ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΗΣ ΙΕΡΙΣΣΟΥ ΣΤΗ ΧΟΥΝΤΑ ΤΗΣ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΑΡΙΟΝΕΤΩΝ ΤΗΣ (ΤΡΟΙΚΑΝΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΣΙΠΡΟ-ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΔΕΣ, ΔΙΚΗΓΟΡΟΥΣ ΠΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΤΟΥΣ ΜΠΑΤΣΟΥΣ ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΥΣ ΛΙΜΟΚΟΝΤΟΡΟΥΣ)

Από http://antiplirophorisi.wordpress.com/2013/03/07/%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CF%89%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CE%B9%CE%B5%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%83%CE%BF%CF%85-%CF%83/

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 8/3/13

ΒΙΝΤΕΟ/ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΗΣ ΙΕΡΙΣΣΟΥ

ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 7/3/2013

ΑΠΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΤΥΠΟ http://kokkinostupos.blogspot.gr/2013/03/blog-post_7464.html
ΧΟΥΝΤΑ στην Ιερισσό (βίντεο)
Από το πρωί σημειώνονται επεισόδια στην Ιερισσό, με αφορμή την εμπρηστική επίθεση κατά των μεταλλείων χρυσού στις Σκουριές. Συμπλοκές, έρευνες κατ’ οίκον, δακρυγόνα σε σχολείο, συνθέτουν το σκηνικό τρόμου που έχει στηθεί από την συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη-Μπόμπολα.
Χθες, ο Τσίπρας ύμνησε τον Καραμανλή….

ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ!


Η ΓΝΩΣΤΗ ΟΜΑΔΑ “ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ” ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΝΕΟΠΑΣΟΚΙΚΟ ΒΟΘΡΟ ΤΟΥ ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΕΙ ΤΗΝ ΕΙΣΑΓΓΕΛΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΠΑΤΣΟΥΣ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΙ “ΕΡΕΥΝΕΣ” “ΜΕ ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΤΡΌΠΟ”!!!

“Νεώτερα από την παρέμβαση στον προϊστάμενο της εισαγγελίας εφετών Θεσσαλονίκης. Οι δικηγόροι Μ. Λαμτζίδης, Σ. Πετρίδης, Ε. Ιωαννίδου, στην επικοινωνία που είχαν με τον κ. Γιαννάκη, κατέθεσαν έκτακτο διάβημα για τα όσα συμβαίνουν, ζητώντας να αποκατασταθεί η νομιμότητα και οι αστυνομικές έρευνες να γίνουν με τον σωστό τρόπο.”

http://antigoldgreece.wordpress.com/2013/03/07/video-ierissos-mat2/#more-24102

ΠΙΣΩ ΡΟΥΦΙΑΝΟ ΔΙΚΗΓΌΡΟΙ

ΑΓΩΝΑΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟ ΚΑΤΟΧΗΣ ΤΩΝ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΏΝ

ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟ ΚΑΤΟΧΗΣ ΣΤΗΝ ΙΕΡΙΣΣΟ





ΒΙΝΤΕΟ – Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΕΙΣΒΑΛΕΙ



ΤΑ ΘΡΑΣΥΔΕΙΛΑ ΚΤΗΝΗ ΠΡΟΣΑΓΑΓΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΜΑΘΗΤΕΣ

Διαρροές από χθες στα ΜΜΕ

Χθες ξεκίνησαν μάλιστα οι διαρροές της αστυνομίας σε ΜΜΕ περί ταυτοποίησης και συλλήψεων ατόμων για την επίθεση στο εργοτάξιο των μεταλλείων. Είναι ενδεικτικό πως το newsit του κ. Ευαγγελάτου δημοσίευσε άρθρο το οποίο και λίγο αργότερα απέσυρε το οποίο υποστήριζε πως “Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχει στα χέρια της η ΕΛ.ΑΣ από τις άρσεις απορρήτων των επικοινωνιών και το γενετικό υλικό που έχει συλλεχθεί από τον χώρο της επίθεσης φαίνεται πως έχουν ταυτοποιηθεί τουλάχιστον επτά άτομα που συμμετείχαν στην επίθεση”.

Στο στόχαστρο και οι ανήλικοι

Χθες κλήθηκαν να καταθέσουν στην ασφάλεια δύο ανήλικες μαθήτριες η μία εκ των οποίων μάλιστα αναζητήθηκε στο σχολείο της!
“Το απόγευμα λοιπόν άλλα δυο παιδιά μας θα ανακριθούν, από τις διωκτικές αρχές που συνεχίζουν να αναζητούν τους εμπρηστές στα σχολεία μας. Οι Σύλλογοι Γονέων και Κηδεμόνων καθώς και ο Σύλλογος Διδασκόντων έχουν εκφράσει την έντονη διαμαρτυρία τους για τις προσαγωγές ανήλικων μαθητών. Τα χτυπήματα που έχουμε δεχθεί ως κοινωνία και ως κίνημα, από Κράτος, αστυνομία και ΜΜΕ, ήταν πάμπολα και ανηλεή. Οι πρακτικές όμως των τελευταίων ημερών, που βάζουν τα παιδιά μας στο κέντρο του όποιου σχεδίου έχουν στο μυαλό τους άνθρωποι χωρίς ηθική και στοιχειώδη ευαισθησία, έχουν ξεπεράσει κάθε όριο” αναφέρει σε σχετική ανακοίνωση το Συντονιστικό Φορέων και Συλλόγων Σταγείρων-Ακάνθου ενάντια στην εξόρυξη χρυσού.

Κλειστό το σχολείο

“Χούντα δεν γνωρίσαμε, μα ούτε ελευθερία. Η τρομοκρατία μπήκε στα σχολεία” αναφέρουν σε ανακοίνωσή τους οι μαθητές του Αριστοτέλειου γυμνάσιου- λυκείου Ιερισσού. “Και ενώ τα τελευταία χρόνια στην επικράτεια, εμείς οι μαθητές βιώνουμε μαζί με τους γονείς μας τη βάναυση πολιτική των κυβερνήσεων (λιτότητα – φτώχεια – πείνα – ανεργία – θάνατοι), στο Αριστοτέλειο Λύκειο Ιερισσού ζούμε μια άλλη πραγματικότητα. Αυτή της τρομοκράτησής μας από τα Όργανα της Τάξης. Συμμαθητές μας σύρονται στην αστυνομική διεύθυνση Χαλκιδικής ως κοινοί τρομοκράτες. Σε μια προσπάθεια της κυβέρνησης να επιφέρει την ανάπτυξη μέσω της μεταλλουργίας χρυσού στη Χαλκιδική, θυσιάζεται η ελευθερία, η δημοκρατία, και παράλληλα καταπατώνται τα δικαιώματά μας, για την εξυπηρέτηση ξένων συμφερόντων. Τους συμπαραστεκόμαστε κλείνοντας το σχολείο και δηλώνουμε πως η τρομοκρατία του κράτους ΔΕΝ θα περάσει!!” τονίζουν.

“Το τελευταίο χρονικό διάστημα στην περιοχή μας γίνονται μαζικές προσαγωγές, παράνομες λήψεις γενετικού υλικού , καταστρατήγηση συνταγματικών δικαιωμάτων , στα πλαίσια του γενικότερου κλίματος εκφοβισμού και τρομοκρατίας που επιχειρήται να επιβληθεί.Δεχτήκαμε τη τεταμένη αυτή κατάσταση, δεν μπορούμε όμως να ανεχτούμε την στοχοποίηση των παιδιών μας, δεν μπορούμε να τα βλέπουμε συνεχώς φοβισμένα. Καλούμε όλους τους γονείς να σταθούν πλάι μας” αναφέρει σε σχετική ανακοίνωση ο Σύλλογος γονέων του σχολείου.

