Έξοδος τώρα από την διεθνοποιημένη Οικονομία της Αγοράς, την αντιπροσωπευτική ψευτο"Δημοκρατία" και την ΕΕ όπως εκφράζονται με τη Νεοφιλελεύθερη Παγκοσμιοποίηση! Χτίζουμε τώρα τις βάσεις μιας αυτοδύναμης οικονομίας, μια αποκεντρωμένη και αυτεξούσια κοινωνία με στόχο τη συνομόσπονδη Περιεκτική Δημοκρατία των λαών!

Τρίτη, Οκτωβρίου 30, 2012

Αντίσταση στους ισλαμοφασίστες της υπερεθνικής ελίτ στο Harem και υποστήριξη στις παραστρατιωτικές ομάδες απο τα ντόπια φερέφωνα του ΝΑΤΟ (Εφημερίδα των Συντακτών)

Αναδημοσιεύω αυτό το συγκλονιστικό ρεπορτάζ για τα εν ψυχρώ μαζικά εγκλήματα από τους ισλαμοφασίστες της υπερεθνικής ελίτ τους οποίους προωθούν οι πρόθυμοι και πολυ-προβεβλημένοι απατεώνες της ενσωματωμένης "αριστεράς" από:

http://antiplirophorisi.wordpress.com/2012/10/30/%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B9%CF%83%CE%BB%CE%B1%CE%BC%CE%BF%CF%86%CE%B1%CF%83%CE%AF%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%85/



Aπο http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr/2012/10/harem-stalingrad.html  για τη μάχη στο Harem και την αντίσταση πολιτών και του Συριακού στρατού.

Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2012

Harem, το Stalingrad της Συρίας!



Έτσι τουλάχιστον λένε οι Κούρδοι της Συρίας για τη μάχη στη Harem, στις 28 Οκτώβρη 2012.
Η Harem είναι μία πόλη της Συρίας, της επαρχίας Idleb, με 20.000 κατοίκους πάνω στα σύνορα Συρίας-Τουρκίας. Στην πόλη επιτέθηκαν την Κυριακή συντονισμένα και από όλες τις κατευθύνσεις πολλές εκατοντάδες μισθοφόροι του FSA και σαλαφιστές ισλαμοφασίστες.
Υπολόγιζαν ότι θα ήταν ένας περίπατος να εξουδετερώσουν τους λίγους στρατιώτες που… στάθμευαν στην πόλη.
Δεν υπολόγισαν τις Λαϊκές Επιτροπές!
Με το κάλεσμα των Λαϊκών Επιτροπών, χιλιάδες πολίτες πύκνωσαν τις γραμμές των στρατιωτών. Έγινε σφαγή, η πόλη γέμισε νεκρούς και καμένα σώματα μισθοφόρων και πολιτών. Οι μισθοφόροι αποδίδουν την ήττα τους στον κακό συντονισμό ανάμεσα στις ταξιαρχίες τους.
Ο λόγος που επιτέθηκαν στην πόλη με την επιχείρηση της Εθνοκάθαρσης, είναι κατά τις δηλώσεις των «εξεγερμένων» γιατί οι κάτοικοι είναι ευνοούμενοι του Assad! Οι μισθοφόροι στα γύρω χωριά βίασαν και σκότωσαν γυναίκες και παιδιά που έτρεξαν στα βουνά για να σωθούν.
Χθες, 29 Οκτώβρη, στην Deir Ezzor ένας άνδρας του PKK, ντυμένος με στρατιωτική στολή και με ένα γιλέκο με εκρηκτικά, ζήτησε να συναντηθεί με τον Τούρκο συντονιστή της επίθεσης στην Harem, προφασιζόμενος ότι έχει πληροφορίες για τις κινήσεις του Συριακού στρατού και θέλει να αυτομολήσει.
Ανατινάχθηκε και πήρε μαζί του Τούρκους, Άραβες και άλλους ξένους μισθοφόρους.
Οι Κούρδοι πανηγυρίζουν στη Βόρεια Συρία και λένε ότι θα στείλουν και άλλους σε επιθέσεις αυτοθυσίας.
Οι  Κούρδοι ισχυρίζονται ότι είναι πάνοπλοι, με πυραυλικά συστήματα κ.λπ. και θα συντρίψουν τον Τουρκικό στρατό.
Ο σύντροφος του SSNP, λοχίας Mahammad Munaf Suleiman, μαρτύρησε στις 28 Οκτώβρη για την Αραβική Σοσιαλιστική Συρία
Στη φωτογραφία ο Mazen Fawaz του μισθοφορικού FSA, προδότης και λιποτάκτης που σκοτώθηκε την Κυριακή στη Harem


Εγω να προσθέσω τα “νεα” ντόπια φερέφωνα της υπερεθνικής ελίτ και των παραστρατιωτικών ισλαμοφασιστών δολοφόνων στην Ελλάδα. Θαυμάστε τα Συριζαίικα καθήκια τους γλυφτηδες του Ομπάμα, της Χιλαρυ, της ΕΕ, του Ανρύ Λεβυ, των Σιωνιστών κλπ..:
Το πρωτοσέλιδο της «Εφημερίδας των συντακτών» http://www.efsyn.gr/?p=78
, που βγαίνει αντί της Ελευθεροτυπίας που την έκλεισαν Δευτ 5 Νοε 2012

Σάββατο, Οκτωβρίου 27, 2012

Ο Τσόμσκι – προσκύνημα της εκφυλισμένης «Αριστεράς» ξαναχτυπάει, πιο θρασύς από ποτέ: «Η Μεγαλόψυχη ΕΕ που κάνει "κακές πολιτικές"» !

Αναδημοσιεύω από το μπλογκ της ομάδας Αθήνας για την Περιεκτική Δημοκρατία:

http://periektikidimokratia.org/athina/2012/10/%ce%bf-%cf%84%cf%83%cf%8c%ce%bc%cf%83%ce%ba%ce%b9-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%ce%ba%cf%8d%ce%bd%ce%b7%ce%bc%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b5%ce%ba%cf%86%cf%85%ce%bb%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b7/



Ο σύγχρονος και διαχρονικός ρόλος στηρίγματος της Νεοφιλελεύθερης Παγκοσμιοποίησης και της υπερεθνικής ελίτ από τον «μεγάλο διανοητή».

 

