Mήπως ήρθε η ώρα να τελειώνουμε με το φιλελεύθερο "φαντασιακό"; (2)

4) Η εγκατάσταση της οικονομίας της αγοράς και η θεσμοθέτηση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής ήταν, επίσης, αποτέλεσμα αντικειμενικών και υποκειμενικών συνθηκών. Οι αντικειμενικές συνθήκες είχαν άμεση σχέση τόσο με την ίδια τη δημιουργία του έθνους-κράτους ως αποτέλεσμα της "εθνικοποίησης" του εμπορίου όσο και με την έκρηξη της βιομηχανικής επανάστασης. Οι υποκειμενικές συνθήκες διαμορφώθηκαν σε πολύ μεγάλο βαθμό από τη φιλελεύθερη ιδεολογία διανοητών όπως ο Ρουσό και ο Άνταμ Σμιθ, οι οποίοι προέκριναν τη σημασία της ατομικής ιδιοκτησίας και της συσσώρευσης οικονομικής δύναμης ως υποτιθέμενα μέσα για τη μείωση της ανισότητας και την Πρόοδο. Η ίδια πηγή της Προόδου νομιμοποίησε θεωρητικά τη μετεξέλιξη της οικονομίας της αγοράς σε οικονομία ανάπτυξης, από την οποία απορρέει αντικειμενικά(δηλ. από τους ίδιους τους οικονομικούς θεσμούς) η ανελέητη και καταστροφική δυναμική "ανάπτυξη ή θάνατος".

5)Υπό την επιρροή της φιλελεύθερης ιδεολογίας και σε συμπλήρωμα του οριστικού διαχωρισμού μεταξύ οικονομίας και κοινωνίας που πραγματοποιήθηκε με την ανάδυση του έθνους-κράτους, οι "θεμελιωτές-πατέρες" του Αμερικάνικου Συντάγματος ουσιαστικά εφηύραν την αντιπροσωπευτική "δημοκρατία" (η κατά Καστοριάδη φιλελεύθερη ολιγαρχία) ως ένα προσχηματικό και πρωτοφανές μέσο διαχωρισμού της πολιτείας από την κοινωνία, η οποία οδήγησε και οδηγεί σε αλματώδη συγκέντρωση της πολιτικής δύναμης στα χέρια πολιτικών ελίτ και θεσμοποίησε ουσιαστικά τη διαπλοκή της πολιτικής με την οικονομική ολιγαρχία.

6)Ο φιλελευθερισμός, έχοντας θέσει ως προτεραιότητα την υποτιθέμενη "πρωτοκαθεδρία του ατόμου" και θεωρώντας την κοινωνία ως ένα συνονθύλευμα από άτομα, δημιούργησε τις βάσεις για τον ατομικιστικό και ανταγωνιστικό χαρακτήρα του κυρίαρχου κοινωνικού παραδείγματος (δηλαδή το σύστημα πεποιθήσεων, ιδεών και αντίστοιχων αξιών, το οποίο είναι συμβατό με τους επικρατούντες πολιτικούς, οικονομικούς και κοινωνικούς θεσμούς και αναπαράγεται ανάλογα από τις κυρίαρχες ελίτ προς όφελος της*).

Ο ατομικισμός αυτός οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη φιλελεύθερη, αρνητική αντίληψη για την ελευθερία, δηλαδή την "ελευθερία από" (ελευθερία από το κράτος ή ακόμα και ελευθερία από την υπόλοιπη κοινωνία) η οποία υιοθετείται κατά κόρον στην εποχή μας και έχει ριζώσει στην κοινωνία διαστρεβλώνοντας κάθε έννοια της διεκδίκησης της ισότητας και της πραγματικής ελευθερίας του ανθρώπου.

Αυτό είναι πολύ σημαντικό σε μια εποχή όπου η ζήτηση και η επίκληση των φιλελεύθερων "δικαιωμάτων" έχει γίνει αυτοσκοπός. Ενδεικτικό της κυρίαρχης τάσης είναι ότι ακόμα και όταν τυχαίνει να αντιπαρατεθούμε με έναν κοντινό μας άνθρωπο μιλάμε για το "δικαίωμα να μιλάμε" ή το "δικαίωμα να ερωτευόμαστε", το "δικαίωμα να είμαστε ελεύθεροι" και όλη τη σχετική φιλολογία, λες και τις σχέσεις μας με τους γύρω (μπορούν να) την καθορίζουν δικαιώματα απέναντι στο κράτος! Έτσι, οι πολίτες έχουν γίνει παθητικοί δέκτες ατομικών "δικαιωμάτων" που οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ παραχωρούν καθώς στα ανώτατα κλιμάκια τους εισχωρούν "εκπρόσωποι" κάποιων ομάδων ταυτότητας (εθνικές μειονότητες, γυναίκες, γκέι κτλ.).

Δεν είναι περίεργο, άλλωστε, ότι τα ρεφορμιστικά και μονοθεματικά κινήματα ταυτότητας διεκδικούν "δικαιώματα" από τις ελίτ, έχοντας πλήρως ενσωματωθεί στη λογική του συστήματος, αντί να διεκδικούν ριζική αλλαγή των εξουσιαστικών σχέσεων στην οικονομία, την πολιτεία και την κοινωνία και ισότητα σε όλες τις εκφάνσεις της ανθρώπινης δραστηριότητας, όπως είχαν κάνει αρχικά τα φεμινιστικά και μειονοτικά αντισυστημικά κινήματα μετά την έκρηξη του Μάη του '68.

Την ίδια στιγμή, με την προσφυή εκχώρηση δικαιωμάτων και την κατανάλωση, η ιδιώτευση ολοένα και αυξάνεται και αν παρατηρήσουμε τις κοινωνικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, βλέπουμε ότι όσο περνάει ο καιρός ο ιδιωτικός χώρος που "καταλαμβάνει" κάθε άτομο επεκτείνεται ενώ ο Δημόσιος (μαζί με κάθε έννοια άσκησης Πολιτικής, προσωπικής ή συλλογικής) συρρικνώνεται και ελέγχεται πλήρως από τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ.
Στόχοι του φιλελεύθερου κοινωνικού παραδείγματος είναι η πλήρης αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων σε τοπικό/κοινοτικό επίπεδο και η διάσπαση κάθε προσπάθειας οριζόντιας οργάνωσης της κοινωνίας που είναι απαραίτητη σε κάθε ριζοσπαστικό κίνημα.


"Η αρνητική έννοια της ελευθερίας έχει επικριθεί από διάφορες πλευρές. Οι ίδιοι οι φιλελεύθεροι έχουν ασκήσει κριτική στην αρνητική αντίληψη καθώς δεν είναι δυνατόν να συναχθεί από αυτήν ούτε καν το δικαίωμα της επιλογής των αρχόντων σε μια φιλελεύθερη <<δημοκρατία>>, μια επιλογή που είναι ξεκάθαρα <<ελευθερία να>> και όχι <<ελευθερία από>>. Αλλά ακόμα μεγαλύτερη σημασία έχει η φιλοσοφική κριτική ότι οι άνθρωποι ζούσαν πάντοτε σε κοινότητες που συγκροτούνταν από κοινωνικούς κανόνες και ρυθμίσεις και ότι, συνεπώς, η ιστορία τους δεν είναι απλώς μια ιστορία απομονωμένων ατόμων που ενώνονται για να σχηματίσουν μια <<κοινωνία των πολιτών>>, όπως υπέθεσαν φιλελεύθεροι φιλόσοφοι όπως ο Χομπς και ο Λοκ."

"Ο φιλελεύθερος ατομικισμός είναι ασύμβατος με την ελευθερία, επειδή συνεπάγεται:

• μια αρνητική αντίληψη της ελευθερίας,
• μια μορφή "δημοκρατίας" στην οποία η βασική κοινωνική μονάδα είναι το άτομο
• μια αντίληψη για την ιδιότητα του πολίτη σύμφωνα με την οποία ο πολίτης είναι απλώς ένας παθητικός φορέας συγκεκριμένων δικαιωμάτων (πολιτικών) και ατομικών ελευθεριών"

Τ. Φωτόπουλος, Περιεκτική Δημοκρατία: 10 Χρόνια Μετά

Είναι, λοιπόν, ανάγκη όλοι μας να επανακαθορίσουμε τον άνθρωπο-πολίτη όχι ως "άτομο" αλλά ως κοινωνικό άτομο, το οποίο υπόκειται σε μια διαδικασία κοινωνικοποίησης, μέσω της οποίας ενσωματώνει το κυρίαρχο κοινωνικό παράδειγμα και το οποίο για να δημιουργήσει τον κόσμο του (δηλαδή νέους θεσμούς και το αντίστοιχο κοινωνικό παράδειγμα) θα πρέπει να έρθει σε ρήξη με αυτό*.