Νομικά μετέωρη η κλήση ανηλίκων

Συνεχίζεται η κοινωνικά απαράδεκτη και νομικά μετέωρη κλήση για κατάθεση ανήλικων 15χρονων μαθητών παρα τις αντιδράσεις του συνόλου σχεδόν του νομικού κόσμου, της τοπικής κοινωνίας και των ευαισθητοποιημένων πολιτών τονίζουν με χθεσινή ανακοίνωσή τους οι πληρεξούσιοι δικηγόροι των κατοίκων Χαλκιδικής που εναντιώνονται στη θανάσιμη εξόρυξη χρυσού
“Η μέθοδος γνωστή πιά: πολύωρη ανάκριση και λήψη DNA, ενδεδυμένη με το μανδύα “προσαγωγής” ή “κατάθεσης μάρτυρα” για να απαγορευθεί η συμπαράσταση δικηγόρου, δεν πείθει απολύτως κανέναν και κυρίως δεν συνάδει ούτε με το νομικό πολιτισμό της χώρας και κατά την άποψή μας δεν προσφέρει ουσιαστικά τίποτα.” αναφέρουν οι δικηγόροι και ανακοινώνουν ότι οι επόμενες ενέργειές τους θα είναι τόσο παράσταση-καταγγελία και διαμαρτυρία στην Εισαγγελία Πολυγύρου (τόπου των ενεργειών), παράσταση-καταγγελία και διαμαρτυρία στην Εισαγγελία Αρείου Πάγου αλλά και παράσταση-καταγγελία και διαμαρτυρία στην Εισαγγελία Εφετών Θεσσαλονίκης (προϊσταμένης Αρχής της αρμόδιας των ανακρίσεων Διεύθυνσης Ασφάλειας Θεσσαλονίκης).

Κινητοποίηση το Σάββατο

Πορεία ενάντια στα μεταλλεία χρυσού στην Χαλκιδική διοργανώνεται από τις Επιτροπές αγώνα το Σάββατο 9 Μάρτη στις 11.30 στο Δημαρχείο Θεσσαλονίκης.

http://www.alterthess.gr/content/toraprosagoges-kai-dakrygona-sygkentrosi-stin-ierissofoto

Tweet

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ - ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΛΟΓΙΣΤΙΚΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

Τελευταία έχει αρχίσει μια μαζική διαφημιστική εκστρατεία της ρεφορμιστικής Αριστεράς (δηλαδή της Αριστεράς που δεν αμφισβητεί το ίδιο το σύστημα της διεθνοποιημένης οικονομίας της αγοράς και της έκφρασής της στον γεωγραφικό μας χώρο, της Ε.Ε.) για την προβολή μιας δήθεν «λύσης» στη βαθιά και κάθε μέρα επιδεινούμενη κρίση που μαστίζει τον Ελληνικό λαό. Σύμφωνα με την προτεινόμενη λύση που συνυπογράφουν όχι μόνο γνωστοί «ειδικοί» από τον ρεφορμιστικό χώρο, αλλά και κάποιοι που χρησιμοποιούν την αντικαπιταλιστική ρητορική όπως ανάλογα χρησιμοποιεί ο Γιωργάκης τη σοσιαλιστική, το αίτημα για Λογιστικό Έλεγχο του Χρέους, το λιγότερο, αποτελεί «ταξικό όργανο πάλης», ενώ, στην καλύτερη περίπτωση,  θα μπορούσε να οδηγήσει, αν γίνει κοινωνικά ευρέως αποδεκτό, στη διέξοδο από την κρίση. Στην πραγματικότητα, δεν ισχύει ούτε το πρώτο ούτε το δεύτερο και, αντίθετα, η πρόταση για τον Λογιστικό Έλεγχο του Χρέους είναι όχι μόνο πρακτικά αδύνατη σε μη εξεγερσιακές συνθήκες και ανεπιθύμητη σε εξεγερσιακές, αλλά και διπλά αποπροσανατολιστική, εφόσον αποπροσανατολίζει τόσο για τα πραγματικά συστημικά αίτια της κρίσης, όσο και για τον πραγματικό τρόπο εξόδου από αυτή.

Είναι πρακτικά αδύνατη σε μη εξεγερσιακές συνθήκες γιατί απαιτεί τη σύμπραξη των ελίτ στη διενέργεια του Λογιστικού Ελέγχου. Όπου άλλωστε έγινε παρόμοιος λογιστικός έλεγχος υπήρχε τουλάχιστον η συμπαράσταση του κυβερνώντος κόμματος (Ισημερινός κ.λπ.), ή όπου κηρύχθηκε τμήμα ή και ολόκληρο το χρέος παράνομο ή απεχθές, αυτό έγινε μετά από απόφαση της κυβερνώσας πολιτικής ελίτ. Στην Ελλάδα είναι φανερό ότι κανένα από τα κόμματα εξουσίας δεν πρόκειται να συναινέσει, για προφανείς λόγους, σε μια διαδικασία λογιστικού ελέγχου του χρέους, όση πίεση και αν αναπτυχθεί «από κάτω», εκτός βέβαια αν η πίεση αυτή οδηγήσει στη δημιουργία εξεγερσιακών συνθηκών. 

 

Είναι ανεπιθύμητη σε εξεγερσιακές συνθήκες: Όμως,  ακόμη και αν το προσεχές παραπέρα βάθεμα της κρίσης οδηγήσει πράγματι σε εξεγερσιακές συνθήκες, θα ήταν πράγματι γελοίο το αίτημα των εξεγερμένων να ήταν η... διενέργεια Λογιστικού Ελέγχου (που δυνητικά θα μπορούσε να καταλήξει στη διαγραφή κάποιου μέρους του Χρέους),  αντί να είναι η ανατροπή της κοινοβουλευτικής Χούντας και η ανάδειξη μιας Κυβέρνησης Λαϊκής Ενότητας, όπως έχουμε προτείνει, η οποία θα προχωρούσε:

·         πρώτον,  σε δημοψήφισμα για την ακύρωση ΟΛΩΝ των μέτρων που επέβαλλε η Χούντα σε σχέση με (ή με αφορμή) το Χρέος και οδήγησαν στην κατεδάφιση κοινωνικών κατακτήσεων δεκαετιών και,

·         δεύτερον, στη λήψη των απαραίτητων μέτρων για τη δημιουργία των προϋποθέσεων μιας αυτοδύναμης οικονομικής ανάπτυξης, χωρίς εξαρτήσεις από Χρέη και τις ξένες και ντόπιες ελίτ (βλ. άρθρο Τ. Φωτόπουλου, «Η αποχώρηση από την ΕΕ μονόδρομος για την έξοδο από την κρίση και την αυτοδύναμη οικονομία», περιοδικό Περιεκτική Δημοκρατία τεύχος 22). Η ικανοποίηση αυτών των προϋποθέσεων θα έκανε δυνατή τη μελλοντική δημιουργία μιας εναλλακτικής κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης που θα την έλεγχαν άμεσα οι συνελεύσεις των πολιτών και των εργαζόμενων.

Είναι αποπροσανατολιστική όσον αφορά τα αίτια της κρίσης, εφόσον δεν συζητάει καν τα συστημικά αίτιά της, αλλά απλά μια συνέπειά της: το Χρέος. Όμως, τα αίτια της χρόνιας οικονομικής κρίσης είναι δομικά και ανάγονται στη διαστρεβλωμένη οικονομική δομή που δημιούργησε το σύστημα της οικονομίας της αγοράς γενικά και η ενσωμάτωση της χώρας στη διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς ειδικότερα, μέσα από την ΕΕ και την ΟΝΕ. Η κρίση αυτή συγκαλυπτόταν σε ολόκληρη την Μεταπολίτευση, αρχικά από τις επιδοτήσεις κ.λπ. της ΕΕ, οι οποίες δινόντουσαν όχι βέβαια για να μας βοηθήσουν αλλά για να αποκρύψουν την παράλληλη αποδιάρθρωση της παραγωγικής δομής της χώρας, στην οποία οδήγησε το άνοιγμα και η απελευθέρωση των αγορών που μας επέβαλε η ΕΕ και, στη συνέχεια, από τα εύκολα δάνεια με χαμηλό επιτόκιο που επέτρεπε η είσοδός μας στην Ευρωζώνη.

Η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση επομένως απλώς λειτούργησε σαν καταλύτης για να εκδηλωθεί η συστημική κρίση της Ελλάδος και όχι σαν η αιτία της, όπως υποθέτουν οι «Μαρξο-Κεϊνσιανές» αναλύσεις πίσω από την  πρόταση για Λογιστικό Έλεγχο. Η ουσιαστική αποδιάρθρωση της παραγωγικής δομής, αναπόφευκτα, οδήγησε στη δημιουργία μιας «καταναλωτικής κοινωνίας χωρίς παραγωγική βάση» και στη συνεχή αύξηση του εξωτερικού χρέους (και, συνακόλουθα, του δημόσιου τομέα), το οποίο έφτασε στα σημερινά εκρηκτικά επίπεδα.

