το Διευθυντήριο της ΕΕ,

2) την επανεισαγωγή της δραχμής, σε ισοτιμία με το Ευρώ και τα άλλα νομίσματα που θα συμφέρει τη χώρα μας,

3) την επαναδιαπραγμάτευση του Χρέους ώστε να επιμηκυνθεί η εξόφληση του μέχρι να αποδώσουν τα μέτρα κατά των προνομιούχων στρωμάτων,

4) την άμεση επιβολή φόρου μεγάλης περιουσίας (ακίνητης και κινητής) στις ελίτ και τα προνομιούχα κοινωνικά στρώματα που πρέπει να κληθούν να πληρώσουν για την μακροχρόνια κρίση στην οποία έριξαν την χώρα (με το αζημίωτο φυσικά!), δημιουργώντας για σειρά ετών μια τεχνητή ευημερία (μέσω του δανεισμού) που συγκάλυπτε την ―εξαιτίας της ένταξης στην ΕΕ― κατάρρευση της παραγωγικής δομής,

5) την εισαγωγή παράλληλων αυστηρών ελέγχων στη κίνηση κεφαλαίων για να μην μπλοκαριστούν τα παραπάνω μέτρα από τους κερδοσκόπους και τις ελίτ.

• σε περίπτωση που οι ελίτ και η ΕΕ δεν δέχονται τα παραπάνω, ούτε δέχονται να κάνουν δημοψήφισμα τότε η πάλη θα έπρεπε να είναι:

1) για την άμεση έξοδο της χώρας από την Ε.Ε. και την κήρυξη χρεωκοπίας (δηλαδή την προσωρινή στάση πληρωμών των τοκοχρεωλύσιων {ΚΑΙ ΜΟΝΟ}), ώστε να προχωρήσουμε στην αναδιαπραγμάτευση των όρων πληρωμής του Χρέους και

2) για την εθνικοποίηση των Τραπεζών που θησαύρισαν από τη σημερινή κρίση, ώστε να μην μπορούν να εκμεταλλευθούν την κήρυξη προσωρινής χρεοκοπίας του Κράτους.

3) για τη δημιουργία των προϋποθέσεων για μια αυτοδύναμη οικονομική ανάπτυξη χωρίς καταναλωτισμό.

ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΛΛΗ «ΑΝΑΠΤΥΞΗ», ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ/ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ:

Πέρα όμως από τα άμεσα μέτρα στα οποία θα έπρεπε να συμφωνήσουν όλες οι αντισυστημικές δυνάμεις της Αριστεράς, είναι επιτακτική η ανάγκη δημιουργίας εδώ και τώρα ενός μαζικού, αντισυστημικού, αμεσοδημοκρατικού κινήματος, που παράλληλα με την πάλη για την άμεση έξοδο της χώρας από την ΕΕ θα άρχιζε να χτίζει εναλλακτικούς πολιτικούς και οικονομικούς θεσμούς σε κόντρα κι έξω από την οικονομία της αγοράς. Αυτό σημαίνει:

Θεσμούς με:

• Συλλογική λήψη όλων των σημαντικών αποφάσεων από συνελεύσεις άμεσης δημοκρατίας που συνέρχονται ανά Δήμο και συντονίζονται μεταξύ τους με εκλεγμένες επιτροπές (από εξουσιοδοτημένους με ειδικές εντολές και όχι «αντιπροσώπους»,) σε τοπικό επίπεδο και, σε περίπτωση συνομοσπονδιών παρομοίων δήμων, σε περιφερειακό, εθνικό, ή ακόμα και σε διηπειρωτικό επίπεδο.

• Συλλογική ιδιοκτησία και έλεγχο των μέσων παραγωγής και διανομής (που θα διαχειρίζονται οι «δημοτικές» επιχειρήσεις τις οποίες  θα ελέγχουν οι δήμοι μαζί με τους εργαζόμενους σε αυτές) ώστε να ικανοποιούνται για όλους οι βασικές ανάγκες (σίτιση, στέγαση, ιατρική κάλυψη, εκπαίδευση, συγκοινωνίες, πλήρης κοινωνική πρόνοια για όλους τους πολίτες κ.λπ.).

• Αυτοδιεύθυνση στη δουλειά, στο Πανεπιστήμιο κ.λπ. και κατάργηση των διακρίσεων με βάση το φύλο, τη φυλή, την εθνικότητα, την πολιτιστική και σεξουαλική ταυτότητα.

• Επανενσωμάτωση της κοινωνίας στη φύση, με την κατάργηση της καταναλωτικής κοινωνίας και την εξάλειψη όλων των δραστηριοτήτων που βλάπτουν το περιβάλλον και υποβαθμίζουν την ποιότητα ζωής και την ανθρώπινη υγεία.

ΛΥΣΕΙΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΤΙΣ ΘΕΛΗΣΟΥΜΕ!

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ Ο.Ν.Ε./Ε.Ε. – ΧΑΡΑΤΣΙ ΣΤΙΣ ΕΛΙΤ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΝΟΜΙΟΥΧΟΥΣ

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ,
ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ | ΦΛΕΒΑΡΗΣ 2010

 Δίκτυο για την Περιεκτική Δημοκρατία: www.inclusivedemocracy.org

περιοδικό Περιεκτική Δημοκρατία: www.inclusivedemocracy.org/pd

Eπικοινωνία: peridimok@gmail.com

Tweet

Νέο τεύχος «Περιεκτική Δημοκρατία» 20-21 (Καλοκαίρι 2009 - Χειμώνας 2010)

περιοδικό Περιεκτική Δημοκρατία

---

Το νέο διπλό τεύχος 20-21 του περιοδικού Περιεκτική Δημοκρατία (Καλοκαίρι 2009 – Χειμώνας 2010) βρίσκεται στους πάγκους των βιβλιοπωλείων (On line αγορά και Σημεία Διανομής του περιοδικού).

Τα περιεχόμενα του νέου τεύχους είναι:

Εισαγωγικό Σημείωμα

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ:

Τρία άρθρα του Τάκη Φωτόπουλου:

• 
  
  
  Συστημική χρεοκοπία και Σοσιαλφασισμός
• 
  
  
  Η ροζ επανάσταση στο Ιράν, η «Αριστερά» και η εκστρατεία αλλαγής καθεστώτος
• 
  
  
  Ο συστημικός χαρακτήρας της γρίπης των χοίρων

ΔΙΑΛΟΓΟΙ:

          Διάλογος για την απο-ανάπτυξη:

• 
  
  
  Εκλογικό διακύβευμα ή απο-ανάπτυξη; - Serge Latouche
• 
  
  
  Είναι συμβατή η απο-ανάπτυξη με την Οικονομία της Αγοράς; - Τάκης Φωτόπουλος

«Αντιεξουσιαστές» και μεταμοντέρνα κινήματα. - ΣΟ και μέλη του Δικτύου ΠΔ

Ομιλίες στην παρουσίαση του βιβλίου «Ή Παγκόσμια Κρίση, η Ελλάδα και το Αντισυστημικό Κίνημα: Ημιολοκληρωτική "δημοκρατία" ή Περιεκτική Δημοκρατία;»

• 
  
  
  Μια μικρή εισαγωγή στην ανάλυση της ΠΔ - Πάνος Λιβιτσάνος
• 
  
  
  Οικολογική Κρίση και Περιεκτική Δημοκρατία - Νίκος Αναστασάτος
• 
  
  
  Το κουτί της καπιταλιστικής νεοφιλελεύθερης Πανδώρας και η ΠΔ - Παναγιώτης Κουμεντάκης
• 
  
  
  Η παγκόσμια Κρίση, η Ελλάδα και το Αντισυστημικό Κίνημα: Ημιολοκληρωτική «δημοκρατία» ή Περιεκτική Δημοκρατία; - Τάκης Φωτόπουλος

ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ:

• Για μια δημοκρατική απελευθερωτική ηθική - Τάκης Φωτόπουλος

Tweet

ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ «ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ» - ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ «ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ»

http://www.inclusivedemocracy.org/brochures/

Το μαύρο χρώμα της επετείου της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από αστυνομικό, έρχεται να υπενθυμίσει με τον πιο τραγικό τρόπο όσα από καιρό έχουμε τονίσει σαν Δίκτυο για την Περιεκτική Δημοκρατία.