Με αυτά στο νου, νομίζω ότι ήρθε ο καιρός και οι τελευταίοι να αποτάξουμε πλήρως το φιλελευθερισμό από το δικό μας κοινωνικό παράδειγμα γιατί οι φιλελεύθερες αξίες και ιδέες του ατομικισμού, της ιδιώτευσης, του ανταγωνισμού, των ετερόνομων παραδόσεων και της κατανάλωσης δεν μπορούν να είναι μέρος της απελευθερωτικής βούλησης του ανθρώπου για ατομική και συλλογική αυτονομία δηλαδή για μια άμεση, περιεκτική δημοκρατία.

Κύρια Πηγή:
Περιεκτική Δημοκρατία, 10 Χρόνια Μετά (Ελεύθερος Τύπος, 2008) *
Πηγές:
Wikipedia
Ριζοσπάστης ("Οι θεωρητικές ρίζες της Γαλλικής Επανάστασης")

Tweet

Μήπως ήρθε η ώρα να τελειώνουμε με το φιλελεύθερο "φαντασιακό"; (1)

"Η εργασία και η γη δεν είναι τίποτε άλλο από τα ίδια τα ανθρώπινα όντα, από τα οποία αποτελείται κάθε κοινωνία, και το φυσικό περιβάλλον μέσα στο οποίο αυτή υπάρχει. Το να περιλαμβάνεις την εργασία και τη γη στο μηχανισμό της αγοράς, σημαίνει ότι υποτάσσεις την ίδια την ουσία της κοινωνίας στους νόμους της αγοράς."
Καρλ Πολάνι, Ο Μεγάλος Μετασχηματισμός (The Great Transformation) *

Η συμμετοχή μου, τελευταία, σε συζητήσεις σε ποικίλα αριστερόστροφα μπλογκ, στα οποία παίρνουν μέρος από ελευθεριακούς αριστερούς, ρεφορμιστές, σοσιαλδημοκράτες, μέχρι σοσιαλφιλελεύθερους ("liberals left") και "ελευθεριακούς ατομικιστές" μου έχει δώσει μια αίσθηση ότι παρά τις ενστάσεις που ακούγονται από εδώ κι από εκεί για το νεοφιλελευθερισμό, ο οποίος πρέπει να θυμίσω ήταν ένα θεωρητικό ρεύμα που μετατράπηκε σε κίνημα ανάμεσα στις ελίτ, το οποίο νομιμοποίησε και θεσμοθέτησε τις ήδη έντονες αντικειμενικές τάσεις διεθνοποίησης της οικονομίας της αγοράς στα μέσα του 1970 έως τις αρχές του 1980, τάσεις που ουσιαστικά κατέλυσαν τη σοσιαλδημοκρατική συναίνεση στη Δύση, υπάρχει μια υπόρρητη ή ρητή "συμπάθεια" στο φιλελευθερισμό.

Αυτήν τη συμπάθεια την καταλαβαίνω από τους σοσιαλδημοκράτες και τους σοσιαλφιλελεύθερους ή ακόμα και τους ρεφορμιστές, αλλά τη θεωρώ προβληματική για τη δημιουργία ενός αντισυστημικού κινήματος που είναι απόλυτα αναγκαίο, όταν υιοθετείται από αριστερούς οι οποίοι αντιτίθενται, υποτίθεται, στο σύστημα.

Χωρίς να θέλω να υποβαθμίσω το γεγονός ότι ο φιλελευθερισμός βασίστηκε πολύ περισσότερο σε μια κλασική πολιτική φιλοσοφία απ' ότι ο ακατέργαστος φιλοσοφικά οικονομισμός του νεοφιλελευθερισμού, και ότι εξανθρωπίζει για κάποιους πολίτες που το έχουν άμεσα ανάγκη το κράτος, θα πρέπει να τοποθετήσουμε επιτέλους το φιλελευθερισμό στις διαστάσεις που του αρμόζουν:

1) Ο φιλελευθερισμός νομιμοποίησε θεωρητικά πλήρως το έθνος-κράτος το οποίο γεννήθηκε μέσα από εκτενή πολιτική και στρατιωτική βία εναντίον των ελεύθερων πόλεων και κοινοτήτων στα τέλη του Μεσαίωνα. Από το κράτος-"Λεβιάθαν" του Χομπς μέχρι τον "Πλούτο των Εθνών" του Άνταμ Σμιθ, το "ρομαντικό εθνικισμό" και τη "διάκριση των εξουσιών" των Γάλλων Διαφωτιστών , οι περισσότεροι φιλελεύθεροι διανοητές έμμεσα ή άμεσα βοήθησαν στο να αναδειχθεί το έθνος-κράτος ως μια νέα πολιτική και οικονομική μονάδα της νεωτερικότητας.

"Το αίτημα για μια ενωμένη πατρίδα είχε ένα πολύ υλικό θεμέλιο... ήταν το αίτημα που προέκυπτε από τις άμεσες ανάγκες των πρακτικών επιχειρηματιών και βιομηχάνων για την εξάλειψη όλης της ιστορικά ξεπερασμένης σαβούρας που εμπόδιζε την ελεύθερη ανάπτυξη της βιομηχανίας και του εμπορίου"
Φρ. Ένγκελς, Ο Ρόλος της Εξουσίας στην Ιστορία*


2)Συνακόλουθα, ο εθνικισμός δεν ήταν εξ ολοκλήρου ασύμβατος με τη κλασική φιλελεύθερη ιδεολογία και με το φιλελεύθερο κίνημα που αναπτύχθηκε στη δεκαετία του 1820, παρά την προσπάθεια μιας νέας γενιάς φιλελευθέρων να το υποβαθμίσουν. Η ασαφής έννοια του έθνους ήταν απόλυτα απαραίτητη στις ελίτ ώστε να ενώνει τις κοινωνικές τάξεις γύρω από ένα υποτιθέμενο κοινό φαντασιακό με βάση την εθνοτική προέλευση. Φυσικά, αυτή η λογική επέτεινε τους ρατσισμούς κάθε είδους, ειδικά με την αλματώδη αύξηση των ανισοτήτων, και τις τάσεις για πολιτισμική επιβολή.

Ο φιλελευθερισμός στην ουσία ήταν ασύμβατος μόνο με τον οικονομικό και επεκτατικό εθνικισμό μεταξύ των φιλελεύθερων κρατών καθώς αυτοί δεν επέτρεπαν στο "laisser-faire" κυρίως του εμπορίου μεταξύ των οικονομικών ελίτ να ανθίσει. Δεν είναι, λοιπόν, τυχαίο ότι κατά τη διάρκεια της φιλελεύθερης νεωτερικότητας και μέχρι τα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα( 1830-1914), οπότε επανεμφανίστηκαν οι έντονοι κρατικοί παρεμβατισμοί και οι επακόλουθοι οικονομικοί εθνικισμοί που οδήγησαν στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι πολεμικές συγκρούσεις μεταξύ των κρατών της Δυτικής Ευρώπης είχαν σε μεγάλο βαθμό εξαφανιστεί. Φυσικά, αυτό δε συνέβαινε στις σχέσεις τους με τις υπόλοιπες χώρες, όπου οι επεμβάσεις και η αποικιοκρατία καλά κρατούσαν.

Το έθνος-κράτος, επίσης, ήταν (και είναι) απαραίτητο ώστε να διενεργεί τους απαραίτητους ρυθμιστικούς ελέγχους για να κυκλοφορεί άνετα το κεφάλαιο και το εμπόριο στην οικονομία της αγοράς.

"Στην πραγματικότητα, το έθνος-κράτος, μετά την ιστορική του νίκη επί των εναλλακτικών μορφών οργάνωσης, εθεωρείτο ως η μοναδική μορφή που μπορούσε να παρέχει αποτελεσματική προστασία όχι μόνο στο εγχώριο κεφάλαιο από τον ανταγωνισμό της διεθνούς αγοράς, αλλά και στην εργασία και τη γη από τις επιζήμιες συνέπειες της εγχώριας αγοράς. Κατά συνέπεια, η εμφάνιση του εθνικισμού δεν μπορεί να ειδωθεί ανεξάρτητα από την ανάδυση της οικονομίας της αγοράς και ήταν τόσο <<αναπόφευκτη>> όσο και η εμφάνιση του κράτους-έθνους και της οικονομίας της αγοράς. Με άλλα λόγια, ο εθνικισμός δεν μπορεί να ειδωθεί ως μια αναπόφευκτη διάσταση της νεωτερικότητας, εκτός κι αν ειδωθεί στα πλαίσια μιας συγκεκριμένης προβληματικής που υποθέτει ότι ο μόνος εφικτός ιστορικός δρόμος ήταν αυτός που η Ιστορία ακολούθησε στην πραγματικότητα."
Τ. Φωτόπουλος, Περιεκτική Δημοκρατία: 10 Χρόνια Μετά
[Για το κίνημα του εθνικισμού στη Γερμανία που αναδύθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα]

"Η Γαλλική Επανάσταση του 1830" του Ντελακρουά
3)Όπως ο φιλελευθερισμός είναι σε κάποιο βαθμό συμβατός με τον εθνικισμό, έτσι και οι θρησκείες και οι υπόλοιποι ετερόνομοι εξουσιαστικοί θεσμοί μέσα στην κοινωνία (ιεραρχίες, μυστικιστικά δόγματα κτλ.) είναι ανεκτοί ως συνδιαμορφωτές πολιτικής και της δημόσιας σκέψης από τις φιλελεύθερες πολιτικές ελίτ. Πέρα, λοιπόν, από τις ευκολίες περί διαχωρισμού εκκλησίας και κράτους, οι περισσότεροι σύγχρονοι φιλελεύθεροι θεωρητικοί (με την εξαίρεση κάποιων κρατών που έχουν ειδική παράδοση όπως η Γαλλία) σπάνια κάνουν λόγο για ουσιαστική κατάργηση της δημόσιας θρησκευτικής παρέμβασης.