Είναι λοιπόν φανερό ότι κάποια μελλοντική, τυπική η άτυπη, χρεοκοπία ήταν προαποφασισμένη όταν επιβαλλόταν το Μνημόνιο και ο στόχος των ελίτ από την αρχή ήταν, από τη μια μεριά, να ξεζουμίσουν όσο μπορούσαν περισσότερο τα λαϊκά στρώματα ώστε να ελαχιστοποιήσουν τις ζημιές των κατόχων των ομολόγων, και, από την άλλη, να ολοκληρώσουν τις «διαρθρωτικές» αλλαγές της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, οι οποίες  δεν είναι παρά η υλοποίηση των «4 ελευθεριών» του Μάαστριχτ (δηλαδή η «απελευθέρωση» των αγορών  κεφαλαίου, εργασίας, αγαθών και υπηρεσιών), και κυρίως να μας αναγκάσουν στο ξεπούλημα του εθνικού πλούτου, όπως κάνουν άλλωστε παντού οι δανειστές, είτε λέγονται ΔΝΤ, είτε ΕΕ.

Είναι αποπροσανατολιστική όσον αφορά τον τρόπο εξόδου από την κρίση, εφόσον ανάγει σε πανάκεια τη μερική ή ολική διαγραφή του Χρέους, την οποία (υποθετικά) θα μπορούσε να φέρει ο Λογιστικός Έλεγχός του! Το Χρέος, όμως, δεν είναι η αιτία της βαθιάς και επιδεινούμενης κρίσης, όπως υποστηρίζουν ανόητες συνωμοσιολογικές «θεωρίες» τύπου «Σοκ και Δέος» ρεφορμιστών «αναλυτών». Ακόμη και αν αύριο μας χάριζαν οι πιστωτές μας ολόκληρο το Χρέος θα ήταν θέμα χρόνου να ξαναβρεθούμε στην ίδια θέση, εφόσον παραμέναμε στην ΕΕ και διατηρούσαμε τις αγορές μας ανοικτές και απελευθερωμένες, όπως αυτή επιβάλλει!

Επομένως, ο μοναδικός τρόπος διεξόδου από την κρίση περνά μέσα από τη δημιουργία μιας εντελώς διαφορετικής παραγωγικής και καταναλωτικής δομής, η οποία θα επέτρεπε την οικονομική αυτοδυναμία (όχι αυτάρκεια) του ελληνικού λαού, σε ένα πλαίσιο οικονομικής δημοκρατίας όπου ο ίδιος ο λαός, και όχι οι ντόπιες και ξένες ελίτ, ελέγχουν τα  μέσα παραγωγής και την οικονομική διαδικασία. Αυτό θα δημιουργούσε τις συνθήκες για τη μόνιμη οικονομική απεξάρτηση, σε πρώτο στάδιο ξεκινώντας από την ίδια τη χώρα, με τη μονομερή έξοδο από την ΕΕ και τον εξαναγκασμό των ντόπιων και ξένων ελίτ να πληρώσουν αυτές το Χρέος, εφόσον άλλωστε αυτές το δημιούργησαν και όχι βέβαια τα λαϊκά στρώματα τα οποία κανένας δεν τα ρώτησε ποτέ .

Αυτό σημαίνει ότι ολόκληρο το χρέος είναι μη νομιμοποιημένο και όχι, όπως υποστηρίζουν οι υποστηρικτές του Λογιστικού Ελέγχου, κάποιο μέρος αυτού που οφείλεται σε καταχρήσεις, μίζες κ.λπ., το οποίο αν το έβρισκε κάποια Επιτροπή μετά από κάμποσα χρόνια, θα μπορούσαμε να το κηρύξουμε παράνομο ή απεχθές και κατόπιν να ζητήσουμε από τις ντόπιες και ξένες ελίτ να το διαγράψουν! Επομένως, μετά το δημοψήφισμα για την κατάργηση όλων των μέτρων, από θέση ισχύος πια, θα απαιτούσαμε τη διαγραφή μεγάλου μέρους του Χρέους δηλώνοντας αδυναμία να το πληρώσουμε, χωρίς ανόητους λογιστικούς ελέγχους, αλλά με μια απλή διαδικασία Στατιστικού Ελέγχου των μακροοικονομικών μεγεθών της χώρας. Μέσω αυτής της διαδικασίας είναι δυνατό να δειχθεί η αδυναμία πληρωμής του Χρέους, που επιβάλλει την ανάγκη για το «κούρεμά» του. Συγχρόνως, να επιβληθεί μια άγρια φορολόγηση περιουσίας στους προνομιούχους που θα πλήρωναν το υπόλοιπο Χρέος.

 

Όλα αυτά δεν σημαίνουν την «Αλβανοποίηση» της Ελληνικής οικονομίας, όπως υποστηρίζουν οι κομισάριοι του συστήματος, αλλά, αντίθετα, την αποφυγή της Λατιναμερικανοποίησής της, μέσα από ένα νέο διεθνισμό, ο οποίος υιοθετεί μεν τις βασικές αρχές του παραδοσιακού διεθνισμού της Αριστεράς, αλλά και τον υπερβαίνει διότι θεμελιώνεται στις αυτοδύναμες οικονομικές δημοκρατίες των λαών (βλ. σχετικές παραγράφους για την οικονομική ένωση των αυτοδύναμων οικονομιών και τον νέο διεθνισμό στο σχετικό άρθρο του Τ. Φωτόπουλου, «Η Λατινοαμερικανοποίηση του Ευρωπαϊκού «Νότου», περιοδικό Περιεκτική Δημοκρατία, τ. 22)

ΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

12/4/2011

Tweet

Βίντεο από τη συζήτηση στην εκδήλωση για το νέο βιβλίο του Τ. Φωτόπουλου

http://vimeo.com/groups/protektorato/videos/17018643

Tweet

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΑ ΛΗΣΤΡΙΚΑ ΜΕΤΡΑ - EΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΝΕ - ΑΥΤΟ-ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

ΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ | ΜΑΡΤΗΣ 2010

---

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΑ ΛΗΣΤΡΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

ΑΥΤΟ-ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ  ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΝΕ –

ΧΑΡΑΤΣΙ ΣΤΙΣ ΕΛΙΤ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΝΟΜΙΟΥΧΟΥΣ

εκτύπωση

Η επέλαση των πρωτοφανών ληστρικών μέτρων (με τον κατ’ ευφημισμόν τίτλο «Πρόγραμμα Σταθερότητας») που επέβαλε η υποτελής ντόπια ελίτ υπό τις διαταγές της ευρωπαϊκής και υπερεθνικής ελίτ του διεθνοποιημένου συστήματος της Οικονομίας της Αγοράς και της αντιπροσωπευτικής ψευτο-«δημοκρατίας», απομυζεί ανελέητα το ήδη πενιχρό εισόδημα των μισθωτών, των εργαζόμενων με μπλοκάκι, των ανέργων και των συνταξιούχων, σηματοδοτώντας την αρχή μιας νέας εποχής σοσιαλφασιστικής βαρβαρότητας, που καταδικάζει τη μεγάλη πλειονότητα του λαού στην φτώχεια, τη μαζική ανεργία και την ανασφάλεια, ενώ συνοδεύεται από την αδίστακτη βία των πραιτοριανών του υπουργείου του «Προστάτη του Πολίτη» που αναλαμβάνει πλέον το ρόλο του κρατικού τρομοκράτη για την εφαρμογή τους. Όλα αυτά με την πλήρη συνέργεια των καθεστωτικών ΜΜΕ (με τα κρατικά να παίζουν τον πρώτιστο προπαγανδιστικό ρόλο στο έγκλημα που συντελείται) που διαφημίζουν την περιοδεία επαιτείας του «πρωθανδρείκελου» του συστήματος στους υπερεθνικούς «ομολόγους» του, προς χάρη της «διάσωσης της πατρίδας». Την ίδια στιγμή, η πιθανή σύσταση ενός «Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου» που δρομολογείται και προβάλλεται από τα ίδια μέσα ως «θετικό βήμα» απλά θα παγιώσει και θεσμικά τα μέτρα αυτά!