Ακολουθεί κριτική μας σε νέα συνέντευξη του Τσόμσκι, την οποία αναμενόμενα έσπευσε να υιοθετήσει η εκφυλισμένη «Αριστερά» όπως το («δημοσιογραφικό» κατά τ’ άλλα) χωνευτήρι- πόρταλ ρεφορμιστικών απόψεων για την «ένωση» της Αριστεράς αυτής, Press Project, που ας μη ξεχνάμε ήταν και το κύριο διαφημιστικό πόρταλ της –επίσημα επιχορηγούμενης και από την ΕΕ– ΕΛΕ ("Μαζί με την ΕΕ πολεμούμε τα βασανιστήρια" έλεγε το ανεκδιήγητο διαφημιστικό που συνόδευε το Debtocracy του  δημοσιογράφου – διαφημιστή της ΕΛΕ, Άρη Χατζηστεφάνου):
Η συνέντευξη του "μεγάλου διανοητή" μιλάει αρχικά από μόνη της. Η μεγαλόψυχη ΕΕ απλά έπεσε θύμα της ίδιας της μεγαλοψυχίας της, με τις "κακές της πολιτικές" (που προφανώς πήραν κάποιοι μοχθηροί ή «ανόητοι» εγκέφαλοι), οι οποίες απλά δεν «ταιριάζουν» στην περιφέρεια όπως στην Ελλάδα. Το ανέκδοτο είναι ότι στην ίδια συνέντευξη ο Τσόμσκι αποποιείται τον χαρακτηρισμό του συνωμοσιολόγου, ενώ οι ίδιες οι θέσεις του αυτές είναι η πεμπτουσία της συνωμοσιολογίας, και μάλιστα μιας συνωμοσιολογίας από εντελώς -συστημική και φιλο-ΕΕ σκοπιά.
Έτσι, για τον «αναρχικό» (όπως αυτοδιαφημίζεται) Τσόμσκι, ο νεοφιλελευθερισμός  είναι απλά απόρροια των πολιτικών της «κακιάς» Θάτσερ και του «κακού» Ρήγκαν, πράγμα που σημαίνει ότι αν αύριο έλθουν κάποιοι «προοδευτικοί» πολιτικοί θα τον ανατρέψουν, και όχι συστημικό φαινόμενο, όπως έδειξε άλλωστε και το γεγονός ότι καμιά σοσιαλιστική ή σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση μέχρι τώρα δεν μπόρεσε να τις ανατρέψει, και όποιος το αποπειράθηκε έφαγε τα μούτρα του (Μιτεράν, Λαφοντέν κ.α.), ακριβώς γιατί βέβαια ο νεοφιλελευθερισμός ειναι συστημικό φαινόμενο αλληλένδετο με την καπιταλιστική παγκομσιοποίηση. Η συνέπεια είναι ότι μόνο αν ένας Λαός αποκοπεί από την καπιταλιστική διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς (και επομένως απο τη «μεγαλόψυχη» ΕΕ), μέσα απο πολιτικές οικονομικής αυτοδυναμίας, όπως προτείνει η ΠΔ, μπορει να ανατρέψει τον νεοφιλελευθερισμό, και όχι όπως μας συστήνει ο μέγας «αναρχικός» Τσόμσκι ψηφίζοντας τον Ομπάμα ή τον Κλίντον και αντίστοιχα στην Ελλάδα τον…Τσίπρα.
Για την ακρίβεια, στην κατάπτυστη συνέντευξη του ο Τσόμσκι υιοθετεί πλήρως τη συστημική ανάλυση για την κρίση, ότι φταίει η διαφθορά, ο κακός σχεδιασμός της Ευρωζώνης κτλ., ενώ βέβαια όπως έχει δείξει η αντισυστημική και αντι-παγκοσμιοποιητική ανάλυση, οι ανισότητες κέντρου-περιφέρειας σε μια ενιαία Αγορά μέσα στην παγκοσμιοποίηση είναι αναπόφευκτες και αυτά απλά συνεπικουρούν το δομικό αίτιο.
«Λογικό συμπέρασμα» για τον ίδιο και τους πρόθυμους ακόλουθους του Τσόμσκι είναι ότι για την κρίση ευθύνονται οι κακοί σχεδιασμοί των ελίτ μιας «μεγαλόψυχης» κατά τ’ άλλα ΕΕ (όπως τη χαρακτηρίζει ξεδιάντροπα ο μέγας αναλυτής), η διαφθορά, και άλλες συνέπειες της παγκοσμιοποίησης, και όχι η ίδια η καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση και ο φορέας της στην Ευρώπη που είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση!
Αναφέρει επίσης το ρεπορτάζ:
«Όσο για το τι μέλλει γενέσθαι; Ο Τσόμσκι πιστεύει ότι για να βγει η Ελλάδα από την κρίση πρέπει να δοθούν ευρωπαϊκοί πόροι που θα «πυροδοτήσουν» αναπτυξιακές δομές. Να υπάρξει ανάπτυξη, να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας.»
Δηλαδή ο Τσόμσκι υιοθετεί τις ίδιες θέσεις που υποστηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ, αν όχι και ο Σαμαράς!
Με άλλα λόγια ο «αναρχικός» Τσόμκι μάς λέει «ζήτω η παγκοσμιοποίηση», «Ζήτω η ΕΕ», αρκεί να πάψουν να εφαρμόζουν κακές πολιτικές και να κάνουν ανάπτυξη. Βέβαια αν αυτό θα σήμαινε στην Ελλάδα Κινέζικη ανάπτυξη δεν απασχολεί τον μεγάλο διανοητή της «Αριστεράς» και των προσκυνητών του, όπως άλλωστε δεν απασχολεί και τον Σαμαρά ή τον ΣΥΡΙΖΑ όπως έκανε φανερό το άρθρο του ‘σκιώδη’ Υπ. Οικονομικών του, του Σταθάκη, στο Βήμα της Κυριακής, ο οποίος περιμένει την ανάπτυξη απο τις ξένες βασικά επενδύσεις και τις ντόπιες ιδιωτικές!
 ΤΟ «ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ» ΤΣΟΜΣΚΙ
Περί του Τσόμσκι λοιπόν ο λόγος. Τι εστί Τσόμσκι; Είναι απλά κάποιος μεγάλος πολιτικός στοχαστής που άρχισε μόνο τελευταία να "κουρκουτεύει" και να συνωμοσιολογεί όπως πιστεύουν αφελώς κάποιοι; 
Ή είναι ένας από τους μπόλικους και δοξασμένους (από τα «εναλλακτικά» ΜΜΕ του συστήματος (Γκάρντιαν, Μοντ, Λιμπερασιόν κλπ) βολεμένους "διανοητές" της διεθνούς εκφυλισμένης "Αριστεράς",  που συστηματικά περιοδεύει χρόνια τώρα – πολλές φορές με το αζημίωτο- ως ποπ-σταρ της εκφυλισμένης διανόησης στα Πανεπιστήμια, με την άπλετη προβολή όλων των μέσων της Αριστεράς αυτής στο εξωτερικό και εδώ, με αποτέλεσμα να «κρέμονται από τα χείλη του» εκατομμύρια ανθρώπων, παρά τις απόλυτα συστημικές  θέσεις του, που τις συγκαλύπτει με «αριστερή» φρασεολογία,;
Και αυτό γιατί ο Τσόμσκι, όπως θα σταχυολογήσουμε, έχει στηρίξει σε όλες τις κρίσιμες στιγμές της Κοινωνικής Πάλης τα τελευταία 10-15 χρόνια τη Νέα Διεθνή Τάξη όπως εκφράζεται με τη Νεοφιλελεύθερη Παγκοσμιοποίηση και την Αντιπροσωπευτική «Δημοκρατία» και άμεσα ή έμμεσα τους εγκληματικους πολεμους που εξαπελυσε η υπερεθνική ελίτ την τελευταια 20ετια (Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη και επίκεινται Συρία, Λίβανος) .
Ας ρίξουμε λοιπόν μια ματιά στις πρόσφατες αλλά και διαχρονικές θέσεις του Τσόμσκι σε κομβικά ζητήματα που έκριναν και κρίνουν τον αγώνα και το μέλλον των λαών απέναντι στη λαίλαπα της Νεοφιλελεύθερης Παγκοσμιοποίησης και έτσι κρίνουν και τη δυνατότητα αυτό-καθορισμού και απελευθέρωσης των λαών στο μέλλον.
Ο ΤΣΟΜΣΚΙ ΚΑΙ Η «ΑΡΑΒΙΚΗ ΑΝΟΙΞΗ»
Για τις "Αραβικές Εξεγέρσεις" και την κτηνώδη εκστρατεία που λαμβάνει σήμερα χώρα για ενσωμάτωση όλης της Μέσης Ανατολής στο διεθνοποιημένο σύστημα και την Υπερεθνική ελίτ που διαχειρίζεται την Παγκοσμιοποίηση, με τη συμμετοχή των πιο αντιδραστικών ντόπιων και εισαγόμενων Ισλαμο-φασιστικών ομάδων, της Αλ Κάιντα κ.α.) η στάση του Τσόμσκι είναι η χειρότερη και όπως θα δούμε λειτουργεί με τον πιο ύπουλο τρόπο αντικειμενικά ως φερέφωνο της υπερεθνικής ελίτ. Αντιγράφουμε από το άρθρο του Τάκη Φωτόπουλου για την "Ψευδο-Επανάσταση στη Λιβύη" και τον "ρόλο της Εκφυλισμένης Αριστεράς":
[…]
Ο Τσόμσκι, σχεδόν αμέσως μετά την «εξέγερση» στη Βεγγάζη, υιοθέτησε όλη την προπαγάνδα που προωθήθηκε από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης και το Al Jazeera για το "λουτρό αίματος" που δήθεν έκανε ο στρατός του Καντάφι μέσω της υποτιθέμενης επίθεσης του κατά ειρηνικών διαδηλωτών, χωρίς καν να περιμένει για οποιαδήποτε ανεξάρτητη επιβεβαίωση αυτής της αξίωσης –που αργότερα αποδείχθηκε ότι ήταν ένας μύθος τέλεια κατασκευασμένος από την υπερεθνική και τη σιωνιστική ελίτ και το πελατειακό Αραβικό καθεστώς του Εμίρη του Κατάρ. Το τελευταίο, ιδιαίτερα, έθεσε το Al Jazeera (τον Αραβικό και Αγγλικό τηλεοπτικό σταθμό τον οποίο χρηματοδοτεί και ελέγχει το Κατάρ) σε πλήρη ετοιμότητα αμέσως μετά το ξεκίνημα της  «εξέγερσης» στη Βεγγάζη, έτσι ώστε να παρέχει ζωντανά, 24-ωρη καθημερινές αναφορές από τη Βεγγάζη για την "Επανάσταση της Λιβύης", με ζωντανές αναφορές των φρικαλεοτήτων του λιβυκού καθεστώτος, όπως των βομβαρδισμών των διαδηλωτών «από αέρος» (ένα κραυγαλέο ψέμα, όπως είδαμε παραπάνω) όπως ακόμη και το Αμερικάνικο Πεντάγωνο παραδέχτηκε, οι οποίοι προκάλεσαν τον θάνατο εκατοντάδων (ή, όπως μερικοί από τους πιο ζηλωτές δημοσιογράφους ισχυρίστηκαν, «χιλιάδων») –ένα ακόμα Γκεμπελικό ψέμα!
 Έτσι, λίγες μόλις ημέρες μετά τις πρώτες "διαδηλώσεις" στη Βεγγάζη, οι οποίες οδήγησαν αμέσως τα μέλη της υπερεθνικής ελίτ, όπως ο Σαρκοζί και ο Κάμερον να δημιουργήσουν πανικό καλώντας τους πολίτες τους να εγκαταλείψουν τη Λιβύη αμέσως και, στην πραγματικότητα, καλώντας τους να φύγουν αμέσως από τη Λιβύη (κάτι που ποτέ δεν έκαναν κατά τη διάρκεια οποιασδήποτε άλλης αραβικής εξέγερσης), και οι οποίες ακολουθήθηκαν από τον άμεσο βομβαρδισμό της χώρας από το ΝΑΤΟ, ο Τσόμσκι δήλωνε σε συνέντευξή του: [1]
Νομίζω ότι μπορούν να γίνουν περισσότερα, αυτό που συμβαίνει είναι ήδη αρκετά φοβερό και θα μπορούσε να οδηγήσει σε πολύ μεγάλο λουτρό αίματος. Οι πληροφορίες είναι πολύ αραιές, αλλά τουλάχιστον η ανατολική επαρχία φαίνεται να είναι ουσιαστικά υπό τον έλεγχο της λαϊκής εξέγερσης. Η Τρίπολη μοιάζει πολύ επικίνδυνη. Νομίζω ότι μπορούν να καταβληθούν προσπάθειες για την παροχή βοήθειας και προστασίας στα τμήματα του πληθυσμού που έχουν καταφέρει να απελευθερώσουν περιοχές της Λιβύης. Ωστόσο, κανείς δεν θέλει μια δυτική παρέμβαση. Αυτό θα ήταν μάλλον όχι μόνο λάθος αλλά και καταστροφικό. Όμως ενέργειες θα μπορούσαν να ληφθούν μέσω του ΟΗΕ κατά πάσα πιθανότητα …
Με άλλα λόγια, όχι μόνο ο Τσόμσκι υιοθέτησε -χωρίς κανένα δισταγμό- όλη τη δυτική προπαγάνδα για ένα τυραννικό καθεστώς που δημιουργεί λουτρό αίματος, αλλά και ο ίδιος αναφέρθηκε σε μια πραγματική «λαϊκή εξέγερση» (προφανώς όπως αυτές της Τυνησίας και της Αιγύπτου, αν και παρέλειψε τη ζωτική «λεπτομέρεια» ότι η εξέγερση στη Λιβύη ήταν ένοπλη!) και στην πραγματικότητα σε μια «απελευθερωτική» εξέγερση (υποθέτοντας έτσι πως οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, οι άνθρωποι της Λιβύης την υποστήριξαν –ένα κραυγαλέο ψέμα, όπως έδειξαν τα γεγονότα που ακολούθησαν)!
Στην περίπτωση που κάποιος θα σκεφτόταν ότι τα παραπάνω ήταν απλά ένα σφάλμα στη θέρμη της στιγμής, ο Τσόμσκι, σε άλλη συνέντευξη που έδωσε στον Μ. Albert και Σ. Σάλομ και η οποία δημοσιεύθηκε στο Znet, περισσότερο από ένα μήνα αργότερα και αφού η δυτική εγκληματική επίθεση είχε αρχίσει, επεκτάθηκε πολύ περισσότερο στο ίδιο θέμα, υποστηρίζοντας χωρίς αιδώ τους ψευδο-επαναστάτες της Βεγγάζης και ως εκ τούτου, έμμεσα, την ίδια την εγκληματική εκστρατεία του ΝΑΤΟ , ενώ την ίδια στιγμή, υποκριτικά, την επέκρινε! [2]
Όταν μια μη-βίαιη εξέγερση ξεκίνησε, ο Καντάφι τη συνέθλιψε βίαια, και μια επανάσταση ξέσπασε η οποία απελευθέρωσε τη Βεγγάζη, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Λιβύης, και η οποία φαινόταν έτοιμη να προχωρήσει στο οχυρό του Καντάφι στη δυτική Λιβύη. Οι δυνάμεις του, όμως, ανέτρεψαν την πορεία της σύγκρουσης και ήταν στις πύλες της Βεγγάζης. Μια σφαγή στη Βεγγάζη ήταν πολύ πιθανή, και όπως τόνισε ο σύμβουλος του Ομπάμα στη Μέση Ανατολή Ντένις Ρος, «ο καθένας θα μπορούσε να μας κατηγορήσει γι 'αυτή.» Αυτό θα ήταν απαράδεκτο, όπως θα ήταν μια στρατιωτική νίκη του Καντάφι που θα ενίσχυε τη δύναμη και την ανεξαρτησία του (…) Αυτό που επιδιώκει η Ουάσιγκτον είναι αυτό που ανακοίνωσε ο Μπους: Ελεγχόμενους, ή τουλάχιστον, αξιόπιστους πελάτες.(δική μας έμφαση)