Σε αυτό το σημείο κάνουν λόγο για ανάγκη "ανεξιθρησκείας" που υποτίθεται οι Διαφωτιστές πρέσβευαν, τη στιγμή που οι Διαφωτιστές στην πραγματικότητα μιλούσαν για την ανάγκη χρήσης του Ορθού Λόγου για την ανακάλυψη της Αλήθειας, κάτι που αποκλείει εμμέσως πλην σαφώς τις Θείες Αλήθειες ή τις Αλήθειες εξ Αποκαλύψεως των θρησκειών.

Tweet

Ο Κ. Σημίτης ως εξέχον στέλεχος της υπερεθνικής ελίτ και οι φρέσκες νεοφιλελεύθερες επιθέσεις

Όχι πως δεν το ξέραμε, αλλά η τελευταία παρέμβαση του Έλληνα της
"Επιτροπής Σοφών για το Ευρωσύνταγμα" μας υπενθυμίζει ότι ο αλήστου μνήμης τέως πρωθυπουργός, ο οποίος γυροφέρνει σε ευαγή ιδρύματα όπως το Oxford και το Cambridge για να βρίσκει ικανό και ανάλογα μορφωμένο κοινό που να τον επιδοκιμάζει, έχει καταστεί διαπρεπές μέλος του ευρωπαϊκού τμήματος της υπερεθνικής ελίτ.

Έχοντας εκφυλίσει (όπως όλοι σχεδόν οι εκλεγμένοι "πολιτικοί") κατάφωρα την έννοια της Πολιτικής ως άσκηση μιας εργαλειακής διαχείρισης της εξουσίας από κλίκες τεχνοκρατών, "think tanks" και εξειδικευμένων επαγγελματιών και στερώντας τον πολιτικό σκοπό της ανθρώπινης φύσης από τους Ευρωπαίους υπηκόους του, ο πρώην "καταλληλότερος " - ο οποίος ακόμα και με τα ίδια τα σοσιαλφιλελεύθερα κριτήρια αμφίβολο είναι αν υπήρξε "επιτυχημένος"- ίσταται σε μια Επιτροπή η οποία πιέζει και έχει επιτύχει σε μεγάλο βαθμό να περάσει από την "πίσω πόρτα" το πανηγυρικά απορριφθέν από τους Γάλλους και Ολλανδούς Ευρωσύνταγμα, μέσω της Συνθήκης της Λισαβόνας. Έτσι, έχει δρομολογηθεί η απλή επικύρωση του από τα κοινοβούλια των χωρών και αποσείεται με κάθε τρόπο η πιθανότητα "λαϊκών" δημοψηφισμάτων. Άλλωστε, ο "αυτόματος πιλότος" - που έλεγε κι ο πρόεδρος- των επιταγών της Νέας Διεθνούς Τάξης Πραγμάτων επιβάλλει ακόμα πιο συνοπτικές (μη χάνουμε και χρόνο που είναι χρήμα) και απολυταρχικές διαδικασίες αποφάσεων.

update: Για να μην αφήσω κάποια υπόνοια, το γεγονός ότι στους σοσιαλφιλελεύθερους υπάρχουν διαφωνίες τακτικής, με τον Γιωργάκη να στηρίζει τάχα τη διενέργεια δημοψηφίσματος, τη στιγμή που όλοι ξέρουν ότι χωρίς την έγκριση της κυβέρνησης κάτι τέτοιο είναι αδύνατο να γίνει, και όταν είναι γνωστό πως αν ένας λαός καταψηφίσει το ευρωσύνταγμα (όπως η Ιρλανδία) οι ίδιες ελίτ θα τον αναγκάσουν να ψηφίζει ξανά και ξανά μέχρι να το δεχτεί αν δεν βρεθούν "νομικές διευθετήσεις", δεν αλλάζει καθόλου την παραδοχή ότι ο σοσιαλφιλελευθερισμός έχει συνταχθεί πλήρως με το νεοφιλελεύθερο άρμα.

Ευκαιρία λοιπόν να υπογράψουμε και να απαιτήσουμε όλοι για δημοψήφισμα κατά της Ευρωσυνθήκης που θεσμοποιεί την περαιτέρω αγοραιοποίηση της οικονομίας στην Ε.Ε. ως μέρος ενός κοινού και άκρως αναγκαίου αγώνα για ανατροπή της Ε.Ε. και των νεοφιλελεύθερων-αντιπροσωπευτικών θεσμών:


Στα καθ' ημάς χτες το βράδυ επικυρώθηκε στα μουλωχτά η διαβόητη Συνθήκη από τη Βουλή (βλ. Θεαμαπάτες), με τον ρεφορμιστικό ΣΥΡΙΖΑ να διασπάται και να αποδεικνύει για άλλη μια φορά τη δομική τάση του να ενσωματώνεται πλήρως. Την ίδια στιγμή, οι ομόσταβλοι του τέως περνούν νέους προοδευτικούς κοινοτικούς νόμους. Απλά αντιγράφω:"Σε πολιτική συμφωνία για εργάσιμη μέρα 13 ωρών και εργάσιμη βδομάδα 65 και πλέον ωρών, καθώς και για σπάσιμο της εφημερίας σε «ενεργό» και «ανενεργό» περίοδο, με τη δεύτερη να υπολογίζεται ως «μη εργάσιμος» και άρα απλήρωτος χρόνος εργασίας, κατέληξαν οι υπουργοί Απασχόλησης της ΕΕ, κατά τη διάρκεια της Συνόδου στο Λουξεμβούργο, που ολοκληρώθηκε χτες." Παράλληλα μεθοδεύεται ποινικοποίηση της απεργίας από την κυβερνητική ολιγαρχία! Για περισσότερα δείτε τα ποστ του A8lios, xamogelo και Greek Rider.
του Mikhail Zlatkovsky

Εν τω μεταξύ τα συμπτώματα της πολυδιάστατης κρίσης του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού που καταπνίγει κάθε δυνατότητα αποτελεσματικού κοινωνικού ελέγχου οξύνονται και στο οικολογικό, αγροτικό και βιολογικό επίπεδο (βλ. μεταλλαγμένα, επισιτιστική κρίση). Σχετικά διαβάστε την αποκαλυπτική σειρά άρθρων της Ange-tas εδώ, εδώ , εδώ κι εδώ ενώ για την τρομαχτική αποσάρθωση της παραγωγής που έγινε στην ελληνική γεωργία μετά την ένταξη της χώρας στην Ε.Ε. και το ρόλο των ΚΑΠ διαβάστε ένα σχετικό άρθρο του Τ. Φωτόπουλου.

Τέλος, μελετήστε τους στόχους και την ανάλυση του αντισυστημικού προτάγματος της Περιεκτικής Δημοκρατίας (για ανάλυση πρόσφατης επικαιρότητας εδώ) το οποίο ολοένα και διαφαίνεται ως η μοναδική, πανανθρώπινη διέξοδος από την κρίση.

Tweet

Ο επικίνδυνος λαϊκισμός του Λαζόπουλου

Το παρόν ποστ ίσως είναι μια ένδειξη του πόσο μπορεί να αλλάξει την οπτική και την εν γένει αισθητική ενός ανθρώπου απέναντι σε διάφορα δημόσια "σύμβολα" των καιρών μας η σταδιακή ανάπτυξη μιας έντονα (υπερβολικά;) κριτικής διάθεσης για πολλές πτυχές της δημόσιας ζωής. Το "σύμβολο-είδωλο" της τηλεόρασης, για πολλούς, Λάκης Λαζόπουλος τον οποίον λίγο-πολύ όλοι μας συμπαθήσαμε σε κάποιες εκπομπές του για το (γραφικό αλλά λαϊκό) χιούμορ του και τη σάτιρα εναντίον μερικών (εύκολων, τηλεοπτικών) στόχων, αλλά ιδίως για τη θετική αντιμετώπιση του απέναντι στο φοιτητικό κίνημα και τη νεολαία που αντιστέκεται στις πολιτικές ελίτ και στις εγκληματικές τους αποφάσεις, έχει μεταλλαχθεί στα μάτια μου, ειδικά στις τελευταίες εκπομπές του που είχα την ευκαιρία να δω μετά από κάποιο διάστημα, σε φορέα άκριτης, λαϊκίστικης και ακραία συντηρητικής προπαγάνδας.