Όμως, μόνο τα όργανα του διεθνοποιημένου συστήματος της Οικονομίας της Αγοράς και της Αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας» και οι εγχώριοι και διεθνείς απολογητές του μπορούν να διαδίδουν ότι για την επιδείνωση της δημοσιονομικής τωρινής κρίσης και της χρόνιας πολυδιάστατης κρίσης της «πατρίδας» ευθυνόμαστε «όλοι» και να μας επιβάλλουν σε όλους να πληρώσουμε γι’ αυτή, όταν αυτοί που ευθύνονται για την κρίση ήταν οι ίδιες οικονομικές και πολιτικές ελίτ που εγκατέστησαν και επέκτειναν –χρησιμοποιώντας συχνά κτηνώδη βία ενάντια σε λαούς, π.χ. Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, πιθανόν σύντομα Ιράν κλπ. – το σύστημα αυτό και στα καθ’ ημάς μέσω της ένταξης της Ελλάδας στην Ε.Ε. και τη συνακόλουθη εντατικοποίηση της αποσύνθεσης της (ήδη πενιχρής) παραγωγικής δομής της χώρας. Ήταν η ένταξη στον συστημικό θεσμό της Ε.Ε. που ολοκλήρωσε έναν εξαρτημένο ευρωπαϊκό καταμερισμό παραγωγής όπου η ελληνική βιομηχανική και αγροτική παραγωγή έγινε ένα ακόμα εξάρτημα/εργαλείο της αλυσίδας των ευρωπαϊκών πολυεθνικών και των μεγάλων «αγρομπίζνες» της Βόρειας Ευρώπης και η οποία επέτεινε την τεράστια ανισότητα μεταξύ Βορρά και Νότου. Σε αυτή την εξαρτημένη διαδικασία «Ανάπτυξης» ο λαός του Νότου παίζει το ρόλο φτηνής και ευέλικτης εργασίας από τη μία και μαζικής κατανάλωσης εισαγόμενων αγαθών πρώτης ανάγκης της Ε.Ε. από την άλλη, σε μια τεχνοοικονομική και αποδοτική (για τις ελίτ και τα προνομιούχα στρώματα!) αλυσίδα παραγωγής και κατανάλωσης. Και αυτό, αφού πρώτα οι ξένες ελίτ χρύσωσαν το «χάπι» της ένταξης με μια τεχνητή ευμάρεια μέσω των επιδοτήσεων (που όλοι ήξεραν ότι έχουν ημερομηνία λήξης) και της δυνατότητας εύκολου δανεισμού που μας έδωσε το Ευρώ, τις οποίες μάλιστα οι ντόπιες ελίτ – ανδρείκελα του συστήματος εκμεταλλεύτηκαν για να φτιάξουν το γνωστό πελατειακό τους κράτος, οδηγώντας σε αστρονομικά ποσά το δημοσιονομικό χρέος και στην τωρινή κρίση.

Έτσι, η Ελλάδα έφτασε να χρωστά σήμερα 300 δις ευρώ (κυρίως σε Γερμανούς και Γάλλους τραπεζίτες) και ήδη να δαπανάει πάνω από τα μισά συνολικά δημόσια έσοδα στην πληρωμή τοκοχρεολυσίων. Το λογαριασμό θα πληρώσουν —με εντολή των υπεύθυνων για την κρίση— τα λαϊκά στρώματα. Γιατί η επέλαση των ληστρικών αυτών μέτρων — με το πετσόκομμα των μισθών και επιδομάτων, την αύξηση των έμμεσων και άμεσων φόρων, το ξεχείλωμα των ορίων για συνταξιοδότηση— και η αύξηση της ανεργίας και της ευέλικτης «εργασίας» που νομιμοποιούνται τώρα επίσημα με τη νέα «εργασιακή μεταρρύθμιση» της σοσιαλφασιστικής κυβέρνησης, δεν βαρύνει βέβαια τα ανώτερα εισοδηματικά στρώματα, αυτούς δηλαδή που έτρωγαν τη μερίδα του λέοντος επί σειρά ετών από τα «θαλασσοδάνεια» που τώρα μας επιβάλλουν να ξεπληρώσουμε για να μη βουλιάξει η χώρα, αλλά οδηγεί στην εξόντωση τα μη προνομιούχα! Να «βάλουμε όλοι πλάτη» λοιπόν; Εμείς δημιουργήσαμε την κρίση, ή το σύστημα της οικονομίας της αγοράς με τους διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς του (ΕΕ, ΔΝΤ κ.λπ.), καθώς  και τις  οικονομικές και πολιτικές ελίτ που διαχειρίζονται την οικονομία για το όφελος τους; 

Το έγκλημα λοιπόν είναι καθαρά συστημικό και δεν είναι πρόβλημα «κακής» πολιτικής του ενός ή του άλλου κόμματος (ή «κακών» κερδοσκόπων) και γι’ αυτό οι φαντασιοπληξίες όσων μιλάνε για αναστροφή του νεοφιλελευθερισμού κι επιστροφή του κοινωνικού κράτους είναι πέρα για πέρα εκτός πραγματικότητας. Κοινωνικό κράτος θα σήμαινε αύξηση των κοινωνικών δαπανών, δηλαδή υψηλό επιχειρηματικό κι επενδυτικό κόστος και άρα μείωση των επενδύσεων και φυγή κεφαλαίων (όπως ήδη συμβαίνει), δηλαδή ταχύτερη χρεωκοπία.

Παρόμοια, η πολυφορεμένη «πράσινη ανάπτυξη» που δήθεν μπορεί να μας βγάλει από την κρίση, όπως διατυμπανίζουν τα συστημικά φερέφωνα, ανήκει εξ ίσου στη σφαίρα της φαντασίας. Η Ελλάδα δεν έχει τις απαραίτητες υποδομές για να παράξει και μπορεί μόνο να καταναλώσει «πράσινη ανάπτυξη», όπως κατανάλωνε και καταναλώνει σχεδόν τα πάντα εισαγόμενα εξαιτίας της αποσάρθρωσης της παραγωγικής της δομής στην Ε.Ε. Το συνολικό οικονομικό αποτέλεσμα, επομένως, θα ήταν η παραπέρα επιδείνωση των διαρθρωτικών προβλημάτων της Ελληνικής οικονομίας και ιδιαίτερα του ισοζυγίου πληρωμών και του εξωτερικού χρέους, με νέες φορολογικές επιδρομές και περιστολή των δημοσίων δαπανών στο μέλλον για να μειωθούν τα ελλείμματα και προσωρινό μόνο όφελος στο περιβάλλον, αφού η αιτία της οικολογικής κρίσης είναι η ίδια η Οικονομία Ανάπτυξης που δημιουργεί η Οικονομία της Αγοράς και όχι το χρώμα της Ανάπτυξης όπως παραπλανητικά ισχυρίζονται ΠΑΣΟΚ, Οικολόγοι – Πράσινοι κλπ.

	Η «λύση» που ήδη άρχισαν να επιβάλλουν οι ξένες ελίτ (δηλαδή οι δανειστές μας) και οι ντόπιες ελίτ κατ’ εντολή τους, μπορεί να αποδειχτεί καταδικαστική για τα λαϊκά στρώματα.

Τα ψέματα, λοιπόν, τελείωσαν. Κινδυνεύουμε να προσχωρήσουμε σε μια νέα μορφή πολυετούς συστημικής βαρβαρότητας, οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής που δεν θα έχει προηγούμενο, με τα εξαρτημένα από τα κόμματα εξουσίας, συνδικάτα, να παίζουν το ρόλο συναίνεσης με την εξουσία και την «ανεξάρτητη δικαιοσύνη» να χαρακτηρίζει «παράνομες και καταχρηστικές» τις απεργίες που δεν βολεύουν τις ελίτ οι οποίες θα καταπνίγουν με τη βία κάθε προσπάθεια κοινωνικής εξέγερσης, αν δεν συγκροτηθεί άμεσα ένα μαζικό αντισυστημικό κίνημα με συνολική στρατηγική για άμεσα μέτρα που θα αναστρέψουν τη σημερινή προσπάθεια βάρβαρης αποικιοποίησης και μεσο-μακροπρόθεσμα μέτρα για το χτίσιμο μιας νέας δημοκρατικής κοινωνίας από τα κάτω όπου θα είναι αδιανόητη κάθε κοινωνική κρίση.