Έτσι, παρόλο που την περίοδο της συνέντευξης του Τσόμσκι ήταν εμφανές σε όλους, εκτός από τους «κομισάριους του συστήματος» (δικός του όρος για να περιγράψει τους προπαγανδιστές της συστημικής γραμμής) ότι, μακριά από μια μη-βίαιη εξέγερση εναντίον ενός «σκληρού δικτάτορα» (όπως ο ίδιος χαρακτήριζε τον Καντάφι), είχαμε γίνει από την αρχή μάρτυρες μιας ένοπλης εξέγερσης στη Λιβύη, συνέχισε να αναπαράγει τα ίδια ψέματα με τα οποία συνέδεε τις γνήσιες λαϊκές εξεγέρσεις στην Τυνησία και την Αίγυπτο με την εξέγερση στη Λιβύη. Επιπλέον, αν και μίλησε για τα κίνητρα της υπερεθνικής ελίτ στην αντικατάσταση του ισχύοντος καθεστώτος με ένα άλλο που θα μπορούσε να ελέγχει πιο εύκολα, στη συνέχεια συγκάλυψε αυτά τα κίνητρα με την προσθήκη μιας εξήγησης η οποία στην πραγματικότητα «έβγαζε λάδι» τη συμπεριφορά των δυτικών ελίτ: ότι ενήργησαν με τον τρόπο που το έκαναν, επειδή ανησυχούσαν ότι αλλιώς θα δημιουργούνταν η εντύπωση ότι επιδοκίμαζαν τελικά μια σφαγή. Και αυτό, παρά το γεγονός ότι οι ελίτ ήταν, φυσικά, εν πλήρη επίγνωση (όπως θα έπρεπε να ήταν και ο Τσόμσκι, και πολλοί άλλοι σοβαροί μη συστημικοί αναλυτές) πως ο Καντάφι δεν είχε ούτε την πρόθεση (θα ήταν αυτοκτονία για το καθεστώς) ούτε τη δυνατότητα να πραγματοποιήσει μια τέτοια σφαγή του πληθυσμού της Βεγγάζης!
Στη συνέχεια, απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με το πώς «… ένας ακτιβιστής κατά των παρεμβάσεων, που πιστεύει στην αυτοδιάθεση των εθνών και των λαών [μπορεί] ποτέ ηθικά να υποστηρίξει παρέμβαση, είτε από τα Ηνωμένα Έθνη είτε από συγκεκριμένες χώρες», ο Τσόμσκι δίνει «Μαθήματα Μάστερ» στην παραπλάνηση, όταν προσπαθεί να αλλάξει το θέμα από αυτό της αυτοδιάθεσης των λαών σε αυτό του αντι-κρατισμού, έτσι ώστε να αγκαλιάσει τους σημερινούς ψευτο-μετααναρχικούς, που δεν βλέπουν την ανάγκη για αγώνα κατά της Νέας Διεθνούς Τάξης, ή ακόμη και κατά του καπιταλιστικού συστήματος ως τέτοιου:
Υπάρχουν δύο περιπτώσεις που πρέπει να εξετάσουμε: (1) παρέμβαση του ΟΗΕ και (2) παρέμβαση χωρίς την άδεια του ΟΗΕ. Εκτός αν πιστεύουμε ότι τα κράτη είναι ιερά και απαραβίαστα στη μορφή που έχουν καθιερωθεί στον σύγχρονο κόσμο (συνήθως από την ακραία βία), με τα δικαιώματα να υπερισχύουν όλων των άλλων εκτιμήσεων που μπορεί κανείς να φανταστεί, τότε η απάντηση είναι η ίδια και στις δύο περιπτώσεις: Ναι, καταρχήν τουλάχιστον… εκτός και αν θεωρήσουμε το παγκόσμιο κρατικό σύστημα ιερό και απαραβίαστο, με τη μορφή που ιδρύθηκε στον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και σε άλλες Συνθήκες (…) Η πρόληψη μιας πιθανής σφαγής στη Βεγγάζη δεν είναι μικρό θέμα, ό,τι και να πιστεύει κανείς για τα κίνητρα.
Έτσι, φορώντας το «αναρχικό» και «αντι-κρατιστικό» του καπέλο, πρώτον, εγκαταλείπει σαφώς την αρχή της αυτοδιάθεσης των λαών και, δεύτερον, ο ίδιος έμμεσα συντάσσεται με την εγκληματική δυτική εκστρατεία.
Ωστόσο, σε ό,τι αφορά τον υποτιθέμενο «αντι-κρατισμό» του Τσόμσκι, αξίζει να αναφερθούμε σε αυτό που είχε να πει ο Μάρρεϊ Μπούκτσιν, ένας μεγάλος αντι-κρατιστής αναρχικός, (του οποίου το μοναδικό μελανό στοιχείο σε μια κατά τ’ άλλα ασπίλωτη κινηματική ιστορία ήταν ο ανοιχτός του Σιωνισμός 3) για τον «αντι-κρατισμό» τουΤσόμσκι 4:
Είναι θλιβερό να σχολιάζει κανείς ότι πολλοί αυτοχαρακτηριζομενοι αριστεριστές στρέφονται τώρα στο αστικό κράτος-έθνος για βοήθεια κατά του κεφαλαίου! Το φίμωμα της Αριστεράς έχει προχωρήσει σε τέτοιο βάθος ώστε κάποιος σαν τον Τσόμσκι, που δηλώνει αναρχικός, επιδιώκει την ενίσχυση ή έστω τη στήριξη του συγκεντρωτικού κράτους (της ομοσπονδιακής κυβέρνησης των ΗΠΑ) ενάντια στο αίτημα της «αποκέντρωσης» στις ομόσπονδες πολιτείες, ωσάν να ήταν δυνατό το συγκεντρωτικό Κράτος να χρησιμοποιηθεί ενάντια στις επιχειρήσεις, τις οποίες μακροπρόθεσμα πάντα βοηθούσε!
Έτσι, για τον Τσόμσκι, το κράτος, το οποίο θεωρεί αναντικατάστατο στον αγώνα των λαών ενάντια στις επιχειρήσεις, απορρίπτεται εύκολα στην περίπτωση της Λιβύης, δεδομένου ότι δεν είναι κάτι «ιερό και απαραβίαστο» –παρά το γεγονός ότι οι λαοί σήμερα (δυστυχώς) εξακολουθούν να ζουν σε κράτη και όχι σε συνομοσπονδίες τοπικών κοινωνιών και, ως εκ τούτου, είναι μόνο μέσω αυτών που μπορούν να εκφράσουν την πολιτική, οικονομική και πολιτιστική τους αυτοδιάθεση σε εθνικό επίπεδο. Είναι στη βάση αυτής της αρχής της αυτοδιάθεσης που η κυριαρχία των κρατών επιβεβαιώθηκε από τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, όπως ανέφερα στο Μέρος Ι, και ακόμη και αν οι λαοί σε ορισμένες χώρες κατορθώσουν να δημιουργήσουν στο μέλλον αναρχικές ομοσπονδίες ή συνομοσπονδίες αντί για κράτη, θα εξακολουθούν να απαιτούν μια αντίστοιχη αρχή της αυτο-προστασίας στο διεθνές επίπεδο, αλλιώς κάθε παγκόσμιος νταής του οποίου μπορεί να μην του αρέσουν τέτοιες νέες, λαϊκές διεθνείς οντότητες, θα είναι σε θέση να τις καταστρέψει στρατιωτικά, σύμφωνα με την εντελώς ύποπτη ψευδο-αναρχική αρχή που καθιερώνει ο Τσόμσκι παραπάνω. Με άλλα λόγια, ό,τι κάνει ο Τσόμσκι τελικά εδώ είναι να επαναλαμβάνει την αρχή R2P (Right To Protect – «Δικαίωμα Να Προστατεύουμε») –υπό το προκάλυμμα του «αντι-κρατισμού»–, η οποία χρησιμοποιήθηκε για να περάσει το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας και δικαιολογεί το παρόν έγκλημα του να επιτρέπεται σε αυτόκλητους «σωτήρες» να καταστρέψουν μια άλλη χώρα, με σκοπό να "σώσουν" τον λαό της (τον οποίον ποτέ δεν ρώτησαν, φυσικά) από έναν σκληρό δικτάτορα που προσπαθεί να τους σφάξει!
Όσον αφορά την έμμεση σύμπλευση του Τσόμσκι με την εγκληματική εκστρατεία του ΝΑΤΟ, είναι προφανές ότι δεν μπορεί κάποιος να χειροκροτεί τους "επαναστάτες" της Βεγγάζης, που "απελευθέρωσαν" μέρος της χώρας, μέσω της «λαϊκής εξέγερσης» τους, και την ίδια στιγμή να καταδικάζει ταυτόχρονα το ΝΑΤΟ, όταν, στην πραγματικότητα, είναι οι ίδιοι "επαναστάτες" που ζήτησαν την εγκληματική χρήση της αεροπορικής και ναυτικής δύναμης του ΝΑΤΟ, δήθεν για την προστασία των αμάχων από τις αεροπορικές επιθέσεις του καθεστώτος, αλλά, στην πραγματικότητα, για να εξασφαλίσουν  την  αεροπορία και το ναυτικο της «επανάστασης», ώστε να επιτευχθεί η αλλαγή καθεστώτος, όπως είχαν δηλώσει ανοιχτά αυτοί και οι πάτρονες τους! Με άλλα λόγια, είναι πλέον σαφές ότι τόσο η υπερεθνική και η σιωνιστική ελίτ όσο και οι «επαναστάτες» της Βεγγάζης είχαν μόνο έναν, κοινό στόχο: την αλλαγή καθεστώτος στη Λιβύη, και καθώς αυτός ο στόχος δεν θα μπορούσε ποτέ να επιτευχθεί με τους επαναστάτες και μόνο, χωρίς τη μαζική υποστήριξη του ΝΑΤΟ το οποίο κάλεσαν και χειροκρότησαν, η υποστήριξη της «επανάστασης» σημαίνει αναπόφευκτα την υποστήριξη της εκστρατείας του ΝΑΤΟ, και  τα υπόλοιπα είναι απλώς προπέτασμα καπνού.
 Τέλος, ο Τσόμσκι δεν έχει ενδοιασμούς να χρησιμοποιήσει ένα σαφώς παραπλανητικό επιχείρημα για να «δικαιολογήσει» την ουσιαστική εγκατάλειψη της ελευθεριακής αρχής της αυτοδιάθεσης, με την υποκρισία ότι υποστηρίζει μια αντι-κρατιστική θέση. Η απάντησή του στην ερώτηση που ακολουθεί είναι τόσο αξέχαστη όσο και οι παραπάνω απαντήσεις του! Στην ερώτηση λοιπόν, «ποιοι νομίζεις ότι θα έπρεπε να είναι οι στόχοι του αντι-παρεμβατικού και αντιπολεμικού κινήματος στις ΗΠΑ, όσον αφορά την πολιτική των ΗΠΑ;", η κύρια απάντηση του ήταν:
Οι ενδιαφερόμενοι για την ειρήνη, τη δικαιοσύνη, την ελευθερία και τη δημοκρατία θα πρέπει να προσπαθήσουμε να βρούμε τρόπους για να παρέχουμε στήριξη και βοήθεια στους Λίβυους που προσπαθούν να διαμορφώσουν οι ίδιοι το μέλλον τους, ελεύθεροι από περιορισμούς που επιβάλλονται από εξωτερικές δυνάμεις. Μπορούμε να έχουμε ελπίδες για τις κατευθύνσεις που πρέπει να ακολουθήσουν, αλλά το μέλλον τους θα πρέπει να είναι στα χέρια τους.
Φυσικά, η πεποίθηση ότι όταν το ΝΑΤΟ θα είχε επιτύχει το στόχο του να επιφέρει αλλαγή του καθεστώτος θα άφηνε μόνη τη χώρα ελεύθερη να ακολουθήσει ένα "δημοκρατικό" δρόμο και δεν θα προσπαθούσε να επιβάλει, άμεσα ή έμμεσα, το δικό του πελατειακό καθεστώς, για το οποίο αγωνίστηκε τόσο σκληρά, συνορεύει με ακραία αφέλεια, για να πούμε το λιγότερο, αν λάβει κανείς υπόψη οποιοδήποτε προηγούμενη ιστορικό προηγούμενο. Έτσι, αν υπάρχουν «Λίβυοι που προσπαθούν να διαμορφώσουν οι ίδιοι το μέλλον τους, χωρίς περιορισμούς που επιβάλλονται από εξωτερικές δυνάμεις», σαφώς δεν θα είναι μεταξύ των "επαναστατών" (τους οποίους υποστήριξε ο Τσόμσκι και η υπόλοιπη εκφυλισμένη "Αριστερά"), οι οποίοι , στην καλύτερη περίπτωση, ποτέ δεν διατύπωσαν αντίρρηση ως προς την επίσημη αίτηση για τη «Ζώνη Απαγόρευσης Πτήσεων» που έγινε από το «Μεταβατικό Συμβούλιο» τους ή, στη χειρότερη περίπτωση, παρακάλεσαν το ΝΑΤΟ να πραγματοποιήσει την επίθεση τους και συνεργάζονταν ενεργά με αυτό από τότε στην εκστρατεία για να ανατρέψουν το καθεστώς. Και είναι ακόμη πιο αφελές να πιστέψουμε ότι οι μετα-Κανταφικές κυβερνήσεις που θα επιβάλλονταν από το ΝΑΤΟ, θα επέτρεπαν τέτοια κινήματα όπως αυτά που περιγράφονται από τον Τσόμσκι να ανθίσουν. Τέλος, είναι κατάφωρα παραπλανητικό για έναν «αυτό-ανακηρυγμένο αναρχικό», όπως περιγράφει τον Τσόμσκι ο Μπούκτσιν, να δηλώνει ότι «το μέλλον [της Λιβύης] θα πρέπει να είναι στα χέρια τους», –ωσάν η εγκληματική εκστρατεία να είχε στόχο να επιτευχθεί αυτός ο στόχος, αντί να τον κάνει πολύ πιο δύσκολο να επιτευχθεί από ό, τι πριν–, αφού δημιουργούσε την ψευδαίσθηση, για πολλούς Λίβυους, ότι θα έχουν ένα είδος «δημοκρατίας» στη χώρα τους, όταν το καθεστώς Καντάφι θα είχε εκδιωχθεί. Στην πραγματικότητα, μια παρόμοια ψευδαίσθηση συμμερίζονται πολλοί από τους συμπολίτες Αμερικανούς του Τσόμσκι, που δεν έχουν ακόμη συνειδητοποιήσει ότι είναι οικονομικές και πολιτικές ελίτ τους οι οποίοι κατέχουν «το μέλλον στα χέρια τους». Όπως γνωρίζουμε τώρα, μετά την πτώση του καθεστώτος, η Λιβύη έχει ουσιαστικά «Ιράκ-οποιηθεί» δηλαδή η ισχύς των ανθρώπων είναι τόσο διασκορπισμένη ανάμεσα σε φυλές και διάφορες άλλες ομάδες, η κάθε μία με τη δική της πολιτοφυλακή, έτσι ώστε χωρίς αποτελεσματική κεντρική εξουσία, να μπορούν οι «προστάτες» του ΝΑΤΟ να εξασκούν την πλήρη εξουσία τους επάνω σε αυτά που έχουν σημασία για αυτούς: τον έλεγχο των ενεργειακών πόρων της χώρας και την εξωτερική πολιτική της. [...]