Αποθέωση του αναμασήματος και της δικαιολόγησης σε ευρεία κλίμακα όλων των λαϊκίστικων κοινωνικών κλισέ και προκαταλήψεων ήταν η σημερινή του εκπομπή όπου εμμέσως πλην σαφώς υπερασπίστηκε το δημόσιο λιντσάρισμα των παιδόφιλων (μάλιστα με την... επιστημονικότατη τεκμηρίωση της θέσης ενός "ψυχίατρου"-ρατσιστικού απολιθώματος της δεκαετίας του '50- ότι οι παιδόφιλοι "γεννιούνται έτσι") και στην οποία έβαλε στο ίδιο καζάνι ομοφυλόφιλους με νεκρόφιλους και παιδόφιλους(πάλι με την ασχολίαστη προβολή της θέσης του "ψυχιάτρου").

Επίσης, υπερασπίστηκε με σθένος τη δημοσίευση των ονομάτων των φερόμενων ως παιδόφιλων, όπως έγινε από όλα τα κανάλια, χωρίς να υπάρχει τελική καταδίκη τους, καταργώντας ακόμα και το στοιχειώδες "τεκμήριο της αθωότητας" που προστατεύει τους πολίτες από αλλοιώσεις, στρεψοδικίες, την κρατική αυθαιρεσία και την αυτοδικία. Αντιθέτως, για να μην κακοπιάσει το κοινό του που φαίνεται ότι συμφωνεί και "διψάει για αίμα", αντί να επιζητήσει πραγματικό κοινωνικό σωφρονισμό, την επανένταξη των κοινωνικά άρρωστων, προβληματικών αυτών ανθρώπων στην κοινωνία και την αναζήτηση των αιτιών που δημιουργούν αυτές τις απαράδεκτες και εξουσιαστικής φύσης παρεκκλίσεις, απλά εξέφρασε την αμφιβολία του για το αν πρέπει να δημοσιεύονται ονόματα φερόμενων ως παιδόφιλων οι οποίοι έχουν παιδιά, καθώς ανησύχησε για το "πώς θα προστατευτεί η παιδική ψυχή τους" κτλ. Δηλαδή μοναδικό μέλημα η προστασία της "Αγίας Οικογένειας" για το Λαζόπουλο και όλοι οι άλλοι να πάνε στο διάολο.

Εκτός αυτών, ο Λαζόπουλος, έχοντας την παρωχημένη και άκρως υποκριτική εντύπωση ότι οι μοναδικές ομάδες της κοινωνίας που αντιμετωπίζουν κοινωνικά προβλήματα και την εξουσιαστική καταπάτηση των δικαιωμάτων τους είναι οι νέες χαμηλές οικονομικές τάξεις (εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, φοιτητές), επιμένει να θεωρεί τους ομοφυλόφιλους ως μιάσματα ή τουλάχιστον, ως ανύπαρκτους, αν κρίνουμε τουλάχιστον από τις δύο τελευταίες του εκπομπές, όπου παρουσιάζει τους γκέι ως περιθωριακούς, στερημένους camp γελοίους που μιλούν καλιαρντά όλη την ώρα στην καλύτερη των περιπτώσεων (και για το "αστείο" του πράγματος) ή, στη χειρότερη, προβληματικούς όπως οι παιδόφιλοι και οι νεκρόφιλοι.Στη δε προηγούμενη του εκπομπή, αναρωτήθηκε μάλιστα τάχατες αν ο γνωστός "ποινικολόγος" που δήλωσε "γυναικόφιλος" θα μπορούσε να μην είναι "γυναικόφιλος" λέγοντας "Μα γιατί δηλώνει ότι είναι γυναικόφιλος, θα μπορούσε να μην είναι; Άνδρας με γυναίκα πάει, υπάρχει κάτι άλλο;!"!!! Αν αυτό δεν είναι υποκρισία και κραυγαλέα μονομέρεια η οποία αποκλείει σαν οντότητες τους ομοφυλόφιλους (τους ελάχιστους γραφικούς εκ των οποίων χρησιμοποιεί τα μάλα προς άγραν τηλεθέασης) από τις πολύπλοκες ερωτικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, από κάποιον που μάλιστα θέλει να λέγεται "αριστερός", αναρωτιέμαι τι μπορεί να είναι.

Τελικά, αυτό που αναδεικνύεται από την όλη του εκπομπή, αν συνυπολογίσουμε την έμμεση στήριξη του στην Εκκλησία (παρά τους "κακούς παπάδες") και την εν γένει προβολή της "εθνικής ταυτότητας" ως στοιχεία που "ενώνουν" τους Έλληνες απέναντι στη Νέα Τάξη και το γενικότερο λαϊκισμό του (ο "λαός" έχει δίκιο και "αισθητήριο" κτλ.), είναι η καθολική άποψη του Λαζόπουλου ότι μια νέου τύπου "Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια" μπορεί να είναι η αντίσταση στη λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού.

Αυτό που δε μας λέει ο Λαζόπουλος είναι ποιους βολεύει πραγματικά η επίκληση της "κοινής και υπερτρισχιλιετούς" εθνικής ταυτότητας όλων των Ελλήνων (ανάμεσα στους οποίους προφανώς δεν υπάρχουν τάξεις ή μειονότητες), η συμβολή του ανορθολογισμού της Εκκλησίας και η εντεινόμενη απομόνωση των ανθρώπων γύρω από τις "ασφαλείς" μονάδες της Οικογένειας, πέρα από τις ίδιες τις ντόπιες πολιτικές ελίτ που επικαλούνται το "κοινό εθνικό συμφέρον" ή ακόμα και το ίδιο το υπερεθνικό κεφάλαιο που φυσικά ουδόλως κινδυνεύει από τον υποτιθέμενο πολιτισμικό υπερπατριωτισμό ή τις φολκλορικές -όπως τις κατάντησαν- παραδοσιακές εκδηλώσεις.

Tweet

Εκδήλωση για την Περιεκτική Δημοκρατία

Στα πλαίσια μιας γενικής αναθεώρησης των πολιτικών σκέψεων μου και συνειδητοποίησης, η οποία έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό και είναι ακόμα σε εξέλιξη (κα είναι από τους λόγους που έχω παρατήσει το μπλογκινγκ), πιστεύω ότι το πρόταγμα της Περιεκτικής Δημοκρατίας αποτελεί μια ριζοσπαστική και ελπιδοφόρα πολιτική πρόταση που πρέπει να διαδοθεί όσο το δυνατόν περισσότερο σε σκεφτόμενους και προβληματισμένους από τα τραγικά αδιέξοδα του συστήματος συνανθρώπους μας.


Έτσι, μια εκδήλωση για την παρουσίαση δύο νέων βιβλίων σχετικά με την ΠΔ δεν μπορεί παρά να είναι μια πολύ ευχάριστη είδηση-πρόσκληση την οποία και αναδημοσιεύουμε από το site:

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

ΣΕ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ

ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Προσκαλούμε όλους τους αναγνώστες και φίλους να παρευρεθούν στην εκδήλωση που οργανώνουν ο Ιανός και οι εκδόσεις Κουκίδα και Ελεύθερος Τύπος για την παρουσίαση δυο νέων σημαντικών βιβλίων για την Περιεκτική Δημοκρατία:

Παγκοσμιοποιημενός Καπιταλισμός, Έκλειψη της Αριστεράς και Περιεκτική Δημοκρατία, επιμ. Steve Best, (εκδ. Κουκίδα, Μάης 2008).

Περιεκτική Δημοκρατία: 10 χρόνια μετά του Τάκη Φωτόπουλου, (εκδ. Ελεύθερος Τύπος, Μάης 2008).

Τα βιβλία θα παρουσιάσουν οι:

Steve Best, Αμερικάνος καθηγητής και πρόεδρος του τμήματος Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Ελ Πάσο, ακτιβιστής και επιμελητής του βιβλίου «Παγκοσμιοποιημένος Καπιταλισμός»; John Sargis, Αμερικάνος καθηγητής Βιολογίας, ακτιβιστής και μέλος της Συντακτικής Επιτροπής του International Journal of Inclusive Democracy; Τάκης Φωτόπουλος, Παναγιώτης Κουμεντάκης και Τάκης Νικολόπουλος (από τους συγγραφείς του βιβλίου «Παγκοσμιοποιημένος Καπιταλισμός”); Γιάννης Ελαφρός και Νίκος Μολυβιάτης (δημοσιογράφοι).