  

Η λύση που προκρίνει σημαντικό κομμάτι της αντισυστημικής αριστεράς με το Σύνθημα για «ανατροπή του Συμφώνου Σταθερότητας» είναι εντελώς ανεπαρκής και αποπροσανατολιστική, καθώς μεταθέτει το πρόβλημα μέσα στην Ευρωζώνη, που με τους τωρινούς συσχετισμούς δυνάμεων και τις διαφορετικές συνθήκες σε κάθε χώρα που δημιουργήθηκαν λόγω της ίδιας της λειτουργίας του συστήματος, παραπέμπει τη  λύση του στον …αιώνα τον άπαντα, ενώ ο λαός θα έχει γονατίσει από το νέο Μεσαίωνα που μας προετοιμάζουν οι ντόπιες και υπερεθνικές ελίτ. Άλλωστε είδαμε το πού έγραψαν τα δημοψηφίσματα απόρριψης της Συνθήκης της Λισαβόνας οι ελίτ στην Ιρλανδία, στην Ολλανδία και αλλού και το θέμα αυτό (όπως και άλλα) έχει ήδη ξεχαστεί.

Ο στόχος δεν μπορεί να είναι, λοιπόν, να ανατρέψουμε απλά το «Σύμφωνο Σταθερότητας», αφού είναι η εξαρτημένη οικονομία και πολιτική μας στην Ευρωζώνη και στην Ε.Ε. που σε συνδυασμό με το Σύμφωνο αυτό δημιουργούν την ανισότητα με το εκρηκτικό κοινωνικό μίγμα και, φυσικά, μέσα στο πλαίσιο της ΟΝΕ, στη θέση του «Συμφώνου Σταθερότητας» οι ελίτ μπορούν να θεσμίσουν άλλα παρεμφερή «Σύμφωνα» που δεν θα αλλάζουν την ουσία της σημερινής αποικιοποίησης. Το ίδιο, η προτροπή απλά για «ανυπακοή» και απειθαρχία στην Ε.Ε., τη στιγμή μάλιστα που τα συνδικάτα ελέγχονται αποφασιστικά από τα κόμματα εξουσίας είναι τουλάχιστον ουτοπική, πόσο μάλλον όταν δεν έχει οδηγήσει ποτέ σε συστημική αλλαγή!

Υπάρχουν όμως άλλες λύσεις που θα μετέφεραν την πληρωμή του Χρέους σε αυτούς που το δημιούργησαν και ωφελήθηκαν βασικά από αυτό, ενώ συγχρόνως θα έβαζαν τις βάσεις για μια πραγματική τοπική αυτοδυναμία (όχι αυτάρκεια) που θα κάλυπτε τις βασικές ανάγκες όλων μας, χωρίς την καταστροφή του περιβάλλοντος.   

 

Είναι λοιπόν ανάγκη να συσπειρωθούν όλες οι αντισυστημικές δυνάμεις γύρω από ένα μαζικό «αμυντικό» μέτωπο που θα πρέπει ως αρχικό βραχυπρόθεσμο στόχο, να πιέσει με τον αγώνα διαρκείας όλων των πολιτών (και όχι μόνο των εργαζομένων) σε αυτο-οργάνωση και μακροχρόνιες καταλήψεις πολιτικών, δημοτικών και εργασιακών χώρων που θα συντονίζουν συνομοσπονδιακά ανεξάρτητες από τα καθεστωτικά συνδικάτα απεργίες, με στόχο μια ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ που θα παραλύσει το σύστημα και θα παίξει ρόλο ρητής αντιπολίτευσης και αντιπληροφόρησης στις επιλογές των ελίτ και της συστημικής προπαγάνδας, και που θα έχει ως ΑΜΕΣΟ ΑΙΤΗΜΑ τη λήψη μέτρων:

ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ «ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ» 

 •  ΑΜΕΣΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ για την απόρριψη των ληστρικών μέτρων του αντιδραστικού «Προγράμματος Σταθερότητας» που επιβάλλουν οι ελίτ και ΕΓΚΡΙΣΗ ΝΕΩΝ ΜΕΤΡΩΝ για έξοδο από την κρίση που θα την πληρώσουν μόνο οι ελίτ και τα προνομιούχα στρώματα, που τη δημιούργησαν. Τα μέτρα αυτά περιλαμβάνουν:

1) την άμεση έξοδο από την Ευρωζώνη (ΟΝΕ) για να μη δεσμευόμαστε πια από το Μάαστριχτ και το Σύμφωνο Σταθερότητας και να μη μας διατάζει το Διευθυντήριο της ΕΕ,

 

2) την επανεισαγωγή της δραχμής, σε ισοτιμία με το Ευρώ και τα άλλα νομίσματα που θα συμφέρει τη χώρα μας,

 

3) την επαναδιαπραγμάτευση του Χρέους ώστε να επιμηκυνθεί η εξόφληση του μέχρι να αποδώσουν τα μέτρα κατά των προνομιούχων στρωμάτων,

 

4) την άμεση επιβολή φόρου μεγάλης περιουσίας (ακίνητης και κινητής) στις ελίτ και τα προνομιούχα κοινωνικά στρώματα (καθώς και της αμύθητης εκκλησιαστικής περιουσίας), που πρέπει να κληθούν να πληρώσουν για τη μακροχρόνια κρίση στην οποία έριξαν την χώρα (με το αζημίωτο φυσικά!), μετά από γενική απογραφή της ώστε να μην μπορούν να την κρύβουν, και στη συνέχεια την επιβολή ενός φόρου π.χ. 10%, με κατάσχεση ανάλογης αξίας από την καταγραφείσα περιουσία σε περίπτωση άρνησης πληρωμής του φόρου, ώστε να ξεπληρωθεί άμεσα όλο το Δημόσιο Χρέος,

 

5) την εισαγωγή παράλληλων αυστηρών ελέγχων στη κίνηση κεφαλαίων για να μην μπλοκαριστούν τα παραπάνω μέτρα από τους κερδοσκόπους και τις ελίτ.

• σε περίπτωση που οι ελίτ και η ΕΕ δεν δέχονται τα παραπάνω, ούτε δέχονται να κάνουν δημοψήφισμα τότε η πάλη του κινήματος θα έπρεπε να είναι: 

 

1)     για την άμεση έξοδο της χώρας από την Ε.Ε. και την κήρυξη χρεοκοπίας (δηλαδή την προσωρινή στάση πληρωμών των τοκοχρεολύσιων {ΚΑΙ ΜΟΝΟ}), ώστε να προχωρήσουμε στην αναδιαπραγμάτευση των όρων πληρωμής του Χρέους και

2)     για την εθνικοποίηση των Τραπεζών που θησαύρισαν από τη σημερινή κρίση, ώστε να μην μπορούν να εκμεταλλευθούν την κήρυξη προσωρινής χρεοκοπίας του Κράτους.

3)     για τη δημιουργία των προϋποθέσεων για μια αυτοδύναμη, άμεσα ελεγχόμενη από τους πολίτες οικονομία χωρίς καταναλωτισμό.

 

ΜΙΑ ΕΠΙΘΕΤΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΙΑ, ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ/ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ

Πέρα όμως από τα άμεσα μέτρα στα οποία θα έπρεπε να συμφωνήσουν όλες οι αντισυστημικές δυνάμεις της Αριστεράς, είναι επιτακτική η ανάγκη δημιουργίας εδώ και τώρα ενός μαζικού, αντισυστημικού, αμεσοδημοκρατικού κινήματος, που παράλληλα με την πάλη για την άμεση έξοδο της χώρας από την ΕΕ θα άρχιζε να χτίζει «από τα κάτω» εναλλακτικούς πολιτικούς και οικονομικούς θεσμούς με βάση τις δημοτικές συνελεύσεις των πολιτών, ΕΞΩ από την Οικονομία της Αγοράς, τους «αντιπροσωπευτικούς» πολιτικούς και αλληλένδετους ιεραρχικούς θεσμούς (Κοινοβούλιο, Κράτος, Εκκλησία κλπ.) ενώ θα δημιουργούσε λαϊκά εκπαιδευτικά εργαστήρια σε κάθε Δήμο που θα διέδιδαν τις απελευθερωτικές δημοκρατικές αξίες σε αντίθεση με τις ετερόνομες κυρίαρχες, μέσω των αυτό-διαχειριζόμενων δημοτικών ΜΜΕ και της δημοκρατικής Παιδείας. Αυτό σημαίνει:

 

Θεσμούς με:

• Συλλογική λήψη όλων των σημαντικών αποφάσεων από συνελεύσεις άμεσης δημοκρατίας που συνέρχονται ανά Δήμο και συντονίζονται μεταξύ τους με εκλεγμένες επιτροπές (από εξουσιοδοτημένους με ειδικές εντολές και όχι «αντιπροσώπους»,) σε τοπικό επίπεδο και, σε περίπτωση συνομοσπονδιών παρομοίων δήμων, σε περιφερειακό, εθνικό, ή και σε διεθνές επίπεδο.