Ο ΤΣΟΜΣΚΙ ΚΑΙ Η «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ» ΣΤΟ ΙΡΑΝ
Το ίδιο βέβαια άθλια ήταν η στάση του και για την «επανάσταση» το 2009 στο Ιράν μιας μειοψηφίας αστών φιλελεύθερων μαζί με ρεφορμιστές Αγιατολάδες που είχαν εγκαταλείψει τον αντι-ιμπεριαλισμό της Ιρανικής Επανάστασης του 1979 και είχε στόχο την προώθηση του φιλελεύθερου υποψηφίου Μουσαβί, με πρόσχημα τα ατομικά δικαιώματα. Μια «επανάσταση», την οποία αγκάλιασε άκριτα η εκφυλισμένη Αριστερά που εκπροσωπεί ο Τσόμσκι, αφού όπως αποδεικνύεται τώρα περίτρανα, με την ακόμα χειρότερη στάση της στην «Αραβική Άνοιξη», λειτουργεί ως ο προοδευτικός «λαγός» της Νεοφιλελεύθερης Παγκοσμιοποίησης και της υπερεθνικής ελίτ για την πλήρη ενσωμάτωση της περιοχής στο διεθνοποιημένο σύστημα, την καταστροφή της όποιας οικονομικής αυτοδυναμίας των λαών αυτών και συνεπώς την ανατροπή της προοπτικής για οποιαδήποτε μελλοντική συνολική απελευθέρωση των λαών, με το πισωγύρισμα σε έναν νέο παγκοσμιοποιημένο Μεσαίωνα για δισεκατομμύρια ανθρώπους και τις κοινότητες τους.
Αντιγράφουμε από το άρθρο του Τ. Φωτόπουλου « Η Ροζ Επανάσταση στο Ιράν και η εκστρατεία για αλλαγή καθεστώτος»]:
[…]
Παράλληλα, ο Τσόμσκι τάσσεται στο πλευρό της ροζ επανάστασης χωρίς κανένα δισταγμό, όπως είναι προφανές από το παρακάτω απόσπασμα στο οποίο, βασιζόμενος σε εντελώς ατεκμηρίωτα στοιχεία και χωρίς καμία απολύτως ανάλυση, συμπεραίνει ότι τα εκλογικά αποτελέσματα ήταν αναξιόπιστα και «μια τεράστια λαϊκή διαμαρτυρία ακολούθησε, η οποία καταπνίχτηκε βίαια από τις ένοπλες δυνάμεις των, κυβερνώντων κληρικών». Έτσι, για τον «μέγα» Τσόμσκι78:
Στο Ιράν, τα εκλογικά αποτελέσματα που ανακοινώθηκαν από το Υπουργείο Εσωτερικών στερούνται αξιοπιστίας τόσο λόγω του τρόπου με τον οποίο ανακοινώθηκαν όσο και λόγω των ίδιων των αριθμών. Μια τεράστια λαϊκή διαμαρτυρία ακολούθησε, που καταπνίχθηκε βίαια από τις ένοπλες δυνάμεις των κυβερνώντων κληρικών. Ίσως ο Αχμαντινετζάντ να είχε κερδίσει την πλειοψηφία αν οι ψήφοι είχαν καταμετρηθεί δίκαια, αλλά φαίνεται ότι οι κυβερνώντες ήταν απρόθυμοι να πάρουν αυτό το ρίσκο. Από τους δρόμους, ο ανταποκριτής Reese Erlich, ο οποίος έχει σημαντική εμπειρία από λαϊκές εξεγέρσεις και έχει υποστεί σκληρή καταπίεση στην αμερικανική επικράτεια, γράφει ότι «πρόκειται για ένα αυθεντικό ιρανικό μαζικό κίνημα αποτελούμενο από φοιτητές, εργαζόμενους, γυναίκες, και ανθρώπους της μεσαίας τάξης» ―και πιθανόν μεγάλο μέρος του αγροτικού πληθυσμού. Ο Eric Hooglund, ένας έγκριτος μελετητής που έχει μελετήσει την Ιρανική επαρχία επισταμένα, απορρίπτει τις στερεότυπες εικασίες σχετικά με την υποστήριξη του Αχμαντινετζάντ από τον αγροτικό πληθυσμό, περιγράφοντας ως «σαρωτική» την υποστήριξη προς τον Μουσαβί στις περιοχές τις οποίες έχει μελετήσει, καθώς και την κατακραυγή για τις κλεμμένες ―όπως πιστεύει η μεγάλη πλειοψηφία εκεί― εκλογές.
Είναι φανερό λοιπόν ότι τα «μελετημένα» αυτά συμπεράσματα του Τσόμσκι βασίζονται απλά σε ότι άκουσε και διάβασε στα ΜΜΕ της υπερεθνικής ελίτ και σε τέτοιες «αμερόληπτες» ανταποκρίσεις όπως αυτές του Reese Erlich (βλέπε παρακάτω για την ποιότητα της «αμεροληψίας» του) και του Eric Hooglund,79 του οποίου τα συμπεράσματα περί απάτης βασίζονται μόνο στο τι άκουσε ότι συνέβη με τις ψήφους ενός χωριού, το οποίο ήξερε από την δική του έρευνα, και με τις ψήφους ενός δήμου σε γειτονική πόλη! [...]
Και φυσικα, η Ιρανική ροζ «Επανάσταση» ήταν ο προπομπός και το πολιτικό σχήμα για τις Αραβικές «επαναστάσεις» που εγκαθιδρύουν «κατά σύμπτωση» πελατειακά καθεστώτα σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, από τη Λιβύη, μέχρι τη Συρία όπου στοχεύουν τώρα , και τελικό έπαθλο το Ιράν. Όλες αυτές οι «επαναστάσεις», όπου οι «επαναστάτες» που υποστήριζε ο Τσόμσκι και η εκφυλισμένη «Αριστερά» καλούσαν το ΝΑΤΟ να τους απελευθερώσει. Αλλά και τις αυτούσιες «ροζ επαναστάσεις» (χωρίς ΝΑΤΟϊκή επέμβαση) σε Τυνησία και Αίγυπτο που τελικά κατέληξαν  (με τη βοήθεια της υπερεθνικής ελίτ) στην αντικατάσταση αυταρχικών καθεστώτων με ψευτο-«δημοκρατίες» της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, η οποία έχει προσχωρήσει απο καιρό στη Νεοφιλελεύθερη Παγκοσμιοποίηση και στηρίζει τη  δυτική εκστρατεία αλλαγής καθεστώτος στη Συρία, τις υποστήριζε θερμά ο «αναρχικός» Τσόμσκι, τον οποίο προσκυνάει συστηματικά και απαρέγκλιτα η εκφυλισμένη «Αριστερά».
Όμως τώρα δεν φτάνει που ο Τσόμσκι δεν έχασε πόλεμο για πόλεμο της υπερεθνικής ελίτ που να μη στηρίζει (έμμεσα και του Ιράκ με το να καταδικάζει την αντίσταση ως τρομοκρατία), άμεσα στη Λιβύη και δυνητικά στη Συρία και το Ιράν, με βάση τα όσα άθλια έχει πει και γράψει ως τώρα, έφτασε να στηρίζει όπως είδαμε με τη συνέντευξη του αυτή και τους οικονομικούς πολέμους της ίδιας ελίτ, όπως εκφράζεται στον γεωγραφικό μας χώρο με την ΕΕ και τον οικονομικό πόλεμο που άρχισε κατά των λαών της περιφέρειας (Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία), όπου απλά εφαρμόζει κακές πολιτικές όπως λέει ο «αναρχικός» Τσόμσκι!!
Ας δούμε όμως και άλλα κρίσιμα σημεία από το γενικότερο ιστορικό του «διανοητή» σε σχέση με τον ρόλο του στο θάψιμο του κινήματος κατά της Παγκοσμιοποίησης και του καπελώματος του από την εκφυλισμένη "Αριστερά" στους σημερινούς ελευθεριακούς…