Παρασκευή, 23 Μαίου, ώρα 19:00

Ιανός, Σταδίου 24, Αθήνα

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Tweet

Τα νέα γκέτο του "πολυπολιτισμού" μας

Είμαστε μέρος τους ακόμα και τώρα. Το γεγονός και μόνο ότι συμμετέχουμε στη μπλογκόσφαιρα και συγκεκριμένα κάτω από το blogger.com δημιουργεί από μόνο του -επιτρέψτε μου την υπερβολή- μια "κλίκα", έστω πολύ ελαφρά συγκροτημένη. Είμαστε μέρος τους καθημερινά εκούσια ή ακούσια: Στις καφετέριες, στις βόλτες, στα ψώνια, στα κλαμπ, στη διασκέδαση μας, στις συζητήσεις, στους αγώνες, δημιουργούμε ανά πάσα στιγμή ομάδες με κοινό χαρακτηριστικό την ad hoc ταυτότητα του αντικειμένου με το οποίο θα ασχοληθούμε, ή καλύτερα, του προϊόντος που θα καταναλώσουμε.

Λειτουργούμε αφαιρετικά: Αφαιρούμε κόσμο γύρω μας, αλλά ακόμα και γνωστούς και φίλους που δεν "ταιριάζουν" με το τεχνητό σχήμα που θέλουμε να φτιάξουμε, είτε για λόγους ηλικίας, είτε για λόγους συμπεριφοράς ή ακόμα και εμφάνισης. Τέτοια κοινωνικά σχήματα βρίσκονται παντού. Τα δημιουργούμε κι εμείς, και τα βλέπουμε σε άλλες ομάδες από μακριά και με την "ασφάλεια" που μας παρέχει η δική μας συμπαγής, για την περίσταση αυτή βεβαίως, παρέα. Καμιά φορά ζηλεύουμε κιόλας που κάποια άλλη ομάδα "ταυτότητας" είναι πιο ομιλητική ή έχει όμορφες παρουσίες που συνήθως είναι και χαρακτηριστικό όλων των μελών. Αυτή είναι η "διαφορετικότητα" για την οποία τόσος λόγος γίνεται. Αν μπορούσαμε θα φτιάχναμε μια ακόμα πιο ενεργητική και "όμορφη" παρέα και θα την αποκόβαμε από τις άλλες ώστε να είμαστε αρκούντως κουλ και να πληρούμε και τις προϋποθέσεις του κοινωνικού στάτους που τη συνοδεύει.

Κάποτε μιλούσαμε για γκέτο. Τώρα τα γκέτο δεν είναι μόνο οι γειτονιές της Αθήνας που γίνονται σημεία συσσώρευσης ανθρώπων με κοινά χαρακτηριστικά και ταυτότητα, όπως οι χρήστες ναρκωτικών ή οι οικονομικοί μετανάστες, αλλά επεκτείνονται απειλητικά, έστω και με την περιβολή του "κατά περίπτωση γεγονότος" στην κοινωνική μας ζωή. Έχω την αίσθηση ότι τα γκέτο της νέας εποχής πλέον είναι οι "καθετοποιημένες" ομάδες ταυτότητας γύρω μας που δημιουργούνται ανά πάσα στιγμή.

Αντί να βάλουμε στην κοινωνία μας όλους τους ανθρώπους γύρω μας, με βάση τη συν-τοπική τους ιδιότητα και την αναγωγή στην πολιτική τους ευσυνειδησία-που ο καθένας έχει αναπτυγμένη σε διαφορετικό βαθμό-, δημιουργούμε τείχη και στεγανά στην κοινότητά μας, στη γειτονιά μας προσπαθώντας να προλάβουμε τη συνεύρεση με την ειδική, ταυτοτική παρέα μας. Παίρνουμε το αμάξι μας για να πάμε στην άλλη άκρη της πόλης και να συναντήσουμε τους εκεί "κατάλληλους" φίλους μας, διανύοντας χιλιόμετρα μονάχοι μέσα σε αυτή τη θάλασσα αυτοκινήτων, προσπερνώντας πολλές φορές και εκατοντάδες χιλιάδες ψυχές στη διαδρομή.

Φτιάχνουμε μικρά και επιφανειακά, καταναλωτικά και, γι'αυτό, "ακίνδυνα" γκέτο, απομακρυνόμενοι από τους συμπολίτες μας του γύρω μας χώρου, καταλύουμε το "επιγνώσκειν δια της γεωγραφίας" στο οποίο βασίστηκε η έννοια της κοινότητας και μετακινούμε ενεργοβόρα και ψυχοφθόρα πληθυσμούς για να φτιάξουμε το δικό μας ασφαλές "πηγαδάκι" όπου η επίπλαστη και ολιγόωρη κατά την περίσταση "ταυτότητα" μας θα μας κάνει να "περάσουμε καλά".

Πόσο μακριά είμαστε από το συνάνθρωπό μας -τον καθένα- όμως εν τέλει τον οποίον βλέπουμε κάθε μέρα στο δρόμο μας στη γειτονιά και μάλιστα πολλές φορές αποφεύγουμε για "να μην μπλέξουμε"; Πόσο βοηθάμε στη διαιώνιση και νομιμοποίηση των κάθε λογής γκέτο και αποκλεισμών (ταξικών κυρίως) με αυτή τη στάση; Πώς αντιλαμβανόμαστε την κοινωνική μας αυτονομία, που μπορεί να είναι μια σπινθηροβόλος δύναμη δημιουργίας και απόκτησης πολιτικής συνείδησης όταν επιλέγουμε αυτόν τον τρόπο έκφρασης της κοινωνικότητας μας;

Τελευταία έχω αρχίσει να σκέφτομαι το χρόνο και την ενέργεια που διαθέτω γι' αυτές τις συναντήσεις ταυτότητας και πολλές φορές νιώθω περίεργα σκεπτόμενος το πόσο μάταια είναι αυτά... Θυμάμαι στην Αγγλία όπου σπούδαζα, με ένα ελαφρύ δέος ακόμα λόγω του έντονου μεταφορικού συμβολισμού τους, πολλές παρέες δύο-τριών ατόμων που πήγαιναν σε "θεματικά"-μασκέ πάρτι να φορούν τις ίδιες μάσκες για να συναντήσουν άλλες παρέες του ίδιου τύπου στις οποίες απλά θα άλλαζαν οι μάσκες που φορούσαν. Σε αυτήν την περίπτωση πλέον οι ομάδες ταυτότητας χρησιμοποιούν και τα ίδια σύμβολα, κάτι που ακόμα στην Ελλάδα δεν μπορείς να πεις ότι ισχύει, ευτυχώς.

Οι στενές ομάδες ταυτότητας, αναρωτιέμαι, (άλλη παρέα για διασκέδαση, άλλη για σοβαρή συζήτηση, άλλη στη δουλειά, άλλη στη σχολή, όλες χαμένες μέσα στην πόλη) που είναι πλέον ο κανόνας στην αστική μας κοινωνία , τελικά βοηθούν στο να βελτιώσουμε τη ζωή μας ή μας ωθούν στην ευκολία και στον ωχαδελφισμό μιας κοινωνικότητας λειψής, αποκομμένης από τις σχέσεις εκείνες που μας κάνουν καλύτερους μέσα από τη βάσανο της επικοινωνίας με τους ανθρώπους άμεσα γύρω μας;

Και αν μη τι άλλο, αν επεκτείνουμε το ερώτημα, πόσο βοηθά στην επίλυση των προβλημάτων το ότι πολιτικά επίσης οργανωνόμαστε μονότονα "κατακόρυφα" και ως διάσπαρτοι ακτιβιστές και ευαισθητοποιημένοι πολίτες σε ομάδες ειδικών συμφερόντων, αντί να δημιουργούμε πλατιές κοινωνικές συμμαχίες, ανόθευτα και ακαπέλωτα κινήματα, διεκδικώντας αιτήματα εδώ και τώρα;

Tweet

H διάλυση του "Δημοσίου" και η ομαδική παράκρουση

Αφορμή για αυτό το (σεντονάτο, δυστυχώς, όπως προέκυψε) ποστ είναι οι ολοένα αυξανόμενες φωνές απελπισίας που μιλούν ίσως για πρώτη φορά σε τέτοια κλίμακα, για τις ευθύνες της διάλυσης του "Δημόσιου", με την ευρύτερη έννοια, είτε ως κράτος είτε ως συλλογική οργάνωση- τόσο σε διάφορες παθογένειες του τελευταίου καιρού, όπως οι πυρκαγιές, οι αποκαλύψεις για εκτεταμένη συμμετοχή πολιτών στις αυθαιρεσίες στα δάση, η μειωμένη ή επιλεκτική κρατική παρέμβαση σε τοπικά προβλήματα όπως τα πρόσφατα αίσχη της συγκάλυψης, αν όχι ενθάρρυνσης, του τραμπουκισμού των μαγαζατόρων της παραλιακής έναντι των ανθρώπων που ζητούν ελεύθερη πρόσβαση στις παραλίες (στο Δημόσιο Χώρο!) και η εντεινόμενη κρατική βία με κρατική μάλιστα προώθηση("ακούνητα στρατιωτάκια", πραίτορες urbanis κτλ).