• Συλλογική ιδιοκτησία και έλεγχο των μέσων παραγωγής και διανομής (που θα διαχειρίζονται οι «δημοτικές» επιχειρήσεις τις οποίες  θα ελέγχουν οι δήμοι μαζί με τους εργαζόμενους σε αυτές) ώστε να ικανοποιούνται για όλους οι βασικές ανάγκες (σίτιση, στέγαση, ιατρική κάλυψη, εκπαίδευση, συγκοινωνίες, πλήρης κοινωνική πρόνοια για όλους τους πολίτες κ.λπ.).

• Αυτοδιεύθυνση στη δουλειά, στο Πανεπιστήμιο κ.λπ. και κατάργηση των διακρίσεων με βάση το φύλο, τη φυλή, την εθνικότητα, την πολιτιστική και σεξουαλική ταυτότητα.

• Επανενσωμάτωση της κοινωνίας στη φύση, χωρίς την οικοκαταστροφική «Ανάπτυξη», με τη χρήση εναλλακτικών πηγών ενέργειας, την κατάργηση της καταναλωτικής κοινωνίας και την εξάλειψη όλων των δραστηριοτήτων που βλάπτουν το περιβάλλον και υποβαθμίζουν την ποιότητα ζωής και την ανθρώπινη υγεία.

 

Μεσοπρόθεσμος στόχος του κινήματος θα έπρεπε να είναι η ανάληψη από το λαό, μέσα από τις δημοτικές εκλογές, όσο το δυνατόν περισσότερων Δήμων, με ένα πρόγραμμα Περιεκτικής Δημοκρατίας, που θα σήμαινε την εξάπλωση των νέων θεσμών ισοκατανομής της πολιτικής και οικονομικής δύναμης σε μεγάλη κλίμακα, με στόχο την ουσιαστική αντικατάσταση της σημερινής δημοτικής εξουσίας την επόμενη μέρα των εκλογών από τις δημοτικές συνελεύσεις των πολιτών και την έναρξη υλοποίησης της μεταβατικής στρατηγικής για μια Περιεκτική Δημοκρατία.

ΛΥΣΕΙΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΤΙΣ ΘΕΛΗΣΟΥΜΕ!

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΑ ΛΗΣΤΡΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ Ο.Ν.Ε./Ε.Ε. – ΧΑΡΑΤΣΙ ΣΤΙΣ ΕΛΙΤ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΝΟΜΙΟΥΧΟΥΣ

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ,
ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΔΙΚΤΥΟ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

 

