Έξοδος τώρα από την διεθνοποιημένη Οικονομία της Αγοράς, την αντιπροσωπευτική ψευτο"Δημοκρατία" και την ΕΕ όπως εκφράζονται με τη Νεοφιλελεύθερη Παγκοσμιοποίηση! Χτίζουμε τώρα τις βάσεις μιας αυτοδύναμης οικονομίας, μια αποκεντρωμένη και αυτεξούσια κοινωνία με στόχο τη συνομόσπονδη Περιεκτική Δημοκρατία των λαών!

Πέμπτη, Απριλίου 02, 2009

"Να Φύγουν Όλοι!" μπροσούρα της ΠΔ για την πανελλαδική απεργία της 2/4

Περιεκτική Δημοκρατία



ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΟΛΟΙ !!!

H σημερινή εντεινόμενη καπιταλιστική κρίση ―που είτε καταδικάζει σε θάνατο είτε οδηγεί σε σταδιακή εξαθλίωση δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως― δεν οφείλεται ούτε σε κάποιους «άπληστους» τραπεζίτες ούτε σε κάποια προσωρινή «δυσλειτουργία» του συστήματος όπως διατείνονται τα «παπαγαλάκια» του συστήματος. Είναι μια ακόμα εγγενής και αναπόφευκτη συστημική κρίση και πηγάζει από τους ίδιους τους ― καθολικευμένους πλέον― θεσμούς του συστήματος δηλ. την οικονομία της αγοράς/ανάπτυξης και την αντιπροσωπευτική «δημοκρατία». Πρόκειται για μια βαθιά, εκτεταμένη και πολυδιάστατη κρίση που αφορά όχι μόνο το οικονομικό (αν και αυτό είναι καθοριστικό λόγω του χωρισμού της κοινωνίας από την οικονομία στο σημερινό σύστημα) αλλά και το πολιτικό, οικολογικό και κοινωνικό πεδίο. Όσον αφορά ιδιαίτερα στην οικονομική διάσταση της, η χρόνια οικονομική κρίση, με τα συνεχή σκαμπανεβάσματα που δημιούργησε η ανάδυση του συστήματος της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς δύο περίπου αιώνες πριν, επιδεινώθηκε στην μεταπολεμική περίοδο με την άνοδο της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.

Στην περίοδο της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης την οποία διανύουμε ―περίοδο ανοιχτών και απελευθερωμένων αγορών κεφαλαίου, εμπορευμάτων και εργασίας― η οικονομική δραστηριότητα, η εργασία και η παραγωγή έχουν διαχωριστεί πλήρως από την κοινωνία κι έχουν πάψει να ικανοποιούν τις πραγματικές ανάγκες όλων των πολιτών. Η κοινωνικά ανεξέλεγκτη δυναμική της διεθνοποιημένης οικονομίας της αγοράς οδηγεί όχι μόνο σε πελώρια συγκέντρωση οικονομικής δύναμης, διεύρυνση της ανισοκατανομής εισοδήματος και μεγιστοποίηση της πόλωσης μεταξύ γεωγραφικού Βορρά και Νότου ―που έχει δημιουργήσει ιστορικά η καπιταλιστική οικονομία αγοράς/ανάπτυξης― αλλά και στην επέκταση του νέου διπολισμού, δηλαδή του ανοίγματος μεταξύ κοινωνικο-οικονομικού «Νέου Βορρά» (εκείνοι που ωφελούνται από την παγκοσμιοποίηση είτε στον Βορρά είτε στον Νότο) και «Νέου Νότου» (η μεγάλη πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού που έχει «χάσει το τραίνο»). Ο ανταγωνισμός ανάμεσα σε κολοσσιαίες πολυεθνικές επιχειρηματικές μονάδες οι οποίες αναδύθηκαν πριν 30 περίπου χρόνια ως η κύρια οικονομική μονάδα της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, αποτελεί την κινητήρια δύναμη του συστήματος. Η «αποτελεσματικότητα» που είναι απαραίτητη για την επιβίωση στις παγκόσμιες αγορές ορίζεται με εργαλειακά τεχνοοικονομικά κριτήρια και δεν λαμβάνει υπόψη ούτε τις ανάγκες της κοινωνίας ούτε τις δημοκρατικά εκφρασμένες ανάγκες και επιθυμίες αυτόνομων ανθρώπων.