Graffiti του Banksy στο τείχος του φασισμού του Ισραήλ

Την ίδια στιγμή στον "ιδιωτικό χώρο" παραβιάζεται από το κράτος και τις εταιρίες τις ίδιες (απευθείας!) η ιδιωτική ζωή όχι απλά των πολιτών αλλά και των μελών της κυβέρνησης (οι υποκλοπές Vodafone θα έπρεπε από μόνες τους να την έχουν ρίξει προ πολλού αλλά who cares?), για να μη μιλήσουμε και για τις κάμερες και το "γδύσιμό" μας παντού λόγω της αντι-τρομοκρατικής υστερίας.

Κι όλα αυτά συνοδεύονται από τη συστηματική κατάλυση κάθε κοινωνικής προστασίας/κράτους πρόνοιας από το Δημόσιο και τελικά την πλήρη αίσθηση εκτεταμένης διάρρηξης του κοινωνικού ιστού.


Τα παραπάνω φαινόμενα ακούγονται ίσως διάσπαρτα και ασύνδετα, όμως υπάρχουν πλέον έρευνες και αναλύσεις από ένα ευρύ φάσμα σκεπτόμενων ανθρώπων που συσχετίζουν την αποχαύνωση των πολιτών-ατόμων και τη διάλυση (πραγματική ή τεχνητή, λόγω κυρίως της κομματοκρατίας) του δημόσιου τομέα ή την "αναποτελεσματικότητα" των δημόσιων υπηρεσιών, με την ουσιαστική και συστηματικότατη απαξίωση της Δημόσιας , και πάνω απ' όλα, Πολιτικής παρέμβασης των πολιτών στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

Και αυτό σε πρώτη φάση γιατί πλέον είναι εξόφθαλμο ότι ο Δημόσιος έλεγχος από τους πολίτες σε μια τόσο σύνθετη κοινωνία δεν μπορεί να γίνεται μια φορά στα τέσσερα χρόνια, με ένα μαζικό τρόπο όπου απλά ο κόσμος, μέσα από ένα πλήθος νομικών και πολιτικών εγκλημάτων ή ¨λαθών" που έκανε η κυβέρνηση πρέπει να επιλέξει ποια ήταν λιγότερο επιβλαβή για τους συμπολίτες του ή αν κάποια καλά τα αντισταθμίζουν.

Νομίζω, δηλαδή, ότι ένας λόγος που το 90% των πολιτών ψηφίζουν δικομματικά, παρά τα αντικειμενικά εκτρώματα της κάθε κυβέρνησης, είναι και συνέπεια του ότι έχουν γενικά απομακρυνθεί από τα Δημόσια πράγματα ή απογοητευτεί από τη συνθετότητά τους και την αδυναμία να τα ελέγξουν, οπότε κοιτάζουν τη μικρο(ή μεγαλο)- βολή τους και ό,τι αρπάξουν, μπας και σωθούν.

Μόνο και μόνο ένα απλό παράδειγμα να πάρετε: Τα ψώνια στο σούπερ-μάρκετ.Λόγω της υπερ- και παρα-πληροφόρησης από χιλιάδες ιδιωτικές και ανέλεγκτες πηγές, πρέπει να είσαι πλέον ειδήμων χημικός μηχανίκος, διατροφολόγος, φυσικός, παιδίατρος, ερευνητής τεστολόγος-σεξολόγος και πυρηνικός φυσικός ακόμη και για να επιλέξεις με σχετική ασφάλεια τα πιο βασικά προϊόντα!!! Μπάστε σκύλοι αλέστε και οι υπόλοιποι "να προσέχετε τις ετικέτες"!!! Αυτό είναι που λέμε "κρατική πρόνοια": ο κρετινισμός σε συσκευασία "δημοσίου".


Σε δεύτερο επίπεδο και πιο σημαντικό, που σχετίζεται όμως με τα προηγούμενα, τίθεται πλέον θέμα τεράστιας κλίμακας ψαλιδισμού της Δημοκρατίας και επίσημης πλέον κατάλυσης κοινωνικών και οικονομικών κατακτήσεων δεκαετιών στην Ελλάδα και σε όλον τον κόσμο. Αυτό οφείλεται στην παραχώρηση από τις κυβερνήσεις (που εμείς ψηφίζουμε!) των κατευθυντήριων πολιτικών σε Διεθνείς Οργανισμούς όπως ο ΟΟΣΑ, η Παγκόσμια Τράπεζα, το ΔΝΤ και βέβαια στο διαβόητο πλέον "Σύμφωνο Σταθερότητας", στο Ευρώ μαζί με την ΕΚΤ (το εκτρωματικό 1-size-fits-all μοντέλο) ώστε και να αποσείσουν τις ευθύνες τους απέναντι στην οικονομική και βιοτική εξαθλίωση των "υπηκόων" τους, αλλά και να μη θίξουν την πανίσχυρη "υπερεθνική ελίτ"- κατά Φωτόπουλο- η οποία ελέγχει πλήρως τις κατευθύνσεις της Οικονομίας καθώς και τη στρατηγική εξάπλωσής της.

Περί αυτού διαβάστε κάποια από τα αναλυτικά άρθρα του διανοητή και οικονομολόγου Τάκη Φωτόπουλου, που πραγματικά είναι αποκαλυπτικά για τις υπερεθνικές ελίτ και το αδιέξοδο του νεοφιλελεύθερου οικονομισμού

Το κυρίως πρόβλημα, λοιπόν της Δημόσιας απαξίωσης, είναι λοιπόν Οικονομικό (με την πολύ ευρεία έννοια), και όχι "κομματο-διαχειριστικό" όπως το προβάλλουν, κάτι που τείνουν πολύ βολικά να συγκαλύπτουν οι "μεγάλοι" αναλυτές των "Δημοσίων πραγμάτων" (κατ' επίφαση προφανώς διότι έχουν "ιδιωτικοποιηθεί" και αυτά- όπως και αυτοί τελικά!) στην Ελλάδα. Γι' αυτούς "Δημόσιο" είναι πρωτίστως τα ατομικά δικαιώματα τα οποία αφορούν βεβαίως και τους ίδιους και επίσης (ευτυχώς δηλαδή) αφορούν και τους μετανάστες ή τους αγωνιστές των δρόμων- κάτι που τους δίνει το απαραίτητο "άλλοθι" της μονομερούς χρήσης τους. Όμως, όπως όλοι ξέρουμε ή διαισθανόμαστε, τα κοινωνικά, οικονομικά και πολιτιστικά δικαιώματα των ανθρώπων όπως κηρύχθηκαν στην Ουμανιστική Διακήρυξη του ΟΗΕ έχουν πάει περίπατο (αν δεν λοιδορούνται κιόλας σε κάποιες περιπτώσεις)!..

Σχετικά με αυτό το θέμα διαβάστε το άρθρο του πάντα καίριου καθηγητή Βεργόπουλου στην Ελευθεροτυπία για τους "νεο-Ρουσσώ" καθώς και τον αποκαλυπτικό διάλογο περί "δικαιωμάτων" και της ευθύνης των περισσότερων ΜΚΟ στο παγκόσμιο οικονομικό έγκλημα που συντελείται, μεταξύ Διεθνούς Αμνηστίας και Φωτόπουλου. Μάλιστα, δείτε πόσο εύκολα διασύρεται ως αντισημιτιστής από τον κ. Δημητρά ο κ. Φωτόπουλος, αυτός ο ΆΝΘΡΩΠΟΣ, επειδή ο δεύτερος καταφέρεται εναντίον του Εβραϊκού λόμπι (με στοιχεία) και του εθνικισμού των συστηματικών θηριωδιών του κράτους του Ισραήλ.

"Gun Violence In America" - Άγνωστος

Και σε όλα αυτά έρχεται καπάκι και ο γενικότερος αχταρμάς στα επίσημα Μ.Μ.Ε. και στα ισοπεδωτικά κυνικά μέσα τους όπως η διαφήμιση, να προσθέσει και άλλη, κι ΆΛΛΗ σχετικοποίηση, αλλοίωση του Δημόσιου Χώρου, της συλλογικής ζωής και αποδόμηση της κριτικής σκέψης, μπλέκοντας τα όρια με το Ιδιωτικό και έτσι οδηγώντας σε γενικευμένη παράκρουση.
Όπως έγραφε η Πόπη Διαμαντάκου (με την οποία διαφωνώ σε κάποιες αναλύσεις της αλλά εδώ έπεσε διάνα) σε παλιότερο άρθρο της στα Νέα αναφερόμενη στην "οικειότητα" των πολιτικών αρχηγών:

"...«Γιώργο, είσαι ΄δω... έλα να καθήσεις». ..."