Ήταν απλά θέμα χρόνου στη χώρα μας, να υπάρξει ακόμα μια κρατική δολοφονία, με έντονα συμβολικό και πολιτικό χαρακτήρα. Είναι άλλωστε η συστημική βία, είτε αυτή είναι φυσική βία, είτε παίρνει τη μορφή της ανεργίας, της φτώχειας ή της πολιτικής και οικονομικής ανημποριάς που δημιουργεί στα μη προνομιούχα κοινωνικά στρώματα, αυτή που πάντα αρχίζει τον κύκλο της βίας. Ο φόνος άλλωστε έγινε σε μια γειτονιά όπου η νεολαία που συχνάζει εκεί ήδη λειτουργεί με τη μορφή μιας «Αγοράς» κατά τα κλασικά πρότυπα. Μια γειτονιά όπου η νεολαία ρητά ή υπόρρητα αμφισβητεί το σύστημα και γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο έχει μπει στο μάτι των απολογητών του συστήματος με τα ίδια πάνω κάτω «επιχειρήματα» που λένε για το πανεπιστημιακό άσυλο.

Είναι οι ίδιοι απολογητές του συστήματος που είχαν λουφάξει τις πρώτες μέρες της εξέγερσης του Δεκέμβρη και που περίμεναν παγανιά ν’ αρπάξουν την παραμικρή αφορμή για να κατασυκοφαντήσουν την εξέγερση της νεολαίας ή απλώς να την υποστηρίξουν εκλογοθηρικά, όμως δηλώνοντας συγχρόνως ότι «αποδοκιμάζουν την βία από όπου και αν προέρχεται», εξισώνοντας έτσι τη συστημική με την αντισυστημική βία. Ο στόχος φανερός: η επαναφορά της «τάξης» και της «ομαλότητας» των 700 ευρώ και της ανασφάλιστης εργασίας, της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, της εξαθλίωσης των «αόρατων» μεταναστών χωρίς χαρτιά.

Γι’ αυτούς τους καλοβολεμένους εισοδηματίες της «διαμόρφωσης της κοινής γνώμης», οποιοδήποτε κοινωνικό φαινόμενο που ξεφεύγει από τις καναλιζαρισμένες μορφές πάλης της υποκουλτούρας της βιομηχανίας της ενημέρωσης και του θεάματος την οποία υπηρετούν, δηλαδή οποιαδήποτε αυθόρμητη ―και όχι μόνο― μορφή αντισυστημικής βίας που αναπόφευκτα ενίοτε παίρνει μορφές μη ελεγχόμενες από τους ίδιους τους εξεγερμένους, είναι «εκδήλωση τυφλής βίας», «έμφυτη ροπή προς το έγκλημα», «ευκαιρία για πλιάτσικο» και «υπαρξιακός χαβαλές».

Αυτό που κάνουν γαργάρα όμως οι ―άμεσα ή έμμεσα― έμμισθοι τσανακογλύφτες της εξουσίας, είναι η αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα της εγκληματικής φύσης του συστήματος της οικονομίας της αγοράς και της αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας».

Γιατί είναι η διαρκής συγκέντρωση εξουσίας/δύναμης στα χέρια πολιτικών, ιδιοκτητών μεγαλοεπιχειρηματιών, μεγαλοστελεχών σε Τράπεζες και μεγάλες επιχειρήσεις, καθώς και υψηλόβαθμων κρατικοδίαιτων παράσιτων που γεννάει όλες τις μορφές ανισότητας. Η δολοφονία του Αλέξανδρου, το τσεκούρωμα των μέχρι πρότινος εργασιακών κεκτημένων, οι σφαγές των λαών της Μέσης Ανατολής, ο κατ' εξακολούθηση βιασμός της φύσης, η νοσογόνος διατροφική βιομηχανία, η όξυνση της κρατικής καταστολής, αποτελούν μερικά μόνο απ’ τα πολλά κεφάλια της Λερναίας Ύδρας που ακούει στο όνομα «διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς» και αντιπροσωπευτική «δημοκρατία».

Η δολοφονική όξυνση της κρατικής καταστολής όμως δεν εμφανίστηκε σαν κεραυνός εν αιθρία. Η φυσική βία είναι το απαραίτητο μέσο «σωφρονισμού», όταν αποτυγχάνουν οι πιο εκλεπτυσμένοι και πιο αποτελεσματικοί τρόποι που εξασφαλίζουν την κοινωνική συναίνεση ή ανοχή για τις επιπτώσεις που έχουν τα «αναδιαρθρωτικά μέτρα» (που όλως τυχαίως, μια ζωή αναδιαρθρώνουν προς το χειρότερο τις τσέπες και την ποιότητα ζωής των μη προνομιούχων στρωμάτων). Όταν δηλαδή αποτυγχάνουν τα ΜΜΕ και οι γνωμοδοτήσεις των επιτροπών των «σοφών», τότε αναλαμβάνει δράση η χειροβομβίδα κρότου/λάμψης, η «ζαρντινιέρα», το χημικό αέριο, οι κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, οι δικαστικές διώξεις και οι σφαίρες. Ιδιαίτερα όταν εξεγείρεται η απείθαρχη νεολαία που δεν έχει τίποτα να χάσει, ούτε καν την ήδη χαμένη ελπίδα μέσα στην καθημερινή χειροτέρευση της κρίσης του συστήματος (οικονομική, πολιτική, οικολογική, κοινωνική). Η δυνητικά «επικίνδυνη» αυτή νεολαία πρέπει με κάθε τρόπο να «σωφρονιστεί», είτε το έργο αυτό το αναλαμβάνει ο «κακός μπάτσος» του συστήματος ―η δεξιά , είτε ο «καλός» ―οι «σοσιαλιστές». Το πόσο «καλός μπάτσος» είναι οι «σοσιαλιστές» του ΠΑΣΟΚ όμως, το γνωρίζουμε ήδη από τα πρώιμα χρόνια διακυβέρνησής του μετά τη μεταπολίτευση, με τη δολοφονία του 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά, αλλά το είδαμε και τις πρώτες μέρες της πρωθυπουργίας του διάδοχου της δυναστείας Παπανδρέου (βλ. την πρόβα τζενεράλε της «προστασίας πολιτών» με το ξυλοφόρτωμα των λιμενεργατών, τα πογκρόμ στα Εξάρχεια και τους ―στα καλά καθούμενα― 270 προσαχθέντες στην πορεία για την επέτειο του Πολυτεχνείου από τους «προστάτες του πολίτη»). Γι’ αυτό και δεν τρέφουμε αυταπάτες για την τιμωρία του φονιά Κορκονέα. Ακόμα κι αν δεν πέσει στα μαλακά, αυτό θα σημαίνει απλά την προσπάθεια του συστήματος να φανεί δήθεν «δίκαιο», προσπαθώντας έτσι να καλύψει τα βαθύτερα αίτια της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.

Ένα χρόνο μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη που ταρακούνησε την Ελλάδα αλλά και την Ευρώπη, της εξέγερσης που κινητοποίησε και ριζοσπαστικοποίησε χιλιάδες ανθρώπων, της εξέγερσης που γέννησε εμβρυακές μορφές συνελεύσεων σε γειτονιές, είναι καιρός για το χτίσιμο ενός αντισυστημικού κινήματος που θα δομείται στις συνελεύσεις των πολιτών.

Ενός κινήματος που θα ανακτά ολοένα και περισσότερο όλους τους τομείς της ζωής οι οποίοι σήμερα καθορίζονται κι ελέγχονται απ’ όσους βρίσκονται ψηλά στην ιεραρχία, δηλαδή τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ που ελέγχουν την οικονομική και πολιτική διαδικασία. Αυτό σημαίνει ότι όπως σε όλα τα επίπεδα, έτσι και στο επίπεδο της ασφάλειας θα πρέπει να διεκδικούμε να περάσει κι αυτό στα χέρια των συνελεύσεων των πολιτών. Ο σοσιαλφιλελεύθερος νεολογισμός του ΠΑΣΟΚ που ακούει στ’ όνομα «Υπουργείο προστασίας του πολίτη» (sic!) είναι τουλάχιστον προσβλητικός. Εξωραΐζει έναν παραδοσιακά κατασταλτικό μηχανισμό και εμβαθύνει υποτίθεται τον «κοινωνικό» του ρόλο. Τόσο «κοινωνικό» όμως που δε διστάζει να δολοφονήσει, να κακοποιήσει, να φακελώσει, να στήσει σκευωρίες και να καταστείλει τις κοινωνικές εκρήξεις που προκαλεί το σύστημα. Αν έχεις τέτοιους προστάτες, τι να τους κάνεις τους εχθρούς...