Μέσα σε αυτό το θεσμικό πλαίσιο, η οικονομική διαδικασία αποκόπτεται εντελώς από κάθε έλεγχο των τοπικών και εθνικών κοινωνιών, η εργασία όπως και όλα τα μέσα παραγωγής γίνεται εμπόρευμα και οι περισσότεροι άνθρωποι μετατρέπονται από πολίτες σε υποτελείς-σκλάβους μιας ετερόνομης διεθνοποιημένης οικονομικής σφαίρας, στερημένοι από κάθε δυνατότητα να αποφασίζουν αυτοί το τι, για ποιον και με ποιον τρόπο θα το παράγουν. Οι ανάγκες μας, βασικές και μη, ικανοποιούνται μόνο στο βαθμό που το επιτρέπει η τσέπη μας και συνήθως με μια ποιότητα για την οποία δεν έχουμε αποφασίσει. Αυτό που γίνεται στην πράξη είναι ότι εξατομικευόμαστε σαν ακίνδυνοι «καταναλωτές» και ύστερα αθροιζόμαστε σε εξειδικευμένες ομάδες στόχευσης με σκοπό να αγοράσουμε «αγαθά» που είτε έχουν προέλθει από μαζική εκμετάλλευση ανθρώπων και των παραγωγικών πόρων του πλανήτη με βάση τα συμφέροντα των ελίτ είτε δεν τα χρειαζόμαστε πραγματικά αφού δεν επιλέγουμε την παραγωγή τους. Σε μια οικονομία της αγοράς, δηλαδή, η παραγωγή και η κατανάλωση γίνεται αποκλειστικά με βάση «το πορτοφόλι» ενώ η τεράστια ανισότητα και η διεύρυνση της φτώχειας που τη συνοδεύει δεν είναι απλά το αποτέλεσμα της δυναμικής του συστήματος αλλά και η απαραίτητη προϋπόθεση για τη διαιώνιση του, και οδηγεί επιταχυνόμενα στη συγκέντρωση δύναμης στα χέρια μιας, υπερεθνικής, πλέον, οικονομικής ελίτ.

Η ικανοποίηση των βασικών ανθρώπινων αναγκών δεν λογίζεται ως αυτό που πραγματικά είναι δηλαδή αυτονόητο ανθρώπινο δικαίωμα αλλά ως έμμεσο αποτέλεσμα της διαδικασίας της οικονομικής Ανάπτυξης, την οποία οι διαχειριστές του συστήματος θεωρούν ως δεδομένο ή τη στολίζουν με διάφορους επιθετικούς προσδιορισμούς («πράσινη Ανάπτυξη» κ.α.), τη στιγμή που είναι ακριβώς η οικονομία Ανάπτυξης και οι αντίστοιχες αξίες που έχουν οδηγήσει τον άνθρωπο και τη Φύση στην τεράστια οικονομική και οικολογική κρίση. Όμως η οικονομία Ανάπτυξης δεν είναι απλώς μια ιδεολογία που μπορούμε να την αλλάξουμε αρκεί ν’ αλλάξουμε τις αξίες μας όπως υποστηρίζουν (αφελώς;) οι ρεφορμιστές οικολόγοι. Η οικονομία Ανάπτυξης είναι το αναπόφευκτο αποτέλεσμα του συστήματος της οικονομίας της αγοράς, επομένως καμία «απο-ανάπτυξη» δεν είναι δυνατή μέσα στην οικονομία της αγοράς παρά τα παραμύθια των ρεφορμιστών.

Στο όνομα της επιβίωσης του συστήματος και της Ανάπτυξης, οι υπερεθνικές και τοπικές οικονομικές ελίτ απαλλάσσονται από τις όποιες «κοινωνικές» υποχρεώσεις τους (φοροαπαλλαγές, μείωση ασφαλιστικών εισφορών κ.λπ.), ενώ οι αδύναμοι υποβάλλονται καθημερινά σε όλο και πιο σκληρές οικονομικές θυσίες (65ωρο, αύξηση έμμεσης και άμεσης φορολογίας, καταπάτηση κεκτημένων εργασιακών δικαιωμάτων, εργασιακή ανασφάλεια, αύξηση συνταξιοδοτικών ορίων). Το οποιοδήποτε «εθνικό κράτος» (ή ό,τι έχει περισσέψει από αυτό με την σχεδόν ολοκληρωτική υποταγή της οικονομικής του αυτοδυναμίας) και πολύ περισσότερο το ελληνικό «κλεπτοκρατικό», ανήμπορο εκ των πραγμάτων να εφαρμόσει κοινωνικούς ελέγχους για την προστασία της κοινωνίας από τις ανεξέλεγκτες δυνάμεις της αγοράς, περιορίζεται μόνο στους απαραίτητους ―για την εξομάλυνση του πλαισίου λειτουργίας της αγοράς― «ρυθμιστικούς» ελέγχους (για την αύξηση της προσφοράς και της «εξωστρέφειας» της ελληνικής οικονομίας) και υπό τις επιταγές της ΕΕ, διακηρύσσει πως τα ταμεία του είναι άδεια, επιβάλλει προγράμματα εκτεταμένης λιτότητας και εκποιεί την δημόσια περιουσία.

Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα σύστημα, και τις ελίτ που δρέπουν τους καρπούς του, που δικαιολογεί τις βαθιά ετερόνομες, αντικοινωνικές πολιτικές του με το παραμύθι της «ανάπτυξης» και της «ισχυρής οικονομίας» που τώρα κατέρρευσε εντελώς. Και όταν η αγορά αποτυγχάνει να εκπληρώσει τις ανεδαφικές προσδοκίες για ευημερία που σκόπιμα καλλιεργεί στον πολύ κόσμο (με τη βοήθεια των ετερόνομων θεσμών του συστήματος, σχολείο, ΜΜΕ κ.λπ.), όταν οι επιχειρηματικές «ατμομηχανές» της ανάπτυξης καταρρέουν και συντρίβονται από τα αδιέξοδα μιας οικονομικής κρίσης που όλο και χειροτερεύει, είναι ξανά οι εργαζόμενοι που υποχρεώνονται να κάνουν νέες υποχωρήσεις και να χρηματοδοτήσουν από τα δημόσια ταμεία την «ανάρρωση» των παρασιτικών αυτών οργανισμών, προκειμένου αυτοί να επιδοθούν εκ νέου σε μια μανιασμένη κούρσα για κερδοσκοπία σε βάρος του κοινωνικού συνόλου. Έτσι, στη σημερινή «πολιτικώς ορθή» ορολογία, οι κρίσεις μετατρέπονται σε «προβλήματα» τα οποία οι ειδικοί τεχνο-επιστήμονες μπορούν, κάτω από την πίεση της «κοινωνίας των πολιτών», να τα επιλύσουν με τις κατάλληλες μεθόδους. Τα καθεστωτικά ΜΜΕ και η ρεφορμιστική Αριστερά έχουν αποδυθεί σε μια συσκότιση των «συστημικών» αιτίων της σημερινής κρίσης και στη καλλιέργεια του εφησυχασμού ότι δήθεν με ατομικές ενέργειες και την πίεση των «κινημάτων», όπως αυτή εκφράζεται με ανώδυνες διαδηλώσεις, με τις δραστηριότητες των Μ.Κ.Ο., των βουλευτών της ρεφορμιστικής Αριστεράς κ.λπ., ή στην καλύτερη των περιπτώσεων με ουτοπικές προσδοκίες περί «ανατροπής και διάλυσης» της ΕΕ μέσα από ένα σοσιαλιστικό-αυτοδιαχειριστικό κίνημα που υποτίθεται θα ανακύψει ταυτόχρονα σε όλη την Ευρώπη, θα ξεπεράσουμε τις κρίσεις —οι οποίες στο μεταξύ επιδεινώνονται. Και αυτό «ξεχνώντας» τις τεράστιες διαφορές στις αντικειμενικές και υποκειμενικές συνθήκες των λαών μέσα στην ΕΕ που επιβάλλουν άμεση έξοδο της κάθε χώρας από την ΕΕ.

Σήμερα, μόνο μια επαναστατική αλλαγή του συστήματος μπορεί ν’ ανατρέψει τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση που τώρα, με την αρωγή των τέως σοσιαλδημοκρατών και την ανοχή της ρεφορμιστικής Αριστεράς, μετατρέπεται σε σοσιαλ-φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση ―δηλαδή μια ηπιότερη εκδοχή νεοφιλελευθερισμού. Ο λόγος είναι ότι ο καπιταλισμός έχει δημιουργήσει σήμερα τις αντικειμενικές συνθήκες που καθιστούν σχεδόν αδύνατη οποιαδήποτε ανατροπή της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης «από μέσα». Και αυτό, διότι «οι ανοικτές και απελευθερωμένες αγορές είναι αναγκαία συνθήκη για την ίδια την λειτουργία μιας διεθνοποιημένης οικονομίας της αγοράς που βασίζεται σε πολυεθνικές εταιρείες». Επομένως, μόνο αν τα κράτη ήταν διατεθειμένα να προχωρήσουν στην κατάργηση των ίδιων των πολυεθνικών επιχειρήσεων που ελέγχουν την παγκόσμια παραγωγή και το εμπόριο για να βάλουν τις αγορές κάτω από άμεσο κοινωνικό έλεγχο θα μπορούσε να θεμελιωθεί μια τέτοια αναστροφή. Άλλα τότε μιλάμε για επαναστατική αλλαγή του συστήματος...