ΤΣΟΜΣΚΙ ΚΑΙ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ
Ξεκινώντας από το κίνημα κατά της Παγκοσμιοποίησης, που είχε ξεκινήσει με ελπίδες στα τέλη του 1990, ο Τσόμσκι έπαιξε καθοριστικό ρόλο για τη χυλοποίηση του προς ρεφορμιστικές κατευθύνσεις με την αναφανδόν στήριξη του στο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ, μέσα και από τις συνωμοσιολογικές και τελικά εντελώς φιλελεύθερες του αναλύσεις ότι απλά το σύστημα και η…Αγορά δεν λειτουργεί "σωστά" επειδή συνωμοτεί… το κεντρικό κράτος με κάποιες επιχειρήσεις όπως είδαμε!  Το ανιστόρητο και πολύ βολικό μοντέλο του «Κορπορατιστικού Καπιταλισμού» του, ήταν ο πυρήνας της όποιας «κριτικής» της πολιτικής οικονομίας από τον Τσόμσκι στο σύστημα.
Βλ. ανάλυση για τις ανιστόρητες θέσεις Τσόμσκι για τον καπιταλισμό και για τη στήριξη του στο επιχορηγούμενο και ρεφορμιστικό Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ στο βιβλίο του Τάκη Φωτόπουλου «Ο Καπιταλισμός του Τσόμσκι, ο Μετακαπιταλισμός του Άλμπερτ και η Περιεκτική Δημοκρατία» κεφ. 1
Ο «ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ» ΤΟΥ ΤΣΟΜΣΚΙ
Όπως είδαμε και στο κομμάτι για τον ρόλο του Τσόμσκι ως ξεδιάντροπου φερέφωνου της υπερεθνικής ελίτ στις «Αραβικές Εξεγέρσεις», ο Τσόμσκι χρησιμοποιεί συχνά-πυκνά και με περισσή απατεωνιά «αναρχική» και αντι-κρατική ρητορική για να κολακεύσει τους μεταμοντέρνους «αναρχικούς» που αυτο-θαυμάζονται με αντικρατικά τσιτάτα, ανεξάρτητα του τι περιεχόμενο έχουν, και να δικαιολογήσει τα μεγαλύτερα εγκλήματα του διεθνοποιημένου συστήματος και των λακέδων του.
Ήδη από τη δεκαετία ειδικά του '00, οπότε και καπελωμένα από τη ρεφορμιστική Αριστερά αλλά και ελεγχόμενα από την εκφυλισμένη "Αριστερά", δίκτυα όπως τα Indymedia ξεκίνησαν την πορεία τους στο κατάλληλο timing για να καταστραφούν οι ριζοσπαστικές αντισυστημικές τάσεις του αντι-Παγκοσμιοποιητικού κινήματος (όπως και κατάφεραν), άρχισε μια "ξαφνική" εκστρατεία, σε συνδρομή με το γιγάντιο αμερικανικό δίκτυο του Z-Net του  (επίσης δηλώνοντος-μεταξύ άλλων-και «αναρχικού») Michael Albert και τα ελληνικά παραρτήματα του, όπως στην Ελλάδα η «αντιεξουσιαστική» εφημερίδα Βαβυλωνία της ΑΚ, για την αναγωγή του Τσόμσκι σε "αναρχικό" ή και σε "σοσιαλιστή" (αντίστοιχα αυτο-παρουσιαζόταν με την κατάλληλη ταμπέλα, κολακεύοντας το ανάλογο "κοινό"). Φυσικά οι «αντιεξουσιαστές» που τον αγκάλιασαν δεν είχαν το παραμικρό πρόβλημα που, εκτός όλων των άλλων, ο αναρχικός Τσόμσκι ήταν προσκαλεσμένος σε συνέδρια του ΠΑΣΟΚ και του «αντιεξουσιαστή στην εξουσία» Γιωργάκη το 2004.
Αυτά λάμβαναν χώρα την ίδια στιγμή που ο "αναρχικός" Τσόμσκι έμμεσα ή άμεσα στα γραπτά και τις συνεντεύξεις του, στήριζε το φιλελεύθερο Κράτος και το διεθνοποιημένο σύστημα της Αγοράς και της Αντιπροσωπευτικής ψευτο-«Δημοκρατίας».
[ βλ. για εκτεταμένη ανάλυση μας για το είδος «Αναρχισμού» που πρεσβεύει παραπλανώντας συστηματικά ο Τσόμσκι αλλά και οι ντόπιοι συνοδοιπόροι του στο εκτενές άρθρο του περιοδικού μας «Αντιεξουσιαστές και Μεταμοντέρνα Κινήματα» (κεφ. 4 Α) ]
«ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΣ» ΣΙΩΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΣΟΜΣΚΙ
Σε ό,τι αφορά τις σχέσεις του με το "κακό κράτος του Ισραήλ" (ο σιωνισμός πάντα έκανε τζιζ στο «προσεκτικό» λεξιλόγιο του γλωσσολόγου), ο Τσόμσκι, με τη βοήθεια των μέσων αυτών και άλλων παράλληλων που δεν κρύβουν ότι χρηματοδοτούνται από  foundations όπως του Σόρος και παρομοίων (όπως το Democracy Now! της Amy Goodman κλπ.), έχει δημιουργήσει μια ανυπόστατη φήμη ότι είναι και…υπέρ του απελευθερωτικού αγώνα των Παλαιστινίων, την ίδια στιγμή που ο ίδιος δηλώνει Σιωνιστής ενώ και στην πράξη ανήκει στο ρεύμα ενός «προοδευτικού» ρατσιστικού σιωνισμού, που είναι κυρίαρχος στην εκφυλισμένη «Αριστερά».
Είναι χαρακτηριστικό λοιπόν ότι ο ίδιος δεν υιοθέτησε ποτέ άποψη για ενιαίο διαπολιτισμικό κράτος στην Παλαιστίνη, ως τη μόνη βιώσιμη λύση στο Παλαιστινιακό, σε αντίθεση με μεγάλα κινήματα Εβραίων και Παλαιστινίων που και παλιά (Χάνα Άρεντ, Ισαάκ Ντόιτσερ) και σήμερα (Ilan Pappe, Oren Ben-Dor, Jonathan Cook, Omar Barghouti, Ghazi Falah, Ali Abunimah)  παλεύουν γι' αυτόν τον αγώνα, ενώ βέβαια η Χαμάς μόνο προσωρινά και ως λύση ανάγκης δέχεται τη λύση των δύο κρατών, σε αντίθεση με τον «αναρχικό και αντι-κρατιστή» Τσόμσκι που την προωθεί ως την αρχή και το τέλος της «αυτοδιάθεσης» των λαών της περιοχής. 
Ενδεικτικά μάλιστα, το 2004, αφού καλούσε να ψηφίσει ο λαός τους καλούς «Δημοκρατικούς» του Αμερικάνικου συστήματος, δεν είχε διστάσει να αποκαλέσει την Παλαιστινιακή αντίσταση καθώς και την αντίσταση στην κατοχή στο Ιράκ κτλ. ως «τρομοκρατική»:
Έτσι, όπως είχε γράψει ο Τσόμσκι το 2004 σε άρθρο του όπου υιοθετεί τον δημοκρατικό υποψήφιο (που —σημειωτέο— διανέμεται από την …ναυαρχίδα των καπιταλιστικών ΜΜΕ, το Συνδικάτο των New York Times): «οι αμερικανικές εκλογές μάς φέρνουν μπροστά σε ένα σταυροδρόμι. Σε τούτο το αμερικανικό σύστημα απέραντης ισχύος, οι μικρές διαφορές μπορεί να μεταφραστούν σε μεγάλα αποτελέσματα με μακροπρόθεσμες συνέπειες» (Ελευθεροτυπία - 24/03/2004)Στο ίδιο άρθρο δεν διστάζει να κατατάξει ως «τρομοκρατικές» ακόμη και τις επιθέσεις κατά της κατοχής στη Βαγδάτη, την Παλαιστίνη:  «Μαζί με τη Μαδρίτη, η λιτανεία του τρόμου μετά την 11η Σεπτεμβρίου περιλαμβάνει τη Βαγδάτη, το Μπαλί, την Καζαμπλάνκα, την Κωνσταντινούπολη, την Τζακάρτα, την Ιερουσαλήμ, τη Μομπάσα, τη Μόσχα και το Ριάντ». (Σε νεώτερο σχόλιο που «ανέβασε» στην ιστοσελίδα του -25/3/2004- ο Τσόμσκι πήρε αναφανδον θέση για την υπερψήφιση του Κέρι με το «επιχείρημα» ότι αλλιώς αγνοούμε τον πραγματικό κόσμο που αναγκαστικά  θα μας αγνοήσει και αυτός). 
Το ίδιο έκανε, με τον πιο έμμεσο τρόπο των ίσων αποστάσεων, και στην κτηνωδία του πολέμου του Σιωνιστικού Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας το 2009, που οδήγησε στη σφαγή άνω των 1400 Παλαιστινίων, των περισσότερων άμαχων, μαζί με άλλους επίσης τιμημένους «διανοητές» της διεθνούς «Αριστεράς», όταν συνυπέγραψε δήλωση στην οποία καταδίκαζε με περίσσεια υποκρισίας και θράσους τις «αντιπαραγωγικές πρακτικές» επιτιθέμενων αλλά και…αμυνόμενων!
Όλα αυτά βέβαια δεν είναι τυχαία. Ο Τσόμσκι έβλεπε πάντα μόνο ως πρόβλημα τις "κακές Ισραηλινές πολιτικές" που επιβλήθηκαν μετά το 1967 από «κακές Ισραηλινές κυβερνήσεις» (σε αντίθεση με τις «καλές», όπως ο ίδιος αντίστοιχα είναι «καλός» σιωνιστής, όχι «κακός»), χωρίς ποτέ να θέτει ζήτημα ότι η πηγή του προβλήματος ήταν ο ίδιος ο σιωνιστικός ρατσισμός που συνόδευε το "Καθαρό Εβραϊκό Κράτος", ένα κράτος το οποίο χτίστηκε εξ αρχής επάνω στην εθνοκάθαρση των Αραβικών λαών που ζούσαν για αιώνες στην Παλαιστίνη. Βλ. σχετικά και το τελευταίο κεφάλαιο στο άρθρο του περιοδικού μας «Αντιεξουσιαστές και Μεταμοντέρνα Κινήματα» εδώ:]
Αυτός λοιπόν είναι ο Τσόμσκι που προσκυνάει σήμερα σύσσωμη η εκφυλισμένη «Αριστερά» διεθνώς και στο Προτεκτοράτο της υπερεθνικής ελίτ και της ΕΕ, την Ελλάδα, κάνοντας για ακόμη μια φορά σε τόσο κρίσιμες εποχές τον προοδευτικό «λαγό» που νομιμοποιεί τα εγκλήματα της υπερεθνικής ελίτ: από τους πολέμους της στη Μ. Ανατολή, με την καταστροφή ολόκληρων λαών και της δυνατότητας αυτοδυναμίας και απελευθέρωσης τους από το σύστημα στο μέλλον, μέχρι τους Οικονομικούς Πολέμους της ενάντια στους λαούς της Ευρώπης μέσω της ίδιας της ΕΕ, από την οποία όλη η άθλια «Αριστερά» αυτή του συστήματος όχι μόνο δεν θέτει θέμα εξόδου, αλλά τώρα φτάνει στο ξεφτιλισμένο σημείο να φιλοτεχνεί, μέσω εγκάθετων τελικά «διανοητών» όπως ο Τσόμσκι, και μια θετική της εικόνα, με «ασπιρίνη για τον καρκίνο» τις συνωμοσιολογικές πινελιές κριτικής του για τις «κακές της πολιτικές», ενώ οι λαοί αυτοί οδηγούνται στην απόγνωση και μόνο με την ωμή αστυνομική βία τους συγκρατούν οι ελίτ τους!