Οι υπηρεσίες δημόσιας ασφάλειας μπορούν να γίνουν μια πραγματική υπηρεσία άμυνας και προστασίας σε ένα αληθινά δημοκρατικό πολίτευμα, μόνο όταν αποτελούν οργανικό κομμάτι της κοινωνίας κι όχι βέβαια όταν αποτελούν ένα ξεχωριστό εξωκοινωνικό μηχανισμό βίαιης εφεδρείας του σημερινού συστήματος. Αυτό σημαίνει ότι οι ίδιες οι λαϊκές συνελεύσεις των πολιτών ανά Δήμο θα πρέπει να φροντίζουν για ανάλογες υπηρεσίες, οι οποίες δε θα μπορούσαν να έχουν άλλη μορφή από αυτή των Λαϊκών Πολιτοφυλακών. Οι Πολιτοφυλακές αυτές θα είναι υπό τον άμεσο έλεγχο των Δημοτικών Συνελεύσεων και τα μέλη τους θα απαρτίζονται από τους ίδιους τους πολίτες. Σ’ ένα μεταβατικό στάδιο (όπως αυτό περιγράφεται στη μεταβατική στρατηγική της ΠΔ) οι αρμοδιότητες αυτών των Πολιτοφυλακών θα μπορούσαν να είναι η φύλαξη των δημοτικοποιημένων επιχειρήσεων, η φύλαξη και περιφρούρηση των δημοτικών συνελεύσεων, η καλλιέργεια κουλτούρας αμοιβαίας προστασίας και αλληλεγγύης, η εκπαίδευση των πολιτών σε θέματα δημοκρατικής αυτοάμυνας, η συνεργασία με άλλους δημοτικοποιημένους δημόσιους φορείς (πυροσβεστική, ασθενοφόρα κ.λπ.) όταν παραστεί ανάγκη, η φύλαξη δημοτικών πάρκων κ.λπ. Με λίγα λόγια η οργάνωση της αυτοπροστασίας της ατομικής και συλλογικής αυτονομίας.

Η ουσιαστικότερη απάντηση στη δολοφονία του Αλέξανδρου, που είναι και απάντηση στη γενικευμένη κρίση που ήταν η απώτερη αιτία της, είναι η συγκρότηση ενός μαζικού, μαχητικού αντισυστημικού κινήματος που θα παλεύει για την κατάργηση της οικονομίας της αγοράς και του πολιτικού της συμπληρώματος, της αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας» και την αντικατάστασή τους από μια άλλη οργάνωση της κοινωνίας με στόχο την ισοκατανομή της οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής εξουσίας και βάση τις δημοτικές συνελεύσεις. Δηλαδή μια πραγματικά Περιεκτική Δημοκρατία.

6 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 2009 (ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΜΕΤΑ)

ΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Δίκτυο για την Περιεκτική Δημοκρατία: www.inclusivedemocracy.org

περιοδικό Περιεκτική Δημοκρατία: www.inclusivedemocracy.org/pd

Eπικοινωνία: peridimok@gmail.com

Tweet

Εξουσιαστές και «αντιεξουσιαστές» στη Νέα Τάξη

http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2009/09_12.html


Εξουσιαστές και «αντιεξουσιαστές» στη Νέα Τάξη


ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Το προηγούμενο άρθρο για την «αριστερή μπότα» του συστήματος προκάλεσε μία (αναμενόμενη) θύελλα αντιδράσεων, η οποία κορυφώθηκε με μια (μη αναμενόμενη για τον συκοφαντικό χαρακτήρα της) επίθεση.i Οι αντιδράσεις όμως αυτές έχουν γενικότερο ενδιαφέρον γιατί κάνουν ανάγλυφο τον χαρακτήρα των κινημάτων που ανδρώθηκαν στη Νέα Τάξηii, δηλαδή αυτή που ανέτειλε στη δεκαετία του ‘80 και παγιώθηκε στη δεκαετία του ‘90, μέσα από μια διαδικασία αλληλεπίδρασης των νέων αντικειμενικών συνθηκών (μαζική επέκταση των πολυεθνικών και συνακόλουθο άνοιγμα και απελευθέρωση των αγορών κεφαλαίου και εμπορευμάτων, καθώς και ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων) με τις νέες υποκειμενικές συνθήκες (αποδιάρθρωση των εργατικών και σοσιαλιστικών κινημάτων, ως συνέπεια του αποδεκατισμού της εργατικής τάξης στα μητροπολιτικά κέντρα, αλλά και της κατάρρευσης του «υπαρκτού»).

Το βασικό χαρακτηριστικό της Νέας Τάξης ήταν η πρωτόγνωρη ιστορικά συγκέντρωση οικονομικής και πολιτικής εξουσίας/δύναμης που δεν γίνεται πια στα χέρια της πολιτικής και οικονομικής ελίτ συγκεκριμένου κράτους-έθνους (έστω και εάν οι ελίτ των ΗΠΑ προσπάθησαν και επέτυχαν για ένα διάστημα μεταπολεμικά μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’70 να παίξουν παρόμοιο ρόλο) αλλά στα χέρια μιας υπερεθνικής ελίτ που ελέγχει την παγκόσμια οικονομία, καθώς και τους πολιτικοστρατιωτικούς αλλά και ιδεολογικούς μηχανισμούς που εξασφαλίζουν την αναπαραγωγή του συστήματος αυτού εξουσίας. Εντούτοις, η Νέα αυτή Τάξη δεν έχει επιβάλλει ακόμη την κυριαρχία της ολοκληρωτικά σε παγκόσμιο επίπεδο, οπως έδειξαν περίτρανα οι εξοντωτικοί πόλεμοι που εξαπέλυσε τις τελευταίες δυο δεκαετίες ενάντια σε μη πελατειακά καθεστώτα που κατά κανόνα αναδύθηκαν και στηριζόντουσαν σε μεγάλα λαϊκά κινήματα (πχ Γιουγκοσλαβία και Ιράκ), αλλά και η νέα, ακόμη μεγαλύτερη, προετοιμασία για κτύπημα κατά του Ιρανικού καθεστώτος που αναδύθηκε από τη μεγάλη λαϊκή επανάσταση του 1979.

Το γεγονός αυτό έχει τεράστια σημασία για τα αντισυστημικά λαϊκά κινήματα. Κατ’ αρχήν, ο αγώνας για την ανατροπή του συστήματος εξουσίας στις ήδη ενταγμένες στη Νέα Τάξη χώρες έχει βασικό στόχο τη ντόπια ελίτ, έχοντας όμως πλήρη συνείδηση ότι ο αγώνας αυτός δεν θα μπορέσει ποτέ να ολοκληρωθεί εάν απώτερος στόχος δεν είναι η υπερεθνική ελίτ που έμμεσα την στηρίζει. Σε περιπτώσεις όμως που η ένταξη αυτή δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί («κράτη-παρίες»), όπου η καθυπόταξη της ντόπιας ελίτ στην υπερεθνική σημαίνει ότι ο αντισυστημικός αγώνας θα γίνει ακόμη δυσκολότερος, τόσο στο διεθνές επίπεδο όσο και στο εσωτερικό, είναι προφανές ότι το πρωταρχικό καθήκον των αντισυστημικών κινημάτων είναι να αγωνιστούν ενάντια στην υπερεθνική ελίτ. Και αυτό, διότι στο μεν διεθνές επίπεδο, η επιβολή πελατειακού καθεστώτος στο Ιράν θα ανοίξει τον δρόμο στην υπερεθνική ελίτ για την συντριβή όλων των κινημάτων στην περιοχή και στη συνέχεια σε άλλες περιοχές (πχ Λατινική Αμερική) που σήμερα έχουν αρχίσει να «σηκώνουν κεφάλι». Στο δε εσωτερικό επίπεδο, διότι είναι πολύ ευκολότερο για τα ντόπια κινήματα να αναπτύξουν ένα κοινωνικό-απελευθερωτικό αγώνα ενάντια στη ντόπια ελίτ, παρά ενάντια στην υπερεθνική που άμεσα πλέον θα ελέγχει ένα πελατειακό καθεστώς.