"...Διόλου τυχαίο. Το χαλαρό στυλ πολιτικού λόγου επιβλήθηκε από τα ήθη της τηλεόρασης και ιδίως μετά την τεράστια επιτυχία του ριάλιτι. Της τηλεόρασης που ανέδειξε την ψυχαγωγική αξία του «προσωπικού», του «ιδιωτικού», για να απλωθεί κατόπιν σαν λαίλαπα σε ολόκληρη τη δημόσια σφαίρα και να επηρεάσει την πολιτική. Αμερικανικής εμπνεύσεως. Οι προεκλογικές εκστρατείες δεν νοούνται χωρίς να προβληθούν «προσωπικά» χαρακτηριστικά των υποψηφίων και να κυριαρχήσουν εν τέλει επί των πολιτικών τους. Είναι η επιρροή της τηλεόρασης."

" Είναι η τηλεόραση που αναδύεται (ΗΠΑ) λίγο μετά την αποτυχία των μεγάλων κοινωνικών κινημάτων να δώσουν λύσεις στα εντεινόμενα προβλήματα των πολιτών από τη διόγκωση της αγοράς. Αντί να προτείνει η πολιτική και κυρίως αντί να συμπεριλάβει αυτό το νέο είδος απογοητευμένου πολίτη, το αφήνει στην τηλεόραση, να το διαμορφώσει εύπιστο καταναλωτή προϊόντων. Κατόπιν εμφανίζεται η πολιτική να καρπωθεί με ψήφους τα νέα καταναλωτικά ήθη, προτείνοντας «πολιτικά προϊόντα» αντί οράματα."

Αυτό το στρατευμένο μπάχαλο, που συμπλέει με το ιδεολογικό περίγραμμα του επιθετικού Μεταμοντερνισμού, ένα από τα θεωρητικά δεκανίκια του νεοφιλελευθερισμού, λειτουργεί αποσαρθρωτικά μέσα στην κοινωνία και έχει ως αποτέλεσμα, αντί ο κόσμος να απαιτεί να ελέγχει δημοκρατικά το κράτος για τις αδυναμίες του σε τακτά χρονικά διαστήματα και με μεγάλη ελεγκτική ικανότητα όπως θα έπρεπε, να παραδίδει τα όπλα και να "παραχωρεί" (μάλιστα με τη ψήφο του) τα δικαιώματα του σε υπερεθνικούς και "ανεξαρτητους" οργανισμούς ή ΜΚΟ.

Έτσι, αφήνει το κράτος να λειτουργεί ως ένα "γραφικό απομεινάρι" με μεταφυσικά στοιχεία (μετά από τόσους ψαλιδισμούς και στρεβλώσεις και με τη θεοκρατία και τους ελληνάρες καλά να κρατούν) που έχει ως στόχο την περιστασιακή, ad hoc αντιμετώπιση κάποιων ακραίων (ή τηλεοπτικών, καλύτερα!) φαινόμενων ατομικών μεσοαστικών ζητημάτων, τη βίαιη καταστολή αδέσμευτων κινήσεων απελευθέρωσης των πολιτών (ακόμα και παιδιά με γκράφιτι και μπογιές καταδιώκουν οι στόκοι!), και φυσικά την εξευτελιστική, γελοία και ληστρική (για να βολέψουμε σε αυτό το χάος και τα "δικά μας παιδιά" μπας και σωθούμε) διαχείριση των οικονομικών (και εξωτερικών) πολιτικών που του επιβάλλονται από τις ίδιες τις ελίτ.

"Alienation"

Είναι αυτά τα "αγαθά" της "Ιδιώτευσης των πάντων" που υπόσχονται ότι θα υποκαταστήσουν την Πολιτική (με την ευρεία και τη στενή σημασία της λέξης) με τον "αυτόματο πιλότο" -που έλεγε κι ο Σημίτης- και θα την "απαλλάξουν" και τυπικά πλέον από τους ανίκανους κομματικούς διαχειριστές της. Φυσικά, δεν είναι τυχαίο ότι η ορθολογική Πολιτική, Δημόσια κριτική, βασικό στοιχείο των μετανεωτερικών κοινωνιών, προϋποθέτει ταξική και πατριωτική (με την αριστερή έννοια) παιδεία εκτός των άλλων, κάτι που είναι κόκκινο πανί για τις λυσσαλέα στρατευμένες υπερεθνικές ελίτ στον υπέρτατο στόχο τους : το κέρδος! Οπότε και η παιδεία πάει περίπατο (βλ. Ρεπουσιάδα)!

Κάτι τέτοια "προοδευτικά" προωθούν ακόμη "πιο κυνικά" νέοι "φιλελεύθεροι" συνδυασμοί όπως η "Φιλελεύθερη Συμμαχία" στη χώρα μας. Με lifestyle πρόσχημα την "κοινωνία των πολιτών" (με την οποία συμπλέουν για διαφορετικούς όμως λόγους και πολλοί αριστεροί) προτάσσουν την αχαλίνωτη διείσδυση του καταστροφικού- σε παγκόσμια κλίμακα -οικονομισμού της αγοράς και της νοοτροπίας των ιδιωτικοποιήσεων σε κάθε έκφανση της Δημόσιας ζωής. Έτσι, προκρίνουν τον ατομικισμό (τι σχέση έχει αυτός με το Δημόσιο συμφέρον άραγε;), καταστρέφοντας κάθε ελπίδα συνοχής και υπονομεύοντας κάθε κοινωνική αντίσταση στα υπερεθνικά οικονομικά και εθνικιστικά/ φασιστικά εγκλήματα. Και μετά απορούμε γιατί καίγονται τα δάση!!

Αν όλα αυτά δεν είναι ολιγαρχία και οικονομικός στραγγαλισμός σε ιλουστρασιόν (από τα Μ.Μ.Ε.) συσκευασία του ενός, τότε αναρωτιέμαι ΤΙ μπορεί να είναι;
Και πόσο απαθείς θα συνεχίσουμε να είμαστε ενώ το πρώτο πράγμα που θα έπρεπε να κάνουμε είναι να συνασπιστούμε ως μικροκοινωνία και να αρχίσουμε να οργανωνόμαστε με το Δημόσιο συμφέρον μπροστά από το ιδιωτικό και το ιδιοτελές;

Προτείνει σχετικά ο Φωτόπουλος:

"Υπάρχουν όμως βραχυπρόθεσμες μέθοδοι συλλογικής αυτό-προστασίας μπροστά στην επιδεινούμενη κρίση; Στη Δυτική Ευρώπη ήδη ανθεί το κίνημα για την “ανάκτηση των κοινών” (reclaim the commons), με αγώνες που στοχεύουν στην ανάκτηση των δρόμων για τους πεζούς (Βρετανία) μέχρι την ματαίωση μεγάλων “αναπτυξιακών” έργων που καταστρέφουν το περιβάλλον (Ιταλία). Το κίνημα αυτό ήδη έχει βάλει, όπως ήταν αναπόφευκτο, στο στόχαστρο την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και αγωνίζεται ενάντια στην εξαφάνιση του δημόσιου χώρου και την ιδιωτικοποίηση δημόσιων αγαθών όπως το νερό αλλά επίσης η ενέργεια και φυσικά η γνώση που κάποτε εθεωρείτο αναφαίρετο ανθρώπινο δικαίωμα. Έχουμε δηλαδή μια επέκταση της έννοιας των “κοινών” ώστε να συμπεριλάβει οχι μόνο την γή ή το νερό αλλά και “δημόσια αγαθά” όπως ο δημόσιος χώρος, η εκπαίδευση, η υγεία και η υποδομή που είναι αναγκαία για την λειτουργία μιας σύγχρονης κοινωνίας (συστήματα ύδρευσης, ηλεκτροδότησης κλπ) ."

Μήπως πρέπει να γίνουμε ακτιβιστές του Δημόσιου και της Πολιτικής Σκέψης πάνω απ' όλα, αντί για διεσπαρμένοι, κατακερματισμένοι και "ιδιώτες" ακτιβιστές των φαλαινών, των ομάδων μειονοτήτων , των παιδιών της Αφρικής, των ομοφυλοφίλων, των Ρομά, των κοινωνικών δικαιωμάτων κτλ.;
Μήπως πρέπει να οργανωθούμε "οριζόντια" κυρίως στην κοινωνία και να αποδυναμώσουμε το "κάθετα" όπως γίνεται -με το αζημίωτο στην τελική- τώρα;

Tweet

Πένθος για το θάνατο μιας πόλης...