Μια τέτοια καθολική ανατροπή που θα προκύψει από έναν Επαναστατικό Μετασχηματισμό θεσμών και αξιών «από τα κάτω» πρέπει να περιλάβει όλες τις σφαίρες της ανθρώπινης δραστηριότητας: οικονομική, πολιτική, κοινωνική και οικολογική με στόχο μια δημοκρατία που να εκτείνεται σε όλο το εύρος της κοινωνικής δραστηριότητας, δηλαδή μια πολιτική, οικονομική, κοινωνική και οικολογική δημοκρατία, εφόσον είναι φανερό ότι είναι η συγκέντρωση εξουσίας στα χέρια των ελίτ που έχει οδηγήσει στη σημερινή πολυδιάστατη κρίση. Η πολιτική ελίτ με την αρωγή των φερέφωνων της στα ΜΜΕ ήδη επιχειρεί την κλιμάκωση του κλίματος τρομοκρατίας και στα καθ’ ημάς καταθέτει τα γνωστά σχέδια για τους «κουκουλοφόρους» και εποφθαλμιά το πανεπιστημιακό άσυλο επιδιώκοντας να κάμψει κάθε αντίσταση από τα πιο ενεργά κομμάτια του πληθυσμού, ενώ από την άλλη προκρίνει τη συνεχή τρομοκράτηση των οικονομικών μεταναστών, των συνδικαλιστών και εργαζομένων μέσω της “απρόσκοπτης” λειτουργίας της αγοράς, των ελαστικών σχέσεων εργασίας καθώς και των οικονομικών εκβιασμών κάθε είδους αλλά και τελευταία ακόμα και μέσω της έντασης χρήσης φυσικής βίας από το κράτος. Ενώ ταυτόχρονα δείχνει το «ανθρώπινο» πρόσωπο της με αστικές ελεημοσύνες και «γκαλά» πονόψυχων επιχειρηματιών και οικολόγων ή ρεφορμιστών-ΜΚΟ (όπως το συμβολικό σβήσιμο των φώτων και παρόμοια υποκριτικά καραγκιοζιλίκια) που προσπαθούν να πείσουν τους απελπισμένους λαούς ότι η οικολογική κρίση μπορεί να ξεπεραστεί αν καταλάβουμε «όλοι» τις ευθύνες μας, σαν να μας ρώτησε ποτέ κανένας για το τι, πως και για ποιον παράγεται που είναι η βασική αίτια της κρίσης!

Γι’ αυτό λοιπόν είναι σήμερα αναγκαίο οι πολίτες να αυτο-οργανωθούμε σε ριζικά αποκεντρωμένους «δήμους», δηλαδή τις συνελεύσεις των πολιτών στο τοπικό επίπεδο, που σταδιακά θα συνομοσπονδιοποιούνται σε περιφερειακό, εθνικό και διεθνές επίπεδο και να ξεκινήσουμε την εγκαθίδρυση από σήμερα μιας δημοκρατίας στην «πράξη», μιας περιεκτικής δημοκρατίας.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ως αναπόσπαστο τμήμα μιας ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Η πρόταση της Περιεκτικής Δημοκρατίας για μια πραγματική οικονομική δημοκρατία σημαίνει ότι οι πολίτες θα μπορούν να ελέγχουν την καθημερινότητα τους, χωρίς αόρατες δυνάμεις της αγοράς, χωρίς κρατική γραφειοκρατία, χωρίς τραπεζίτες, κερδοσκόπους και καπιταλιστές, χωρίς κράτος και χωρίς χρήμα. Σε μια τέτοια κοινωνία οι δήμοι, δηλαδή οι συνελεύσεις των πολιτών σε κάθε κοινότητα, θα παίρνουν όλες τις σημαντικές τοπικές πολιτικές και οικονομικές αποφάσεις, ενώ οι συνομοσπονδίες των δήμων σε περιφερειακό και εθνικό επίπεδο, δηλαδή οι συνελεύσεις των ανακλητών εντολοδόχων των δημοτικών συνελεύσεων, θα έπαιρναν αντίστοιχα τις σημαντικές περιφερειακές και εθνικές αποφάσεις. Έτσι, όλες οι «μακρό»-οικονομικές αποφάσεις για τη συνολική κατανομή των οικονομικών πόρων (επενδύσεις, εργασία, παραγωγή, κατανάλωση, τεχνολογία κ.λπ.) παίρνονται από το σώμα των πολιτών συλλογικά και χωρίς αντιπροσώπευση, ενώ οι «μικρό»-οικονομικές αποφάσεις των παραγωγών και των καταναλωτών παίρνονται από τους ίδιους, μέσα από τη λειτουργία ειδικών «πιστωτικών καρτών», με βάση την γενική κατανομή των πόρων που καθορίζουν οι συνελεύσεις. Έτσι, εξασφαλίζεται και μια πραγματική ελευθερία επιλογής για όλους τους πολίτες, αντί για τη ψευτο-ελευθερία επιλογής του συστήματος της αγοράς, δηλαδή τόσο η συλλογική όσο και η ατομική οικονομική αυτονομία. Η ικανοποίηση όλων των βασικών αναγκών γίνεται με βάση τις συγκεκριμένες ανάγκες των πολιτών, ενώ η ικανοποίηση των μη βασικών αναγκών με βάση την καταβαλλόμενη προσπάθεια και τους διαθέσιμους πόρους. Η τοπική αυτοδυναμία που επιτυγχάνεται σε μια παρόμοια αποκεντρωμένη κοινωνία όχι μόνο εξασφαλίζει την πλήρη απασχόληση, αλλά και δημιουργεί τις θεσμικές και υποκειμενικές συνθήκες για την επαν-ενσωμάτωση της Κοινωνίας με τη Φύση, πέρα από την επαν-ενσωμάτωση της Πολιτείας στην Κοινωνία.