Οι παραπάνω όμως, σχεδόν αυτονόητες, πολιτικές αλήθειες κάθε άλλο παρά αποτελούν πράξη στην πολιτική πρακτική των σημερινών κινημάτων. Και εδώ ερχόμαστε στην ιδεολογική παγκοσμιοποίηση, δηλαδή, την υπερεθνική ιδεολογία που «νομιμοποιεί» την οικονομική και πολιτική παγκοσμιοποίηση, την ίδια τη Νέα Τάξη. Η ιδεολογία αυτή αφενός δικαιολογεί την ελαχιστοποίηση του ρόλου του κράτους στην οικονομία – πράγμα που σε μια οικονομία της αγοράς συνεπάγεται την αντίστοιχη μεγιστοποίηση του ρόλου της αγοράς και του ιδιωτικού κεφαλαίου – και, αφ’ έτερου, τη συρρίκνωση της εθνικής κυριαρχίας, το πολιτικό συμπλήρωμα της αντίστοιχης μείωσης της οικονομικής κυριαρχίας που συνεπάγεται η οικονομική παγκοσμιοποίηση. Με βάση την ίδια ιδεολογία επιχειρήθηκαν όλοι οι πόλεμοι στη Νέα Τάξη και σχεδιάζεται το κτύπημα κατά του Ιρανικού λαού, με αφορμή τα πυρηνικά και τώρα την ολιγοήμερη «εξέγερση» του Ιούνη που, στη πραγματικότητα, οπως δείχνουν όλες οι ενδείξεις, ήταν απόπειρα πραξικοπήματος κατά της λαϊκής ετυμηγορίας.

Τα κινήματα που αναδύθηκαν στη Νέα Τάξη--είτε αυτά αποτελούν παρωδίες κινημάτων (πχ φεμινιστικό, Πράσινο) που ξεκίνησαν αντισυστημικά, αλλά σήμερα παλεύουν για δικαιώματα (των γυναικών ή το δικαίωμα σε ένα «πράσινο καπιταλισμό»), είτε πρόκειται για νέα κινήματα «αντιεξουσιαστικά» που παλεύουν για τα δικαιώματα μειονοτήτων (πχ αντιρατσιστικό, για τους μετανάστες, τους γκέι)-- έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: την απουσία αντισυστημικών συνολικών προταγμάτων που τα θεωρούν «παρωχημένα», ή δυνητικά «ολοκληρωτικά». Για τα κινήματα αυτά, δεν υπάρχει ανάγκη για αντισυστημικο κίνημα αλλά, αντίθετα, για πάλη ενάντια στις σχέσεις εξουσίας που εμφανίζονται στις διάφορες κοινωνικές πρακτικές. Είναι φανερό ότι η «ανάλυση» αυτή συγχέει την (σωστή) άποψη ότι η πολιτική και οικονομική δύναμη δεν είναι οι μόνες μορφές εξουσίας, με την (ρεφορμιστική) άποψη ότι δεν υπάρχει «ένα μόνο Αρχιμήδειο σημείο αλλαγής». Αναπόφευκτα, καταλήγει σε μια ρεφορμιστική «αντι-απολυταρχική» προβληματική που έχει στόχο ένα μυθικό «καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο» στη θέση του σημερινού «κορπορατιστικού» και αρπακτικού καπιταλισμού».iii Αντίθετα, μια πραγματικά αντισυστημική προβληματική έχει σημείο εκκίνησης την άρρηκτη διασύνδεση της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας/δύναμης με τις άλλες κοινωνικές μορφές εξουσίας (πατριαρχική, ρατσιστική, εθνικιστική κλπ) και έχει στόχο την ανατροπή του ίδιου του συστήματος που γεννά κάθε μορφή εξουσίας.

Με βάση όμως την μεταμοντέρνα αυτή ιδεολογία, τα κινήματα αυτά συμπλέουν απόλυτα με την Νέα Τάξη, παίζοντας στη πράξη τον ρόλο της αριστερής μπότας του συστήματος. Και αυτό, διότι το σύστημα δεν χρειάζεται την ενεργό στήριξη των κινημάτων αυτών, αλλά απλά την σύμπλευση τους, η οποία συσκοτίζει τους πραγματικούς στόχους και, ουσιαστικά, αδρανοποιεί τους ακτιβιστές σε αγώνες για δικαιώματα και ατομικές ελευθερίες αντί για αντισυστημικούς αγώνες κατά της Νέας Τάξης. Όμως, παρόμοιοι αγώνες δεν έχουν καμιά δυνατότητα να δημιουργήσουν αντισυστημική συνείδηση, και πολύ περισσότερο συνθήκες για τη μετάβαση σε μια κοινωνία ισοκατανομής της κάθε μορφής εξουσίας/δύναμης μεταξύ όλων των πολιτών. Με αυτή την έννοια, τα κινήματα αυτά και οι «αντιεξουσιαστές» που τα στηρίζουν, αντικειμενικά παίζουν το παιχνίδι των εξουσιαστών της Νέας Τάξης...

i Βλ. «Σε επικίνδυνους δρόμους» («Ε», 7/9/09 στήλη διαλόγου) όπου, μεταξύ άλλων, περιέχονται ισχυρισμοί για έλλειψη κινηματικής αναφοράς και για απουσία μου απο τα γεγονότα του Δεκέμβρη («δεν θα έχουμε άλλη συνομιλία μαζί του, παρά μόνο αν θεαθεί στις κινηματικές διεργασίες των καιρών μας»!), για τα “προσωπικά” μου με τους Τσόμσκι κτλ. Παρόμοιοι συκοφαντικοί ισχυρισμοί, μαζί με συναφή προσωπική λασπολογία στην εφημερίδα τους, απλώς χαρακτηρίζουν βεβαια το «ελευθεριακό» ήθος των συγγραφέων τους αλλά δεν παύουν να υποδηλώνουν μια νοοτροπία που έχει διδαχθεί πολλά από τις φασίζουσες νοοτροπίες προηγούμενων γενιών. Ιδιαίτερα, όταν εκτοξεύονται εν πλήρει γνώσει του γεγονότος ότι όχι μόνο κάλυψα εκτενώς σε άρθρα και σε πρόσφατο βιβλίο μου τα γεγονότα αυτά απο την κινηματική σκοπιά που επικαλούνται, αλλά και μετείχα σε αυτά, με δυο ομιλίες μου στη Νομική Αθηνών και το Χαλάνδρι (που υπάρχουν βιντεοσκοπημένες στο διαδίκτυο απο μήνες) ανταποκρινόμενος σε σχετικές προσκλήσεις των καταληψιών. Και φυσικά δεν έχω τίποτα «προσωπικό» με τους Τσόμσκι, Αλμπερτ κλπ, με τους οποίους συνεργάζονται οι επικριτές μου, αλλά απλά βαθιές πολιτικές διαφορές που έχω επανειλημμένα εκθέσει δημόσια.
ii Βλ “Η Παγκόσμια Κρίση, η Ελλάδα και το Αντισυστημικό Κίνημα” (Κουκκίδα 2009) κεφ 12-14
iii βλ “Ο καπιταλισμός του Τσόμσκι, ο μετακαπιταλισμός του Άλμπερτ και η Περιεκτική Δημοκρατία” (Γόρδιος 2004) κεφ. 1

Tweet

Κείμενο για το αντιρατσιστικό φεστιβάλ και άρθρο Τ.Φ. για Ιράν

http://www.inclusivedemocracy.org/brochures/2009.7__ratsismos_antiratsistiko_festival.htm

Κείμενο που μοιράζεται στο αντιρατσιστικό φεστιβάλ αυτές τις μέρες στο περίπτερο της ΠΔ.

ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ: Αναπόφευκτο σύμπτωμα του συστήματος και των ιεραρχικών σχέσεων

http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2009/07_04.html

Η ιρανική «ροζ» επανάσταση και η ρεφορμιστική Αριστερά

Ελευθεροτυπία (4 Ιουλίου 2009) http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=60317

---

Η Ιρανική «ροζ» επανάσταση και η ρεφορμιστική Αριστερά

printable version

ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Ο «προοδευτικός» Ομπάμα και σύσσωμη η «δημοκρατική Δύση» (δηλαδή η υπερεθνική ελίτ) με τη κρίσιμη υποστήριξη της ρεφορμιστικής Αριστεράς (δηλαδή της Αριστεράς που δεν θέτει θέμα αμφισβήτησης του ίδιου του συστήματος της οικονομίας της αγοράς και της αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας») εξεγέρθηκαν για την καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και το αίμα που χύθηκε στο Ιράν. Φυσικά, έχουν αχρωματοψία όταν «δεν βλέπουν» χειρότερες καταπατήσεις και πολλαπλάσιο αίμα να χύνεται από τους φίλους τους Σιωνιστές σφαγείς στην Παλαιστίνη ή τα στυγνά δικτατορικά καθεστώτα που στηρίζουν στην Αίγυπτο, τη Σαουδικη Αραβία, κ.α. καθώς και τα προτεκτοράτα που ήδη εγκατέστησαν χάρη στις εισβολές και κατοχές τους στο Ιράκ και Αφγανιστάν. Έτσι, από Μαρξογενείς τύπου Σλαβόι Ζίζεκ (Slavoj Žižek)[1] μέχρι «αντιεξουσιαστές» τύπου Ζnet (Τσόμσκι, Αλμπερτ κ.α.)[2], και την αντίστοιχη ρεφορμιστική και «αντιεξουσιαστική» Αριστερά στα παρ’ ημίν, η θέση είναι μια: στο Ιράν ξέσπασε μια λαϊκή εξέγερση ενάντια σε ένα τυραννικό και σκοταδιστικό Ισλαμικό καθεστώς που «έκλεψε» τη νίκη στις πρόσφατες προεδρικές εκλογές από τους «προοδευτικούς» μεταρρυθμιστές. Βεβαίως, η θέση αυτή της ρεφορμιστικής Αριστεράς δεν είναι καινούρια γιατί παρόμοια στάση τήρησε σε σχέση με όλους τους πολέμους της υπερεθνικής ελίτ στην περίοδο της Νέας Τάξης, καθώς και στις «ροζ» επαναστάσεις που η ίδια ελίτ οργάνωσε και χρηματοδότησε μαζί με τις διαπλεκόμενες ΜΚΟ για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Γεωργία, την Ουκρανία κλπ. Στη πραγματικότητα, έχουμε μια διπλή σύγκρουση στο Ιράν. Η πρώτη σύγκρουση αναφέρεται στην παλιά διαμάχη μεταξύ «δυτικοφρόνων» εκσυγχρονιστών (κυρίως από τα ανώτερα και μεσαία στρώματα της αστικής τάξης) και Ισλαμιστών, ενώ η δεύτερη αναφέρεται στη διαμάχη μέσα στο ίδιο το καθεστώς μεταξύ των φονταμενταλιστών της επανάστασης και «μεταρρυθμιστών».

Η πρώτη σύγκρουση χαρακτήριζε όλη την περίοδο μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και εντάθηκε μετά τη δεκαετία του 1950 όταν ανετράπη ο εθνικιστής ηγέτης Μοσαντέκ (Mohammed Mosaddeq) από Άγγλο-αμερικάνικο πραξικόπημα που ξεκίνησε (καλή ώρα!) με μαζικές διαδηλώσεις στη Τεχεράνη που ήταν πληρωμένες από την CIA, όπως αποκάλυψε η ίδια![3] Το καθεστώς του Σάχη που επέβαλλαν οι Άγγλο-Αμερικάνοι για πάνω από ένα τέταρτο του αιώνα ήταν ένα από τα πιο τυραννικά καθεστώτα στην Ιστορία και κατόρθωσε να συγκεντρώσει εναντίον του ένα πελώριο λαϊκό κίνημα από ισλαμιστές αλλά και εκσυγχρονιστές που οδήγησε στη μεγαλειώδη λαϊκή επανάσταση του 1979, η οποία σάρωσε μεν το καθεστώς αλλά ―με δεδομένο τον συσχετισμό δυνάμεων― έδωσε την εξουσία στους Ισλαμιστές του Αγιατολλάχ Χομεινί (Rudollah Khomeini). Οι Ισλαμιστές όμως αυτοί δεν ήταν οι (ανορθολογικοί) συντηρητικοί, που κατά κανόνα συνιστούν τους ανά τον κόσμο θρησκόληπτους, αλλά έπαιζαν ένα ρόλο παρόμοιο με αυτόν της «απελευθερωτικής θεολογίας» στη Λατινική Αμερική, η οποία προσπαθούσε να συνδυάσει κάποια ανθρωπιστικά κηρύγματα του Χριστιανισμού με τις σοσιαλιστικές αρχές κοινωνικής δικαιοσύνης ―με αναπόφευκτο αποτέλεσμα την καταδίκη της από την εκκλησιαστική ιεραρχία! Έτσι, οι Ιρανοί Ισλαμιστές της «πρώτης γενιάς» γύρω από τον Χομεινί διακήρυσσαν όχι μόνο την ανάγκη για ένα θεοκρατικό καθεστώς αλλά και ―κυρίως― την ανάγκη απεξάρτησης της χώρας από τη Δύση, πράγμα που συνεπαγόταν και μια πολιτική υποστήριξης των κινημάτων κατά της υπερεθνικής ελίτ στον Αραβικό κόσμο και αλλού. Ακόμη και στο οικονομικό επίπεδο, το καθεστώς Χομεινί προσπάθησε, κυρίως μέσω κοινωνικών παροχών και κοινωνικής προστασίας, αλλά και σημαντικών εθνικοποιήσεων, να επιτύχει αναδιανομή της οικονομικής δύναμης και του πλούτου από την αστική τάξη, (που είχε δημιουργηθεί επί Σάχη και εμφορείτο από τις δυτικές αξίες για την υπεράσπιση των ατομικών δικαιωμάτων κ.λπ.), προς τα λαϊκά στρώματα. Δεν είναι λοιπόν περίεργο ότι φοιτητές-γόνοι των προνομιούχων κοινωνικών στρωμάτων στα πολυτελή βόρεια προάστια της Τεχεράνης και αστές των αντίστοιχων σαλονιών πρωταγωνίστησαν στις διαδηλώσεις των περασμένων εβδομάδων που πρόβαλλαν τα δυτικά ΜΜΕ. Παρόλα αυτά, οι διαδηλώσεις αυτές δεν συγκρινόντουσαν σε όγκο με αυτές των υποστηρικτών του καθεστώτος ―γεγονός που ανάγκασε το BBC να καταφύγει σε λαθροχειρίες, παρουσιάζοντας οπαδούς του καθεστώτος σε παλλαϊκή διαδήλωση ως αντικαθεστωτικούς, αφού προηγουμένως είχε φροντίσει ν’ αφαιρέσει τη φωτογραφία του Αχμαντινετζάντ από το πλάνο![4]

Η δεύτερη σύγκρουση είναι ενδο-καθεστωτική και ξεκίνησε αμέσως μετά το θάνατο του αγιατολάχ Χομεινί. Είναι μια σύγκρουση μεταξύ, από τη μια μεριά, των φονταμενταλιστών της επανάστασης που εκπροσωπούνται από τον διάδοχο του Χομεινί αγιατολάχ Χαμενέι (Ali Khamenei) και την πλειοψηφία των ανωτάτων κληρικών, καθώς και τον Αχμαντινετζάντ (Mahmoud Ahmadinejad) που παίζει εκτελεστικό βασικά ρόλο, και, από την άλλη, των «μεταρρυθμιστών» που θέλουν να διατηρήσουν μεν το Ισλαμικό καθεστώς, μετατρέποντάς το, όμως, σε ένα είδος Σιιτικής Σαουδικής Αραβίας, δηλαδή σε ένα ουσιαστικά ενσωματωμένο στη διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς πελατειακό καθεστώς της υπερεθνικής ελίτ. Οι «μεταρρυθμιστές» εκφράζονται κυρίως από τον αγιατολάχ Ραφσαντζανί (Akbar Hashemi Rafsanjani), ο οποίος έγινε πάμπλουτος χάρη στην επανάσταση του ‘79, τον τέως ρεφορμιστή πρόεδρο Καταμί (Mohammad Khatami) και μια μερίδα κληρικών που, με την αμέριστη υλική και ηθική συμπαράσταση της υπερεθνικής ελίτ και των διεθνών ΜΜΕ που ελέγχει, στήριξαν τον εκλεκτό τους Μουσαβί (Mir-Hossein Mousavi) στις εκλογές. Η θέση αυτή της υπερεθνικής ελίτ θεμελιωνόταν στη πεποίθηση ότι οι ρεφορμιστές θ’ ακολουθούσαν μια πιο διαλλακτική θέση στο θέμα της πυρηνικής ενέργειας και θα έπαυαν την στήριξη των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων (Χαμάς, Χεζμπολλά κ.λπ.) και την ελπίδα ότι η αναπόφευκτη φθορά τους θα άνοιγε στο μέλλον τον δρόμο στους αστούς εκσυγχρονιστές.