 Δίκτυο για την Περιεκτική Δημοκρατία: www.inclusivedemocracy.org

περιοδικό Περιεκτική Δημοκρατία: www.inclusivedemocracy.org/pd

Eπικοινωνία: peridimok@gmail.com

Tweet

"Να Φύγουν Όλοι!" μπροσούρα της ΠΔ για την πανελλαδική απεργία της 2/4

Περιεκτική Δημοκρατία

ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΟΛΟΙ !!! H σημερινή εντεινόμενη καπιταλιστική κρίση ―που είτε καταδικάζει σε θάνατο είτε οδηγεί σε σταδιακή εξαθλίωση δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως― δεν οφείλεται ούτε σε κάποιους «άπληστους» τραπεζίτες ούτε σε κάποια προσωρινή «δυσλειτουργία» του συστήματος όπως διατείνονται τα «παπαγαλάκια» του συστήματος. Είναι μια ακόμα εγγενής και αναπόφευκτη συστημική κρίση και πηγάζει από τους ίδιους τους ― καθολικευμένους πλέον― θεσμούς του συστήματος δηλ. την οικονομία της αγοράς/ανάπτυξης και την αντιπροσωπευτική «δημοκρατία». Πρόκειται για μια βαθιά, εκτεταμένη και πολυδιάστατη κρίση που αφορά όχι μόνο το οικονομικό (αν και αυτό είναι καθοριστικό λόγω του χωρισμού της κοινωνίας από την οικονομία στο σημερινό σύστημα) αλλά και το πολιτικό, οικολογικό και κοινωνικό πεδίο. Όσον αφορά ιδιαίτερα στην οικονομική διάσταση της, η χρόνια οικονομική κρίση, με τα συνεχή σκαμπανεβάσματα που δημιούργησε η ανάδυση του συστήματος της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς δύο περίπου αιώνες πριν, επιδεινώθηκε στην μεταπολεμική περίοδο με την άνοδο της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Στην περίοδο της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης την οποία διανύουμε ―περίοδο ανοιχτών και απελευθερωμένων αγορών κεφαλαίου, εμπορευμάτων και εργασίας― η οικονομική δραστηριότητα, η εργασία και η παραγωγή έχουν διαχωριστεί πλήρως από την κοινωνία κι έχουν πάψει να ικανοποιούν τις πραγματικές ανάγκες όλων των πολιτών. Η κοινωνικά ανεξέλεγκτη δυναμική της διεθνοποιημένης οικονομίας της αγοράς οδηγεί όχι μόνο σε πελώρια συγκέντρωση οικονομικής δύναμης, διεύρυνση της ανισοκατανομής εισοδήματος και μεγιστοποίηση της πόλωσης μεταξύ γεωγραφικού Βορρά και Νότου ―που έχει δημιουργήσει ιστορικά η καπιταλιστική οικονομία αγοράς/ανάπτυξης― αλλά και στην επέκταση του νέου διπολισμού, δηλαδή του ανοίγματος μεταξύ κοινωνικο-οικονομικού «Νέου Βορρά» (εκείνοι που ωφελούνται από την παγκοσμιοποίηση είτε στον Βορρά είτε στον Νότο) και «Νέου Νότου» (η μεγάλη πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού που έχει «χάσει το τραίνο»). Ο ανταγωνισμός ανάμεσα σε κολοσσιαίες πολυεθνικές επιχειρηματικές μονάδες οι οποίες αναδύθηκαν πριν 30 περίπου χρόνια ως η κύρια οικονομική μονάδα της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, αποτελεί την κινητήρια δύναμη του συστήματος. Η «αποτελεσματικότητα» που είναι απαραίτητη για την επιβίωση στις παγκόσμιες αγορές ορίζεται με εργαλειακά τεχνοοικονομικά κριτήρια και δεν λαμβάνει υπόψη ούτε τις ανάγκες της κοινωνίας ούτε τις δημοκρατικά εκφρασμένες ανάγκες και επιθυμίες αυτόνομων ανθρώπων. Μέσα σε αυτό το θεσμικό πλαίσιο, η οικονομική διαδικασία αποκόπτεται εντελώς από κάθε έλεγχο των τοπικών και εθνικών κοινωνιών, η εργασία όπως και όλα τα μέσα παραγωγής γίνεται εμπόρευμα και οι περισσότεροι άνθρωποι μετατρέπονται από πολίτες σε υποτελείς-σκλάβους μιας ετερόνομης διεθνοποιημένης οικονομικής σφαίρας, στερημένοι από κάθε δυνατότητα να αποφασίζουν αυτοί το τι, για ποιον και με ποιον τρόπο θα το παράγουν. Οι ανάγκες μας, βασικές και μη, ικανοποιούνται μόνο στο βαθμό που το επιτρέπει η τσέπη μας και συνήθως με μια ποιότητα για την οποία δεν έχουμε αποφασίσει. Αυτό που γίνεται στην πράξη είναι ότι εξατομικευόμαστε σαν ακίνδυνοι «καταναλωτές» και ύστερα αθροιζόμαστε σε εξειδικευμένες ομάδες στόχευσης με σκοπό να αγοράσουμε «αγαθά» που είτε έχουν προέλθει από μαζική εκμετάλλευση ανθρώπων και των παραγωγικών πόρων του πλανήτη με βάση τα συμφέροντα των ελίτ είτε δεν τα χρειαζόμαστε πραγματικά αφού δεν επιλέγουμε την παραγωγή τους. Σε μια οικονομία της αγοράς, δηλαδή, η παραγωγή και η κατανάλωση γίνεται αποκλειστικά με βάση «το πορτοφόλι» ενώ η τεράστια ανισότητα και η διεύρυνση της φτώχειας που τη συνοδεύει δεν είναι απλά το αποτέλεσμα της δυναμικής του συστήματος αλλά και η απαραίτητη προϋπόθεση για τη διαιώνιση του, και οδηγεί επιταχυνόμενα στη συγκέντρωση δύναμης στα χέρια μιας, υπερεθνικής, πλέον, οικονομικής ελίτ. Η ικανοποίηση των βασικών ανθρώπινων αναγκών δεν λογίζεται ως αυτό που πραγματικά είναι δηλαδή αυτονόητο ανθρώπινο δικαίωμα αλλά ως έμμεσο αποτέλεσμα της διαδικασίας της οικονομικής Ανάπτυξης, την οποία οι διαχειριστές του συστήματος θεωρούν ως δεδομένο ή τη στολίζουν με διάφορους επιθετικούς προσδιορισμούς («πράσινη Ανάπτυξη» κ.α.), τη στιγμή που είναι ακριβώς η οικονομία Ανάπτυξης και οι αντίστοιχες αξίες που έχουν οδηγήσει τον άνθρωπο και τη Φύση στην τεράστια οικονομική και οικολογική κρίση. Όμως η οικονομία Ανάπτυξης δεν είναι απλώς μια ιδεολογία που μπορούμε να την αλλάξουμε αρκεί ν’ αλλάξουμε τις αξίες μας όπως υποστηρίζουν (αφελώς;) οι ρεφορμιστές οικολόγοι. Η οικονομία Ανάπτυξης είναι το αναπόφευκτο αποτέλεσμα του συστήματος της οικονομίας της αγοράς, επομένως καμία «απο-ανάπτυξη» δεν είναι δυνατή μέσα στην οικονομία της αγοράς παρά τα παραμύθια των ρεφορμιστών. Στο όνομα της επιβίωσης του συστήματος και της Ανάπτυξης, οι υπερεθνικές και τοπικές οικονομικές ελίτ απαλλάσσονται από τις όποιες «κοινωνικές» υποχρεώσεις τους (φοροαπαλλαγές, μείωση ασφαλιστικών εισφορών κ.λπ.), ενώ οι αδύναμοι υποβάλλονται καθημερινά σε όλο και πιο σκληρές οικονομικές θυσίες (65ωρο, αύξηση έμμεσης και άμεσης φορολογίας, καταπάτηση κεκτημένων εργασιακών δικαιωμάτων, εργασιακή ανασφάλεια, αύξηση συνταξιοδοτικών ορίων). Το οποιοδήποτε «εθνικό κράτος» (ή ό,τι έχει περισσέψει από αυτό με την σχεδόν ολοκληρωτική υποταγή της οικονομικής του αυτοδυναμίας) και πολύ περισσότερο το ελληνικό «κλεπτοκρατικό», ανήμπορο εκ των πραγμάτων να εφαρμόσει κοινωνικούς ελέγχους για την προστασία της κοινωνίας από τις ανεξέλεγκτες δυνάμεις της αγοράς, περιορίζεται μόνο στους απαραίτητους ―για την εξομάλυνση του πλαισίου λειτουργίας της αγοράς― «ρυθμιστικούς» ελέγχους (για την αύξηση της προσφοράς και της «εξωστρέφειας» της ελληνικής οικονομίας) και υπό τις επιταγές της ΕΕ, διακηρύσσει πως τα ταμεία του είναι άδεια, επιβάλλει προγράμματα εκτεταμένης λιτότητας και εκποιεί την δημόσια περιουσία. Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα σύστημα, και τις ελίτ που δρέπουν τους καρπούς του, που δικαιολογεί τις βαθιά ετερόνομες, αντικοινωνικές πολιτικές του με το παραμύθι της «ανάπτυξης» και της «ισχυρής οικονομίας» που τώρα κατέρρευσε εντελώς. Και όταν η αγορά αποτυγχάνει να εκπληρώσει τις ανεδαφικές προσδοκίες για ευημερία που σκόπιμα καλλιεργεί στον πολύ κόσμο (με τη βοήθεια των ετερόνομων θεσμών του συστήματος, σχολείο, ΜΜΕ κ.λπ.), όταν οι επιχειρηματικές «ατμομηχανές» της ανάπτυξης καταρρέουν και συντρίβονται από τα αδιέξοδα μιας οικονομικής κρίσης που όλο και χειροτερεύει, είναι ξανά οι εργαζόμενοι που υποχρεώνονται να κάνουν νέες υποχωρήσεις και να χρηματοδοτήσουν από τα δημόσια ταμεία την «ανάρρωση» των παρασιτικών αυτών οργανισμών, προκειμένου αυτοί να επιδοθούν εκ νέου σε μια μανιασμένη κούρσα για κερδοσκοπία σε βάρος του κοινωνικού συνόλου. Έτσι, στη σημερινή «πολιτικώς ορθή» ορολογία, οι κρίσεις μετατρέπονται σε «προβλήματα» τα οποία οι ειδικοί τεχνο-επιστήμονες μπορούν, κάτω από την πίεση της «κοινωνίας των πολιτών», να τα επιλύσουν με τις κατάλληλες μεθόδους. Τα καθεστωτικά ΜΜΕ και η ρεφορμιστική Αριστερά έχουν αποδυθεί σε μια συσκότιση των «συστημικών» αιτίων της σημερινής κρίσης και στη καλλιέργεια του εφησυχασμού ότι δήθεν με ατομικές ενέργειες και την πίεση των «κινημάτων», όπως αυτή εκφράζεται με ανώδυνες διαδηλώσεις, με τις δραστηριότητες των Μ.Κ.Ο., των βουλευτών της ρεφορμιστικής Αριστεράς κ.