• Συλλογική λήψη όλων των σημαντικών αποφάσεων από συνελεύσεις άμεσης δημοκρατίας που συνέρχονται ανά Δήμο και συντονίζονται μεταξύ τους από επιτροπές (εξουσιοδοτημένων με ειδικές εντολές και όχι «αντιπροσώπων») σε τοπικό επίπεδο και σε περίπτωση συνομοσπονδιών παρομοίων δήμων, σε περιφερειακό, εθνικό, ή ακόμα και σε διηπειρωτικό επίπεδο.

• Συλλογική ιδιοκτησία και έλεγχο των μέσων παραγωγής και διανομής (που θα διαχειρίζονται οι δημοτικές επιχειρήσεις τις οποίες θα ελέγχουν οι δήμοι μαζί με τους εργαζόμενους σε αυτές) ώστε να ικανοποιούνται για όλους οι βασικές ανάγκες (σίτιση, στέγαση, ιατρική κάλυψη, εκπαίδευση, συγκοινωνίες, πλήρης κοινωνική πρόνοια για όλους τους πολίτες κ.λπ.).

• Δημιουργία δημοτικών τραπεζών / δημοτικών πιστωτικών συνεταιρισμών που θα λειτουργούν ως εκτελεστικά όργανα των συνελεύσεων σε ένα δημοτικοποιημένο τομέα, έξω από το σύστημα της οικονομίας της αγοράς και που σταδιακά θα αντικαταστήσουν τις σημερινές Τράπεζες και τους τραπεζίτες μαζί με τους κερδοσκόπους κ.λπ. που σήμερα λυμαίνονται το λαό.

• Δημιουργία συστήματος προσωπικών πιστωτικών καρτών ή κουπονιών που θα ελέγχουν οι δήμοι και τα οποία στην αρχή θα συμβιώνουν με το σημερινό χρήμα με στόχο να το αντικαταστήσουν πλήρως σε μια α-χρήματη και α-κρατική κοινωνία, ώστε να καλύπτουν όλες τις πραγματικές ανάγκες των πολιτών, χωρίς κρίσεις όπως η σημερινή που οδηγούν και σε άλλη ανεργία και φτώχεια.

• Αυτοδιαχείριση στους τόπους δουλειάς και εκπαίδευσης (από τις εργατικές συνελεύσεις και συνελεύσεις διδασκόντων και διδασκόμενων) και κατάργηση των διακρίσεων με βάση το φύλο, τη φυλή, την εθνικότητα ή την ταυτότητα.

• Επανενσωμάτωση της κοινωνίας με τη φύση μέσα από τη δημιουργία νέων θεσμών και συναφών αξιών που οδηγούν στην εξάλειψη όλων των δραστηριοτήτων που βλάπτουν το περιβάλλον και υποβαθμίζουν την ποιότητα ζωής.