Έτσι, στις τελευταίες εκλογές αναδύθηκε μια «ανίερη συμμαχία» αστών εκσυγχρονιστών που ωφελήθηκαν από τις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις Ραφσαντζανί, (δηλαδή τις ιδιωτικοποιήσεις, την απελευθέρωση του εξωτερικού εμπορίου κ.λπ.)[5] και Ισλαμιστών ρεφορμιστών, η οποία πρωτοστάτησε στις κινητοποιήσεις των τελευταίων εβδομάδων ενάντια στην πλειοψηφία των Ιρανών που ήδη πληρώνουν με ανεργία τις μεταρρυθμίσεις αυτές (συμπεριλαμβανομένων των εργατών στη πετρελαιοβιομηχανία που θα τις επλήρωναν στο μέλλον αν εκλεγόταν ο Μουσαβί) και ωφελήθηκε από τις αυξήσεις μισθών και συντάξεων του Αχμαντινετζάντ. Και αυτό, διότι δεν υπάρχει κανένα αποδεικτικό στοιχείο για σημαντική νοθεία αλλά, απλώς, κάποια υποθετικά συμπεράσματα από έρευνα Ιρανού ακαδημαϊκού[6] που αρθρογραφεί στην Γκάρντιαν... υπέρ των εκσυγχρονιστών, ενώ ακόμη και Αμερικανική δημοσκόπηση τρεις βδομάδες πριν τις εκλογές στο Washington Post έδωσε τα ίδια αποτελέσματα! Έτσι, ουσιαστικά, η συμμαχία αυτή επιχειρεί ένα πραξικόπημα κατά της λαϊκής βούλησης, με την αμέριστη βοήθεια της υπερεθνικής ελίτ αλλά και της ρεφορμιστικής και «αντιεξουσιαστικής» Αριστεράς, που παίζει πάλι τον ρόλο παρατρεχάμενου της. Όχι μόνο διότι συντάσσεται με τις πιο αντιδραστικές δυνάμεις μέσα στο ίδιο το Ιράν αλλά και διότι νομιμοποιεί το προετοιμαζόμενο στρατιωτικό πλήγμα των Σιωνιστών και της υπερεθνικής ελίτ (αν αποτύχει το σημερινό πραξικόπημα) με στόχο την αλλαγή καθεστώτος και την πλήρη επιβολή της Νέας Τάξης στην περιοχή, με ανυπολόγιστες συνέπειες για τα εθνικοαπελευθερωτικά αλλά και κοινωνικά κινήματα.

---

[1] Ελευθεροτυπία (27/6/2009)

[2] Βλ. για σχετική κριτική «Η Παγκόσμια Κρίση, η Ελλάδα και το Αντισυστημικό Κίνημα» (Κουκκίδα, 2009) κεφ. 8.3 & 13.3. http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grbooks_koukida_2009/grbooks_koukida_2009.htm

[3] Dr. Donald N. Wilder, “Overthrow of premier Mossadeq of Iran: November 1952-August 1953,” Cladestine Service History, CS Historical Paper No. 208 (Date written: March 1954, Date published: October 1969); http://web.payk.net/politics/cia-docs/published/one-main/main.html

[4] Paul Joseph Watson, “BBC Caught In Mass Public Deception With Iran Propaganda”, Infowars (18/6/ 2009). http://www.infowars.com/bbc-caught-in-mass-public-deception-with-iran-propaganda/

[5] Ramine Motamed-Nejad, “Iran: money and the mullahs”, Le Monde Diplomatique (Ιούνης 2009).

[6] Ali Ansari & Thomas Rintoul, “Magic numbers”, The Guardian (22/6/2009). http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2009/jun/22/iran-election-voters-numbers

ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ: αναπόφευκτο σύμπτωμα του συστήματος και των ιεραρχικών σχέσεων

εκτύπωση

H επομένη των ευρωεκλογών μας βρήκε με μια σαφή ένδειξη συντηρητικοποίησης της κοινωνίας που οδήγησε την πολιτική ελίτ της χώρας σε εξαγγελίες σκληρών μέτρων πάταξης της μετανάστευσης και προσπάθειας σφιξίματος του κλοιού γύρω από τους κατειλημμένους χώρους και τις διαδηλώσεις διαμαρτυρίας. Ψευδεπίγραφος στόχος που προβάλλεται είναι η αποκατάσταση της «έννομης τάξης», κυρίως στο κέντρο της Αθήνας που έχει διαταραχθεί από τους πολυπληθείς εξαθλιωμένους οικονομικούς μετανάστες, πραγματικός η στοχοποίηση των μεταναστών ως η κύρια αιτία της οικονομικής δυσπραγίας και αύξησης της εγκληματικότητας και απώτερος στόχος η ικανοποίηση των «νοικοκυραίων» και της δυσαρεστημένης πελατείας των αστικών κομμάτων που τα εγκατέλειψαν προς τους ακροδεξιούς παραδείσους.

Η φτώχεια και η ανεργία στη χώρα στρέφει τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα σε ακραίες πολιτικές επιλογές και αυτό εμφανίζεται διεθνώς καθώς και σε όλη την Ευρώπη: από τη Βόρεια Ιρλανδία όπου τον τελευταίο καιρό παρατηρείται έξαρση ρατσιστικής βίας μέχρι την Ιταλία όπου «αγανακτισμένοι» πολίτες αναλαμβάνουν την «περιφρούρηση» πόλεων από τους μετανάστες βλέπουμε δείγματα των αποτελεσμάτων στα οποία οδηγεί η παγκόσμια, πλέον, και ιδιαίτερα επώδυνη στο Νότο συστημική οικονομική και φυσική βία.

Η εντεινόμενη πολυδιάστατη κρίση, της οποίας τα συμπτώματα προσπαθούν να περιορίσουν οι ιδεολόγοι και τεχνοκράτες του συστήματος, είναι η μόνη αιτία για τέτοια φαινόμενα και λαϊκίστικα, εθνικιστικά κόμματα σε όλη την Ευρώπη σε αγαστή συνεργασία με τις τοπικές ελίτ εκμεταλλεύονται και αποπροσανατολίζουν το λαό από την ανάδειξη των πραγματικών αιτίων τέτοιων φαινομένων. Η ίδια η κρίση του συστήματος της οικονομίας της αγοράς και της αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας» που έχει ενταθεί στη νεοφιλελεύθερη διεθνοποιημένη φάση της νεωτερικότητας με την πλήρη καταστροφή της οικονομικής αυτοδυναμίας των τοπικών κοινοτήτων και την ολοένα αυξανόμενη ανισότητα τόσο μεταξύ Βορρά και Νότου όσο και εντός Βορρά αλλά και εντός Νότου, με τη βίαιη ενσωμάτωση του Νότου στο σύστημα, τους καταστροφικούς πολέμους της Νέας Τάξης σε Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, την ιδεολογική ηγεμονία της παθητικής νοοτροπίας του «τέλους της ιστορίας» και της άνευ όρων αποδοχής του στάτους κβο είναι η αιτία του βίαιου ξεριζωμού των ανθρώπων. Κοινή συνισταμένη της δραματικής επέκτασης της συστημικής βίας σε όλες τις σφαίρες της κοινωνικής δράσης είναι η συγκέντρωση εξουσίας/ δύναμης στα χέρια μιας υπερεθνικής, πλέον, ελίτ η οποία αναπαράγει και επεκτείνει με κάθε μέσο προς όφελος της το σύστημα, παρά τις εσωτερικές έριδες ως προς το «μερίδιο της πίτας» της εξουσίας.