[1]
Noam Chomsky, “Stability, A Cold Code Word With US,” Interview broadcast by Press TV on 24/2/2011.http://www.presstv.ir/detail/166786.html
[2]
Noam Chomsky, “On Libya and the Unfolding Crises,” Interviewed by Stephen Shalom and Michael Albert, Znet(31/03/2011). http://www.chomsky.info/interviews/20110330.htm
3 Murray Bookchin, “Attacks on Israel Ignore the Long History of Arab Conflict,” Burlington Free Press, Vermont Perspective (May 4, 1986).
4 Janet Biehl, The Politics of Social Ecology (Montreal: Black Rose Books, 1998), pp. 148-49.

Πέμπτη, Οκτωβρίου 18, 2012

Εγκληματική ΕΕ και η ανάγκη εξόδου από την ΕΕ/ΟΝΕ με ένα Λαϊκό Μέτωπο Κοινωνικής και Εθνικής Απελευθέρωσης



ΤΟ EUROGROUP ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ» ΤΩΝ ΕΛΙΤ ΤΗΣ ΕΕ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ
Η συνεδρίαση της Πέμπτης στο Eurogroup αποτελεί μια ακόμη συνεδρίαση σε μια ασταμάτητη σειρά διαβουλεύσεων των ληστρικών και, σαδιστικών, πλέον, ελίτ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Υπερεθνικής Ελίτ, όπως αυτή εκπροσωπείται στη χώρα μας από την Τρόικα (ΕΕ/ΔΝΤ/ΕΚΤ). Στις συνεδριάσεις αυτές, όπως και σε δεκάδες επαφές τους, τα στελέχη της ΕΕ και ιδιαίτερα οι οικονομικές και πολιτικές ελίτ των ισχυρών κρατών (αφού οι ελίτ χωρών της περιφέρειας όπως η Ελλάδα συνήθως παίζουν τον ρόλο μαϊντανού) αποφασίζουν για τους υπηκόους στα Προτεκτοράτα που στήνουν το ένα μετά το άλλο στον Ευρωπαϊκό Χώρο, και ειδικά στο Νότο, με πρώτη την Ελλάδα, η οποία βρίσκεται εδώ και 2 χρόνια κάτω από μια άγριαΟικονομική Κατοχή. Μια κατοχή που στηριζόταν βέβαια τόσο από την προηγούμενη «κοινοβουλευτική Χούντα» του ΠΑΣΟΚ και του Παπαδήμου, όσο και από τη σημερινή Ελληνική Τρόικα ΝΔ/ΠΑΣΟΚ/ΔΗΜΑΡ: Δηλαδή τους πολιτικούς λακέδες του συστήματος και των ντόπιων και ξένων ελίτ που δημιούργησαν την κρίση, με την καταστροφή που επέφερε η ένταξη της χώρας μας στην ΕΕ/ΟΝΕ. Όμως αυτή η κατοχή στηρίζεται σε τελική ανάλυση και από την «Αριστερά» του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία όχι μόνο δεν θέτει ζήτημα εξόδου από την ΕΕ που δημιούργησε την κρίση στην Ελλάδα, αλλά απειλεί ότι αν βγούμε από το ευρώ θα έρθει η καταστροφή, όπως ακριβώς οι καλύτεροι παπαγάλοι του συστήματος! Γι’ αυτό τον λόγο και για όλο το ιστορικό της ψευτο-«Αριστεράς» αυτής, τη στάση της σε κομβικά ζητήματα της εποχής μας (σύμπλευση με τη Νεοφιλελεύθερη Παγκοσμιοποίηση, την ΕΕ, τους πολέμους της υπερεθνικής ελίτ (,της οποιας βασικό στέλεχος είναι η ελίτ της ΕΕ,­­ κατά των λαών στη Μ. Ανατολή κτλ.) την φιλελεύθερη «Αριστερά» που εκπροσωπεί σήμερα επάξια ο ΣΥΡΙΖΑ, (μάλιστα ως αξιωματική αντιπολίτευση), την ονομάζουμε εκφυλισμένη.
Και όχι μόνο αυτό. Στις διαβουλεύσεις αυτές και άλλες πολλές που γίνονται «κεκλεισμένων των θυρών», η EE εντείνει τις διεργασίες της προς την κατεύθυνση της λεγόμενης «πολιτικής ολοκλήρωσης». Δηλαδή της πολιτικής ένωσης των κυρίαρχων ελίτ της ΕΕ, που διαχειρίζονται την Παγκοσμιοποίηση μαζί με την Αμερικανική και Ιαπωνική ελίτ (η Τριάδα δηλαδή που συναπαρτίζει την υπερεθνική ελίτ), με βάση μια Δημοσιονομική και Τραπεζική Ένωση, η οποία θα μειώσει τις αστάθειες του συστήματος στην Ευρωζώνη, αλλά την ίδια στιγμή θα στερεί από όλα τα κράτη-μέλη την οποιασδήποτε οικονομική και, κατά συνέπεια, πολιτική κυριαρχία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους λαούς. Αυτό σημαίνει ότι η Παγκόσμια Διακυβέρνηση η οποία μέχρι τώρα υπήρχε ανεπίσημα (μέσω του G7, κλπ.), έχει μπει πλέον επίσημα στη φάση θεσμοποίησης της. Κάτι τέτοιο συνεπάγεται ότι είναι πολύ πιθανό στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον η υπερεθνική ελίτ (δηλαδή οι ελίτ των G7 και γενικά οι Πολυεθνικές Επιχειρήσεις και οι γραφειοκράτες, ακαδημαϊκοί κλπ. που κινούνται και επωφελούνται γύρω από αυτές) να υιοθετήσει ακόμα και ένα ενιαίο νόμισμα για την οικονομική κυριαρχία της μέσα στη διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς, και ότι ακόμη περισσότερη εξουσία θα συγκεντρώνεται στα χέρια των ελίτ, μέσω κάποιας μορφής υπερεθνικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας που θα αποτελέσει πλέον το ιδανικό πολιτικό συμπλήρωμα της Νεοφιλελεύθερης Παγκοσμιοποίησης, ενώ οι Εθνικές Αντιπροσωπευτικές «Δημοκρατίες» θα αποτελούν τα τοπικά «δημοτικά συμβούλια» που θα εκτελούν τις αποφάσεις της.
ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ: ΤΟ 1/3 ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΛΑΪΚΩΝ ΣΤΡΩΜΑΤΩΝ
Οι ιστορικοί συνειρμοί με τις στενές σχέσεις των κατοχικών δυνάμεων και των δωσίλογων κυβερνήσεων των Τσολάκογλου κ.λπ., δημιουργούνται αβίαστα στη λαϊκή κοινωνική συνείδηση με βάση την έννοια της «κατοχής» που φέρνει στο νου φρικαλέες εικόνες για τον Ελληνικό, και όχι μόνο, λαό. Όμως η κατοχή που είχαμε ήταν σε άλλες συνθήκες, σε σχέση με τη σημερινή ελληνική πραγματικότητα. Παρότι και σήμερα έχουμε μια κτηνώδη και βαμμένη με αίμα κατοχή (συνεχείς αυτοκτονίες, θάνατοι και δυστυχία από την καταστροφή της βασικής υγειονομικής, φαρμακευτικής περίθαλψης κτλ., υποσιτισμοί, στοχευμένες επιθέσεις του παρακράτους, κρατική βία κτλ.), πρέπει ο λαός να αντιληφθεί ότι η διαφορά με την τότε στρατιωτική κατοχή που ήταν Εξωτερική Κατοχή με τα όπλα, είναι ότι σήμερα έχει δώσει τη θέση της στην Οικονομική Κατοχή η οποία είναι Εσωτερική Κατοχή.
Αυτή η Κατοχή, λαμβάνει χώρα όχι μόνο με ωμή εφαρμογή Οικονομικής Βίας (μαζική ανεργία, οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων, ξεπάστρεμα  τελευταίων παροχών του ήδη καχεκτικού Κοινωνικού Κράτους, απόσυρση συλλογικών συμβάσεων εργασίας και εισαγωγή ατομικών, ελαστικοποίηση εργασίας και ασφάλισης κ.λπ.) αλλά επίσης και με την εντεινόμενη χρήση φυσικής βίας και κρατικής καταστολής καθώς και βίας  αντι-μεταναστευτικών ρατσιστικών ομάδων (Χρυσή Αυγή), οι οποίες χαίρουν την ανοχή του κράτους και επανδρώνονται από υπηρεσίες προστασίας της νύχτας (μπράβους κ.λπ.).
Είναι εσωτερική κατοχή αφού οι συμβάσεις με την Τρόικα ορίζουν θεσμικά την άσκηση οικονομικής – και κατ’ επέκταση πολιτικής – εξουσίας από τις ισχυρότερες οικονομίες, κάτι το οποίο συνεπάγεται την κατάργηση του δικαιώματος της εθνικής κυριαρχίας στις οικονομικές/πολιτικές αποφάσεις, ακόμη και με βάση το αστικό σύνταγμα. Ακριβώς γι’ αυτό, το καθεστώς οικονομικής κατοχής που βρίσκεται για πρώτη φορά η χώρα στη μεταπολεμική της ιστορία, είναι πολύ χειρότερο από τα στρατιωτικά καθεστώτα που έχει περάσει ο τόπος και τα οποία δε τόλμησαν να περάσουν τέτοια μέτρα ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας και των παραγωγικών πόρων. Και φυσικά η εσωτερική οικονομική κατοχή είναι πολύ χειρότερη από την εξωτερική γιατί την υποστηρίζουν και όλα τα προνομιούχα κοινωνικά στρώματα, δηλαδή έμμεσα ή άμεσα το 1/3 σχεδόν του ελληνικού λαού, με βάση και τα αποτελέσματα των τελευταίων εκλογών-φιάσκο! -Σε αυτά τα στρώματα συμπεριλαμβάνονται και πολλοί ψηφορόροι φυσικά της «Αριστεράς» του ΣΥΡΙΖΑ, που δεν θέλουν να ακούν ούτε καν για έξοδο από την ΟΝΕ, πόσο μάλλον από την ΕΕ.
Γι’ αυτό και ο αγώνας σήμερα δεν μπορεί να είναι απλά αγώνας εθνικής απελευθέρωσης, αλλά αγώνας πρωταρχικάκοινωνικής απελευθέρωσης, δηλαδή αγώνας τόσο ενάντια στις ξένες ελίτ όσο και στις ντόπιες, χωρίς την υποστήριξη των οποίων δεν θα ήταν δυνατή η σημερινή καταστροφή. Γι’ αυτό και η ανάγκη για ένα Λαϊκό Μέτωπο Κοινωνικής και Εθνικής Απελευθέρωσης, που όχι μόνο θα μας βγάλει από την ΕΕ, που είναι η βασικότερη αιτία της σημερινής καταστροφικής για τον λαό, κρίσης, αλλά θα θέσει και τις βάσεις της Οικονομικής και Πολιτικής Αυτοδυναμίας μας ως λαού, σε αλληλεγγύη και αλληλοβοήθεια με άλλους λαούς, αρχικά του Νότου, που αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα, ώστε στη συνέχεια, αφού έχει σταθεί στα πόδια του, να αποφασίσει με δημοκρατικές διαδικασίες τι είδους αλλαγή συστήματος θέλει.
ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΩΝ ΠΑΠΑΓΑΛΩΝ ΤΩΝ ΜΜΕ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΣ «ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ» ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Θα κάνουμε ξεκάθαρο εξ αρχής ποια ΔΕΝ είναι τα αίτια της κρίσης,, κόντρα στους παπαγάλους του συστήματος που ασχολούνται με τις…τρίχες των αφεντικών τους καθημερινά στα ΜΜΕ των ελίτ, αλλά και στα ΜΜΕ της εκφυλισμένης «Αριστεράς» (μεγάλο μέρος της οποίας, και ιδίως ο ΣΥΡΙΖΑ, έχει οικονομικό και πολιτικό συμφέρον στην παραμονή στην ΕΕ), παρασύροντας μεγάλο μέρος του λαού σε αποπροσανατολιστικές συζητήσεις.
Το αίτιο της κρίσης:
-       ΔΕΝ είναι η διαφθορά και οι «κλέφτες» πολιτικοί:
Η διαφθορά είναι μια αναπόφευκτη συνέπεια της «Ανάπτυξης» στην Ελλάδα, που ήταν πάντα παρασιτική στο Κράτος, τόσο από τον ιδιωτικό (σε αντίθεση με τα παραμύθια των φιλελεύθερων), όσο και αργότερα στον πελατειακό δημόσιο τομέα, ακριβώς επειδή ήταν πάντα εξαρτημένη από τις ελίτ και τις οικονομίες των χωρών του Ευρωπαϊκού Βορρά. Σε κάθε «Προτεκτοράτο» εμφανίζονται φαινόμενα ακραίας διαφθοράς και αρπαχτής, και στην Ελλάδα απλά όπως και σε άλλες χώρες της περιφέρειας, το «ψάρι βρωμάει από το κεφάλι» και μεγάλο μέρος του λαού ακολουθεί… Οι «κλέφτες πολιτικοί» που «τα τρώνε» και παρουσιάζονται ως η αιτία της κρίσης είναι άλλη μια συνηθισμένη καραμέλα του συστήματος και των περί αυτώ παπαγάλων, καθώς και κάποιων εθνικιστών κυρίως «αναλυτών», για να «προσωποποιήσουν» την κρίση και τα αίτια της , με μια …βολική ανάλυση που στόχο έχει να κάθεται ο λαός στον καναπέ του, περιμένοντας τους «Αδιάφθορους Ηγέτες» και Επαγγελματίες Πολιτικάντηδες να τον σώσουν: Σύμφωνα με αυτή την «ανάλυση» δεν υπάρχει σύστημα, Παγκοσμιοποίηση, ΕΕ, (οικονομικές κυρίως) ελίτ που δημιουργούν τις κρίσεις, αλλά απλά «κακοί πολιτικοί», «διεφθαρμένοι» κτλ., που, υποτίθεται, αν παταχτούν, τότε όλα τα προβλήματα λίγο-πολύ θα λυθούν. Φυσικά και υπάρχουν και κλέφτες Επαγγελματίες Πολιτικάντηδες που δρουν προκλητικά για τον λαό, αλλά αυτό είναι περίπου σα να κατηγορούμε τους στρατηγούς ότι σκοτώνουν στον Πόλεμο. Το ίδιο το σύστημα, ειδικά στα Προτεκτοράτα του διεθνοποιημένου συστήματος και της Υπερεθνικής Ελίτ, όπως στην Ελλάδα, δημιουργεί ΕΓΓΕΝΩΣ τη διαφθορά και την αρπαχτή, αρχικά στα ψηλά κλιμάκια και, στη συνέχεια, στη «βάση» των υπηκόων των ελίτ..
-       ΔΕΝ είναι ο «μεγάλος» δημόσιος τομέας
Καραμπινάτο ψέμα των παπαγάλων των ελίτ στα καθεστωτικά ΜΜΕ. Ακόμη και πριν την απόλυση χιλιάδων υπαλλήλων, στην αρχή της κρίσης, ο αριθμός των υπαλλήλων στην Ελλάδα ήταν ΚΑΤΩ από τον μέσο Ευρωπαϊκό Μέσο Όρο στις χώρες των 15 της ΕΕ. Η Δανία π.χ. είχε σχεδόν ΔΙΠΛΑΣΙΟ αριθμό Δημοσίων υπαλλήλων αναλογικά με τον πληθυσμό της, σε σχέση με την Ελλάδα. Άλλο είναι το γεγονός ότι θα έπρεπε να εξορθολογιστεί ο Δημόσιος Τομέας, αλλά αυτό θα μπορούσε να γίνει μόνο μέσα στη διαδικασία ενός Λαϊκού Μετώπου Κοινωνικής και Εθνικής Απελευθέρωσης όπως αυτό που προτείνουμε, και όχι διαλύοντας κάθε κοινωνική υπηρεσία και καταστρέφοντας το όποιο κράτος-πρόνοιας για χάρη των εγκληματικών ντόπιων και ξένων ελίτ και των προνομιούχων στρωμάτων!
-       ΔΕΝ είναι το ΧΡΕΟΣ το αίτιο της κρίσης
Η καθημερινή «πιπίλα», όχι μόνο των ΜΜΕ των ελίτ αλλά και της εκφυλισμένης Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ, ΕΛΕ κτλ.). Το Χρέος είναι ΣΥΝΕΠΕΙΑ της κρίσης που δημιούργησε ένα εξωστρεφές μοντέλο ετερόνομης Ανάπτυξης στην Ελλάδα, η οποία  γιγαντώθηκε με την είσοδο της χώρας της ΕΕ και απλά καλυπτόταν από τον συνεχή δανεισμό, ο οποίος και δημιούργησε στην πορεία το τεράστιο Χρέος. Ακόμη και αν μας χάριζαν ΟΛΟ το Χρέος αύριο, αν συνεχίζαμε μέσα στην ΕΕ και την Ευρωζώνη, μέσα στη Διεθνοποίηση των αγορών, θα είχαμε σε μερικά χρόνια ένα παρόμοιο Χρέος με τις τεράστιες αποκλίσεις που έχουμε στη παραγωγικότητα και ανταγωνιστικότητα μεταξύ των μελών της ΕΕ
-       ΔΕΝ είναι η Παγκόσμια Χρηματοπιστωτική Κρίση