λπ., ή στην καλύτερη των περιπτώσεων με ουτοπικές προσδοκίες περί «ανατροπής και διάλυσης» της ΕΕ μέσα από ένα σοσιαλιστικό-αυτοδιαχειριστικό κίνημα που υποτίθεται θα ανακύψει ταυτόχρονα σε όλη την Ευρώπη, θα ξεπεράσουμε τις κρίσεις —οι οποίες στο μεταξύ επιδεινώνονται. Και αυτό «ξεχνώντας» τις τεράστιες διαφορές στις αντικειμενικές και υποκειμενικές συνθήκες των λαών μέσα στην ΕΕ που επιβάλλουν άμεση έξοδο της κάθε χώρας από την ΕΕ. Σήμερα, μόνο μια επαναστατική αλλαγή του συστήματος μπορεί ν’ ανατρέψει τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση που τώρα, με την αρωγή των τέως σοσιαλδημοκρατών και την ανοχή της ρεφορμιστικής Αριστεράς, μετατρέπεται σε σοσιαλ-φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση ―δηλαδή μια ηπιότερη εκδοχή νεοφιλελευθερισμού. Ο λόγος είναι ότι ο καπιταλισμός έχει δημιουργήσει σήμερα τις αντικειμενικές συνθήκες που καθιστούν σχεδόν αδύνατη οποιαδήποτε ανατροπή της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης «από μέσα». Και αυτό, διότι «οι ανοικτές και απελευθερωμένες αγορές είναι αναγκαία συνθήκη για την ίδια την λειτουργία μιας διεθνοποιημένης οικονομίας της αγοράς που βασίζεται σε πολυεθνικές εταιρείες». Επομένως, μόνο αν τα κράτη ήταν διατεθειμένα να προχωρήσουν στην κατάργηση των ίδιων των πολυεθνικών επιχειρήσεων που ελέγχουν την παγκόσμια παραγωγή και το εμπόριο για να βάλουν τις αγορές κάτω από άμεσο κοινωνικό έλεγχο θα μπορούσε να θεμελιωθεί μια τέτοια αναστροφή. Άλλα τότε μιλάμε για επαναστατική αλλαγή του συστήματος... Μια τέτοια καθολική ανατροπή που θα προκύψει από έναν Επαναστατικό Μετασχηματισμό θεσμών και αξιών «από τα κάτω» πρέπει να περιλάβει όλες τις σφαίρες της ανθρώπινης δραστηριότητας: οικονομική, πολιτική, κοινωνική και οικολογική με στόχο μια δημοκρατία που να εκτείνεται σε όλο το εύρος της κοινωνικής δραστηριότητας, δηλαδή μια πολιτική, οικονομική, κοινωνική και οικολογική δημοκρατία, εφόσον είναι φανερό ότι είναι η συγκέντρωση εξουσίας στα χέρια των ελίτ που έχει οδηγήσει στη σημερινή πολυδιάστατη κρίση. Η πολιτική ελίτ με την αρωγή των φερέφωνων της στα ΜΜΕ ήδη επιχειρεί την κλιμάκωση του κλίματος τρομοκρατίας και στα καθ’ ημάς καταθέτει τα γνωστά σχέδια για τους «κουκουλοφόρους» και εποφθαλμιά το πανεπιστημιακό άσυλο επιδιώκοντας να κάμψει κάθε αντίσταση από τα πιο ενεργά κομμάτια του πληθυσμού, ενώ από την άλλη προκρίνει τη συνεχή τρομοκράτηση των οικονομικών μεταναστών, των συνδικαλιστών και εργαζομένων μέσω της “απρόσκοπτης” λειτουργίας της αγοράς, των ελαστικών σχέσεων εργασίας καθώς και των οικονομικών εκβιασμών κάθε είδους αλλά και τελευταία ακόμα και μέσω της έντασης χρήσης φυσικής βίας από το κράτος. Ενώ ταυτόχρονα δείχνει το «ανθρώπινο» πρόσωπο της με αστικές ελεημοσύνες και «γκαλά» πονόψυχων επιχειρηματιών και οικολόγων ή ρεφορμιστών-ΜΚΟ (όπως το συμβολικό σβήσιμο των φώτων και παρόμοια υποκριτικά καραγκιοζιλίκια) που προσπαθούν να πείσουν τους απελπισμένους λαούς ότι η οικολογική κρίση μπορεί να ξεπεραστεί αν καταλάβουμε «όλοι» τις ευθύνες μας, σαν να μας ρώτησε ποτέ κανένας για το τι, πως και για ποιον παράγεται που είναι η βασική αίτια της κρίσης! Γι’ αυτό λοιπόν είναι σήμερα αναγκαίο οι πολίτες να αυτο-οργανωθούμε σε ριζικά αποκεντρωμένους «δήμους», δηλαδή τις συνελεύσεις των πολιτών στο τοπικό επίπεδο, που σταδιακά θα συνομοσπονδιοποιούνται σε περιφερειακό, εθνικό και διεθνές επίπεδο και να ξεκινήσουμε την εγκαθίδρυση από σήμερα μιας δημοκρατίας στην «πράξη», μιας περιεκτικής δημοκρατίας. ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ως αναπόσπαστο τμήμα μιας ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ Η πρόταση της Περιεκτικής Δημοκρατίας για μια πραγματική οικονομική δημοκρατία σημαίνει ότι οι πολίτες θα μπορούν να ελέγχουν την καθημερινότητα τους, χωρίς αόρατες δυνάμεις της αγοράς, χωρίς κρατική γραφειοκρατία, χωρίς τραπεζίτες, κερδοσκόπους και καπιταλιστές, χωρίς κράτος και χωρίς χρήμα. Σε μια τέτοια κοινωνία οι δήμοι, δηλαδή οι συνελεύσεις των πολιτών σε κάθε κοινότητα, θα παίρνουν όλες τις σημαντικές τοπικές πολιτικές και οικονομικές αποφάσεις, ενώ οι συνομοσπονδίες των δήμων σε περιφερειακό και εθνικό επίπεδο, δηλαδή οι συνελεύσεις των ανακλητών εντολοδόχων των δημοτικών συνελεύσεων, θα έπαιρναν αντίστοιχα τις σημαντικές περιφερειακές και εθνικές αποφάσεις. Έτσι, όλες οι «μακρό»-οικονομικές αποφάσεις για τη συνολική κατανομή των οικονομικών πόρων (επενδύσεις, εργασία, παραγωγή, κατανάλωση, τεχνολογία κ.λπ.) παίρνονται από το σώμα των πολιτών συλλογικά και χωρίς αντιπροσώπευση, ενώ οι «μικρό»-οικονομικές αποφάσεις των παραγωγών και των καταναλωτών παίρνονται από τους ίδιους, μέσα από τη λειτουργία ειδικών «πιστωτικών καρτών», με βάση την γενική κατανομή των πόρων που καθορίζουν οι συνελεύσεις. Έτσι, εξασφαλίζεται και μια πραγματική ελευθερία επιλογής για όλους τους πολίτες, αντί για τη ψευτο-ελευθερία επιλογής του συστήματος της αγοράς, δηλαδή τόσο η συλλογική όσο και η ατομική οικονομική αυτονομία. Η ικανοποίηση όλων των βασικών αναγκών γίνεται με βάση τις συγκεκριμένες ανάγκες των πολιτών, ενώ η ικανοποίηση των μη βασικών αναγκών με βάση την καταβαλλόμενη προσπάθεια και τους διαθέσιμους πόρους. Η τοπική αυτοδυναμία που επιτυγχάνεται σε μια παρόμοια αποκεντρωμένη κοινωνία όχι μόνο εξασφαλίζει την πλήρη απασχόληση, αλλά και δημιουργεί τις θεσμικές και υποκειμενικές συνθήκες για την επαν-ενσωμάτωση της Κοινωνίας με τη Φύση, πέρα από την επαν-ενσωμάτωση της Πολιτείας στην Κοινωνία. • Συλλογική λήψη όλων των σημαντικών αποφάσεων από συνελεύσεις άμεσης δημοκρατίας που συνέρχονται ανά Δήμο και συντονίζονται μεταξύ τους από επιτροπές (εξουσιοδοτημένων με ειδικές εντολές και όχι «αντιπροσώπων») σε τοπικό επίπεδο και σε περίπτωση συνομοσπονδιών παρομοίων δήμων, σε περιφερειακό, εθνικό, ή ακόμα και σε διηπειρωτικό επίπεδο. • Συλλογική ιδιοκτησία και έλεγχο των μέσων παραγωγής και διανομής (που θα διαχειρίζονται οι δημοτικές επιχειρήσεις τις οποίες θα ελέγχουν οι δήμοι μαζί με τους εργαζόμενους σε αυτές) ώστε να ικανοποιούνται για όλους οι βασικές ανάγκες (σίτιση, στέγαση, ιατρική κάλυψη, εκπαίδευση, συγκοινωνίες, πλήρης κοινωνική πρόνοια για όλους τους πολίτες κ.λπ.). • Δημιουργία δημοτικών τραπεζών / δημοτικών πιστωτικών συνεταιρισμών που θα λειτουργούν ως εκτελεστικά όργανα των συνελεύσεων σε ένα δημοτικοποιημένο τομέα, έξω από το σύστημα της οικονομίας της αγοράς και που σταδιακά θα αντικαταστήσουν τις σημερινές Τράπεζες και τους τραπεζίτες μαζί με τους κερδοσκόπους κ.λπ. που σήμερα λυμαίνονται το λαό. • Δημιουργία συστήματος προσωπικών πιστωτικών καρτών ή κουπονιών που θα ελέγχουν οι δήμοι και τα οποία στην αρχή θα συμβιώνουν με το σημερινό χρήμα με στόχο να το αντικαταστήσουν πλήρως σε μια α-χρήματη και α-κρατική κοινωνία, ώστε να καλύπτουν όλες τις πραγματικές ανάγκες των πολιτών, χωρίς κρίσεις όπως η σημερινή που οδηγούν και σε άλλη ανεργία και φτώχεια. • Αυτοδιαχείριση στους τόπους δουλειάς και εκπαίδευσης (από τις εργατικές συνελεύσεις και συνελεύσεις διδασκόντων και διδασκόμενων) και κατάργηση των διακρίσεων με βάση το φύλο, τη φυλή, την εθνικότητα ή την ταυτότητα. • Επανενσωμάτωση της κοινωνίας με τη φύση μέσα από τη δημιουργία νέων θεσμών και συναφών αξιών που οδηγούν στην εξάλειψη όλων των δραστηριοτήτων που βλάπτουν το περιβάλλον και υποβαθμίζουν την ποιότητα ζωής. ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΣΥΣΤΗΜΙΚΗ ΒΙΑ, ΕΙΤΕ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ, ΕΙΤΕ ΦΥΣΙΚΗ! ΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ 2 ΑΠΡΙΛΗ 2009 www.inclusivedemocracy.org | www.inclusivedemocracy.org/pd e-mail: peridimok@gmail.com

Ο σκοπός του Newsetter που καθιερώσαμε είναι να σας κρατάει ενημερους για όλες τις πρόσφατες δημοσιεύσεις και εκδηλώσεις που αφορούν το πρόταγμα της Περιεκτικής Δημοκρατίας. Αν δεν θέλετε να σας στέλνουμε τα ενημερωτικά αυτά e-mails παρακαλoύμε να μας ενημερώσετε πατώντας εδώ.

Tweet