Η Ελλάδα είναι μια χώρα υποδοχής μεταναστών η οποία όντας σε καθεστώς οικονομικής εξάρτησης εντός του μπλοκ της ΕΕ, του κυρίαρχου δηλαδή πολιτικού και οικονομικού θεσμού μέσω του οποίου ενσωματώνεται σήμερα η χώρα μας στο διεθνοποιημένο σύστημα της οικονομίας της αγοράς και μιας ευρωκεντρικού τύπου αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας» όπου η τοπική πολιτική ελίτ απλά εφαρμόζει προειλημμένες αποφάσεις, ασφυκτιά υπό το βάρος των γνωστών και αναπόφευκτων (λόγω της ανισομερούς ανάπτυξης που επιφέρει η ίδια η λειτουργία του) οικονομικών προβλημάτων της περιφέρειας της διεθνοποιημένης οικονομίας της αγοράς. Και παρότι στις «χρυσές» εποχές προετοιμασίας της ολυμπιακής φιέστας «ξεζούμισε» (και εξαφάνισε από το προσκήνιο προς χάριν «καλλωπισμού» των Ολυμπιακών πόλεων) τους μετανάστες στους οποίους οφείλει σημαντικό μερίδιο της «ανάπτυξης» της σήμερα, βλέπει σήμερα (εκτός από τους ιδεολογικά «βολεμένους» της «εναλλακτικής» Αριστεράς) ότι βρίσκεται μπροστά σε ένα τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα. Αποδιοπομπαίος τράγος από το σύστημα και τις ελίτ σε αυτή την εξελισσόμενη και διαρκή τραγωδία είναι οι μετανάστες, το πιο ελέγξιμο και ευέλικτο κομμάτι του ανθρώπινου δυναμικού στα γρανάζια της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Οι μετανάστες είναι το αποδοτικό εργαλείο που μπορεί να παράγει με το ελάχιστο κόστος χωρίς κανένα δικαίωμα διεκδίκησης καλύτερων όρων εργασίας, που πετιέται και αντικαθίσταται ανά πάσα στιγμή, που αντιμετωπίζει τη βαναυσότητα των μηχανισμών καταστολής και την περιφρόνηση του ντόπιου πληθυσμού και που εκτοπίζεται άγρια από τους πολέμους της υπερεθνικής ελίτ που γίνονται με το πρόσχημα της εξάπλωσης της «δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Η ρεφορμιστική Αριστερά παίζει σε όλο αυτό το έργο τον τουλάχιστον απαράδεκτο ρόλο της καθώς αντί να καταδείξει τις πραγματικές αιτίες του προβλήματος αρκείται σε μια ανέξοδη υπεράσπιση των δικαιωμάτων των μεταναστών σφυρίζοντας αδιάφορα για θεμελιακές δομές του συστήματος και των αξιών του που ευθύνονται για το υπαρκτό μεταναστευτικό πρόβλημα, όπως είναι το ίδιο το πολιτικοοικονομικό μπλοκ της ΕΕ, και δεν τις αμφισβητεί, παρά μόνο «αγωνίζεται» εκ των έσω για μια απροσδιόριστη και ουτοπική με την αρνητική έννοια «εμβάθυνση» της «δημοκρατίας» των θεσμών. Ωστόσο ο αγώνας της αντισυστημικής Αριστεράς και ενός αντισυστημικού κινήματος που είναι αναγκαίος όσο ποτέ σήμερα, θα πρέπει να στοχεύει στο οριστικό ξερίζωμα του συστήματος και του θεσμικού πλαισίου που το αναπαράγει και στην αντικατάστασή τους από πραγματικά δημοκρατικούς θεσμούς, στη διαμόρφωση των οποίων θα συμμετέχουν ενεργά και θα αποφασίζουν όλοι οι πολίτες ξεκινώντας από τους δήμους, με ένα ριζικά αποκεντρωμένο «μη-σύστημα» Περιεκτικής Δημοκρατίας, όπου στόχος θα είναι η διαρκής αυτοθέσμιση της κοινωνίας και η συνεχής αμφισβήτησή των δεδομένων αληθειών της, στη βάση του δημοκρατικού ορθολογισμού.

Στην Ελλάδα, η πολυδιάστατη κρίση που έχει πάρει εκρηκτικά χαρακτηριστικά τόσο λόγω των αναπόφευκτων δομικών προβλημάτων της οικονομικής Ανάπτυξης όσο και του ίδιου του ανορθολογισμού της λειτουργίας του συστήματος στα παρ’ ημίν, που είναι μάλλον κι αυτό ένα παράπλευρο σύμπτωμα της υιοθέτησης του ανορθολογισμού και των ανορθολογικών μεθόδων από μεγάλα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας: από το ελληνοχριστιανικό ιδεώδες μέχρι την αστρολογία και στη συνέχεια βέβαια το ρατσισμό, τον σεξισμό, την ομοφοβία και πολλές ακόμα πτυχές που παρατηρούμε καθημερινά, είναι ένα κοινό στοιχείο που συνδέει τις εκφάνσεις της κοινωνικής κρίσης. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα κατέχουμε τα «πρωτεία» στην Ευρώπη στην απόρριψη της θεωρίας της Εξέλιξης των Ειδών, προκρίνοντας τον Ευφυή Σχεδιασμό ή έναν μεταμοντέρνο «αγνωστικισμό». Την ίδια στιγμή που οι μετανάστες τίθενται στο στόχαστρο εθνικιστών και λαϊκιστών που ανάγουν τη μετανάστευση από σύμπτωμα της λειτουργίας του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος σε «αιτία» της κρίσης, με αποτέλεσμα τα ψευτο-λαϊκά και κυβερνητικά πογκρόμ που παρατηρούμε να εντείνονται τελευταία και των οποίων πρόδρομος ήταν η δολοφονική επίθεση με βιτριόλι στην Κωνσταντίνα Κούνεβα τον Δεκέμβρη, το μίγμα λαϊκισμού, εθνικισμού και εκτεταμένου ανορθολογισμού που αποτυπώθηκε και στις τελευταίες Ευρωεκλογές, μπορεί να πάρει ακόμα πιο εκρηκτικές και εγκληματικές διαστάσεις όσο οι παράμετροι του συστήματος χειροτερεύουν. Τα περιστατικά που μπορεί να σταχυολογήσει κανείς το τελευταίο διάστημα είναι ενδεικτικά του κλίματος ρατσιστικής υστερίας. Συνεχή πογκρόμ στα σύγχρονα γκέτο μεταναστών τόσο από «νόμιμες» δυνάμεις καταστολής όσο και από τα παρακρατικά δεκανίκια τους, τρομοκράτηση των αλλόθρησκων από ημεδαπούς ελληνορθόδοξους ανορθολογιστές, σχέδια για δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης τύπου Γκουαντάναμο που θα κρύβουν αυτά που δεν θέλει να βλέπει η πολιτική ελίτ και οι ανώτερες μεσαίες τάξεις της χώρας που τους θυμίζουν τη δική τους ευθύνη και αδυναμία. Όλα αυτά σερβίρονται καθημερινά με δόσεις ρατσιστικής σήψης από τα παράσιτα του συστήματος, τα τηλεοπτικά ΜΜΕ που διαμορφώνουν τη λαϊκή συνείδηση κατά τις επιταγές της ημιολοκληρωτικής, πλέον, «δημοκρατίας» που υπηρετούν. Η περίπτωση της μαχόμενης συνδικαλίστριας και μετανάστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα οδεύει στο αρχείο ενώ το άγριο λιντσάρισμα των δύο μεταναστών εργατών στην Νέα Μανωλάδα ρίχνει στα μαλακά τους βασανιστές με την κατηγορία του πλημμελήματος, την ίδια στιγμή που παραπέμπει τα θύματα με κακουργηματική κατηγορία (!) και ταυτόχρονα μαρτυρά τις καταγεγραμμένες δυνατότητες αποσιώπησης και συγκάλυψης του κρατικού μηχανισμού. Οι εφιαλτικές εικόνες στο κτήριο του Εφετείου στο κέντρο της Αθήνας όπου στοιβάζονται εκατοντάδες ανθρώπινες ψυχές σε άθλιες συνθήκες υγιεινής φανερώνει την παρακμή του ανέκαθεν υποτυπώδους (ακόμα και στα πλαίσια του συστήματος) ελληνικού κράτους πρόνοιας που έχει πάρει δραματικές διαστάσεις στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση.

Στο πραγματικό συστημικό πρόβλημα της μετανάστευσης, το πρόταγμα της Περιεκτικής Δημοκρατίας θεωρεί ότι δεν μπορούν να υπάρξουν ανθρώπινες λύσεις μέσα στο σύστημα και ότι είναι τουλάχιστον υποκριτικό να προσπαθούν να λύσουν το θέμα, μάλιστα οργανώνοντας μαζικές απελάσεις και παράλληλα «φιλανθρωπίες» σε κάποιους «τυχερούς» για να χρυσώσουν το χάπι, ιδεολογικά ή θεσμικά συνυπαίτιοι της αναπαραγωγής και επέκτασης του συστήματος. Είναι βέβαια αδιανόητο, πόσο μάλλον για τους ίδιους τους μετανάστες που έχουν κάποια χρόνια και εργαστεί στην Ελλάδα, για την οικογένεια και τα παιδιά τους που έχουν προσαρμοστεί σε σημαντικό βαθμό κοινωνικά εδώ, να απελαύνονται βίαια και μάλιστα από αυτούς που διαιωνίζουν τα αίτια εξαθλίωσης τους τόσο τοπικά όσο και παγκοσμίως!