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΣΥΣΤΗΜΙΚΗ ΒΙΑ,

ΕΙΤΕ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ, ΕΙΤΕ ΦΥΣΙΚΗ!

ΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

2 ΑΠΡΙΛΗ 2009

www.inclusivedemocracy.org | www.inclusivedemocracy.org/pd

e-mail: peridimok@gmail.com


Ο σκοπός του Newsetter που καθιερώσαμε είναι να σας κρατάει ενημερους για όλες τις πρόσφατες δημοσιεύσεις και εκδηλώσεις που αφορούν το πρόταγμα της Περιεκτικής Δημοκρατίας. Αν δεν θέλετε να σας στέλνουμε τα ενημερωτικά αυτά e-mails παρακαλoύμε να μας ενημερώσετε πατώντας εδώ.


8 σχόλια:

MasterOfDeception είπε...

Πολύ καλό κείμενο. 3 σχόλια-απορίες.

1)Πώς θα γίνει η μετάβαση από το τρέχον σύστημα σε σύστημα αυτοοργάνωσης και άμεσης δημοκρατίας?

2)
"
Επανενσωμάτωση της κοινωνίας με τη φύση μέσα από τη δημιουργία νέων θεσμών και συναφών αξιών που οδηγούν στην εξάλειψη όλων των δραστηριοτήτων που βλάπτουν το περιβάλλον και υποβαθμίζουν την ποιότητα ζωής. "

Πώς θα γίνει αυτό από την στιγμή που υπάρχουν αυτοκίνητα, φορτηγά,εργοστάσια,σπίτια,ξενοδοχεία κλπ? Λύση θα μπορούσε να δοθεί με την στροφή της τεχνολογίας προς μια τέτοια κατεύθυνση και εφαρμογή της τεχνολογίας , π.χ εναλλακτικές μορφές ενέργειας κλπ

3)Στο κομμάτι της παγκοσμιοποίησης, συνδέεται η παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου και των πολυεθνικών με την παγκοσμιοποίηση του πολυπολυτισμού και της πολυφυλετικότητας? Δεν ξέρω αν έχει υποπέσει στην αντίληψη σας ότι διάφοροι εθνικιστές και εθνικοσοσιαλίστες βρίσκουν πάτημα σε αυτό και προτείνουν πως η λύση κατά της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου είναι η ενδυνάμωση των εθνών-κρατών, με στόχο την οικονομική αυτάρκεια και αυτονομία τους.

ikonikos είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
ikonikos είπε...

Γεια σου φίλε μου,

1) Για τη μεταβατική στρατηγική μπορείς
να βρεις τα εξής:

http://ikonikos.blogspot.com/2008/12/blog-post_11.html

και όλο το άρθρο της στρατηγικής μετασχηματισμού:

http://www.inclusivedemocracy.org/pd/is6/issue_6_theory1.htm

Επίσης και στο κεφ. 6 του βιβλίου ΠΔ - 10 Χρόνια Μετά

2)Φυσικά και είμαστε υπέρ των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας υπό την προϋπόθεση ότι θα είναι υπό δημοκρατικό έλεγχο σε μια ΠΔ, που είναι μια ριζικά αποκεντρωμένη κοινωνία, όχι μόνο σε επίπεδο εξουσίας αλλά και διοικητικά και φυσικά. Δηλαδή η οικολογική δημοκρατία έγκειται στην τέλεια αποκέντρωση που προσφέρει μια τέτοια κοινωνία (το ανάποδο από αυτό συμβαίνει τώρα), και στην ταυτόχρονη ενσωμάτωση των κοινοτικών αξιών που είναι χαρακτηριστικό της.

Άλλωστε, το οικολογικό έγκλημα των ημερών μας, όπως τονίζεται στο κείμενο οφείλεται κατά κύριο λόγο στην αναπόφευκτη οικονομία ανάπτυξης του συστήματος (χωρίς ανάπτυξη με τεχνοοικονομικά κριτήρια αποτελεσματικότητας (βλ. και άλλα άρθρα στο site και βιβλίο) δεν μπορεί να υπάρξει σύστημα οικονομίας αγοράς ή άλλο συγκεντρωτικό σύστημα) και την αντίστοιχη ιδεολογία η οποία ουσιαστικά καθόρισε όλη τη νεωτερικότητα μέσω της ιδεολογίας της "Προόδου" που ταυτίστηκε με την ανάπτυξη.