Η Παγκόσμια Οικονομική Κρίση που συνεχίζεται από το 2008, λειτούργησε απλά ως καταλύτης για την ελληνική κρίση και δεν ήταν το αίτιο της όπως ισχυρίζονται αρκετοί, ακόμα και στην αντισυστημική Αριστερά. Η Κρίση αυτή ξεκίνησε από τον Χρηματοπιστωτικό τομέα σε χώρες με ισχυρό Τραπεζικό τομέα, και όχι στην Ελλάδα που ποτέ δεν είχε ανοιχτεί σε τοξικά ομόλογα κ.λπ. όπως αυτά που δημιούργησαν την Παγκόσμια Κρίση.
Ποιο είναι λοιπόν το αίτιο της κρίσης;
Η ΕΝΤΑΞΗ ΣΤΗΝ ΕΕ/ΟΝΕ ΚΑΙ Η ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟ ΑΙΤΙΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ - Η ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΗ ΦΟΥΣΚΑ
Σήμερα, τα λαϊκά στρώματα που καταστρέφονται οικονομικά δεν ανήκουν μόνο στα παραδοσιακά στρώματα των φτωχών εργατών, αγροτών καθώς και των αυτο-απασχολούμενων κάθε είδους, αλλά περιλαμβάνουν και την κρατικοδίαιτη μεσαία τάξη που δημιούργησε η ψευτο-ανάπτυξη «με ξένα κόλλυβα» (του ΠΑΣΟΚ κυρίως) στη μεταπολίτευση. Γιατί είναι ακριβώς αυτή η μεσαία τάξη που σήμερα κτυπιέται αλύπητα, όχι γιατί είναι οι «κακοί» Γερμανοί που το επιβάλλουν, ή η «κακιά» και «τιμωρητική» Ευρώπη, όπως παπαγαλίζει η εκφυλισμένη «Αριστερά», σε αντίθεση δήθεν με την «Ευρώπη των λαών» της «δημοκρατίας» και της «κοινωνικής δικαιοσύνης», που ήταν βέβαια απλά ένα ιδεολογικό κατασκεύασμα, στο οποίο στηριζόταν η ΕΟΚ και στη συνέχεια η ΕΕ. 
Στην πραγματικότητα, όλα άρχισαν πολύ νωρίτερα, σχεδόν είκοσι χρόνια πριν, με την ολοκλήρωση της Ευρωπαϊκής Αγοράς το 1993,  όταν θεσμοποιήθηκε η Πράξη Ενιαίας Αγοράς στο Μάαστριχτ, η οποία καθιέρωνε την ελεύθερη διακίνηση των εμπoρευμάτων, τoυ κεφαλαίoυ και της εργασίας μέσα στην Κoινότητα, με την κατάργηση όλων των μη δασμoλoγικών εμπoδίων. Αυτό σήμαινε, όχι μόνο το άνοιγμα, αλλά και την «απελευθέρωση» από Κοινωνικούς Ελέγχους των τεσσάρων αγορών (αγαθών, υπηρεσιών, κεφαλαίου και εργασίας) ―τις γνωστές «4 ελευθερίες». Η oλoκλήρωση της Ευρωπαϊκής αγoράς κρίθηκε αναγκαία στo πλαίσιo της εντεινόμενης διεθνoπoίησης της καπιταλιστικής oικoνoμίας της αγοράς και τoυ oξυνόμενoυ ανταγωνισμoύ με τα άλλα μπλόκ τoυ διεθνoύς κεφαλαίoυ, δηλαδή τo Αμερικανικό και των χωρών της Ν.Α. Ασίας. Όμως, τo πρόβλημα ανταγωνιστικότητας για τα μητροπολιτικά κέντρα των Βορείων Χωρών της ΕΟΚ/ΕΕ ήταν εντελώς διαφορετικό από το αντίστοιχο πρόβλημα στις περιφερειακές χώρες, όπως η Ελλάδα. Η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας στoν Βορρά (με δεδoμένη την υψηλή παραγωγικότητα των μητρoπoλιτικών χωρών) εξαρτάται κυρίως από τη συγκράτηση τιμών και μισθών ώστε να μπορούν να ανταγωνιστούν τα Γερμανικά π.χ. βιομηχανικά προϊόντα τα φθηνότερα προϊόντα made in China, είτε αυτά παράγονται από θυγατρικές είτε από εγχώριες επιχειρήσεις, αφού αυτές οι χώρες είχαν χτίσει πολλές δεκαετίες πριν μια αυτοδύναμη οικονομική δομή. Από αυτές τις χώρες ξεκίνησε το ίδιο το σύστημα της Οικονομίας της Αγοράς και της ψευτο-Δημοκρατίας στην Ευρώπη. Αντίθετα, η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας στις περιφερειακές και εξαρτημένες χώρες μέσα στην ΕΟΚ/ΕΕ, όπως η Ελλάδα, εξαρτάται από τη, μέσω νέων επενδύσεων, βελτίωση της παραγωγικότητας..
Το πρόβλημα δηλαδή στις χώρες της περιφέρειας, όπως η δική μας, ήταν αναπτυξιακό και αφoρούσε τη δημιoυργία μιας ισχυρής παραγωγικής βάσης με αντίστoιχα επίπεδα παραγωγικότητας προς αυτά των μητροπολιτικών κέντρων. Έχει δηλαδή να κάνει με το εξωστρεφές μοντέλο ανάπτυξης που η Ελλάδα υιοθέτησε, κατά κύριο λόγο, μετά τον πόλεμο, και, ειδικότερα, μόλις η Ελλάδα εισήλθε στην ΕΕ.
Βλέπουμε λοιπόν ότι η «κομπραδόρικη» ελληνική αστική τάξη δεν είχε καταφέρει ποτέ  να αναπτύξει μια ανταγωνιστική παραγωγική βάση που να στηρίζει την καταναλωτική της βάση, κάνοντας παραγωγικές επενδύσεις. Έτσι μπαίνοντας στον ελεύθερο ανταγωνισμό και στη Νεοφιλελεύθερη Παγκοσμιοποίηση (όπως έκανε η Ελλάδα), ειδικά με την ένταξη στην ΕΕ, (χωρίς βέβαια ποτέ να ενημερωθεί για τις επιπτώσεις και να ρωτηθεί ο λαός), αυτό σήμαινε ότι η Ελλάδα άνοιξε σταδιακά τα σύνορά της σε ξένα προϊόντα, τα οποία δεν είχε κανένα μέσο για να ανταγωνιστεί, δεδομένου ότι η βιομηχανία, (ό,τι βιομηχανία υπήρχε), ήταν δασμοβίωτη, και σε μεγάλο βαθμό προστατεύονταν από διάφορους φόρους, τέλη κ.λπ., ενώ η γεωργία μας ήταν μη ανταγωνιστική σε σύγκριση με εκείνη των Βορείων χωρών της ΕΕ, και αργότερα σε σχέση με αυτή των Ασιατικών χωρών, κ.λπ..
Το αποτέλεσμα ήταν ότι σε πολύ λίγα χρόνια, το έλλειμμα στο ισοζύγιο πληρωμών, άρχισε να ανεβαίνει στα ύψη, γιατί η κομπραδόρικη και παρασιτική ελληνική οικονομική και πολιτική ελίτ επένδυσε μόνο στην εισαγωγή των προϊόντων και στην «υποδομή» για να εισάγονται προϊόντα (δρόμοι που σήμερα μάλιστα χρυσοπληρώνουμε, κτλ.). Αυτό ήταν φυσικά επιφανειακά καλό για τους καταναλωτές, δεδομένου ότι ήταν σε θέση να αγοράζουν φτηνά προϊόντα, με τον δανεισμό, αλλά βέβαια είχε καταστροφικές οικονομικές συνέπειες. Γιατί αν αγοράζεις, αλλά την ίδια στιγμή δεν έχεις την ικανότητα να πουλάς, δηλαδή να κάνεις εξαγωγές, σημαίνει ότι πρέπει να δανειστείς.
Και φυσικά μόνο ο Τουρισμός (όταν στέρεψαν τα μεταναστευτικά και ναυτιλιακά εμβάσματα) δεν επαρκούσε να καλύψει τις διογκούμενες συνεχώς εισαγωγές, αφού και η όποια προπολεμική βιομηχανία είχαμε, καταστράφηκε μέσα στον ανελέητο ανταγωνισμό της ΕΕ, ενώ η αγροτική επάρκεια που διέθετε η Ελλάδα στην κάλυψη πολλών βασικών αναγκών, επίσης αποδιαρθρώθηκε μέσα από την Κοινή Αγροτική Πολιτική της ΕΕ που μας επέβαλλε ποια και πόσα αγροτικά προϊόντα θα παράγουμε. Το «χρυσωμένο χάπι» των επιδοτήσεων σταμάτησε και αυτό, και τώρα μείναμε με μια κατεστραμμένη γεωργία, όπως και βιομηχανία, και η «ανάπτυξη» που υπόσχεται η ντόπια και ξένη Τρόικα βασίζεται στις «καλές προθέσεις» (αν υπάρξουν) κάποιων εμίρηδων του Κατάρ ή των Κινέζων άγριων καπιταλιστών και των αντίστοιχων Γερμανών (η, καταστροφική και για το τοπικό περιβάλλον, πράσινη φούσκα των Γερμανικών επενδύσεων «Πράσινης Ενέργειας» στην Ελλάδα είναι απλά μια ένδειξη)...
Και σήμερα, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και την Ισπανία, η Πορτογαλία και η Ιταλία έχουν ελλείμματα. Η Ελλάδα έχει έλλειμμα περίπου 12% του Εθνικού Εισοδήματος, στο ισοζύγιο πληρωμών ενώ η Γερμανία και άλλες χώρες της Βόρειας Ευρώπης έχουν 6% πλεόνασμα, δηλαδή βλέπουμε «καθρεπτιζόμενες» εικόνες: το πλεόνασμα των χωρών του Βορρά είναι το έλλειμμα των χωρών του Νότου! Αυτή ήταν λοιπόν η πρώτη πηγή του χρέους, που άρχισε να συσσωρεύεται.
Από την άλλη πλευρά, είχαμε το τεράστιο έλλειμμα στο δημόσιο τομέα. Κι αυτό διότι όταν το ΠΑΣΟΚ εξελέγη, για πρώτη φορά, στη δεκαετία του '80, ήθελε να φτιάξει ένα είδος κοινωνικού κράτους πρόνοιας, αλλά με «ξένα κόλλυβα»! Δηλαδή αντί της φορολόγησης στα προνομιούχα κοινωνικά στρώματα, την οποία υποτίθεται υπαγόρευε η «σοσιαλιστική» ιδεολογία του, έκανε κάτι άλλο! Δανεισμό, και, κυρίως εξωτερικό δανεισμό! Μόνο στη δεκαετία του '80, το χρέος τριπλασιάστηκε ως % του εθνικού εισοδήματος. Έτσι, όταν η συνθήκη του Μάαστριχτ υπεγράφη, και δημιουργήθηκε η κοινή Αγορά στην ΕΕ, με τις αγορές εντελώς ανοιχτές, οι Έλληνες αγρότες και εργαζόμενοι είχαν μείνει ανυπεράσπιστοι, και δεν μπορούσαν να προστατεύσουν τον εαυτό τους, στον βαθμό που ήταν δυνατό πριν την ένταξη στην ΕΕ.
Και βέβαια όταν οι ελίτ του «Εκσυγχρονισμού» μας έβαλαν στην ευρωζώνη «μετά βαΐων και κλάδων», η κατάσταση χειροτέρεψε. Κι αυτό επειδή μπήκαμε σε ακόμη μια φούσκα, αφού τώρα μπορούσε το Κράτος να δανειστεί ακόμα πιο εύκολα με την υποστήριξη του ευρώ. Έτσι, για παράδειγμα, πληρώθηκε το πανάκριβο φιάσκο των Ολυμπιακών Αγώνων και πολλά άλλα (μεγάλα έργα υποδομής σε σχέση με τους Ολυμπιακούς κτλ.). Καθώς όμως αυτό συνέβαινε, το χρέος φυσικά συνέχιζε να αυξάνει, και αυτό συνέβαινε καθώς οι ντόπιες και ευρωπαϊκές ελίτ μιλούσαν και μας «επιβράβευαν» για το «ελληνικό θαύμα» και την «ισχυρή οικονομία» της ψευτο-Ανάπτυξης. Κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτής ο δανεισμός ήταν εύκολος γιατί υπήρχε αφθονία του χρήματος και μεγάλη αφθονία ρευστότητας στην παγκόσμια αγορά, και απο πίσω μας είχαμε το ισχυρό Ευρώ να στηρίζει τον δανεισμό μας, δηλαδή μέχρι την περίοδο 2007-2008, όταν άρχισε η Παγκόσμια Χρηματοπιστωτική κρίση.
Από το 2008 λοιπόν, ως αποτέλεσμα της Παγκόσμιας κρίσης, οι «σφιχτές» συνθήκες που επιβλήθηκαν στη διεθνή αγορά δανεισμού και η «στενότητα» στην κυκλοφορία του χρήματος και κεφαλαίου, έκαναν τα χρήματα για δανεισμό είδος εν ανεπαρκεία, και οι ευρωπαϊκές ελίτ και οι πιστωτές «κατάλαβαν» (στην πραγματικότητα το ήξεραν αλλά έκαναν μέχρι τότε τα στραβά μάτια γιατί δεν τους πείραζε μέχρι τότε) ότι τα ελληνικά οικονομικά ήταν, αν όχι τεχνητά, σε πολύ κακή κατάσταση. Επειδή το νόμισμά μας ήταν το Ευρώ, δηλαδή ένα ξένο νόμισμα, που δεν ελεγχόταν από τις ντόπιες πολιτικές ελίτ, προκειμένου το Ελληνικό Δημόσιο να δανειστεί για να καλύψει τις ανάγκες της, έπρεπε να κάνει κάτι διαφορετικό από τα Κράτη που δεν ανήκουν στην ΟΝΕ: Έπρεπε να στραφεί στις αγορές, κι αυτό επειδή το καταστατικό της ΕΚΤ έχει απαγορεύσει τον δανεισμό από αυτή, σε αντίθεση με τη δυνατότητα κάθε χώρας που έχει το δικό της νόμισμα να δανείζεται από την Κεντρική της Τράπεζα! Δηλαδή, η Ελλάδα είχε να ανταγωνιστεί στις ευρωπαϊκές αγορές, με τη Γερμανία, με τεράστιες πολυεθνικές επιχειρήσεις, κλπ.! Κάτι που, φυσικά, σημαίνει ότι κανείς δεν έδινε δεκάρα στην Ελλάδα στις αγορές, με αποτέλεσμα να σκάσει η κρίση, σπάζοντας την πολυετή αναπτυξιακή "φούσκα".
Η κρίση λοιπόν στην Ελλάδα, και γενικά στον Ευρωπαϊκό Νότο, η οποία σταδιακά οδηγεί στη «Λατινο-Αμερικανοποίησή» του (όσον αφορά μισθούς, ποιότητα ζωής κ.λπ.) και την Κινεζοποίηση του (όσον αφορά την ελαστικοποίηση εργασίας και ασφάλισης, την ποιότητα της εργασίας κ.λπ.), με το ξεπούλημα του κοινωνικού πλούτου, τις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες κλπ. (ΕΟΖ) έχει, λοιπόν, τις ρίζες της στην ενσωμάτωση αυτών των χωρών στην ΕΕ και, μέσω αυτής, στη Νέα Διεθνή Τάξη της Νεοφιλελεύθερης Παγκοσμιοποίησης.
Στην πραγματικότητα, Ισπανία, Πορτογαλία, και αργότερα Ιταλία, είναι για τα καλά στο δρόμο για να γίνουν επίσης άτυπα προτεκτοράτα της Υπερεθνικής Ελίτ, μέσω της ΕΕ,  αν και δεν έχουν ακόμη προσχωρήσει στο στάδιο Οικονομικής Κατοχής όπως η Ελλάδα. Οι λαοί της Νότιας Ευρώπης απλά πληρώνουν το τίμημα της άνισης οικονομικής ανάπτυξης που επιβάλλει η διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς και ο εξοντωτικός ανταγωνισμός που επιβάλλεται από την Νεοφιλελεύθερη Παγκοσμιοποίηση που εκφράζει στον χώρο μας η ΕΕ , γεγονός που καθιστά ακόμη πιο επιτακτική την ανάγκη για μια νέα «ανάπτυξη» που βασίζεται στην αυτοδυναμία, μέσα σε μία νέα ένωση των λαών με βάση τις αρχές της αλληλεγγύης και της αμοιβαίας βοήθειας. Μια ένωση που θα μπορούσε να αρχίσει με τις χώρες της περιφέρειας που βρίσκονται περίπου στο ίδιο επίπεδο ανάπτυξης, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι θα πρέπει να γίνει πρώτα η ένωση μέσα στην ΕΕ για να βγούμε από την κρίση, όπως π.χ. ζητά το αποπροσανατολιστικό, αν όχι γελοίο οικονομικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, που πρϋποθέτει να αλλάξουν …όλες οι κυβερνήσεις στην ΕΕ και να εγκαταλείψουν τον «κακό» νεοφιλελευθερισμό ώστε να σωθούμε και εμεις! Ωσάν ο νεοφιλελευθερισμός να είναι απλά μια κακιά πολιτική και συνωμοσία που εφαρμόζεται από κάποιους μοχθηρούς εγκεφάλους, την «κακιά Μέρκελ» κα., και όχι μια δομική αλλαγή του συστήματος, που ξεκίνησε από τις Πολυεθνικές και τη Νεοφιλελεύθερη Παγκοσμιοποίηση, και εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα και στους λαούς της Ευρώπης βασικά μέσω της ίδιας της ΕΕ!.
ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΓΙΑ ΑΜΕΣΗ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ
Παλαιότερες αλλά και πρόσφατες διαδηλώσεις κοινωνικών ομάδων και ανένταχτων ανθρώπων που πλήττονται βάναυσα από τις συνέπειες της ένταξης της χώρας σε ΕΕ/ΟΝΕ, όπως οι αγρότες στη Λάρισα και την Κρήτη ή οι συνταξιούχοι που καίγανε τη σημαία της ΕΕ με αφορμή την επίσκεψη Μέρκελ, δείχνουν ότι το αίτημα για άμεση έξοδο από ΕΕ/ΟΝΕ είναι κάτι παραπάνω από ώριμο σε μεγάλα τμήματα του λαού, παρά τον εσκεμμένο και χρόνιο αποπροσανατολισμό από την εκφυλισμένη «Αριστερά». Μια «Αριστερά» που μετά τις πρόσφατες εκλογές φιγουράρει ως η «νέα αριστερή αντιπολίτευση» της χώρας και που το βασικό της «κατόρθωμα» δεν είναι άλλο από τη συνέχιση του καπελώματος (με μπόλικα κονδύλια πλέον, και με δήθεν αμεσοδημοκρατικές, αλλά εντελώς κομματοκρατούμενες, συνελεύσεις που διοργανώνει «παντού» κτλ.) μεγάλου μέρους των μεσαίων κυρίως στρωμάτων, σε φιλο-ΕΕ/ΟΝΕ αλλά και εκ νέου αποπροσανατολιστικές ρητορολογίες για κατάργηση των Μνημονίων (μέσα στην ΕΕ!). Κι αυτό διότι ο μέχρι πρότινος πολιτικός φορέας που είχε αναλάβει για λογαριασμό του συστήματος τη διαδικασία αυτή, το ΠΑΣΟΚ, δεν δύναται να φέρει εις πέρας τη διαχείριση που «απαιτεί η εποχή» λόγω της απαξίωσής του στην Ελληνική κοινωνία.
Σωματεία εργαζομένων ξεπερνούν τα συντεχνιακά κομματικά πλαίσια και καλούν σε γενική συστράτευση για Γενική Απεργία ενώ οι δυναμικές πρωτοβουλίες όπως η εισβολή των εργαζομένων του Σκαραμαγκά στο υπουργείο άμυνας λοιδορούνται από την «Τροϊκανή κυβέρνηση» αλλά και την αντιπολίτευση του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Οι ντόπιοι λακέδες της υπερεθνικής και ντόπιας ελίτ απαντούν με πρωτοφανή μέτρα και διατάγματα απαγόρευσης των διαδηλώσεων χουντικής έμπνευσης όπως αυτά που εφαρμόστηκαν κατά την πρόσφατη διαδήλωση κατά της επίσκεψης Μέρκελ.!
Η άμεση μονομερής έξοδος από την ΕΕ/ΟΝΕ για την δημιουργία μιας αυτοδύναμης (όχι αυτάρκους) οικονομίας και την κατάργηση όλων των συμβάσεων με τη Τρόικα, αποτελεί προϋπόθεση για την περαιτέρω συστημική αλλαγή, ιδιαίτερα σήμερα που τα παραδοσιακά αντισυστημικά κινήματα, εν μέσω όξυνσης της κρίσης, αντί να μαζικοποιούνται, χάνουν δυνάμεις. Η συστημική αλλαγή βέβαια είναι αναγκαία γιατί μόνο στο πλαίσιο της μπορεί να επιτευχθεί πλήρης αυτοδυναμία του λαού και αυτοκαθορισμός των εργαζομένων, αλλά φυσικά δεν μπορούμε να περιμένουμε τη συστημική αλλαγή για να επιβιώσουμε, και σήμερα μιλάμε για πρόβλημα επιβίωσης των μεγάλων λαϊκών στρωμάτων. Γι’ αυτό καλούμε σε ένα «Λαϊκό Μέτωπο Κοινωνικής και Εθνικής Απελευθέρωσης» που θα μας βγάλει άμεσα από την ΕΕ/ΟΝΕ και δεν θα περιμένει την συστημική αλλαγή γι αυτό, όταν στο μεταξύ θα έχει συντελεστεί η καταστροφή των λαϊκών στρωμάτων.  Το αίτημα αυτό είναι άμεσα εφικτό και αναγκαίο σήμερα που ο κόσμος υποφέρει και δίνεται η ευκαιρία στην πραγματική Αριστερά να δώσει χειροπιαστές απαντήσεις, βάζοντας τέλος στην σταδιακή απομάκρυνση των λαϊκών στρωμάτων από αυτή.
Ας δώσουμε την απάντηση τώρα!!
Μαζικοποίηση των λαϊκών κινητοποιήσεων μέσα από ένα Μέτωπο για την Κοινωνική και Εθνική Απελευθέρωση.
Όχι άλλος αποπροσανατολισμός από τους «αριστερούς» στυλοβάτες του «νέου ΠΑΣΟΚ»
Όχι στη συνέχιση της «σαλαμοποίησης» των αγώνων των κοινωνικών ομάδων, σωματείων εργαζομένων, αγροτών και αυτοαπασχολούμενων.
ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΥΠΟΛΟΙΠΗ ΕΥΡΩΠΗ ΒΙΑΙΗ ΑΝΤΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΕΛΙΤ
Εν τω μεταξύ, οι λαοί της Βόρειας Ευρώπη υποφέρουν επίσης από τις συνέπειες της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, η οποία έχει οδηγήσει σε ανοιχτές και απελευθερωμένες αγορές, ιδίως τις χρηματοπιστωτικές αγορές και στη συνέχεια, σε μια τεράστια οικονομική κρίση, μέσα από την οικονομική φούσκα που το άνοιγμα και η απελευθέρωση των χρηματοπιστωτικών αγορών αναπόφευκτα δημιούργησε. Στη συνέχεια, οι ελίτ, αντιμετωπίζοντας την προοπτική της πτώχευσης του τραπεζικού τους συστήματος και το δίλημμα της διάσωση των ιδιωτικών τους τραπεζών σε βάρος των λαών, ή την κοινωνικοποίηση των τραπεζών και τη δημιουργία νέων μοντέλων ανάπτυξης που θα βασίζεται στην αυτοδυναμία, προφανώς προτίμησαν το πρώτο. Το αποτέλεσμα αυτής της επιλογής ήταν πρωτοφανή μέτρα λιτότητας που λαμβάνονται από τις κυρίαρχες ελίτ της ΕΕ, με τη συνοδεία Κρατικής Βίας ενάντια κυρίως στην Υπόταξη (Αγγλία κ.λ.π.) που αντιδρούν στον σφετερισμό της ζωής τους. Έτσι, οι ευρωπαϊκές ελίτ (Οι πολυεθνικές και οι τραπεζίτες και οι λακέδες τους στο πολιτικό σύστημα) σε αυτές τις χώρες όλο και περισσότερο διασώζουν τις απώλειες τους λόγω της οικονομικής κρίσης που ίδιες δημιούργησαν, με μεταφορά των ελλειμμάτων που δημιουργούνται από τα πακέτα διάσωσης (δηλαδή το βάρος των εγκλημάτων τους) στην πλάτη των λαών. Από την Εκπαίδευση μέχρι την Υγεία, και από το Κράτος Πρόνοιας μέχρι τις Κοινωνικές Υπηρεσίες, όλοι οι τομείς ενός κάποτε ισχυρού Κράτους Πρόνοιας που οικοδομήθηκε κατά τη διάρκεια της Σοσιαλδημοκρατικής Φάσης του Συστήματος, μετά από μεγάλους και αιματηρούς κοινωνικούς αγώνες, σταδιακά καταρρέουν, χάριν του Ιδιωτικού Τομέα και της απελευθέρωσης όλων των Αγορών μέσα στην Παγκοσμιοποίηση.
ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΚΑΤΑ ΧΩΡΕΣ ΛΑΪΚΩΝ ΜΕΤΩΠΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΩΝ, ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΩΝ
Εν όψει αυτής της γενικής αντεπανάστασης των  ελίτ, οι λαοί της Ευρώπης (και γενικά του κόσμου), ιδιαίτερα του Νότου, θα πρέπει να ενταχθούν σε Λαϊκά Μέτωπα  σε κάθε χώρα για να βγουν από την ΕΕ (και γενικά τα θεσμικά όργανα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, το ΝΑΤΟ, το ΔΝΤ, την Παγκόσμια Τράπεζα κλπ.), ως το πρώτο βήμα προς την οικοδόμηση Αυτοδύναμων, πραγματικά αποκεντρωμένων και δημοκρατικών κοινωνιών, οι οποίες τελικά θα μπορούσαν να είναι μέρος μιας Συνομοσπονδιακής Περιεκτικής Δημοκρατίας των λαών της Ευρώπης, και παραπέρα.
«ΝΟΜΠΕΛ ΕΙΡΗΝΗΣ» ΣΤΗΝ ΕΕ!: ΑΠΟ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΛΙΒΥΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΠΕΡΑ, ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ «ΕΙΡΗΝΙΚΟ» ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΕΕ
Κανείς στη γνήσια Αντισυστημική Αριστερά δεν θα έπρεπε να εκπλαγεί από τη φετινή επιλογή της Επιτροπής του Βραβείου Νόμπελ Ειρήνης. Η επιτροπή αυτή είναι κατά βάση ένα όργανο που απαρτίζεται από ακαδημαϊκά και γραφειοκρατικά στελέχη, καθώς και πρώην πολιτικάντηδες – εγκάθετους του διεθνοποιημένου συστήματος της Οικονομίας της Αγοράς και της αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας», και συνεπώς της Υπερεθνικής Ελίτ, που ελέγχει τη Νεοφιλελεύθερη Παγκοσμιοποίηση. Από τη βράβευση του αρχιεγκληματία της Αμερικανικής ελίτ, Χένρυ Κίσινγκερ, το 1973, μέχρι αυτή του «περιβαλλοντιστή» της Ανάπτυξης Αλ Γκορ και του σημερινού Αμερικανού προέδρου (και εγκληματία πολέμου) Μπάρακ Ομπάμα, οι περισσότερες επιλογές αυτού του διακοσμητικού οργάνου του Συστήματος ήταν πάντα σε συμφωνία με τις προτεραιότητες της Υπερεθνικής ελίτ.
Τη φετινή χρονιά ωστόσο η επιλογή της Επιτροπής ήταν περισσότερο εργαλειακή και προπαγανδιστική προς το συμφέρον της Υπερεθνικής ελίτ από κάθε άλλη. Και αυτό γιατί η Επιτροπή επέλεξε να βραβεύσει, όχι απλά μια «σημαντική προσωπικότητα», αλλά έναν κεντρικό θεσμό της Νέας Δεθνούς Τάξης, όπως αυτή εκφράζεται από τη Νεοφιλελευθερη Παγκοσμιοποίηση και την αντιπροσωπευτική «δημοκρατία»: Την Ευρωπαϊκή Ένωση. Και όχι μόνο αυτό, αλλά επέλεξε να βραβεύσει την Ε.Ε. ακριβώς την «κατάλληλη» στιγμή… Εν μέσω – από τη μια- των σφαγών των λαών στην Ανατολή από το ΝΑΤΟ και των παρακρατικών οργανώσεών του, - και από την άλλη –κατά τη διάρκεια της διαδικασίας προτεκταροτο-ποίησης της Ελλάδας που για την ΕΕ αποτελεί εφαλτήριο για την εφαρμογή και στις υπόλοιπες χώρες της ένωσης του «ελληνικού μοντέλου». Μια βράβευση που ήρθε μόλις ένα χρόνο μετά το τέλος του εγκληματικού Πολέμου της εναντίον του λαού της Λιβύης, όπου η ευρωπαϊκή πολεμική μηχανή, σαν μέρος της κτηνώδους διεθνούς πολεμικής μηχανής του ΝΑΤΟ, σφάγιασε μαζικά τον Λίβυο λαό. Έναν λαό που αντιστάθηκε στην ξένη εισβολή και στους αυτό-καλούμενους «εξεγερμένους», που δεν ήταν τίποτα άλλο από μια μικρή μειονότητα των χειρότερων Ισλαμο-φασιστικών στοιχείων στη Λιβύη, οι οποίοι με τη βοήθεια όμοιων εισαγόμενων εγκληματιών από όλη τη Μέση Ανατολή, χρησιμοποιήθηκαν και εκπαιδεύτηκαν από το ΝΑΤΟ ως το πεζικό του, συνοδεύοντας την κτηνώδη αεροπορική δύναμη του.
Δεν χρειάζεται να αναφερθεί, φυσικά, ότι παρόμοια τρομοκρατική και αποπροσανατολιστική προπαγάνδα όπως αυτή που χρησιμοποιήθηκε στη Λιβύη, είναι σε εφαρμογή τώρα στη Συρία από την Υπερεθνική ελίτ, τους τεχνοκράτες και αυτούς που χαράσσουν πολιτική στην Ε.Ε., και από τα γλοιώδη αυτό-ανακηρυγμένα «αντικειμενικά» ΜΜΕ της Ευρωπαϊκής ελίτ (BBC, Γκάρντιαν κλπ.), που αναπαράγουν άλλωστε και τα ελεεινά ντόπια «μέσα εξαπάτησης». Αυτό γίνεται, έτσι ώστε να προετοιμαστεί το έδαφος για μια νέα εγκληματική πολεμική «ανάμειξη» των ΝΑΤΟ και ΕΕ στη Συρία με τη βοήθεια των επίσης εγκληματικών καθεστώτων του Κόλπου και της Τουρκίας, με τελικό στόχο την «αλλαγή καθεστώτος» στο Ιράν (στο οποίο συνεχίζεται και εντείνεται ένα εγκληματικό εμπάργκο με 100άδες χιλιάδες θύματα στον Ιρανικό λαό ενώ η «δημοκρατική» ΕΕ απαγόρευσε μόλις χτες στο Ιρανικό κανάλι Press TV να εκπέμπει σε όλη την επικράτεια της!), ακολουθώντας τις παρόμοιες «αλλαγές καθεστώτων» στη Λιβύη, Ιράκ και Αφγανιστάν, ώστε ολόκληρη η Μέση Ανατολή να ενσωματωθεί στη Νέα Τάξη της Νεοφιλελεύθερης Παγκοσμιοποίησης και της Αντιπροσωπευτικής «Δημοκρατίας».
Και βέβαια ακολουθούν κατά πόδας στην εξαπάτηση, στηρίζοντας άμεσα ή έμμεσα τον εξίσου εγκληματικό ρόλο της Ε.Ε. υποστηρίζοντας άμεσα ή έμμεσα (με τις «ίσες αποστάσεις») τους πολέμους της (Λιβύη, Συρία), οι «συνήθεις ύποπτοι»: Η εκφυλισμένη «Αριστερά» με τα διεθνή (Λε Μοντ κ.α.) αλλά και ντόπια μέσα της (Αυγή, TVXS, Indymedia κ.α ), οι Πράσινοι οικολόγοι και άλλοι, οι οποίοι ξεκίνησαν με την επιχείρηση πλήρους ενσωμάτωσης της Γιουγκοσλαβίας στη Νέα Διεθνή Τάξη, μετά τον διαμελισμό και βομβαρδισμό της από ΕΕ και ΝΑΤΟ.
Την ίδια στιγμή που ο αηδιαστικός «εορτασμός» των Ευρω-Ενωσιακών ελίτ και των μιντιακών και ακαδημαϊκών ανδρείκελων τους (και αρκετών στην εκφυλισμένη «Αριστερά» - οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι ακαδημαϊκοί, των οποίων η έρευνα και τα λοιπά προνόμια προέρχονται από επιδοτήσεις της ΕΕ) δεν έχει κοπάσει ακόμα, οι λαοί της Ευρώπης έρχονται αντιμέτωποι με μια σκληρή οικονομική, αλλά και φυσική επίθεση από τις ίδιες ελίτ, με τον ίδιο στόχο της πλήρους ενσωμάτωσης κάθε λαού της ΕΕ στη Νέα Διεθνή Τάξη της Νεοφιλελεύθερης Παγκοσμιοποίησης. Η μόνη διαφορά είναι ότι η δική τους ενσωμάτωση επιχειρείται μέσω ενός εξίσου άγριου Οικονομικού Πολέμου ο οποίος οδηγεί στην αφαίρεση κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων τα οποία έχουν επιβιώσει για περίπου έναν αιώνα, μαζική ανεργία και φτώχεια, καταστροφή των κοινωνικών αγαθών της δημόσιας υγείας και εκπαίδευσης και αποδιάρθρωση κάθε κοινωνικής υπηρεσίας και κοινωνικού συστήματος ασφάλισης, και βέβαια σε ένα πρωτοφανές ξεπούλημα του κοινωνικού πλούτου σε χώρες όπως η Ελλάδα στα αρπακτικά των ξένων και ντόπιων ελίτ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το μέλλον των λαών.


ΕΞΩ ΤΩΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΝΩΣΗ - ΜΟΝΟΜΕΡΗΣ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ – ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ ΚΑΘΕ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΑΓΑΘΟΥ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΞΕΠΟΥΛΗΘΕΙ ΣΤΙΣ ΝΤΟΠΙΕΣ ΚΑΙ ΞΕΝΕΣ ΕΛΙΤ

ΟΛΟΙ-ΟΛΕΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΜΕΤΩΠΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ
-   ΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

επικοινωνία και συμμετοχή: mekea@mekea.org

* Το αρχείο της συνοδευτικής αφίσας είναι διαθέσιμο σε συναγωνιστές για τύπωμα