Όταν η Πάρνηθα γίνεται παρανάλωμα του πυρός και οι εφιαλτικές κόκκινες φλόγες σκεπάζουν το φόντο των κορυφών, με την εικόνα και κυρίως την αίσθηση της ανείπωτης καταστροφής να σου τρώει τα σωθικά, να σε παραλύει κι εσύ να αισθάνεσαι αδύναμος να αντιδράσεις, τότε έχεις φτάσει σε ένα σημείο δραματικής καμπής, όπου πλέον η ευθύνη του εγκλήματος σε καίει εξίσου και πλέον δεν έχει απομείνει κανένα πρόσχημα. Δεν υπάρχουν προσχήματα για να ισχυριστείς ότι είναι μεμονωμένο γεγονός που έγινε από "μερικούς ανεγκέφαλους" ή "βιαστές της φύσης". Το ανέκδοτο της περιπτωσιολογίας πρέπει να σταματήσει, οι συλλογικές κοινωνικές και πολιτικές ευθύνες είναι τεράστιες.
Δεν υπάρχουν δικαιολογίες για να το παίξεις "χαλαρός" και cool, τρέντι και αρκούντως "φιλελεύθερος" για να μη χαλάσεις το πολιτικά ορθό κυνικό και απολιτίκ ίματζ σου. Οι ευθύνες για τη μαζική, συλλογική μαλάκυνση στην οποία μας έχει εθίσει η διαφήμιση, τα Μ.Μ.Ε. και η (υπό δανεισμό) μικροαστική καλοπέρασή μας γίνονται πλέον βάρος ασήκωτο, και η ύστατη σπίθα της αντίδρασης, εσωτερικής, σε όλους μας, ας είναι ένα εκ των ουκ άνευ τεκμήριο ότι η έννοια "άνθρωπος" (και ουχί "ανθρωπιστικός" για τους αμετανόητους μεταπράτες του πολιτικού ελιτισμού) είναι μέρος που χαρακτηρίζει ακόμα την ύπαρξη μας.
Παρακάτω παραθέτω σχόλια του Στάθη Σταυρόπουλου (Ελευθεροτυπία) και του Κώστα Ράπτη (Σκάι) για το χωρίς προηγούμενο περιβαλλοντικό έγκλημα που συντελέσθηκε (σε συνέχεια πολλών εγκλημάτων διαρκείας μικρότερης κλίμακας του παρελθόντος):


Από το άρθρο "Φαιό νταμάρι" του Κώστα Ράπτη, Σκάι:

" ...Όχι, δεν ήταν χιονιού οι νιφάδες που λικνίζονταν στον πρωινό ουρανό, καθώς αυτό που κάποτε ήτανε δρυμός κατακάθιζε ως στάχτη στα πεζοδρόμια. Ούτε ήταν φευγαλέα αίσθηση η ασφυξία, μόνιμος σύντροφος από εδώ και πέρα των τροφίμων αυτής της πόλης.

Όπως στην κορύφωση του θρήνου, ο χορός των Περσών γερόντων του Αισχύλου, απαριθμεί ένα προς ένα νησιά του Αιγαίου, που και μόνο τα ονόματά τους σα μαχαιριά κλιμακώνουν την αίσθηση της ήττας, έτσι και εμείς θα έπρεπε, αντί άλλων φλυαριών, απλώς να λέμε διαρκώς: "η Πάρνηθα, η Πεντέλη, ο Υμηττός". Και παραπέρα: "το Πήλιο, ο Κίσσαβος, η Αυλίδα, η Σιθωνία, η Αλφειούσα"…"

"...Ας θρηνήσουμε τον δασικό μας πλούτο, όπως του πρέπει. Ας του αφιερώσουμε ένα λεπτό σιγής σε όλη τη χώρα, αφού τα λόγια αποδείχθηκαν κενά. Αφού οι αρχές δεν μπόρεσαν να ενεργήσουν εγκαίρως, ας αναλάβουν τώρα μια πρωτοβουλία περισυλλογής. Μέχρι για τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β’ κηρύξαμε εθνικό πένθος, να μην αξίζει κάτι αντίστοιχο στα ανθρώπινα, και όχι μόνο, θύματα της μανίας του πυρός;

Και βέβαια, ας μην κατατριβόμαστε άλλο με πλαστά διλήμματα του τύπου "Κράτος ή Ιδιωτική Πρωτοβουλία;". Αν ό,τι αποκαλείται "Ιδιωτική Πρωτοβουλία"δεν αποτελεί παρά ευφημισμό για την πατροπαράδοτη αδιαφορία μας προς τον δημόσιο χώρο ή για την αχαλίνωτη ευδοκίμηση ενός αθροίσματος μικρών και μεγάλων ιδιοτελειών, τότε αυτή έχει ήδη τον Κρατικό Τραγέλαφο που της αντιστοιχεί απολύτως. Αν όμως το έχουμε πάρει απόφαση ότι υποθέσεις όπως η προστασία του περιβάλλοντος και η αντιμετώπιση των φυσικών καταστροφών προαπαιτούν συλλογικό σχέδιο, τότε και περισσότερο Κράτος χρειαζόμαστε και την αυθεντική Ιδιωτική Πρωτοβουλία μιας κοινωνίας σε εγρήγορση, που μόνο αυτή μπορεί να το εξασφαλίσει.

Μέχρι τότε ας την χαιρόμαστε τη "βαλκανική μας Κατρίνα", αλαλάζοντας ελληνοπρεπώς "ας πάει και το παλιάμπελο". Και ας τραγουδάμε όλοι μαζί τον στίχο του Άλκη Αλκαίου "εδώ είναι Αττική, φαιό νταμάρι"…"

Ο Στάθης γράφει στην Ελευθεροτυπία:

" ...Ομως η Αθήνα πεθαίνει.

Γίνεται τέρας, τρέφει τέρατα, σκοτώνει τέρατα.

Πόλη φραγμένη προς τη θάλασσα

με τις περιφράξεις του αίσχους

πόλη πολιορκημένη γύρω-γύρω από φαλακρά βουνά, μέσα της η ίδια χέρσα και στεγνή - λογικόν οι άνθρωποί της να γίνονται συν τω χρόνω γαϊδουράγκαθα και άχυρα...

Με την Πεντέλη από καιρό καμένη και ουδαμού αναδασωμένη, με τον Υμηττό και το όρος Αιγάλεω να 'χουν τις πέτρες τους γυμνές

η Αθήνα στη μέση θα 'ναι όλο και πιο πολύ ένα μαγκάλι, μια πυροστιά

ένα καλοριφέρ από φλεγόμενα μπετά και κοχλάζουσα άσφαλτο. Ποιο φαινόμενο του θερμοκηπίου; το φαινόμενο του ηλιθίου! των ηλιθίων. Ολων ημών. Και προ πάντων των κυβερνήσεών μας. Που εμείς πάλι επιλέγουμε..."

" ...Αν το όρος Αιγάλεω προσεκτικά και με φροντίδα δεν αναδασωθεί,

αν ο Υμηττός αφεθεί να γυμνώνεται

αν η Πεντέλη και η Πάρνηθα δεν προστατευθούν από τους εργολάβους και τους πολιτικούς τους πάτρωνες

αν δεν προχωρήσει η χώρα σε Κτηματολόγιο εδώ και χθες

αν μέσα στην Αθήνα δεν φυτευθούν δένδρα σε όλες τις άδειες επιφάνειες, ώστε όλες οι γειτονιές να αποκτήσουν μικρά παρκάκια αναψυχής -η πόλη

θα πεθάνει.

Αν δεν πάψουν οι κυβερνήσεις (όλες) να ροκανίζουν εκτάσεις όπως το εξαγγελθέν ως Μητροπολιτικό Πάρκο, πρώην αεροδρόμιο του Ελληνικού

αν δεν κόψουνε μαχαίρι τις γκλαμουριές να εκχωρούν δημόσια γη σε διάφορους πλούσιους παπάρες για να κάνουν το κομμάτι τους

(ομολογώντας ταυτοχρόνως ότι το ίδιο το κράτος είναι ανίκανο να χτίσει φερ' ειπείν μια λυρική σκηνή)

αν δεν πάψουμε να βλέπουμε τη δημιουργία πάρκων (όπως το πάρκο Τρίτση) ως «κατασκευές» με σπατάλη πόρων και πόρων (μιαν ακόμα «χαρά των εργολάβων» δηλαδή) αντί της απλότητας του φυτέματος και της καλλιέργειας-συντήρησης

αν αφήσουμε να συνεχίσουν τη «διαμόρφωση» κι «αξιοποίηση» χώρων όπως ο Ελαιώνας στα συμφέροντα των Εταιρειών

η Αθήνα θα πεθάνει μέσα στην άπνοια, την τρέλα και το δηλητήριο, και η Αθήνα πεθαίνοντας θα σκοτώνει όλη τη χώρα..."

Τέλος, ένα λινκ προς μια πρώτη αποτίμηση της οικολογικής καταστροφής που δημοσιεύτηκε στο "Έθνος" δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες:

"...Η Πάρνηθα που γνώρισαν οι παλιότεροι «τελείωσε», λένε. Και όλα αυτά σε ένα βουνό, στο οποίο είχαν καταγραφεί 1.100 είδη χλωρίδας, όσα, δηλαδή, έχει ολόκληρη η Σκανδιναβία. Από αυτά, τα 92 είναι ελληνικά ενδημικά, τη στιγμή που στη Γερμανία, μια χώρα με διπλάσια έκταση από την Ελλάδα, συναντώνται 6 ενδημικά είδη και στην Αγγλία μόλις 16..."

Tweet