3)Όχι βέβαια, άλλωστε όπως θα είδες μιλάμε κι εμείς για παγκοσμιοποιημένες πολυπολιτισμικές κοινότητες των λαών, μέσω της συνομοσπονδίας των περιεκτικών δήμων και κοινοτήτων, στους οποίους δεν θα νοείται διάκριση με βάση τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά, το φύλο, τη φυλή κτλ.

Κάτι που βέβαια προϋποθέτει την κατάργηση του έθνους-κράτους (το οποίο ούτως ή άλλως παρά τις φανφάρες των εθνικιστών είναι ένα γραφικό απομεινάρι του παρελθόντος που είναι αναγκαίο στο βαθμό που είναι χρήσιμο για τη "ρύθμιση" της ροής του κεφαλαίου ειδικά στον οικονομικό τομέα ενώ στον κοινωνικό αποτελεί αναγκαίο όργανο μαζικής καταστολής των λαών όπως βλέπουμε τελευταία σε όλον τον κόσμο).

Αυτονομία πραγματική δεν υπάρχει σε μια κρατική κοινωνία - το αντίθετο: το κράτος θεσμοποιεί το χωρισμό κοινωνίας από την πολιτεία (που γίνεται μέσω της αντιπροσωπευτικής "δημοκρατίας", της γραφειοκρατίας κτλ.). Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει μαρασμός του ρόλου του κράτους σε σχέση με το παρελθόν και τον πρωταρχικό ρόλο της φοβερής και εκτατικής ετερονομίας στις μέρες μας το παίζει το διεθνοποιημένο σύστημα της οικονομίας αγοράς και των αντιπροσωπευτικών θεσμών, υπερεθνικών αλλά και τοπικών.

Και βέβαια το Κράτος προϋποθέτει εξουσιαστικές δομές (αυτή είναι η πραγματική του έννοια), δηλαδή διαχωρισμό μιας κλίκας εξουσιαστών από τους υπηκόους εξουσιαζόμενους, γι' αυτό και κάνουμε λόγο άλλωστε για μια ακρατική κοινωνία που μπορεί μόνο να είναι μια πραγματική δημοκρατία.

MasterOfDeception είπε...

Σε ευχαριστώ για τους συνδέσμους, θα τα διαβάσω μόλις βρω το χρόνο. Κατί άλλο τώρα, παρόλο που ξεφεύγουμε λίγο,αλλά θα με ενδιέφερε η άποψη σου.
Πόσο εύκολα θα μπορούσαν να σταθούν ακρατικές κοινωνίες δίπλα σε κοινωνίας έθνους-κράτους? Δεν θα έπρεπε αυτά τα αυτόνομα κοινωνικά κύτταρα να αναπτυχθούν χωρίς μεγάλες χρονικές αποκλίσεις σε παγκοσμίο επίπεδο, και πόσο εφικτό θα ήταν κάτι τέτοιο?
Μια ακρατική πασιφιστική(χωρίς στρατό) κοινωνία θα κινδύνευε άμεσα από γειτονικές στρατιωτικές δυνάμεις εθνικών κρατών. Οπότε είναι αναγκαία η ύπαρξη κάποιου είδους 'στρατού'/στρατιωτικής εκπαίδευσης των πολιτών της?
Αντίστοιχα, σε εσωτερικό επίπεδο, δεν θα ήταν αναγκαία η ύπαρξη αστυνομίας επειδή το κάθε άτομο θα έβαζε όρια το ίδιο στον εαυτό του, και οι όποιες πιθανές διενέξεις θα επιλύονταν μέσω της ενεργητικής στάσης όλων των μελών της κοινωνίας.Κάτι τέτοιο πάλι δεν θα έμοιαζε με μια -ιδανική μεν- μορφή αστυνόμευσης?

ikonikos είπε...

Στις ερωτήσεις σου, μη ξεχνάς ότι μιλάμε για σταδιακό επαναστατικό μετασχηματισμό και όχι απότομη επανάσταση κατάληψης της εξουσίας οπότε η επιρροή στο κοινωνικό επίπεδο ακόμα και παγκόσμια θα είναι καθοριστική στη "νομιμοποίηση" του νέου αυτόνομου παραδείγματος μιας τέτοιας κοινωνίας που άλλωστε θα στηρίζεται σε μια πραγματική δημοκρατία, τη "δημοκρατία" άλλωστε επικαλούνται και οι υπερεθνικοί εξουσιαστές. Δηλαδή, 1) έλλειψη προσχημάτων 2) φοβερή πίεση από τα ρεύματα της αυτονομίας σε όλα τα επίπεδα που αλλάζει ακόμα και τις ρεφορμιστικές τάσεις "από τα πάνω" (ΜΚΟ - "κοινωνία πολιτών") προς ένα λιγότερο αντίπαλο ετερόνομο σύστημα.