Παρόλα αυτά, ο αντι-ρατσισμός ως μια ακόμα μορφή αποσπασματικής (αντι-)δράσης από τους πολλούς στην Ελλάδα υποστηρικτές της «άμεσης δράσης», όπως η «αντίσταση στην εργοδοτική τρομοκρατία», η «επαναοικειοποίηση» των δημόσιων χώρων, η αντικρατική δράση, οι μονοθεματικές αν και χρήσιμες κινήσεις αντιπληροφόρησης και οι απολίτικες καταλήψεις, ως αντίδραση στα συμπτώματα της συστημικής βίας, φάνηκαν για ακόμα μια φορά εντελώς ανεπαρκή μέσα στο να δημιουργήσουν μια μαζική αντισυστημική συνείδηση την περίοδο που ακολούθησε το Δεκέμβρη μέχρι σήμερα.

Σε αυτή την προβληματική, η ΠΔ θεωρεί το ρατσισμό ως ένα βασικό συστημικό σύμπτωμα που μπορεί να δειχτεί ότι ανάγεται στη συγκέντρωση εξουσίας, πολιτικής, οικονομικής και βέβαια ευρύτερα κοινωνικής, που γίνεται μέσω του διεθνοποιημένου πλέον συστήματος και που έχει βέβαια ιδιαίτερη σχέση με την άνοδο του ανορθολογισμού και του εθνικισμού σε «κράτη παρίες» όπως το Ιράν (για τα τεκταινόμενα στο οποίο οδύρονται απροκάλυπτα και ανιστόρητα οι απανταχού υπερασπιστές των πετσοκομμένων «ατομικών δικαιωμάτων» και ιδεολόγοι του συστήματος, ρεφορμιστές και διάφοροι «αντιεξουσιαστές» που παίζουν στον «χώρο» το ρόλο των ΜΚΟ και των απολογητών της Νέας Διεθνούς Τάξης). Θεωρεί ότι οι πραγματικά ριζοσπαστικές λύσεις που θα δημιουργήσουν, μέσα από μια καθολική Κοινωνική Πάλη για συλλογική και ατομική αυτονομία, συνθήκες ριζικής αλλαγής τόσο της συνειδητοποίησης των τάξεων που πλήττονται ολοένα και περισσότερο από την ανισοκατανομή δύναμης και τον αποκλεισμό τους στη λήψη αποφάσεων και τον αυτοκαθορισμό τους σε όλες τις κοινωνικές σφαίρες, απέναντι σε ανθρώπους διαφορετικής φυλής, φύλου, εθνοτικής, πολιτιστικής και σεξουαλικής ταυτότητας, έτσι ώστε να εκλείψει πλέον το «διαίρει και βασίλευε» που έχει κυριαρχήσει ακόμα και μεταξύ των ίδιων των εξουσιαζόμενων σε διαφορετικές ομάδες ταυτότητας, θα προέλθουν από μια εναλλακτική κοινωνική οργάνωση κλίμακας, χτίζοντας, εδώ και τώρα θεσμούς Περιεκτικής Δημοκρατίας, ΕΞΩ από το σύστημα της οικονομίας της αγοράς, της αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας» και των συνακόλουθων εξουσιαστικών, ιεραρχικών και πατριαρχικών θεσμών.

Λόγω των οργανωτικών αρχών μιας Περιεκτικής Δημοκρατίας, της αρχής της αυτονομίας και της αρχής της κοινότητας, που είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για να σταθεί μια δημοκρατική κοινωνία, η απελευθερωτική ηθική που θα απορρέει από αυτές τις αρχές θα καθιστά ανεπίτρεπτες τέτοιες διακρίσεις. Την ίδια στιγμή, οι ασφαλιστικές δικλείδες που προβλέπονται σε μια δημοκρατική κοινωνική οργάνωση από το πρόταγμα της ΠΔ, προστατεύουν από πιθανές διακρίσεις τις μειονότητες, ακόμα και τους ενός, μέσα από την καταστατική πρόβλεψη δημιουργίας ξεχωριστών συνελεύσεων μειονοτήτων για θέματα που τις αφορούν, καθώς και της δυνατότητας άσκησης ομαδικού βέτο σε αποφάσεις των δημοτικών συνελεύσεων που μπορεί να δειχτεί ότι θίγουν τις μειονότητες, θωρακίζοντας και θεσμικά όλους τους πολίτες από κάθε μορφή ρατσιστικής, σεξιστικής και πολιτιστικής διάκρισης.

Έτσι, παράλληλα με τη δημοκρατική, ελευθεριακή Παιδεία, τα δημοκρατικά ΜΜΕ και τη δραστική αλλαγή της συνείδησης όσων πολιτών συμμετέχουν στο χτίσιμο των δημοκρατικών θεσμών, που θα έρχονται σε ρήξη στην πράξη με τις κυρίαρχες στο σύστημα ιεραρχικές αξίες ―το λεγόμενο «κυρίαρχο κοινωνικό παράδειγμα» του ετερόνομου συστήματος― μέσα από την ίδια την τριβή και τη συμμετοχή σε αυτούς, θα περνάμε σταδιακά και μέσα από τη συνομοσπονδιοποίηση των περιεκτικών δήμων, σε μια εναλλακτική κοινωνία και το αντίστοιχο παράδειγμα της. Σε μια κοινωνία στην οποία όχι απλά δεν θα νοείται να υφίστανται ρατσιστικές, σεξιστικές και ομοφοβικές συμπεριφορές, αλλά και καμία άλλη ετερόνομη/εξουσιαστική σχέση (οικονομική, πολιτική, κοινωνική) σε όλες τις σφαίρες της ανθρώπινης δραστηριότητας.

Είναι επομένως επιτακτική η ανάγκη σήμερα περισσότερο από ποτέ για τη δημιουργία ενός μαζικού αντισυστημικού κινήματος στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς με στόχο την ανατροπή του υπάρχοντος καταδυναστευτικού για την ανθρωπότητα συστήματος της οικονομίας της αγοράς, που σήμερα καταδικάζει εκατομμύρια ανθρώπους στην ανεργία, τη φτώχεια και την εξαθλίωση και της αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας», όπου οι εγκληματικές ελίτ ως ηθικοί αλλά και φυσικοί αυτουργοί δεν διστάζουν να χρησιμοποιούν την ωμή φυσική βία εναντίον των πολιτών για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους και αυτών των οικονομικών ελίτ. Ενός κινήματος που θα θεμελιώνεται πάνω σε ένα σαφές συνολικό πρόταγμα που θα αποδίδει τη σημερινή πολυδιάστατη κρίση στη συγκέντρωση εξουσίας/δύναμης στα χέρια των λίγων, μεταβατική στρατηγική και προϋποθέσεις για τη νέα κοινωνία που θα στηρίζεται στην ισοκατανομή της δύναμης μεταξύ όλων των πολιτών, δηλαδή την κατάργηση των εξουσιαστικών σχέσεων και δομών, μια ανασύνθεση και υπέρβαση των ιστορικών αντισυστημικών παραδόσεων (της δημοκρατικής/αυτόνομης παράδοσης, της σοσιαλιστικής και των αντισυστημικών τάσεων μέσα στα σύγχρονα κοινωνικά κινήματα (φεμινιστικό, οικολογικό, μειονοτήτων). Πρέπει άμεσα όλες οι αντισυστημικές δυνάμεις (σοσιαλιστικές, ελευθεριακές) να συμπαραταχθούν με ένα ελάχιστο κοινό πρόγραμμα δράσης για την ανατροπή του συστήματος.

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΙΣΟΚΑΤΑΝΟΜΗΣ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ, ΧΩΡΙΣ ΣΥΣΤΗΜΙΚΗ ΒΙΑ, ΕΙΤΕ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ, ΕΙΤΕ ΦΥΣΙΚΗ!

ΚΑΤΩ ΟΙ ΑΠΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΥΠΗΡΕΤΕΣ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΗΣ «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ»!

Ιούλιος 2009

ΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Δίκτυο για την Περιεκτική Δημοκρατία: www.inclusivedemocracy.org

Eπικοινωνία: peridimok@gmail.com

Tweet