Όμως ακόμα κι έτσι, σαφώς και μια ακρατική κοινωνία δε σημαίνει αναγκαστικά έλλειψη στρατού. Θα μπορούσε να υπάρχει στρατός που θα ελέγχεται από τη συνομοσπονδία και θα αποτελείται από πολίτες που θα λαμβάνουν όλοι μια βασική εκπαίδευση χρήσης αμυντικών συστημάτων. Από ό,τι αντιλαμβάνομαι, εναπόκειται στο δημοκρατικό ορθολογισμό να κρίνει αν πρέπει να είναι "υποχρεωτική" μια τέτοια εκπαίδευση, εγώ γενικά είμαι της εθελοντικής προσφοράς στην άμυνα υπέρ μιας τέτοιας ελεύθερης κοινωνίας που υπολογίζω ότι θα προσφέρουν και γυναίκες κτλ. και ότι η υποχρέωση της εκπαίδευσης είναι ενάντια στην ατομική αυτονομία και άλλωστε δεν έχει νόημα να αναγκάζεις να πολεμήσει κάποιος για την κοινότητα του (ακόμα και αν είναι αυτόνομη) αν δεν θέλει για πολλούς λόγους.

Σε ό,τι αφορά την οργάνωση, π.χ. οι ισπανοί αναρχικοί (άνδρες και γυναίκες) αυτο-οργανώνονταν στο στράτευμα τους (που πάλι είχαν ακρατική κοινωνία οσο λίγο κράτησε), επειδή όμως αυτό μπορεί να μην είναι επαρκές απέναντι σε έναν συγκεντρωτικό στρατό όπως αυτός του συστήματος αν θελήσει να ασκήσει φυσική βία, μπορεί να είναι αναγκαία η προσωρινή και ανακλητή φυσικά εξουσιοδότηση κάποιων "ανωτέρων" από τη συνομοσπονδία σε συνεργασία με τους ίδιους τους εθελοντές για την οργάνωση του δημοκρατικού στρατού.

Τα περισσότερα από αυτά που σου λέω είναι δικές μου ερμηνείες βέβαια που βγάζω με βάση τους στόχους μας, δεν έχουμε θέσει σε εκτενή διάλογο στην τοπική ομάδα μας το θέμα αν και πιθανόν ο Φωτόπουλος να έχει προτείνει κάτι σχετικά.

ikonikos είπε...

Για την αστυνόμευση θα υπάρχει πολιτοφυλακή, απαρτισμένη από εθελοντές πιθανότατα.

MasterOfDeception είπε...

Οι απαντήσεις σου συνάδουν με αυτό που είχα στο μυαλό μου.
Από αυτή την σκοπιά αυτή πολλοί αναρχικοί θα έπρεπε να διευκρινίζουν ότι δεν μιλάνε για πλήρη απουσία οποιασδήποτε μορφής αστυνόμευσης ή στρατού σε μια αναρχική κοινωνία - γιατί έτσι ενισχύουν την ήδη βαθιά ριζωμένη αντίληψη ότι η αναρχία είναι συνυφασμένη με το χάος και την πλήρη έλλειψη κανόνων- αλλά την ριζική και ιδανική μεταμόρφωση της.




Υ.Γ. Άφησα σχόλιο και στο άλλο ποστ περί της κυκλοφορίας του περιοδικού, υπάρχει νομίζω τρόπος να ενημερώνεσαι κάθε φορά που υπάρχει καινούριο σχόλιο σε οποιδήποτε ποστ, αν δεν το έχεις κάνει ήδη.

ikonikos είπε...

Εννοείται πως δε μιλάμε για "αναρχία" με την αρνητική έννοια που επικράτησε λόγω της μεταμοντέρνας αναρχίας εδώ και 30 χρόνια και που δυστυχώς έχει παίξει πολύ άσχημο ρόλο στην επιτακτική όσο ποτέ ανάγκη δημιουργίας ενός μαζικού αντι-συστημικού κινήματος και της δημιουργίας από τα κάτω ενός συνολικού απελευθερωτικού προτάγματος όπως αυτού της ΠΔ.

Μια τέτοια κοινωνία που οραματιζόμαστε είναι ορθολογική και όχι ανορθολογική (μεταφυσική σχεδόν και βέβαια ουτοπική με την αρνητική έννοια) όπως είναι η "αναρχία" των μεταμοντέρνων αναρχικών.